Vandaag dan echt de laatste dag hier. Ik ben al vroeg op en vertrek even voor 7 uur naar het strand. Het waait best flink maar het is wel droog ook al lijkt het in het begin te gaan regenen. Er is een prachtige regenboog als ik het strand op loop en ik ben wel benieuwd of het droog blijft. De zon achter de wolken en de grijze lucht is echt prachtig zo vroeg in de ochtend. Ik ben vooral buiten nu voor Fleur. Lekker moe maken en wat brokjes eten. Op het stukje strand ben ik dus vooral bezig om haar brokjes te voeren en een beetje door te hobbelen zodat ze wat kilometers maakt met mij. Tegen de wind in valt het ook helemaal niet zo mee eigenlijk maar we gaan moedig voorwaarts.

klik voor groot

Ze vindt het weer helemaal leuk samen volgens mij. Ik moet ook opletten dat ze niet teveel zeewier snoept want dat is echt niet goed. De hond van Ann moest zelfs geopereerd worden om het weer uit haar buik te halen. Niet opeten dus. Bij het bruggetje waar de little terns in de zomer broeden ga ik via de duinen verder want het zand aan de andere kant is heel zacht. Ik moet vooral een stukje lopen en bovendien is wind tegen in de duinen ook fijner. We hobbelen dus vrolijk verder samen. Ik kijk op de klok want ik wil niet te lang wegblijven omdat we nog moeten opruimen en moeten inruimen. Daarom besluit ik bij High Newton even naar het strand te lopen, even te spelen met Fleur en dan weer verderop de duinen in te lopen. Helaas werkt dat niet zo, want ik kom ergens uit waar prikkeldraad gespannen is.

klik voor groot

Dat betekent dat ik toch over het strand verder moet. Dat is nou jammer. Dat betekent namelijk ook dat ik bij het hele zachte stuk bij het bruggetje ga uitkomen straks. Niet zeuren maar doorhobbelen maar…… Ik kom natuurlijk gewoon zonder gedoe bij het bruggetje. Fleur hobbelt lekker verder, eet genoeg brokjes om voor nu even happy te zijn en lijkt verder ook blij en vrolijk. Ik loop niet helemaal door het parkje maar ga terug via het strand en na 8 km staan we weer bij het huisje waar Stefan al bijna klaar is met inruimen en ook al heeft gezogen. Zo zijn we eigenlijk eerder klaar dan gepland en kijken we zelfs nog even een uitzending van Love it or List it. Daarna zit het er echt op en gaan we ontbijten met Ann en Max bij the Landing en daarna in de auto op pad. Tot de volgende trip!

klik voor groot

gegevens:

* 8 km
* 10 graden

maart 162 km – 2025 totaal 451 km

Vandaag de laatste echte hele dag hier. Wat hebben we geboft met het weer en wat heb ik een mooie runs kunnen doen met woefje. De laatste wens was nog een run over de weg rond het oude huisje. Daar ben ik immers begonnen met lopen en in 2023 liep ik daar vertwijfeld een rondje dat voor geen meter ging. In 2011 liep ik hier voor het eerst het 5 km rondje onder de 6 min/km. Vandaag ga ik gewoon kijken hoe het loopt. Ik weet al dat ik niet super snel ben, en aangezien ik me de vorige keer aan het begin al kapot liep, doe ik netjes de RWR maar dan met kortere wandel pauzes en wel flink doorwandelen. Kijken waar het schip strandt. Ik ben al blij dat S met me mee wil omdat hij gisteravond ineens kiespijn had. Dat lijkt nu iets beter dus wil hij wel mee op de fiets. We wandelen even kort met Fleur voor plasje en poepje en rijden daarna weg. We parkeren bij de ingang van de huisjes waar we zo vaak hebben geslapen. Deze keer niet. Toevallig rijdt Simon op de trekker voorbij en hij herkent ons. Tsja, wel hier maar niet bij hun.

klik voor groot

Daarna wandel ik een stukje in. Ik heb het eerste stuk vrij harde wind tegen. Na 500 mtr ga ik van start. Ik adem op 2/2 want langzamer zal dat toch niet gaan. De weg golft hier meteen al wat op en neer. Het eerste run lapje voelt zwaar. Willen mijn benen nou? Het gaat daarna steeds beter. Ik ben niet ontevreden want voordat ik er erg in heb sla ik alweer rechtsaf en gaat het eventjes heuvelop. Dat gaat ook makkelijk.

klik voor groot

Wat er straks ook uit gaat komen qua tijd, ik ben nu tevreden hoe alles loopt. Naar beneden kan ik even vaart maken en daarna kan ik weer omhoog. Vreemd genoeg ben ik veel sneller bij de afslag met het mooie uitzicht op de Farne eilanden voor me en Bamburgh castle links voor. Zijn we er al? Vorige keer heb ik alleen maar gescholden op dit stukje en ging het voor geen meter. Ik snap er niks van. Ik dacht dat het veel zwaarder zou zijn. Dit voelt allemaal goed. Mijn hartslag zit wel redelijk hoog maar alles staat op groen. Ik doe wel voorzichtig, neem toch korte wandel stukjes van 10 a 15 seconden voor de zekerheid. Ik wil gewoon goed en happy eindigen en alles doen zoals gepland. Ik neem duidelijk het debacle van de vorige keer mee in gedachten. En omdat we morgen vertrekken, kan ik het rondje niet nogmaals proberen. Het moet dus nu. Ik hobbel naar beneden en weer naar boven. Dat gaat ook prima. Zal ik doorlopen? Als ik de bocht straks om ben moet ik weer verder omhoog. Gaat dat dan ook lukken? Voor de zekerheid neem ik 10 seconden wandelen en start daarna weer.

