Category Archives: engeland

13.01.2014 – parcoursverkenning: craster/alnmouth – 20 km

Vorige week liep ik al het stukje Low Newton naar Craster als onderdeel van de ultra, vandaag koos ik voor Craster naar Alnmouth. Athans, zo ver ik zou komen, want ik had geen vooropgesteld plan. Het was prachtig weer, dus ik had wel zin in een rondje.

Parkeren in Craster en op de kaart kijken welk pad ik precies moet hebben. Terwijl ik dat doe, gaat woef zitten voor een grote boodschap. Netjes als ik ben, diep ik uit mijn zak een poepzakje op. Maar waar laat ik dat nu op dit punt. Ik vraag aan een dame die me tegemoet komt of er ergens bakken staan, waarop ze spontaan aanbiedt het zakje voor me mee te nemen en verderop voor me weg te gooien. kijk! Dat is nog eens aardig. Ik loop wel vaker met een zakje poep in mijn rugzak, maar dit is beter.

Woef blij en ik blij en zo vervolgen we onze weg, op weg richting het pad waar de ultra ook overheen zal lopen. Ik denk dat ik me herinnerde waar ik vorig jaar een keer gelopen heb. Een naar smal paadje tussen de zee en een rij huizen. Modderig en spekglad. Zou het…. En ja, het was zo, dat was het pad waar de run ook overheen gaat. Interesting. Ik weet dus nu zeker dat ik een modder fobie heb. Niet voor gewone modder, lekkere dikke modder waar je in wegzakt maar wel in dit drijfzand. Dood eng. Zelf als je erop staat, glij je gewoon weg. Ik weet niet wat ik daarmee moet eerlijk gezegd.

klik voor groot


Maar goed aan alles komt een eind en ik heb geen idee hoe lang ik erover deed, maar uiteindelijk liep ik weer op een soort graspad. Ook daar wel modderig, maar geen probleem, daar kan je gewoon doorheen en overheen. Misschien nog wel beter dan wandelend. Ik geniet van het mooie weer en de zee. Ik loop zuidwaarts en achter me ligt Dunstanburgh castle. Dat is prachtig en op de ultra heb je dit beeld dus constant voor je totdat je ervoor staat ineens! Dat is dus echt leuk. Voordeel van noordwaarts lopen is ook de zon in de rug, waardoor je met mooi weer tenminste ook nog wat ziet. Het was nu zo zonning, dat het soms lastig was om te zien waar je moest stappen met het oog op de stenen en de modder. Maar ik moest ook nog terug, dus dan zou ik de ‘goede’ richting op lopen.

Zo rommelen woef en ik verder. Dit deel liep ik al eens eerder toen ik Craster/Howick deed. Ik kwam toen terug over dit pad en ik weet dat er ergens een fijn pad met grindjes nog komt waar je prima overheen kunt lopen. Daar kijk ik dus naar uit! Maar voor het zo ver is, kom ik eerst nog op een ander stukje waar niet overheen te lopen is. Ik scheld hardop en besluit dat als het allemaal zo is, dat ik de ultra niet zal lopen. Dit heeft niks met lopen te maken, niet eens met wandelen. Dit is glibberen en glijden en daar heb ik dus echt geen zin in. Ik denk dat het tempo ineens naar 20 minuten oer kilometer is gezakt.

Maar aan alles komt een einde en ineens staan we weer op het kleine ‘strandje’ met het mooie doorkijkje. Ik was even snel de modder van mijn schoenen, want ik heb niet eens meer profiel doordat er een dikke laag rond mijn schoenen zit. Woef mag nog niet in het water, want anders moet ze met natte voetzooltjes nog het hele stuk en dat lijkt me niet handig.

klik voor groot



Vanaf het strandje lopen we over een bruggetje en daarna komen we op een veld met veel schapen. Lekker lopen hier geen problemen gelukkig dus het modder leed is gauw vergeten. Na de schapen komen we dan in Boulmer aan. Even over een verhard stukje door het dorpje en daarna het strand op. Het strand hier is helemaal niet voor me en het loopt prima. Het srand is vlak en dat loopt lekkerder dan bij Low Newton, waar het strand heel schuin afloopt. Dit is prima, en ik geniet van het zonnetje en van een blije waf. Er zijn ook veel vogels op het strand die genieten van het zonnetje.

