Author Archives: rundoggy

01.07.2014 – rottemeren – 3 x 4.000 (5′) – 16 km

Vandaag weer tijd voor een langer rondje op MAF. Het was niet super warm, maar er stond een aardig windje dus ik was erg benieuwd hoe het zou gaan eigenlijk. Waf had wel zin in een rondje volgens mij en aan het einde van de middag gingen we op pad. Deze keer maar weer eens een rondje rond de Rottemeren, want dat is toch altijd een mooi rondje waar je niet kunt terugkeren maar door moet blijven lopen. Bovendien is er met mooi weer ook van alles te zien, dus dat is ook mooi.

Eerst maar even warm lopen dan op de roeibaan….

klik voor groot

Daarna rechtsaf richting de Rottemeren en het bruggetje naar de andere kant. Ik ben al heerlijk aan het sukkelen en ik voel dat het allemaal redelijk soepel gaat en voelt. We hobbelen over het bruggetje, rechtsaf over het nieuwe stukje asfalt waar het nu niet meer zo idioot schuin afloopt. Heerlijk en een stuk beter voor de beentjes! Langs het eet tentje waar mensen heerlijk buiten zitten. Gelukkig niet al teveel racefietsers want die zijn hier niet al te vriendelijk helaas, maar alles gaat prima.

Als de eerste lap van 4.000 mtr er op zit, besluit ik even een rustpauze te nemen. Getalletjes voor de eerste ronde: 130(136)-136(141)-136(141)-138(141) allemaal keurig op MAF dus. Ik maak meteen een mooie foto van de molen waar ik precies langs loop op dat moment. Altijd weer leuk. Een stukje verder maak ik een kiekje van waf bij de andere molen.

klik voor groot

Daarna hobbelen we rustig weer door en het gaat eigenlijk prima. Ik heb tegenwind op het lange stuk en dat merk ik direct qua hartslag, dus gaat het tempo iets omlaag. Maar het blijft allemaal aardig goed eigenlijk/ Het scheelt ongeveer 10 seconden op de kilometer tegen de wind in met gelijkblijvende hartslag. So be it. Totaal niet belangrijk. Getalletjes voor de tweede ronde: 133(138)-138(138)-138(140)-138(140). Eigenlijk dus nog netter dan de eerste ronde en met dezelfde pace ongeveer. Nog geen verval dus!

Ik neem weer even een rustpauze na de tweede lap van 4.000 mtr en daarna gaan we weer van start. We sukkelen heerlijk zo en het is echt prima weer. Gelukkig ook op dit stuk geen gedoe met fietsers dus dat is heerlijk. Al snel ben ik weer bij de parkeerplaats en steek ik het bruggetje over richting de roeibaan. Ik moet nog een paar kilometer en dan weer de cooldown. In de verte zie ik een wandelaar die zo te zien stevig doorwandelt. Ik schat dat hij 1.500 meter bij me vandaan is. Als ik langzaam bij hem voorbij sukkel, zeg ik dat we toch zo boffen met het weer. De man antwoordt dat het inderdaad heerlijk weer is, en het volgende moment hoor ik dat hij ineens ook gaat hardlopen (en behoorlijk hijgt daarbij). Ik schrik me rot, want hoezo gaat die man ineens lopen? Hij komt naast me lopen en vertelt dat hij altijd heeft hardgelopen maar nu een kunstknie heeft en het niet meer zo lang kan doen. Grappig genoeg merk ik nu pas hoe ontzettend makkelijk ik aan het joggen ben en hoe rustig mijn ademhaling daarbij eigenlijk is. Ik hoor de man hijgen en rommelen naast me. We babbelen wat maar uiteindelijk kiest hij toch eieren voor zijn geld en gaat maar weer wandelen. Ik sukkel rustig verder op weg naar de auto. Niks aan de hand dus maar het was zo vreemd dat hij ineens zo ging lopen! Mijn hartslag van dat rondje is ineens wat hoger haha. Getalletjes voor de derde ronde: 133(139)-138(141)-138(140)-142(144). Omdat ik veel te ver van de auto ben uitgekomen, blijf ik doorlopen en ga ik over op RWR voor het laatste stuk en dat wordt een rustige 1.000 mtr. daarna cool down en lekker richting de auto weer.

Daar geef ik waf eten en drinken en blijf even in de achterbak zitten in het zonnetje uit de wind. Heerlijk! Een prachtige afsluiting van een mooie namiddag lopen met woeffie. Het ging pma en ik had nog wel uren door kunnen lopen. Maar dit is wat ik wilde doen, dus dat doen we dan maar. Overigens bijzonder dat ik vorige maand 282 km liep zonder evenement. Dus geen enkele ‘lange’ run, gewoon veel gelopen afgelopen maand. Alle runs met woef, dus ik begrijp wel dat ze bijna een kilo lichter is geworden. Nou ik nog. Op naar de volgende run.

klik voor groot

Gegevens:

* 16 km
* 29 graden

juli 16 km – 2014 totaal 1.479 km

rapa nui – 55 km
hoka bondi b – 480 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 583 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 270 km

29.06.2014 – week 2: 4×1.600 (5′) – totaal 14 km

Vandaag weer wat tempo training op het programma. Dit is alweer week 2 voor het marathon schema van eind september. Gelukkig nog eventjes te gaan maar toch.Ik ben niet zo erg dol op die 1.600-tjes om een of andere reden.

Ik koos ervoor om tijdens de voetbalwedstrijd Nederland/Mexico te gaan lopen in de hoop dat ik niemand zou tegen komen met honden waar ik over zou struikelen en dat bleek te kloppen. De stand was makkelijk bij te houden aan het gejuich, alleen het eerste doelpunt tegen had ik even gemist. Maar het was wel duidelijk dat Nederland won toen het gejuich losbarstte en de knallen werden afgeschoten. Ook weer leuk. Nou voor mij was het ook een soort wedstrijd.