klik voor groot

Even het laatste stukje heuvel en daarna rechtsaf en weer verder omhoog. Dat gaat allemaal prima. Had dus gewoon gekund. Ik heb het wel erg heet en ben vuurrood volgens mij. Verder en verder gaan we. Alles gaat prima. Ik weet dat ik hier scheldend liep vorige keer. Ik had beter een eerdere super snelle zo kunnen ankeren denk ik. Vreemd hoe dat werkt. Ik heb geen idee hoeveel kilometer er op de teller staat. Ik wandelde normaal langer in en liep dan precies 5 km. Omdat ik denk (en me vergis) dat de auto aan het einde van deze weg staat, klok ik maar af. Dat blijkt later dan 5.5 km te zijn. Ook prima. Ik doe een beetje jog/wandel stukje om naar de auto te komen die verder staat dan ik dacht. S rijdt vooruit om de fiets vast op de auto te zetten. We maakten nog wel een foto bij het bord van Springhill voor de grap. Daar gaan we dus nu niet heen. Warm en rood maar tevreden komen we bij de auto. Deze ook gedaan en dat was leuk. Ik voel me goed en ben tevreden. Thuis zie ik dat ik het rondje in 6.56 min/km heb gedaan. Dat vind ik voor nu helemaal niet slecht want ik ben gewoon een stuk trager dan voorheen en dit is nu mijn snelste rondje in mijn nieuwe training periode sinds oktober 2024. Niet verkeerd. Morgen nog een rondje strand om Fleur moe te maken en dan zit het er op voor deze vakantie.

klik voor groot

gegevens:

* 6,5 km
* 10 graden

maart 154 km – 2025 totaal 443 km

Gisteren heb ik niet gelopen. Ik was eigenlijk mega lui. We hebben gewandeld, daarna ontbeten aan het strand en daarna hebben we in de tuin in de zon gezeten. Ik heb zelfs niet gezwommen en ben vroeg naar bed gegaan. Vanmorgen was ik daarom om 7 uur klaar om te vertrekken. Ik zou tot 9.30 laag getijde hebben en aangezien ik langs rotsen zou moeten, moest ik dus vroeg op pad. Zo gezegd zo gedaan. Het was prachtig weer bij vertrek maar onderweg zag ik wel de vlaggen strak staan. De goede kant op denk ik, want op de terugweg zou ik dan wind mee hebben en dat is altijd fijner. Ik parkeer even na Seahouses waar ik normaal ook vertrok als ik vanaf Springhill kwam en maak een kiekje van de leuke paardjes daar. Daarna door de duinen met Fleur en meteen naar het strand. Ik merk meteen dat het echt hard waait.

klik voor groot

Ik ga ook niet inwandelen maar start meteen met rustig lopen op RWR. Tegen de wind in valt het niet mee. Fleur poept meteen gelukkig dus dat is klaar. Er is nog niemand en het zand is redelijk goed te doen. Alleen de wind is niet fijn. Vroeger liep ik met bril en ik snap wel waarom. Fleur vindt alles leuk en rent vrolijk in de rondte. Ik doe mijn best om vooruit te komen en langzaam naderen we Monkshouse. Er loopt niet veel water dus ik kan er gewoon doorheen. Verderop over rotsen. Wel gewoon te doen, maar lagen die er vroeger ook al dan? Daarna een rottig stukje met veel keitjes en zacht zand. Verderop weer een stukje prima te doen gelukkig. Op weg naar de echte rotsen dan nu. Ik ben benieuwd. Daar valt het helemaal niet mee want de rotsen zijn uitgestrekt en soms glad. Ik moet ook op Fleur letten dat ze geen stoute dingen doet en ben blij als ik weer voet op het zand kan zetten. Hier helemaal geen voetstappen maar zacht glad zand. Dat gaat prima en als die wind er nou niet geweest was al helemaal.

klik voor groot

Verder en verder gaan we. In de verte zie ik al meer mensen wandelen met honden. Die zijn natuurlijk gestart bij Bamburgh. Ik moet inmiddels een beetje opletten wat Fleur uitspookt. Ze is super snel en wil nog wel eens gaan kijken bij andere hondjes of ineens toch zeewier gaan opzoeken en opeten. Het castle komt langzaam in beeld en met de zon in de rug is het prachtig. Ik maak een paar kiekjes maar vergeet een selfie te maken met Fleurtje samen. Jammer!

klik voor groot

We hobbelen verder en steken het watertje over richting Stag Rock. Daar ziet Fleur een Vizsla spelen met een balletje. Ze rent erheen, ik fluit en daarna komen er dus 2 hondjes op me afrennen. Zelfde fluitje! Fleur heeft en passant ook de bal afgepakt van de Vizsla en samen komen ze naar me toe. Balletje weer terug naar het andere baasje en wij weer door richting het vuurtorentje. Ik hobbel verder en zie ineens dat er wel erg veel rotsen zijn richting Stag Rock. Was dat altijd zo? De overblijfselen van WOII staan nu gewoon op de rotsen. Ik kon hier altijd langs toch? Ik kies voor een pad over de duinen en loop een stukje over de weg naar het vuurtorentje.