klik voor groot



Ik kijk alleen wel naar het getijde en denk na wat ik zag op de tabel die ik van te voren raadpleegde. Ik kon deze week niet naar Holy Island vanwege het getijde, dus het zou wel eens kunnen dat het hoog water is en dat het nog hoger wordt. Rekening mee houden dus! Grappig genoeg is op 1 maart het om 12 uur al hoog water, wat betekent dat er op het laatste stuk maar een piepklein stukje strand over is en dat Monkshouse gewoon onder water staat. Dat laatste is niet zo erg, maar zo hoog water op het laatste stuk is wel vreemd, want om 12 uur is er echt nog niemand bij dat deel. De snelste deed er vorig jaar meer dan 5 uur over. Maar goed, ik zal eens een vergelijkbare dag gaan proberen, waarbij het hoog water is om 12 uur en dan kijken hoe het strand erbij ligt. Misschien mag je ook de duinen pakken, dat weet ik niet. Maar nu wilde ik eerst verder richting de golfbaan van Alnmouth.

Op een gegeven moment kom ik bij een bocht waar het water al erg hoog is en vraag aan iemand of ze weet of het water nog aan het stijgen is. De vrouw kijkt dom en snapt niet wat ik bedoel, maar zij loopt nooit verder dan dit. Ah OK. Ik pak de ordinance survey kaart erbij en kijk naar de lijn van hoog water. Tot de kustlijn en kijkend naar wat ik voor me zie, weet ik dus dat ik niet door moet lopen. Ik keer terug en klim de duinen in. Als ik op de kaart kijk, zie ik dat de ultra ook helemaal niet over het strand lijkt te lopen daar dus ik ga op zoek naar het pad en zo lopen we een stukje verder. Maar uiteindelijk kom ik toch weer uit bij het deel dat wel over het strand lijkt te lopen. Het pad door de duinen is namelijk afgesloten vanwege erosie. Ik zit dus vast en kan op dit moment niet verder. Ik neem dus aan dat de ultra vanaf Alnmouth over het strand loopt, en dat is op dat moment in de ochtend ook geen enkel probleem. Het strand loopt goed, dus dat is prima. Ik ga dat nog wel een keer lopen dan en na 10 kilometer besluit ik dan maar om te keren en neem het pad terug door de duinen dat op de kaart aangegeven staat.

klik voor groot

Dat loopt prima en eindelijk kunnen we een beetje opschieten. Door de duinen, over een veld, door Boulmer, over het veld met de schaapjes. En dan loop ik over een pad waar een enorme groep koeien staat. Ze staan daar en blijven staan. Op de heenweg waren ze verspreid en hadden ze geen interesse in ons. Nu wel. En niet vriendelijk volgens mij. Ik kijk goed en zie grote kalfjes erbij staan. Ik weet dus dat ik in geen geval tussen een moeder en een kalfje moet komen en kijk hoe ik het beste om de groep heen kan lopen. Ik maak wat geluid, en roep hoesj hoesj maar deze koeien spreken geen hoesj. Ik besluit de linkerkant te nemen omdat het allemaal heel zacht is en je daar dus inderdaad tot je enkels wegzakt. Maar gelukkig geen drijfzand, alleen blubber. Maar zodra ik naar links afbuig, zet de hele groep zich in beweging en komt op ons af. Niet stappend maar rennend. Ik schrik me kapot en hoor alleen maar snuiven en zie grote ogen en grote neusgaten. Wat is dit nou? Ik ben al zo vaak koeien tegen gekomen en heb nog nooit problemen gehad. Zouden ze mijn kalfje interessant vinden of zijn ze boos? Ik schreeuw dat ze vooral op moeten rotten. Al spreken ze dan geen hoesj…. ik kan heel hard schreeuwen. Zal niet herhalen wat ik allemaal riep. Omdat woef schrikt van de rennende beesten begint ze keihard te blaffen en dat helpt. De koeien kudde komt tot stilstand. En ik ren hard door. Weg bij die koetjes. Ik hoop dat ze er niet staan bij de ultra, want dan heb ik geen blaffende woef bij me. Brrrrrr.