Ik startte een beetje te voortvarend. Hoewel, misschien niet wat ik had bedacht dat ik per lapje van 400 mtr ongeveer 2.15 zou moeten lopen om rond de 9 minuten uit te komen. Welnu… de eerste 1.600 ging in 8.56. Oepsie… dat was dus een beetje te snel want bij de vorige keer liep ik toch echt hele andere getalletjes. Maar goed, de uitdaging is dan eigenlijk om alle laps verder ongeveer gelijk te houden. De twedee ging redelijk goed en in precies hetzelfde tempo. Na de tweede wilde ik bijna de handdoek in de ring gooien. Ik vond het zwaar en vooral ook niet leuk of comfortabel. Maar ja, een tempo training hoeft niet comfortabel te voelen natuurlijk…… Ik dacht na over aanpassing van de training. Misschien 800-tjes van maken? Of even wat stappen zetten na 600 mtr ofzo? Nou ja, voordat ik er erg in had was de rust voorbij en kon ik weer aan de derde beginnen. De eerste 400 mtr gingen goed en prima op schema…..kom op even doorgaan… 600 mtr en toen 800 mtr en verdomd, ik lag nog steeds op schema… nog even doorzetten…. 1.200 mtr en dan nog eventjes…. en ja! Weer een lap van 1.600 mtr en volgens mij weer precies gelijk aan de vorige twee. Dat vond ik wel apart en ik zag op mijn horloge dat uiteindelijk de HF ook over de 157 schoof. Maar toen het lastig voelde, was het deze keer helemaal niet de HF, want die bleef nog relatief laag, maar voelde het gewoon qua ademhaling niet fijn. Alsof dat net achter bleef lopen. Geen idee, maar het was niet comfortabel. Maar tijdens elke rustpauze was alles weer volstrekt normaal en begon ik weer alsof ik net begonnen was. Heel apart. Dus hoppekee, de trilling en het piepje van het horloge en rennen maar…. de eerste 400 mtr weer keurig op schema, en zo rommelde ik weer door naar het einde van de lap zonder verder te stoppen of te vertragen. Eigenlijk dus vier hele gelijkmatige laps van 1.600 mtr die ook nog eens allemaal precies hetzelfde uitgevoerd zijn. Merkwaardig. Achteraf natuurlijk wel heel leuk, maar ik vond er niks aan tijdens het lopen. Toen ik de laatste deed zei ik dus ook hardop ‘daar is dus niks aan’. Ha!

Anyway, deze training ook weer gedaan. Na de laps nog een kilometer dribbelen op RWR met max HF van 138 en daarna nog 1.500 mtr RWR met max HF 138 wat uitkwam op 7.29 min/km op 1/30 met een hartslag van 128 gemiddeld (max 138). Keurig dus qua herstel ook. Niks aan het handje.

Op naar de volgende training dan maar weer.

De getalletjes

lap 1 – 8.56 (5.36 min/km) – 149/154 – cadans 83
lap 2 – 8.56 (5.35 min/km) – 149/157 – cadans 82
lap 3 – 8.55 (5.35 min/km) – 151/161 – cadans 82
lap 4 – 8.57 (5.35 min/km) – 154/162 – cadans 82

Gegevens:

* 14 km
* 20 graden

juni 282 km – 2014 totaal 1.463 km

rapa nui – 55 km
hoka bondi b – 464 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 583 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 270 km

27.06.2014 – hitland – 18 km

Het is vandaag redelijk weer en tijd voor een loopje. Vanmorgen regende het flink waardoor het erg vochtig en klam werd maar door het zonnetje van vanmiddag was dat grotendeels weer wat beter geworden. Maar warm was het nog steeds natuurlijk, maar niet meer zo helder en zonnig als afgelopen dagen. Dat scheelt dus alweer iets. Ik liep vandaag mijn rondje vooral weer op hartslag en ademhaling. Altijd weer mooi om te zien dat je met een rustige buikademhaling vaak de hartslag ook weer wat omlaag krijgt en beter in het gareel kunt houden. Daarbij is pasfrequentie natuurlijk ook weer belangrijk, want als je de ademhaling met de cadans mee laat lopen, dan kom je vanzelf in een mooi ritme en kan je ook prima de snelheid inschatten. Ik wisselde de ademhaling een beetje af, de ene keer 2 stappen in en 4 stappen uit, dan weer eens 3 stappen in en 5 stappen uit. Dat is niet echt optimaal aangezien je dan steeds op hetzelfde been uitkomt, maar daar moet ik dus weer eens een keer aan werken met de metronoom. Dat is uberhaupt goed om te voorkomen dat je gaat sloffen als je op hartslag loopt. Maar zo samen met de ademhaling, hou je eigenlijk als vanzelf ook de cadans redelijk goed.

Ik deed vandaag 3 laps van 5.000 meter op RWR 2/30 met maximale HF van 138. De laatste lap lukte dat minder goed, want toen werd het door warmte en vermoeidheid toch lastiger om de HF mooi laag te houden, maar ik ben niet heel ontevreden eigenlijk. Vooral omdat ik na de run totaal geen onrustige hartslag had. Blijkbaar speelde de vermoeidheid aan het einde van mijn verblijf in Schotland me toch parten! Voorlopig dus nog even rustig wat aerobe endurance opbouwen.

De getalletjes:

lap 1: 7.11 min/km – RWR 2/30 – 132(141)
lap 2: 7.16 min/km – RWR 2/30 – 136(144)
lap 3: 7.22 min/km – RWR 2/30 – 137(145) helaas even de 145 aangetikt

Genoeg werk aan de winkel nog!