klik voor groot

Daar kan ik weer naar beneden voor wat foto’s. Ook een kiekje van het witte hertje op de rotsen. Het is er nog en zal wel af en toe bijgewerkt worden denk ik. Vogels zijn er niet maar daarvoor is het niet te vroeg qua getijde denk ik. Als ik foto’s gemaakt heb, ga ik een stukje over de rotsen terug en neem daarna weer het pad bovenlangs over de weg en terug naar het strand. Ik heb nu de zon in mijn gezicht dus ik maak verder geen foto’s meer. Wind in de rug loopt toch beter maar warm is het wel. Langs het kasteel, langs heel veel hondjes inmiddels en weer richting de rotspartijen. Net voor de rotsen loopt een dame met de telefoon aan haar hoofd geplakt. Geen oog voor de hond die heen en weer rent. Als Fleur geïnteresseerd gaat kijken, gaat de Border jagen en wordt steeds snappier. Ik baal want dit gaat natuurlijk verkeerd. Fleur heeft het nu nog niet zo in de gaten wat de hond eigenlijk doet. Ik schreeuw en roep op een gegeven moment dat de mevrouw beter haar hond kan uitlaten dan haar telefoon. Uiteindelijk pakt de dame de hond en is er gelukkig niks gebeurd. Ik ga gauw verder naar de rotsen en glibber eroverheen. Ik vind dit echt niks. Vond ik dit altijd al niks? Geen idee. Ondertussen heeft Fleur dorst en probeert van het vieze water te drinken dat in de kommetjes in de rotsen staat. Mag ook al niet. Ze mag niet veel en ze is vandaag super braaf. Op de trap naar de vuurtoren was ze ook al super knap. Na de rotsen hobbelen we weer over het strand richting Monkshouse en verder naar Seahouses. Gelukkig weinig mensen op het strand dus zonder al teveel gedoe komen we weer bij de start. Ik ga niet meer richting Seahouses voor een lusje maar ga de duinen in terug naar de auto. Na 10,5 km klik ik af. Genoeg voor nu.

klik voor groot

gegevens:

* 10,5 km
* 13 graden

maart 147 km – 2025 totaal 436 km

Vandaag weer tijd voor een rondje hier. Ik heb niet erg lekker geslapen maar ik wil wel op pad. Omdat ik dacht dat het enorm zou waaien vandaag, had ik in bed bedacht dat ik bij Belford zou gaan lopen. Toen ik beneden kwam, bleek het te regenen. Dat was dus een ander weer type dan ik dacht. Maar zowel met regen als wind is het strand eigenlijk niks. Dus na even nadenken, ben ik dan toch maar op pad gegaan voor mijn Belford rondje. Volgens het verslag uit 2020 zou dat 18 km zijn maar ik betwijfelde dat. Iets korter dacht ik en dat bleek achteraf ook te kloppen, want ik had 17.2 km op de teller en ook in 2016 had ik dat. Eerst maar eens op pad dan. Petje mee, kleine rugzakje en mijn dunne giletje. Qua temperatuur niks nodig denk ik. Watertje voor woef en deze keer wel een bakje (mijn eigen waterbeker voor op reis) en een bueno reepje voor het geval dat. Vooraf had ik wel een Slimfast drink genomen. Ik parkeer in het dorp en al snel zijn we op weg. Het regent nog licht en ik doe mijn petje op. Ik vergeet dus een foto te maken van het dorpje zoals ik anders wel doe. Na de pharmacy rechtsaf en over een stil weggetje starten maar. Fleur is al los. Ik loop langs een soort mislukt kasteeltje richting een boerderij. Zo gek dat je dan over het erf van die boerderij loopt. Maar er gaat echt een route overheen dus je moet gewoon zo lopen. Ik doe Fleur wel even aan de riem dat is wel zo netjes natuurlijk. Verder op weer los en door.

klik voor groot

Ik heb het nu al warm dus trek mijn giletje maar vast uit en prop het in de rugzak. Geen regen meer dus petje is ook al af want ik ben echt in no time een hottie. De begin weg valt me niet eens mee zo langzaam omhoog lopend. Fleur vindt alles best. Verderop langs een huis waar al die jaren blaffende honden achter het raam staan. Ook nu weer. Daarna door een hekje langs een bouwwerk waarvan ik nog steeds niet weet wat het is en verder richting een veld. Dat is wel eens heel erg drassig geweest maar nu is het prima te doen. Gelukkig geen enge koeien hier. Via het weiland naar het bos. Daar is het pad lastiger te belopen. Veel keien en uitgesleten paadjes. Ook heel veel bomen gekapt. Echt ongelooflijk. Ik hobbel rustig door. Het begin gaat niet eens zo slecht eigenlijk. Maar het valt me op dat er best veel verharde stukken in het begin zijn. Als ik het bos uit kom ook weer een verhard stuk naar Swinhoe Riding center. Daar kom ik straks ook weer uit maar via een andere weg. Ik loop eigenlijk een soort achtje.

klik voor groot

Ik hobbel verder. Tuur naar rechts het weiland in, want zie ik daar nou 2 jagers staan met een geweer? Fleur heeft wel een geel tuigje aan maar niet een geel dekje. Dat deed ik wel vaak met Ziva als we ergens liepen waar geschoten kon worden. Als ik beter kijk, blijkt het een paard te zijn. Fleur weer lekker los dus. De weg gaat aardig op en neer en dat is best zwaar voor dit oudje. Het bos ziet er anders uit dan vorige keer. Echt veel bomen weg helaas. Ik hobbel door, loop ineens langs een watertje met kuifeendjes. Dat herinner ik me eigenlijk niet goed. Verder langs een weiland en aan het einde linksaf. Ik zie later in een verslag van 2016 dat ik voor de lol op dit punt wel eens rechtsaf sloeg voor een extra lusje van 6 km richting Detchant Woods. Gelukkig herinner ik me dat niet meer, pas als ik het oude verslag lees kan ik het me weer voor de geest halen.