klik voor groot

We vervolgen onze weg maar weer in alle rust daarna. Ik kom weer bij het strandje en daar besluit ik het pad rechtdoor te nemen en niet het slingerpad van de heenweg. Dit loopt redelijk goed en als ik aan het einde kom, sla ik rechtsaf om weer op het juiste pad verder te gaan. Ik heb blijkbaar het nare gladde stuk op deze manier kunnen omzeilen. Best fijn! Maar de echte enge weg bij Craster moet nog komen en ik kijk vast op de kaart of ik dat ook kan vermijden. Dat lijkt te kunnen en eerst lopen we nog even door. Het lopen gaat heel makkelijk nu en de kilometers schieten ook al lekker op. Ik schat dat ik op een kleine 20 km uit zal komen. Eitje maar de heenweg was verschrikkelijk.

Als ik vlak bij de huizenrij kom, zie ik dat er inderdaad een pad achter de huizen langs loopt in plaats van ervoor tussen de zee en de huizen. Net zo lang dus, zelfde vorm. Ook raar! Ik besluit dat pad te nemen en dat loopt aardig goed. Daarna dus even naar rechts en je zou weer op hetzelfde pad uitkomen maar dan zonder dat enge paadje. Mmmm dat biedt perspectief, want ik wil niet vals spelen maar ik ga echt niet mijn benen breken en ik besluit nu alvast om dat pad te nemen in plaats van dat enge pad.

Ik klik de garmin uit en wandel nog even naar het haventje om mijn schoenen te wassen en woef te wassen want die is ineens veranderd in een zwart monster. Ze vindt het wel leuk geloof ik en als ze schoon is, gaan we naar de auto.

Daar word ik aangesproken door een man die vraagt of ik lekker gelopen heb. We raken aan de praat en we komen te praten over het enge pad. “too dangerous’ noemt hij het pad en hij vertelt dat hij in de parish council zal en al twee jaar probeert iets aan het pad te laten doen omdat het te gevaarlijk is voor wandelaars. Ah, het ligt dus niet aan mij! Dan komen we te praten over de run en hij is verrast. De organisatie neemt dus geen contact op met dorpen waar de run doorheen loopt. Vorig jaar was de start van de halve marathon in Craster en ineens stond dus het dorp vol met auto’s. Ik vind dat dus heel vreemd, want je zou verwachten dat met onderling overleg het voor iedereen leuk kan zijn. De restaurantjes en café’s kunnen erop inspelen en misschien kan de council iets doen aan veiligheid.

Ik ga de organisatie maar een maitje sturen over het pad. Misschien kunnen ze gewoon de weg verleggen zoals ik nu gelopen heb. Misschien is het 10 meter langer of 50 meter langer, maar veel veiliger en bovendien kan je ook een beetje doorlopen. Zo niet, dan zal ik echt de vrijheid nemen om dat andere pad te nemen. Oeps…verdwaald. Aangezien het geen kortere route is, kan ik er echt niet mee zitten eerlijk gezegd. Ik domme buitenlander zijn.

Ik neem afscheid van de man, hij wenst me een goede race en na 20 km zit deze gekke run er ook weer op. Veel geleerd! Ik duim voor droog weer, misschien wil het pad dan nog een beetje opknappen. Afwachten maar.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 20 km
* temp 8

januari 95 km – 2014 totaal 95 km

rondje in google earth openen

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 17 km
hoka stinson trail – 90 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

11.01.2014 – ingram (northumberland national park) – 7 km

Gisteren had ik al met de route zitten klooien voor een route door de Cheviots. Ik wil nog bij Windy Gyle lopen. Dat schijnt een remote stuk te zijn van de Cheviots, dit deel rond Breamish Valley is wat lieflijker. Ik was hier vorig jaar voor de eerste keer en genoot toen enorm. Maar je hebt wel een beetje mooi weer nodig en het liefst ook helder weer.

De weg naar de start is al volop genieten!