Gegevens:

* 18 km
* 21 graden

juni 269 km – 2014 totaal 1.449 km

rapa nui – 55 km
hoka bondi b – 464 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 583 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

25.06.2014 – hitland – 12,5 km

Vandaag weer een rondje ‘schakelen’ tussen MAF en iets meer tempo. In blokken van 3×1000 mtr steeds beginnen op MAF met max HF van 138 en de tussen lap max HF 148 en weer terugschakelen naar max HF 138. Die laatste lap valt dan meestal niet mee omdat het lastig is om ‘terug’ te schakelen en de HF weer mooi onder de 138 te krijgen. Alleen bij de allerlaatste lap van de 3e reeks bleek dat lastig en bleef ik net hangen rond de 140 bpm maar al met al niet slecht. De pace is totaal onnauwkeurig en met een korreltje zout te nemen omdat ik heen en weer bleef lopen onder de bomen om lekker in de schaduw te blijven. De pace is daar erg onnauwkeurig maar dat is voor deze training niet echt belangrijk. Lap 10 was een extra kilometer op RWR met maximale HF van 148 (overigens niet op gelopen) en een ratio van 1/30. Hoewel ik snipverkouden ben (ik denk hooikoorts) ging het vrij aardig. Het lopen ging in ieder geval lekker en het bleek makkelijker weer om mijn hartslag laag te houden. Maar het moet nog veel lager dus genoeg werk aan de winkel.

lap 1 – 7.18 – 131/138
lap 2 – 6.17 – 144/148
lap 3 – 7.12 – 138/139

lap 4 – 7.15 – 135/140
lap 5 – 6.28 – 146/148
lap 6 – 7.26 – 140/140

lap 7 – 7.23 – 136/141
lap 8 – 6.29 – 146/150
lap 9 – 7.24 – 141/141

lap 10 – 6.57 – 135/145 (RWR 1/30)

Gegevens:

* 12,5 km
* 21 graden

juni 251 km – 2014 totaal 1.431 km

rapa nui – 55 km
hoka bondi b – 446 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 583 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

24.06.2014 – alternatieve training – fietsen

Altijd handig als geheugensteuntje om te kijken wanneer ik begon met een andere training. Vorig jaar kocht ik een geweldige fiets, maar waarschijnlijk leverde me dat een lies probleem op, waardoor ik niet eens eind mei destijds in Edinburgh kon starten. Het hele jaar bleef de fiets dus verder ongebruikt staan, want elke keer was er een ander evenement dat ik niet wilde ‘boycotten’ door op die fiets te stappen. Maar dit was natuurlijk al te gek, want het is een hele fijne fiets en ik zal toch eens moeten ontdekken of het nu toeval was vorig jaar, of echt een probleem door de fiets. Nu ik thuis ben, ben ik dus direct weer op het fietsje gestapt. Niet meteen het zware programma door Toscane dat zo leuk is met het beeldscherm maar gewoon een ‘easy ride’ stap 1. Dat leek me wel een genoeg om te proberen en te kijken wat er gebeurt. Afwachten maar.

23.06.2014 – roeibanen – 10,5 km – MAF test (failed)

Niet zo slim misschien om de eerste dag dat ik thuis ben meteen een MAF test te doen. Had beter eerst even kunnen kijken hoe het gaat. De combinatie van dit absoluut smerige land waar ik altijd weer even aan moet wennen qua longen, de vermoeidheid en het zonnetje zonder wind maakte dat de test totaal mislukte. De eerste ronde ging nog prima maar al snel kon ik de HF niet meer rond de 138 houden en was de drift verder onvermijdelijk. Ik dacht eerst nog aan stoppen na de 3e mile maar ik heb uiteindelijk het rondje toch maar afgemaakt. Maar goed, dit is dus niets en ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat het weer ergens op lijkt. Grrrrr.

Voor de volledigheid de getalletjes maar die kunnen dus in het boek van ‘snel vergeten’….. De laatste testen staan overigens hier. De laatste MAF van 9 mei was gemiddeld 10.54 met een max HF van 142. Ik ben nu zelfs aan 147 gekomen met een enorm verval en een gemiddelde van (ahum)

De getalletjes:

lap 1 – 10.48 (6.45 min/km) – 134/141
lap 2 – 11.12 (7.00 min/km) – 138/142
lap 3 – 11.09 (6.59 min/km) – 140/143
lap 4 – 11.39 (7.17 min/km) – 141/146
lap 5 – 11.41 (7.19 min/km) – 145/148

Gegevens:

* 10,5 km
* 21 graden

juni 237 km – 2014 totaal 1.419 km

rapa nui – 55 km
hoka bondi b – 434 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 583 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

21.06.2014 – spott – 11 km

Vanmiddag rij ik alweer richting Newcastle om vanavond weer met de boot over te varen naar huis. Wat ontzettend jammer! Ik heb nog zoveel te ontdekken en te doen. Maar niets aan te doen, aan alles moet weer eens een einde komen en zo blijft er altijd nog wat te wensen. Grappig dat dit het eerste jaar is dat ik zo ‘op pad’ ben geweest hier. Dat komt ook deels door de navigatie die ik nu bij me heb, want dat is onderweg toch wel erg prettig. Ook komt het denk ik doordat ik veel sterker ben geworden en dus wel wat ‘aankan’ qua parcours. Genoten heb ik in ieder geval volop.

Maar nu vanochtend dus het allerlaatste rondje hier, en vooral voor woef, zodat zij even lekker moe kan worden en even kan rennen en uitgebreid kan plassen en poepen. En dat lukte. Met het zonnetje erbij was het meteen al warm dus moe zou ze wel worden. Ik was dat eigenlijk al een beetje en ik sukkelde maar wat over de weg. Ik had geen puf meer om ergens over een bijzonder pad te gaan, dus deed ik gewon het rondje ‘buitenom’ en dat was prima. Eerst nog even een wens doen bij de witches stone…

klik voor groot

Daarna dan even het rondje buitenom. Ik wilde eigenlijk iets anders doen, maar het was warm en ik was moe van het inpakken en opruimen dus dit was wel even goed zo als afsluiter. Nog even snel een paar kiekjes.

klik voor groot

Even naar de Ford, rechtsaf even klimmen, doorlopen en naar beneden en genieten van uitzicht op Bass Rock. Wat is het hier toch mooi en vredig. Ik zal het echt gaan missen als ik straks weer rond de roeibaan loop maar die heuvels zijn voor nu wel even genoeg geweest eigenlijk.

klik voor groot

Ik heb het vreselijk warm en ben dus erg traag maar dat is niet zo erg. Deze run is vooral voor woef die straks lang als kistkalfje in de auto moet blijven op de ferry en onderweg. En zij geniet, dat is wel duidelijk.