klik voor groot

Nu dus gewoon linksaf langs een ander watertje met een hut. Ik hobbel verder. Normaal kom ik nu langs een prachtig stukje met mooi uitzicht maar met dit weer is er niks aan. Ik hobbel naar beneden. Best zwaar allemaal. Zouden die paden vorige keren ook zo uitgesleten zijn of kan ik er nu niks van dan? Geen idee. Aan het einde van het pad kom ik 2 jonge runners tegen. Zij komen me tegemoet. Gelukkig ben ik die nu kwijt. Ik sla linksaf om het laatste stukje richting de cave te lopen. Ook hier geen uitzicht. Wel weer die rare paadjes. Ik wordt toch best vermoeid. Of is het een ander gevoel? Ik weet het eigenlijk niet. Wat is het ver naar de cave. Pas na 10 km ben ik eindelijk daar. Omdat het geen mooi weer is en ik er ook een paar dagen geleden was met Stefan, maak ik maar een paar fotootjes.

klik voor groot

Ik geef Fleur wat water in mijn bakje. Dat wil ze wel gelukkig. Ik drink ook een slokje. Daarna gauw weer op pad. En dan komen die 2 dames er ineens ook weer aan. En frustrerend genoeg zijn ze ook nog eens zo uit zicht verdwenen. Ik ben hier dus echt super super traag kennelijk. Ik vind het ook echt lastig. Ik hobbel maar gewoon door want ik moet nog eventjes. Gelukkig komt er een klein stukje heuvelafwaarts waar ik over het gras kan lopen in plaats van over het gravel. Dat schiet tenminste een beetje op. Ik moet aan het einde even snel op de kaart kijken. Rechtdoor toch? Ja, op dat stukje werd ooit een vrouw gedood door een koe. Gelukkig nu helemaal geen dieren hier te zien. Ik hobbel verder en kom uiteindelijk weer bij het riding centre. Daar rechtsaf naar de manege en door het weiland naar de andere kant. Geen paarden nu. Gelukkig weet ik waar ik heen moet, want er staat weliswaar een pijl aan het begin van het weiland maar dat je daarvoor achter de struiken moet uitkomen, moet je maar gokken. Ik weet het gelukkig.

klik voor groot

Daarna weer een shit paadje langs het weiland. Grote kuilen en hobbels. Was dit nou echt zo? Verderop een hekje met een bordje dat je moet oppassen voor de stier in het veld. Ook dat nog. Ik denk verderop al een groep koeien te zien. Jakkes. Dat blijkt ook te kloppen want ineens zie ik de koeien dichterbij dan ik wil en ze zijn ook nog eens zo nieuwsgierig dat ze aan komen hobbelen. Gelukkig zie ik het hekje en ren ik er heen. Fleur had net bedacht om een hapje poep te nemen en blijft achter. Ik gil dat ze snel moet komen en dat doet ze. Op tijd gaan we door het hekje. Poeh, ik vind dit dus echt niet leuk. Daarna verder over het weiland.

klik voor groot

Geen koeien meer, alleen verderop schapen met lammetjes. Daar is ook het muurtje met de step stones eroverheen. Dat wordt nog even puzzelen voor Fleur maar ze snapt wat de bedoeling is en ze klimt eroverheen en wacht op mij. Braaf ding.

klik voor groot

Nu gaat het opschieten gelukkig. Even over het weiland en aan het einde linksaf terug naar het mislukte kasteeltje. Ik ben er gelukkig want ik ben best moe. Het duurde allemaal lang. Ik hobbel door het dorp terug naar de auto. Na 3 uur zijn we weer terug bij de auto.

klik voor groot

Thuis ga ik eens kijken hoe ik dit vroeger liep. Ik heb er even lang over gedaan als in 2020 maar was 2 min/km langzamer dan in 2016. Dat is echt wel een mega verschil maar ik had toen net een jaar van 4.000 km erop zitten en ook in 2016 liep ik mega afstanden. Ook trainingen met intervallen etc. Niet te vergelijken dus. Maar wie weet hoe ver ik nog kom. Afwachten maar.

gegevens:

* 17 km
* 6 graden

maart 134 km – 2025 totaal 425 km

Vandaag gaan we weer op pad voor een rondje. Gisteren hebben we veel gewandeld en heb ik natuurlijk weer gezwommen in de avond. Nu dus weer een rondje met Fleur. Het is mooi weer maar de dag begint fris met 2 graden. Ik weet echter al dat het zonovergoten gaat worden dus ik heb alleen mijn dunne giletje aan en mijn kleine rugzakje mee. Ik parkeer bij Craster en vertrek vanaf daar. Er is nog niets veranderd. Toch geruststellend dat in de 5 jaar dat ik niet geweest ben (!) alles nog hetzelfde is. Vanaf de quarry parking achterlangs de huizen naar het dorp. Even langs de rokerij en via het terras van de Inn naar het paadje achterlangs de huizen langs de kliffen. Ik hou Fleur hier even aan de riem omdat ik niet wil dat ze in de zee kukelt. Ik kijk even achterom naar het Castle waar we eergisteren waren. Dat blijft toch erg gaaf zo.

klik voor groot

De Gaspeldoorn bloeit uitbundig en geurt heerlijk. Net als eergisteren ben ik meteen weer terug in 2015 met Ziva op de Borders Abbey way. Verder gaan we. Af en toe kijk ik om en maak ik een fotootje. Het is echt prachtig, zeker met dit mooie weer. Over het gras langs de zee, rechtsaf omhoog en dan weer tussen de Gaspeldoorn. De weg gaat aardig op en neer. Wat ik nu omlaag loop, moet ik straks weer omhoog. Dat valt vast niet zo mee. Ik kijk blij naar Fleur die braaf los loopt, en dan weer aan de riem.

klik voor groot

Steeds weet ze wat ik van haar wil. Vooral wil ik dat ze niet van de kliffen dondert. Daarom zit ze soms aan de riem maar dat kan haar weinig schelen volgens mij. Braaf ding. We lopen langs het huis bovenop de rotsen waar Stefan en Ann tijdens de ultra zaten te wachten. Verderop wordt gefilmd door een grote crew. Ik heb ook eens opnames van Vera gezien toen ik aan het lopen was. Ik weet niet meer wanneer dat was. Verderop maak ik een foto van de zee met het laatste overblijfsel van de bogen die hier stonden. Dat was zo ontzettend mooi altijd. Gek dat het verdwenen is inmiddels. Het begint al op te schieten. We zijn bijna bij het bruggetje waar ik 5 jaar geleden Fleur bijna kwijt was. Althans, dat dacht ik eventjes. Nu kijkt ze niet op of om en loopt gewoon het bruggetje over.

klik voor groot

Het blijft een prachtig plekje. De route slingert daarna best steil omhoog. Ik haal het bijna maar waarom zou ik eigenlijk. Ik moet nog best een stuk lopen en daarna weer terug. Het weer is echt heerlijk. Ik heb mijn giletje al een poosje terug uitgedaan en in mijn rugzakje gepropt. Stom genoeg heb ik wel water bij me voor woef maar geen bakje. Niet handig. Inmiddels hobbel ik langs schapen. Zouden er verderop weer koeien staan zoals 10 jaar geleden? In 2020 stonden er geen koeien meer. Stefan en ik hebben hier nog staan klooien met fietsen op de fietstocht die we hier maakten. Gek genoeg is dit offroad stuk ook een onderdeel van een fietsroute. We moesten toen mega klungelen bij het watertje waar je nu anders overheen moet via een smal bruggetje. Dat is ook geen feest met doggyride en fietsen. Verder en verder hobbelen we. Grappig om terug te denken aan wat we hier allemaal gedaan hebben. Ik kom op een parkeerplaats waar wel het een en ander veranderd is. Het is nu een echte parking compleet met pay en park paal. Geen koeien hier dus meer. Vroeger was dit een stukje weiland waar je kon parkeren en meer niet. Nu ineens een echte parking. Ik hobbel door en loop op een breed gravelpad waar straks kunstwerken te zien zijn aan het hek. Althans… zo was het en verderop blijkt dat nog zo te zijn. Grappig dat ze de tand des tijds hebben doorstaan. Misschien doe ik op de terugweg wel het stukje over het gras. Ik weet niet zeker of ik dat eerder deed maar ik zie nu een duidelijk pad. Inmiddels is het aardig warm al. Fleur wil wel wat water. Zou ik ergens water kunnen geven in Boulmer?

klik voor groot

Daar ben ik inmiddels bijna. Even over de weg langs een Inn. Op de terugweg even kijken of er een bak staat. Op het strand probeer ik woef water te geven uit het flesje maar dat snapt ze helaas niet. Dan maar terug. Nergens verder een bakje te bekennen. Als ik bij het laatste huis ben, loopt er iemand door de tuin waar ook een hond loopt. Ik vraag haar om een bakje en dat komt, compleet met lekker water. Dat lust madam wel gelukkig en daarna kunnen we door.

klik voor groot

Ik kies het pad over het gras en dat loopt prima. Lekkerder dan het gravel ook en het is mooi langs het water maar ver genoeg om Fleur los te laten lopen. Terug naar het watertje waar we stonden te klooien met de fietsen. Ik ga er even heen zodat Fleur kan poedelen en dat doet ze ook. Ik heb toch ook geen haast! Daarna verder richting parking en terug richting het smalle bruggetje. Vanaf daar niet meer langs de zee maar over een pad richting een boerderij. Dat loopt nog aardig omhoog. Rechtsaf terug naar de zee en dan ben ik alweer bij het huis op de rotsen. De film crew lijkt klaar want ik zie mensen met grote koffers terug lopen naar de straat. Ik begin best moe te worden en heb het warm. Het pad is mooi maar wel heuvelachtig. Aan het einde loop ik linksaf en loop achter de huizen langs terug naar Craster. Daar kan ze lekker nog even loslopen en snuffelen. Ik loop nog even naar het haventje voor een foto en dan is het ook wel goed. Na 15 km staan we weer bij de auto. Op naar de volgende run.

klik voor groot

gegevens:

* 15 km
* 8 graden

maart 117 km – 2025 totaal 408 km

Vandaag is het weer een mooie dag en besluit ik een stukje te gaan lopen. We hebben even nagekeken hoe ver de afstand van de volgende etappe is vanaf Low Newton naar Craster en dat zou ongeveer 14 km zijn als ik helemaal naar Craster dorp zou lopen. Ik liep die ronde 5 jaar geleden! Wat vliegt de tijd toch. Dat hoeft in principe niet, ik kan ook al bij het kasteel omkeren dus ik ga die ronde doen en zie wel hoe ver ik ga komen. Ik pak mijn dunne giletje en rugzakje zodat het giletje eventueel in de rugzak kan en neem zelfs een flesje water mee voor onderweg. Stom genoeg gaan drinkbakje voor Fleur en dat moet natuurlijk eigenlijk wel. Er is nog geen hond bij de parkeerplaats bovenaan de heuvel van Low Newton. Op het strand lopen wel al mensen zie ik maar echt druk is het nog niet. Ik maak gauw alvast een kiekje van de zendmast waar ik eergisteren aan de andere kant liep.

klik voor groot

Daarna even een stukje door de duinen waar Fleur stiekem poept en ik een kiekje maak op het bankje bij de vogelplas. Ik heb geen verrekijker dus wie weet wat voor bijzonders er zit wat ik nu niet zie. Gisteren zaten er Kluten, die hebben we wel gezien met de verrekijker. Vanaf de duinen loop ik het strand op. Het water is heel ver weg en het zand voelt goed. Ik heb tegenwind merk ik, dus de terugweg is makkelijker met wind in de rug straks. Iets om rekening mee te houden dus. Ik hobbel rustig door, geef Fleur af en toe een koekje en dat gaat goed. Gelukkig eet ze geen zeewier en hoef ik haar niet al te vaak te roepen. Bij de waterarm moet ik weer een stukje door de duinen maar ik weet de weg. Weer een stukje over het strand tot het einde waar ik over de rotsen naar boven klauter richting kasteel. Eigenlijk maar een klein stukje strand. Prima! Vanaf nu eerst een stukje met keien en daarna gras als ik verder naar Craster zou lopen. Het pad langs de zee omhoog richting kasteel is best goed te doen. Helaas altijd tegenlicht zodat je het kasteel nooit normaal op de foto krijgt helaas. Ik maak wel een kiekje want je weet nooit of het goed erop komt.