Als ik bij de cottage kom die ik al netjes leeg heb opgeleverd, hoor ik zuigen en boenen. Dat zal niet meevallen na het verblijf van waf met al die haren hoewel ik mijn best gedaan heb om alles netjes te houden. Zelfs mijn auto is snel even gewassen en ontdaan van alle vogelpoep. Wat zijn het toch een schatten. Ze hebben de badkamer nog niet gedaan zodat ik nog even kan douchen als ik zou willen, maar ik gebruik de badkamer alleen even om me snel op te frissen en om te kleden, dus dat is erg fijn. Uitgebreid badderen en boenen komt morgen wel weer als ik thuis ben.

Ik ga nog even thee drinken bij D en C en daarna moet ik echt op pad richting de ferry. Ontzettend jammer maar het is vast ook weer fijn om thuis te zijn. Genoeg avonturen beleefd het was echt ongelooflijk gaaf. Totaal 317 km hier gelopen in die maand dus dat is best veel. Heerlijk was het!!!

Gegevens:

* 11 km
* 21 graden

juni 227 km – 2014 totaal 1.409 km

rapa nui – 45 km
hoka bondi b – 434 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 583 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

20.06.2014 – gullane – 17,5 km

Omdat ik eergisteren en eerder van de week al zo lekker geklommen had, had ik nu gekeken naar een wat vlakkere route. Aanvankelijk wilde ik nog een segment van de John Muir route doen, vanaf North Berwick (waar ik de vorige keer gebleven was) naar Preston, maar die route trok me niet zo aan en bovendien zou het te ver zijn om helemaal te doen. Met de helft kwam ik niet tot Gullane en Aberlady waar ik nou juist zo graag even wilde lopen, dus keek ik naar een andere optie. En zo tekende ik een route vanaf Gullane car park, eerst door de duinen, dan over de golfbaan, terug naar de John Muir route en weer via de duinen terug naar de parkeerplaats. Zo gezegd zo gedaan en de routes zaten al snel in de navigatie. Ik zou ongeveer 15 km gaan lopen, en dat leek me nu ook wel weer even genoeg. Ik heb ruim 300 km hier straks gelopen!

Omdat het vandaag weer een warme en zonnige dag zou worden, waren we al vroeg op pad. Ik vond het niet fijn om weer in het zonnetje te moeten lopen en het heeft altijd even nodig om echt op te klaren dus ik had tijd genoeg om lekker even in de schaduw van de ochtend te lopen. Dan maar geen stralende foto’s.

In een klein half uurtje was ik in Gullane en de parking was snel gevonden. Nog geen mens te bekennen op wat werklieden na en de start van de route was ook snel gevonden. Wat een mooi uitzicht op de zee en het strand! Woef zag het water ook al snel en wilde wel even een duikje nemen. Zo gezegd zo gedaan natuurlijk.

klik voor groot


Daarna weer verder gelopen en even langs een of ander restant van een kerkje gelopen. Meer dan een rijtje stenen was het eigenlijk niet maar met wat fantasie kan ik hier nog wel iets in zien. Mooie plek zo bij de zee!

klik voor groot

En natuurlijk weer een lief baaitje waar woeffie toch echt even het water in wilde!

klik voor groot

Ik vond het allemaal best en genoot van de mooie omgeving. Heel rustig en vredig. Grappig om te zien want ik had dit helemaal niet verwacht eigenlijk. Echte duinen met veel groen en af en toe een baaitje.

klik voor groot

Uiteindelijk kwamen we vanuit de duinen echt op het strand. Dat liep redelijk goed. Er speelden twee kleine kinderen in een roze badpak in de zee. Woef vond het prachtig en de kinderen vonden haar gelukkig niet eng.

Maar ineens is het strand afgelopen en stuit ik op rotsen. Ik kijk op de kaart. Merkwaardig want ik ben gewoon op het pad van de navigatie. Zou het zulk hoog water zijn dat ik er niet langs kan?

klik voor groot

Maar we laten ons niet kisten en als ik een steile klim zie over het zand klauter ik op handen en voeten naar boven. Zelfs woeffie heeft er even moeite mee, maar dan zijn we ook boven.

klik voor groot

Ik moet lachen want ik ben nu weliswaar boven, maar tref een donker pad met heel laag overhangende takken. Toch merk ik aan woef die al wat verder is, dat er gewoon een pad is sraks. Ik kruip bijna vanwege mijn rugzak maar het is maar heel kort en na een meter of twintig loop ik alweer op een normaal pad. Het uitzicht is trouwens wel prachtig zo hoog.

klik voor groot

Maar verdomd als het niet waar is, het pad houdt weer op en ik tref hoge rotsen voor me, maar links van me zijn lage rotsen en daarboven zag ik toch echt net iemand wandelen, dus daar is een/het pad. Misschien heb ik ergens een afslagje de duinen in gemist waardoor ik te lang te laag bij het water ben blijven lopen. Zou best kunnen. Ik taxeer de rotsen. Ziet er niet slecht uit en hoog is het niet. Als ik woef hier nou op een of andere manier omhoog krijg, dan kan ik het zelf ook wel. Jammer genoeg is de wandelaar al weg.

Ik til woef op, zet haar met haar voorpootjes op een uitstekend rotsblok, moedig haar aan en duw een beetje. Ze snapt me prima tot mijn verrassing en terwijl ik haar steeds een kontje geef, komt ze zowaar omhoog en staat ze al snel op het pad even boven mij. Nu ik nog. Echt hoog is het niet, en nu zij daar is, zal ik dus ook moeten volgen. Tot mijn verrassing lukt het heel makkelijk en zo staan we samen ineens op een normaal pad boven de rotsen.