De stenen brug ligt er nog steeds zie ik. Bijzonder. Ik herinner me nog dat ik de allereerste keer hier in enkelhoge enge modder stond en er helemaal niet langs kon komen. Ik heb die eerste keer niet het rondje naar de andere kant gemaakt en zag alleen de paar ruïnes omhoog steken. Later zag ik thuis op internet hoeveel er over was en hoe mooi het was. Ik moest en zou dus destijds nog een keer erheen om te kijken. Grappig dat al die herinneringen terug komen terwijl ik hier loop.

klik voor groot

Er is deze keer totaal geen modder. Tijdens het proeflopen voor de ultra was het hier vaak mega modderig en wist ik niet hoe ik eroverheen moest komen. Nu is alles droog. Natuurlijk lopen die grote gladde keien voor geen meter en wandel ik hier veelal overheen om mijn enkels niet te verzwikken maar verder is het prima. Ik maak alvast een kiekje van de ruïnes aan deze kant nu de zon niet meer tegen me in schijnt. We ronden vrij snel het castle en zijn aan de andere kant. Wat is het toch prachtig. Ik maak natuurlijk weer veel te veel foto’s. Met wafje, zonder wafje etc. Deze keer geen schaapjes in het veld rond het castle dus ze kan lekker los lopen. Na de foto’s ga ik verder richting Craster. Ik heb nog steeds de wind tegen dus op de terugweg zal ik windje mee hebben. Verder dus maar! Ik loop langs de gaspeldoorn en flarden zoetige lucht komen mijn neus binnen. In mum van tijd ben ik terug in 2015 met Ziva op de Borders Abbey way. Het is bloedheet en we zijn op avontuur samen. Wat was het gaaf. Maar dit is ook al leuk zo met Fleurtje. Ik heb geen kind aan haar. Ze is echt super braaf. We hobbelen lekker samen naar Craster over het weiland. Heerlijk kort en glad gras. Nergens op letten, geen zachte ondergrond. Lekker lopen. Ik ga door een paar hekjes, kijk af en toe nog even om naar het castle en al snel naderen we Craster. Ik moet Fleur even aanlijnen voor de schapen die hier dichtbij staan en door het dorp hou ik haar natuurlijk ook aangelijnd. Maar ik heb geen kind aan haar. Ze poseert even op een bankje in de village en daarna gaan we weer terug.

klik voor groot

Het begin aan de riem vanwege de schapen. Die vindt Fleur maar gek. Ze kijkt niet op of om en loopt er netjes doorheen en langs. Als we ze voorbij zijn, gaat ze weer lekker los. Ik kom uit op een pad onderlangs het castle. Niet iets dat ik per se had gewild maar ik heb genoeg foto’s zullen we maar zeggen. Ook hier weer volop geurende gaspeldoorn. Heerlijk. Als ik weer aan de andere kant van het castle ben, ga ik richting de golfbaan. Ik zie een balletje door de lucht vliegen en realiseer me dat er mensen staan te slaan richting de hole naast me. Ik wacht even en de mannen gebaren. Zo is het goed. Ik wacht tot de 2e bal op het gras ligt, de arm van de man gaat omhoog en we kunnen weer. Hobbelend gaan we samen verder. Langs de golfbaan nu en ook daar loopt het prima. De route gaat op en neer maar ik heb nergens last van. Ik ben blij dat mijn enkels weer bewegen want links heb ik enkele jaren een hele stijve enkel gehad. Met veel oefenen en door bewegen (soms deed Stefan dat) is dat weer goed gekomen dus.

klik voor groot

Op de golfbaan moet ik even langs wat mensen een een van de mannen heeft een kar die hij van een afstandje laat bewegen. Ik stop even om te vragen waar dat voor is en hij legt uit dat het vanwege rugklachten is. Pffff het moet toch niet veel gekker worden denk ik. Ik hobbel daarna weer verder. Ik kom zelfs het hellinkje op dus dat is niet slecht eigenlijk. Al snel lopen we door het huisjespark. Houten huisjes die in de duinen staan. Ik herinner me dat er eentje is met een kraan en waterbak en dat klopt nog steeds. De waterbak staat er maar de kraan is dicht helaas. Omdat Fleur wel water wil, stop ik en haal ik water uit mijn rugzakje. Paar slokjes en we kunnen weer verder.

klik voor groot

Nu is het niet meer zo ver. Ik hobbel langs de vogelhut waar we gisteren vogels hebben gekeken en daarna loop ik alweer achterlangs de Ships Inn. Ik klok af zodat ik het laatste stukje rustig de heuvel op kan wandelen naar de auto. Het is 11 uur als ik daar aankom. Als we opschieten kunnen we nog ontbijten bij the Landing en zo doen we het. Ik rij daarheen en Stefan wandelt erheen met het bedje van Fleur. Lekker egg Benedict en thee. Mooi begin van de dag zo.

klik voor groot

gegevens:

* 13 km
* 6 graden

maart 102 km – 2025 totaal 393 km

Vandaag dan echt de allerlaatste dag hier in de UK. Wat jammer, maar op zich ook wel weer goed om naar huis te gaan zeker met het corona gebeuren dat nu flink om zich heen aan het grijpen is. We moeten op de boot maar gaan wel proberen afstand te houden. Ik had het er ook al over met de eigenaresse van de boerderij hier. Ze hebben huisjes, een campsite en wigwams. Dat gaat niet meevallen denk ik maar we zullen zien. We hebben eerst een heleboel ingepakt en de dakkoffer zit inmiddels al vol. Eigenlijk staat alles klaar dus we besluiten dat ik nog even met ukkie op pad ga voor een kort rondje zodat ze alles kan doen en een beetje moe wordt voor de lange boot trip. Het vervelende is alleen dat het enorm hard waait. Het is schitterend weer met een lekker zonnetje maar die wind….. Gisterenavond hebben we dus de enige regenavond gehad! Toen werden we echt nat toen we wandelden met Fleurtje in de duinen. Wat hebben we toch geluk gehad met het weer! Wel winderig maar zonnig en droog. Ik heb ook heerlijk kunnen zwemmen gelukkig dankzij het abonnement van Ann. Dat grapje kostte wel 8 pond per zwembeurt maar goed… uiteindelijk toch 10 kilometer gezwommen (6 keer). Maar voor nu dus even op pad dan maar. Ik kies voor Beadnell vanwege de duinen die wat beschutting zouden moeten geven. De duinen bij Seahouses zijn inmiddels zo smal geworden door de zandafslag. Als ik parkeer zie ik al zand wervelen voor de zandopgang. Ik ga het toch even proberen en tracht een kiekje te maken van de lime kilns maar dat gaat eigenlijk niet door die harde wind. Dan maar niet en ik worstel me weer terug richting de parkeerplaats. Ik zie al dat ik echt niet tegen de wind in over het strand kan, dus we gaan eerst via de duinen kijken hoe dat gaat.

klik voor groot

Ik hobbel weer terug naar de parkeerplaats en loop via het lelijke caravanpark naar de duinen. Fleur is gewoon los want ze gedraagt zich echt keurig en blijft gewoon bij me. Aan het einde van het pad lopen we de duinen in. Daar waait het een stuk minder en met de zon erbij is het heerlijk.

klik voor groot

Ik ga vandaag niet ver en ik loop zelfs niet tot High Newton. Even nog over de lange brug en een stukje duinen en dan maak ik een lusje. Niet erg handig zo blijkt want ik word enorm geprikt door die scherpe duingrassen en voor fleur is het ook niet goed met open oogjes. Ik maakte met met Ziva ook altijd zorgen daarover. Fleur vindt het allemaal enig en rent nog even wat hellinkjes op en neer.

klik voor groot

Ik ga de lange brug weer over en denk eerst via de duinen terug te gaan. Maar ik keer toch om doordat de harde wind mee niet erg fijn is op een smal pad omdat je voeten weg geblazen worden en je dan dus kunt vallen. Dan maar via het strand en z hobbelen we dus over het strand waar ik vooruit geblazen word. Ook niet prettig maar vooruit maar. Woef heeft plezier vor 10 volgens mij en rent keihard door het water van de zeearm.

klik voor groot

Gelukkig zijn we in no time nu weer bij de lime kilns. Jammer dat het te hard waait voor de drone. Ik had de eerste keer dat natuurlijk moeten doen. Dat is de enige keer geweest dat ik zonder drone liep notabene! Niks aan te doen. Volgende keer misschien.

klik voor groot

Nu gauw naar buis, omkleden en verder inpakken. Daarna gaan we nog even terug naar pets at home. Volgens mij zijn we daar echt elke dag geweest. Gisteren hebben we nog een voorraad van die vriesdroogmaaltijden gehaald en we hebben besloten dat de blikken nu terug kunnen. Volgens mij gaan we die niet gebruiken. Die zakjes zijn super handig en schoon voor onderweg. De ren riem hebben we gisteren ook al terug gebracht. Thuis eens kijken wat ik nou beter zou kunnen aanschaffen. Ik denk toch die vario 6 maar dan toch de lite variant. Ik heb nu immers gezien hoe breed de grote riemen zijn! Thuis maar kijken. Nu eerst huiswaarts!

gegevens:

* 5,5 km
* 10 graden

maart 109 km – 2020 totaal 370 km

Vandaag gaan S. en ik samen op pad voor het laatste runnetje hier. Het is prachtig weer maar er staat wel enorm veel wind. Maar zo lekker zonnig dat we even op pad gaan. S. kan wel mee met zijn fietsje denken we. Ik ken het gebied dus volgens mij lukt het wel daar. Geen rul zand, alleen grasland en een klein klimmetje maar dat stelt weinig voor. Na afloop gaan we dan naar Alnwick om het riempje te ruilen dat ik gisteren kocht voor Fleur. Het was een Ezydog runners riem maar die is wel erg breed en veel te kort. Ik wil nog steeds die vario 6 denk ik maar we kunnen straks even kijken wat ze nog meer hebben van dit merk. Ik weet nog steeds niet of ik nou dat mee rekkende stukje zou missen of niet. Inmiddels loopt ze zoveel netter met me mee dat het misschien helemaal niet nodig is. Ik ben benieuwd hoe Fleur gaat reageren op S. mee op de fiets. Zal allemaal wel loslopen denk ik. We nemen thuis nog een boterham en geven Fleur wat te eten (jawel: ze eet inmiddels wat!) en gaan op pad.

klik voor groot

De fiets op de auto en onderweg beseffen we dat met deze wind achterop toch beter was geweest misschien. We rijden even verkeerd en komen bij het castle zelf uit, maar na de navigatie op ‘lions bridge’ te hebben gezet, komen we aan waar we willen zijn. Bij de brug en het weiland van waaruit ook de ultra is gestart. S. gaat even foto’s maken van het leeuwtje op de brug en ik ga vast het weiland in. Maar de wind is koud en ik roep dat S. een beetje op moet schieten. We maken wat foto’s van het castle maar we vinden dat er teveel wind staat voor de drone. Wat jammer want dit is het enige kasteel dat we nu niet hebben op de drone foto!