Op de foto is het niet te zien maar dit was het

klik voor groot

Omdat we nu op de golfbaan zijn gekomen, zal het nu niet meer moeilijk zijn om paden te vinden en we lopen lekker verder. We lopen richting Aberlady – een mooi natuur gebied – en ik ben benieuwd. Het loopt in ieder geval lekker.

klik voor groot

Ineens staat er een ree op het pad. Gaaf! Woef gaat zitten en ik maak een foto. Jammer dat ik nu geen camera bij me heb alleen mijn telefoon maar ik maak toch een kiekje en op de grote foto is in de cirkel het ree te zien dat op zijn gemakje naar ons kijkt.

klik voor groot

We lopen nog een stuk door en aan het einde van de golfbaan ga ik even naar een bankje om woef wat water te geven en zelf toch maar een gelletje te nemen dat ik altijd voor nood in mijn rugzak heb zitten.

Vanaf dat punt lopen we een klein stukje langs de weg en zullen daarna de John Muir way opslaan. Overigens blijkt dat stukje langs de weg prima te doen, want er loopt een pad naast de weg dus we lopen niet OP de drukke weg. Bovendien is het een klein stukje en al snel lopen we op de LAW die prima is aangelegd en lekker loopt.

klik voor groot

We komen langs een ruine van een kerkje waar we even een kijkje nemen en lopen vervolgens door een prachtig veldje met klaprozen. Woef kleurt er mooi bij.

Dan lopen we Gullane alweer in. We lopen een stukje langs de hoofdweg, passeren een restaurant waar we dit jaar voor het eerst niet hebben gegeten en ik sla linksaf naar Greywall Hotel met het befaamde Muirfield waar vorig jaar de Open golfkampioenschappen zijn gehouden.

klik voor groot

Je kunt gewoon door het hek en ik geniet even van het uitzicht daar. Er komen net twee keurig geklede heren aan en een ervan gaat naar het huisje om een caddy te vragen voor de middag (hoor ik). Ik zie naast het kantoortje een toilet ruimte en besluit woef nog wat water te geven. Als ze saat te drinken krijg ik een onaangename verrassing. Waarom ik dacht van de faciliteiten gebruik te mogen maken? En wat ik daar deed? Ik had daar niets te zoeken en het was prive terrein! Nou is er in Schotland overal right of access, een soort recht van overpad waar je ook maar bent en waardoor je eigenlijk overal mag komen, al loop je over een terrein van een boer of door een weiland van iemand. Dus ik sta paf. Watte? Ik leg de man uit dat ik hoopte de route over de weg te kunnen nemen, en wijs in de richting van het pad over de golfbaan. Nou nee, dat kon natuurlijk helemaal niet, dat was verboden. De man was zo onaangenaam, dat ik hem vraag of hij zich nou heel fijn voelt dat hij mij dat kan verbieden. Je moet je voorstellen dat hij net nog een caddy voor iemand aan het regelen was die hem behandelde als voetveeg. Hij kan dus nu eindelijk belangrijk en gewichtig doen! Ik lach en vraag of hij het aardig vindt om me weer de straat op te sturen met een warme en vermoeide hond. ‘Don’t take it personally’ zegt hij nog. Ik antwoord dat het prima is voor het toerisme en dat ik er een mooi verhaal over zal schrijven en maak een foto van de verbouwereerde man (zie video). Dat vindt hij niet leuk en als hij iets wil gaan zeggen zijn woef en ik al weer op weg. Terug naar de straat.

Altijd wat bijzonders op onze routes zullen we maar zegen.

De eerste straat weer rechtsaf loopt dood, maar bij de tweede tref ik een aardige vrouw die bij haar auto bezig is, water gaat halen voor mijn flesje en uitlegt hoe ik een mooi einde aan de route kan maken. Gek genoeg staat dat niet op de kaart maar ik bedank de vrouw hartelijk en ga weer op pad. En inderdaad is het laatste stukje weer op bekend terrein door de duinen waar we zijn gestart. Prima dus en ik besluit nog even naar het strand te gaan omdat woef dat zo leuk vindt.

klik voor groot


Hier speelt woef heerlijk in het water en vindt een kapot balletje waar ze veel plezier mee heeft en steeds weer uit het water vist en komt brengen. Plezier voor tien dus! Zij is niet moe, dat is duidelijk.

Uiteindelijk moeten we toch maar weer eens verder. Het is prachtig weer geworden en het parkeer terrein staat vol. Gelukkig heb ik toch een reserve zakje voer bij me voor woef en kan ik haar wat te eten geven zodat ze niet met een lege maag met zeewater in de auto hoeft. We zitten even lekker in de zon te mijmeren en uit te rusten van deze run. Een heerlijke ochtend hadden we en we maakten dus weer wat mee. Never a dull moment.

klik voor groot

video:

Gegevens:

* 17,5 km
* 20 graden

juni 217 km – 2014 totaal 1.397 km

rapa nui – 45 km
hoka bondi b – 434 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 572 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

18.06.2014 – southern upland way (3) – 23,5 km

Voor deze keer weer op pad voor een avontuur (hoopte ik) nadat de vorige ronde een beetje de soep in was gedraaid door het enge bos. Ik had in het boekje van de Southern Upland way twee circular routes gevonden die allebei zouden starten vanaf de parkerplaats in Abbey St Bathans. Ik zou eventueel daar vandaan naar Cockburnspath kunnen lopen, of de andere kant op richting Longformacus, zoals de route eigenlijk loopt maar gezien de eerdere ervaringen leek het me beter om twee routes aan elkaar vast te knopen met de auto als middelpunt. Zo gezegd zo gedaan en ik had de routes al snel uitgezet en in mijn navigatie gezet. En je verwacht eigenlijk dat een route die ook in een boekje staat, wel een beetje makkelijk te vinden zou zijn (nee dus).

Omdat het vandaag ontzettend warm was en vrijwel onbewolkt kon ik niet al te vroeg starten. Mijn leuke idee om rond 12 uur te vertrekken, de eerste ronde te doen, wat te drinken bij het restaurantje in het bos en verder te gaan, mislukte dus daarom totaal en pas tegen het einde van de middag konden we dan eindelijk op pad. Ingesmeerd met SPF 50 en volop water mee, gingen we naar de start plaats die vrij makkelijk te vinden was gelukkig.

klik voor groot


Het kost even moeite om de teasi aan te krijgen, maar gelukkig heb ik nog een navigatie apparaat en al snel zijn we op de juiste weg. Eerst een stukje over de weg. Helaas wat drukker dan ik zou willen en erg smal. Maar al snel kunnen we naar links afbuigen en zijn we in een mooi gebied.

klik voor groot

Maar het is wel erg warm, we lopen in de volle zon en er is nergens schaduw te bekennen. Woef is altijd een beetje opgewonden aan het begin van een loop en rent keihard heen en weer op zoek naar leuke beestjes in het veld. Dat is niet de bedoeling, want zo wordt het niks met haar in de warmte!

klik voor groot

Het pad is eigenlijk niet meer dan wat platgelopen gras maar het gaat wel en al snel komen we het bordje tegen met de keuze uit linksaf richting Edin’s Hall Broch en rechtsaf naar Cockburn Law. Dat is een ‘echte’ heuvel en eigenlijk weet ik niet eens wat ik daar zal zien maar vooruit maar. Met dit mooie weer is het vast leuk. Alleen zijn overal vliegen en dat is echt vervelend.

Maar hoewel ik erg mijn best doe en inmiddels eindelijk ook de teasi aan heb… ik zie werkelijk geen pad. Het begin wel, en daar loop ik ook keurig op het lijntje van mijn uitgezette route maar al snel ben ik er duidelijk vanaf. Het probleem is dat ik totaal niet weet welke richting ik eigenlijk op zou moeten om bij die top te komen en met mijn richting gevoel wil ik ook niet lukraak ergens heen lopen. He is ontzettend steil, knoert warm en erg lastig. Maar ik geef niet op. Die rottige summit zal ik halen. Waar is dat pad en waar is de top. Ik loop en loop en verbruik aardig wat batterij van de navigatie(s) die allebei met vol scherm me de weg wijzen. Ik struin door plantjes en distels. Mijn benen kriebelen. Is dit leuk? Gelukkig is het prachtig weer. Maar waar is die top nou. Ik hijg. Woef hijgt. Woef gaat liggen zodra ik even stil sta om op de navigatie te kijken. Van rennen is totaal geen sprake, ik kom wandelend al nauwelijks vooruit. De tijd kruipt, ik kruip. Maar ik kom wel hoger en hoger dus er zit schot in. Woef hijgt en ligt voor lijk. Ik besprenkel haar kopje met water en geef haar wat water. Dat verkoelt wel wat geloof ik. Had ze zich maar niet zo aan moeten stellen in het begin met al dat rennen. Dat doe ik toch ook niet.

klik voor groot

Ik vloek tegen de schapen die zo makkelijk voor me weg springen. Waar is die top nou.

Maar dan blijk ik eindelijk in de buurt te komen van dat tekentje op mijn navigatie. Hier ergens om de hoek. Geen idee maar dan is eindelijk het teken daar. Iedereen in de UK weet dat zo’n wit dingetje een summit aangeeft en ik ben er. Mooi is het wel en zeker met dit weer!

klik voor groot

Ik plof naast woefje die even uithijgt en geniet van het uitzicht. Ik probeer een selfie te maken maar daar kan ik niks van. Dan maar een foto van woef.

klik voor groot

Samen puffen we even uit. Het is erg mooi en doodstil natuurlijk. Ik probeer te ontdekken of ik van bovenaf Edin’s Hall Broch kan zien maar dat kan ik niet ontdekken. Wel misschien als je weet waar je moet kijken.

Uiteindelijk vind ik het tijd om verder te gaan want de tijd tikt door en het is eigenlijk ook te warm zo op die top hoewel er een licht briesje waait wat ons een beetje verkoeling geeft. Zodra ik opsta weet ik al dat het liggen op het gras niet zo handig was want mijn armen jeuken als een gek door de grasjes en de bloemetjes. Ook mijn benen jeuken door de distels en de plantjes waar ik doorheen gelopen ben. Maar niet aanstellen, achteraf is dit allemaal erg leuk.

Maar zo moeilijk als de weg naar boven was, zo moeilijk is het ook weer naar beneden. Ik kan ergens heel steil naar beneden kletteren waar de schapen blijkbaar kunnen lopen en een soort pad hebben gemaakt maar dat ga ik dus even niet doen. Ik zie al lang niet meer waar ik vandaan ben gekomen omdat er geen pad is, dus ik draai wat in de rondte en kijk op mijn navigatie waar ik ongeveer heen moet. Zonder navigatie zou ik dus echt gewoon aan de verkeerde kant de berg aflopen ben ik bang.

klik voor groot

Maar ondanks mijn euh scheldpartijen, komen we toch weer gewoon uit bij het bordje met de keuze uit klimmen of naar Edin’s Hall broch. Niet slecht voor een beginner. Ik kijk op de klok. Ah we zijn al ruim anderhalf uur onderweg. Volgens mij voor de eerste 2 kilometer dus dat schiet lekker op! Ga ik de volle afstand dan wel halen? Eerst maar eens verder naar de Broch want dat moet iets bijzonders zijn.