klik voor groot

We hobbelen onderlangs langs de rivier maar ik hou Fleur toch maar aan de riem met al die wind en de dwarrelende blaadjes. Dat lijkt me veiliger. Ze moet immers nog alles leren dus zo is het ook goed. Ik moet even kijken naar welk hek we ook alweer moeten maar al gauw zijn we bij het eerste hekje. Daar moet de fiets overheen. Dat lukt allemaal prima. Bij het volgende hekje naar de weg is het lastiger omdat ze daar een tijdelijke kissing gate hebben gezet op een lastige plek. Maar ook dat gaat goed. We steken de weg over en hobbelen een stukje door een bos. Stelt niks voor, is maar klein maar er groeien al bijna wilde knoflookplantjes en het ruikt heerlijk. Zou dat iets voor onze tuin zijn? Verder en verder gaan we.

klik voor groot

Het volgende stuk hobbelt over weilanden met enorme hopen erop. Niet echt iets voor de fiets maar een beetje mountainbiker…..Die kan dat toch gewoon. Ook veel hekjes. We doen er heel wat open dicht. We lopen inmiddels naar de A1 waar we straks onderdoor zullen lopen via een tunneltje. Wel leuk dat S. er nu bij is, want hij heeft natuurlijk nooit eerder gezien waar ik nou precies de weg onderdoor liep op mijn route en nu is hij er zelf bij.

klik voor groot

Verderop komen we op een weiland waar een boer de schapen aan het bijeendrijven is. We wachten dan maar even braaf maar hebben geen idee waar de goede man nu eigenlijk precies heen wil met zijn beestjes. Fleur wacht ook keurig af. Wie had dat allemaal kunnen bedenken. Als de schapen verdwenen zijn, kunnen wij ook weer verder. Vanaf nu kan ze weer lekker los omdat we van de waterkant afbuigen en even wat gaan klimmen.

klik voor groot

We hobbelen rustig door. Het gaat nu opschieten. Nog een stukje over een weiland, rechtsaf en dan even langs een hele drukke weg en de eerste afslag weer rechts. Vanaf daar ‘even’ over het weggetje en we zijn bij de stepping stones. Maar dat ‘even’ viel onwijs tegen. Het was een heel lang stuk eigenlijk naar de stepping stones. Maar uiteindelijk komen we er natuurlijk gewoon. En dan blijkt het allerlaatste stukje een gigantische modderbende. Van die lekkere glijmodder…. Niks an maar nu ik er ben. wil ik ook echt bij de stones komen vanaf deze kant…. Ik laat me toch niet kisten door wat modder zeker?

klik voor groot

Als ik bij de waterrand ben ga ik even door het water richting de stenen. Fleur rommelt al vrolijk door het water en staat uiteindelijk ook op de stenen. Braaf. Ik kruip terug via de braamstruiken en dat is natuurlijk stom. Als ik er kan komen, kan ik er ook weer weg via de modder. Maar goed, we zijn er geweest, doel gehaald en nu weer terug. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan want we hebben op hele stukken straks windje tegen natuurlijk. Eerst maar eens een kiekje van S. die voor me uitfietst. Daarna weer over de drukke weg en rechtsaf weer terug naar de weilanden.

klik voor groot

Als we weer de snelweg onderdoor lopen komen we een jonge pointer tegen. Beide hondjes gedragen zich keurig dus na even snuffelen kunnen we weer door. We zien net 2 dippers vliegen dus dat is extra gaaf! Als we even afwachten, zien we ze echt en S. kan er eentje fotograferen die op een steen blijft zitten. Geweldig dat we er nu twee zien op deze route. Mijn dag kan niet meer stuk maar dat kon hij al niet omdat we zo fijn met z’n drietjes aan het lopen zijn met mooi weer.

klik voor groot

Vanaf nu gaat het snel. Dat hellinkje viel heel erg mee zo met de wind en we lopen nu alweer richting het stukje bos, steken de weg over en zijn dan bij het laatste weiland aangekomen naast het castle. Dat viel dus heel erg mee.

klik voor groot

Hoewel het gigantisch waait op dit weiland laten we toch de drone even op om te kijken of het zou lukken om een foto te maken van het castle. Het antwoord is dus nee. Ik kon de drone wel laten stijgen maar het lukte niet en toen hij bijna beneden was greep de wind de drone en viel hij uit de lucht. Gewoon op zijn pootjes maar echt teveel wind dus. Dan maar niet. Het grappige is dat Fleur inmiddels gewoon blijft wachten totdat we uitgerommeld zijn met dat ding. Ook poseren doet ze inmiddels goed hoewel ze nog wel redelijk om zich heen zit te kijken als ze braaf wacht. Maar wat een verschil met vroeger. Het is echt geweldig dat ze zo vooruit is gegaan.

klik voor groot

We zijn blij dat we bij de auto zijn aangekomen. Fleur krijgt wat lekkers te eten wat ze gewoon opeet. Daarna gaan we naar de pets at home voor de zakjes vriesdroog voer.

klik voor groot

Kijken maar of we morgen voorvertrek nog een klein rondje kunnen doen zodat Fleur alles kan doen en lekker moe wordt voor de lange reis. Ik heb uiteindelijk bijna de hele route van de ultra kunnen lopen en de Belford route naar de cave. Hartstikke leuk dus. Op naar de laatste dag hier.

strong>gegevens:

* 14 km
* 10 graden

maart 103 km – 2020 totaal 364 km