Dat is heel makkelijk want na twee keer power liften met woef over een hekje staan we er al

klik voor groot

Natuurlijk moet ik ook hier even uitgebreid rondkijken en alles ontdekken. Het is wel bizar dat dit er nog is. Het is een overblijfsel uit de Iron Age en er zijn er niet veel meer in Schotland. Daar sta ik dus gewoon even naar te kijken hier! De diameter is 27 meter en dat is echt enorm groot. Lastig op een foto te vangen maar als je kijkt naar de foto boven, zie je ergens nog heel klein woeffie in het gras liggen. Even als vergelijk met het enorme bouwsel!

Nadat ik rondgekeken heb en foto’s gemaakt heb, gaan we weer verder. Ik schiet echt enorm op!

Het pad is nu gelukkig redelijk goed te vinden, zij het wat inder goed beloopbaar. Maar ik krijg al ervaring met dit soort paden hoewel poles op sommige stukken welkom zouden zijn denk ik.

Dan ineens een muur. Voor wandelaars zijn er enkele treetjes waarmee je over de muur kunt komen, maar woef wil helemaal niet over de treetjes. Ik help haar dus zo goed en zo kwaad als het gaat op de treetjes en zeg haar dat ze op de muur moet blijven zitten. Ik gebruik zelf nu de treetjes en wurm me om haar heen om aan de andere kant weer naar beneden te gaan en haar te helpen. Vreemd genoeg blijft madam keurig zitten op die hoge muur. Kennelijk begint ze het toch al te leren en ze laat zich ook elke keer weer makkelijker ergens overeen tillen (ondanks dat ik haar twee weken geleden per ongeluk liet vallen). Ik maak even snel een foto die mislukt vanwege het tegenlicht maar dit is zo’n mooi moment, dat moet ik even vastleggen.

klik voor groot

Ik help haar vervolgens snel weer van de muur af te komen en we gaan weer verder. Ik kom langs een bord die de weg naar de Broch aangeeft vanaf de andere kant. ‘Rough’ staat erop. Ja dat heb ik ook gemerkt ja.

klik voor groot

Maar verder verloopt de weg eigenlijk zonder gekke dingen en we komen toch wel ergens ondanks dat het lang heeft geduurd allemaal.

Over een hangbrug hoog boven het kolkende water

klik voor groot

En daarna even terug naar het Ford om woef weer af te laten koelen.

klik voor groot

Daarna weer in de warme zon een stukje verder…..

klik voor groot

Totdat we bijna bij het begin van de route zijn en ineens voor een heel breed water staan. Moet ik hier oversteken? Ik ben er toe in staat want ik ben warm en weet waar ik heen moet… Maar had ik niet iets gelezen over een brug?

klik voor groot

Als ik op de kaart kijk, dan zie ik dat ik te ver ben gelopen. Even terug, afslaan en dan kom ik bij de brug. Zo gezegd zo gedaan maar natuurlijk word ik onaangenaam verrast met een fel klimmetje op weg naar die rot brug. Was ik nou maar gewoon dwars door het water gegaan!

Maar ook dit komt weer goed en al snel lopen we over het bruggetje met mooi uitzicht over het water

klik voor groot

Er staat 13 kilometer op de teller en we hebben er eeuwen over gedaan. Kan ik nog die tweede lus doen? Ik ben best moe, maar eigenlijk ben ik wel benieuwd en we hebben nog even tijd. Kijkend op de kaart zou deze route wat beter moeten zijn en is het laatste stuk deel van de Southern Upland way en dat zou logischerwijs toch een echt pad moeten zijn zonder zoeken. Het hoogteprofiel is ook niet schokkend, het laatste stuk zou bergje af moeten gaan. Vooruit dus maar!

We lopen eerst richting Abby St Bathans en ik zie al een pad linksaf de velden in opdoemen…. O jee…. daar is dus het heuveltje op gedeelte al.

klik voor groot

Maar gelukkig gaat dat ook weer omlaag. Ik kom tot de ontdekking dat ik weliswaar water heb gedronken bij de auto maar vergat de softflasks bij te vullen die ik voor nood bij me heb en voor woef eventueel. Als ik langs drie huisjes kom, vraa ik aan iemand of ze mijn flesjes wil bijvullen. Dat doet ze en direct komt er ook een grote bak voor de hond met fris water. Maar woef kreeg al zo vaak de gelegenheid om te drinken, en ook bij de auto hoefde ze niks, dat ze alleen bij kijkt en niks drinkt. Ik bedank de mensen voor de goede zorgen en ga weer verder op pad.

Dan kom ik bij een hek met een bordje van de route. Kennelijk niet gebruikt want de brandnetels staan kniehoog. Geen doorkomen aan, maar misschien moet je gewoon over het veld?

Ik loop het veld op en zie… grote zwarte koeien met kalfjes. O ja leuk. Aan de rechterkant door het veld stuit ik volgens mij op een stier. Voordeel is wel dat ik aan die kant makkelijk over een hek kan stappen als ze eng gaan doen. Aan de andere kant is het hoger. Linksom dan maar? Ik doe een poging maar moeder koe kijkt me boos aan. Euh…. OK dan niet. Ik twijfel. Het is niet erg ver door dat veld. Ik loop om maar kom uiteindelijk weer gewoon in het veld terecht. Ik ren niet maar wandel met gestage pas langs het hek, ondertussen loerend of de koeien iets doen. Ze kijken. Ze bewegen. Aan het einde is een hek, daar kan ik er weer uit en volgens mij kom ik dan weer op het pad. Ik nader het hek, waar een groepje koeien staat. Snel het hek open… hondje erdoorheen en ik ook. Boe! De koeien hebben het nakijken.

klik voor groot

Maar helaas blijkt dat niet het goeie hek. Ik zal over moeten steken denk ik, naar het andere hek en daar eens kijken. Ik doe het hek weer open en steek over. Dat valt mee en ik probeer de kalfjes weg te jagen die voor het hek staan. Hek open… er doorheen en hek dicht. Zo… geregeld!

Het weiland is goed, daar kan ik lekker door en ik zie dat ik op de juiste weg weer zit. Door een ander hekje en…..Huh? Dat is toch niet de weg hoop ik?

klik voor groot

Ik tover de navigatie weer tevoorschijn, loop even terug en zie dat ik nu zelf verkeerd liep in de snelheid. Even terug en ik ben weer op het juiste pad. Wel lastig dit soort dingen en het kost een heleboel tijd.

Maar nu gaat het verder goed. Het is mooi en rustig en het loopt redelik goed. Ik ben al bijna bij het keerpunt waar ik over Ellemford Bridge zal steken. Op onderstaande foto is de brug in de verte te zien.

klik voor groot

Daarna sla ik linksaf het bos in en weet ik dat ik na een tijdje op de Southern Upland Way zal komen. Vanaf daar dus geen gedoe meer met routes en paden maar even lekker lopen.

klik voor groot

Het gaat nog even op en neer maar uiteindelijk kan ik afdalen en loopt het niet meer zo moeizaam allemaal. De zon is weg want het is inmiddels al best laat geworden. Ik kan nu even voortmaken en roep opgewekt tegen woef dat we dat toch maar goed doen zo samen. Ik vind haar erg knap. Ze kreeg op rare momenten eten vandaag en eigenlijk sloegen we haar namiddag maaltijd over (ook al kreeg ze die rond 2 uur). Het lijkt alsof ze er nog steeds wel lol in heeft ook al zijn we al lang onderweg.

Het laatste stukje. Van mij mag het nou ook wel klaar zijn eigenlijk. We hebben bijna 24 km gelopen. Dat is niet ver maar op dit soort routes is het ongeveer een marathon.

Nog even een bruggetje over, door een bos en dan komen we weer bij de Ford bij de start.

klik voor groot

Daar koelt woef nog even af en ik was haar buik en pootjes.

klik voor groot

Het laatste stuk door het bos waar het bergje af ging was vrij modderig. Moe maar voldaan komen we weer bij de auto. Daar wil woef maar 1 ding: eten en dat doet ze gretig. Ik heb niks, moet dus nog even wachten.

Op naar ons volgende avontuur, hoewel het heel goed zou kunnen dat dit het laatste ‘avontuur’ zal zijn geweest. Dit soort dingen is echt dood vermoeiend. Een rondje over de weg hier is prima te doen maar dit is toch andere koek. Maar we hebben het maar mooi gedaan en klokten weer bijna 24 km op de teller wat het maandtotaal alweer op 200 brengt.

video:

Gegevens:

* 23,5 km
* 22 graden

rondje in google earth openen

juni 200 km – 2014 totaal 1.380 km

rapa nui – 45 km
hoka bondi b – 434 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 555 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

review: Salomon Agile belt

Inmiddels is het juni 2014 en ik loop vrij vaak en soms ook lang. De Salomon rugzak is geweldig, maar met warmer weer toch wel erg warm en zwaar. En dus blijf ik zoeken naar een oplossing voor een belt of rugzak(je). Ik loop altijd met de hond, dus een riem, wat water, eventueel haar waterbakje en mijn sleutels en navigatie/camera/telefoon wil ik wel kwijt kunnen op runs (zeker in de UK). Dat blijkt nog niet zo makkelijk. Ik probeerde al diverse belts en eigenlijk bevalt het allemaal niet. De Inov-8 is prima, maar blijft toch een beetje draaien en zit bij mij niet op de beste plaats (schuift naar boven). Maar er kan veel in en de horizontale waterbladder is super. Maar toch een beetje groot voor de kortere runs. Dus toen ik de Agile belt van Salomon zag, leek me dat wel wat. Het is een hele lichte band met een velcro strap. Dat vind ik ook erg prettig, want dat is makkelijk in gebruik en kruipt ook niet open tijdens het lopen. De belt bestaat uit een middenvak met ritsjes en aan beide zijden een pocket voor de softflasks. Een flask van 500ml wordt meegeleverd. De flesjes kan je met een koordje eventueel vastzetten maar ze blijven prima zitten. Het is prettig dat er twee ritsen voor het grote vak zijn, omdat je dan niet maar met 1 hand het vakje open hoeft te maken tijdens het lopen. Ik ga zelf de koordjes van de ritsjes wat langer maken, zodat je tijdens het lopen makkelijker erbij kunt. Ik vergis me namelijk nog wel eens met de koordjes die rond de flesjes moeten.

De ruimte van het grote vak is voldoende. Er kan van alles in, tot en met een klein windjack aan toe. Ik heb momenteel nog niet met een volle belt gelopen, dus dat moet ik nog verder uitproberen.

hoe loopt het met de agile belt?

Prima. De belt schuift niet en er hobbelt niets mee. De belt zit, en blijft zitten. Hoewel het natuurlijk warmer is dan zonder belt, wordt het niet extreem warm of vochtig onder de belt die toch een behoorlijk deel van de onderrug bedekt. Water is gemakkelijk te pakken uit de zijvakjes. Overigens is inmiddels wel eenmaal een flesje eruit gevallen en ik heb geen idee hoe dat gebeurde. Vreemd is het wel. Lastiger is het feit dat er niet een tussenvakje gemaakt is in het grote compartiment, want nu zit alles door elkaar en kan bijvoorbeeld een telefoon beschadigen.

eerste conclusie

Deze belt lijkt een goede aankoop voor de runs waarbij je toch wat mee wilt nemen, maar niet met rugzak op pad wilt. Het middenvak had voor mij(n doel) misschien nog wel ietsje kleiner gekund, maar het is een hele licht belt die niet schuift of draait en waarbij je gemakkelijk bij het water kunt. Voorlopig een aanrader.

kenmerken


  • 16 oz (500mL) soft flask meegeleverd
  • Voorvak met dubbele rits voor voeding, telefoon of klein windjack
  • Airvent™ mesh materiaal
  • Velcro sluiting aan voorzijde
  • Refecterende strepen voor zichtbaarheid
  • Gewicht: 160g (5.6 oz)