Klik voor groot

Voor enorm goed hardlopen hoef je hier namelijk niet heen, het is vooral genieten en een beetje sneller ergens komen dan wanneer je wandelt. Ik koos voor vandaag dus de route die ik al eens gelopen had, alleen hoopte ik nu wat beter de weg te kunnen vinden. Maar ik kan vast verklappen dat dat niet het geval bleek te zijn. Deels door mijn eigen schuld, omdat ik graag naar het mooie punt wilde waar ik de vorige keer ook zo genoten heb. Voor vandaag stond de route in ieder geval in de garmin, in de telefoon en op de navigatie. Dat bleek uiteindelijk prima en nodig. Maar….. als je ergens wat hoger staat waar het gewoon onder 0 is, en het waait ook nog behoorlijk, dan wordt het dus ijskoud. Ondanks het mooie weer van vandaag! Ik besluit iets verder weg te parkeren dan de vorige keer, omdat ik misschien nog door wil lopen naar Linhope spout. Toen wist ik dus nog niet dat het zo koud was! Vol goede moed op pad dan maar!

klik voor groot

Al snel kwamen we de eerste koetjes tegen

klik voor groot

Ik zag deze keer op de gedetaileerde kaart dat ik ineens verkeerd liep en had het juiste pad weer snel gevonden. Een breed gras/modder pad met geweldig uitzicht achter me. Daar moest ik natuurlijk af en toe wel even een kiekje van maken. Na 2,3 km zijn we 200 meter hoger….. aha nu snap ik waarom dat best zwaar aanvoelde :-)

klik voor groot


Maar waar het echte pad nou uiteindelijk naartoe liep, is mij dus echt niet duidelijk geworden, ook deze keer weer niet. En dus kwam ik weer op dat mooie punt uit waar ik de vorige keer ook in de diepte had staan staren waar ik heen moest. Aangezien het zo ijskoud was, besloot ik dan maar even te klunen naar het pad waar ik vorig jaar ook uiteindelijk op uitgekomen was. Maar het liep voor geen meter en aangezien ik soms ahum ‘hardop’ wat dingen riep, bleef woef soms zielig achter totdat ze dacht dat de kust weer veilig was. Stakker.

klik voor groot



klik voor groot

Uiteindelijk kwam ik weer op een pad en kon ik eindelijk weer een stukje doorlopen en warm worden. Dat was wel prettig, maar ik wist ook dat ik nu eigenlijk al snel weer bij de auto zou zijn. Vanaf een vrij hoog stukje is het dan ineens steil dalen en aangezien ik zo koud was geworden en ik harde wind in de rug had waardoor ik minder balans had, heb ik zelfs een stukje gewandeld om niet op mijn snufferd te vallen. Er lag namelijk ook overal ijs dus waar het wel of niet glad was, was moeilijk te zien.

Toen ik de auto in de diepte zag glinsteren, besloot ik ook dat het welletjes geweest was. De watervallen komen wel een andere keer met iets warmer weer, of handenwarmertjes bij me.

klik voor groot

Veel te kort maar erg mooi. Dat moet dus nog een keer herhaald worden! Op naar het volgende avontuur dan maar weer. Overigens reed ik achter een strooiwagen toen ik naar huis reed. Brrrrrr.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 2

januari 76 km – 2014 totaal 76 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 17 km
hoka stinson trail – 70 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

10.01.2014 – assignment 5: 8 km + MM – totaal 10 km

Vanmorgen twijfelde ik wat ik zou gaan doen. Het leek erg mooi weer en toen ik routes aan het maken was, betrok het toch. Morgen lijkt het mooi weer te worden, dus deed ik nu maar vast de weekend assignment. Eerst dus even op stap zonder woef voor de MM. Ze keek weer beteuterd hoe ik zonder haar de deur uit ging. Jammer genoeg snapte ze dus niet dat ik haar straks weer zou komen ophalen natuurlijk. Als ik buiten ben, merk ik dat het toch nog wel waait. Maar goed, altijd een leuke oefening zullen we maar zeggen. Ik klik de workout MM met laps aan en als ik nu even had gekeken wat dat ook alweer precies betekende had ik niet de eerste 400 mtr voor jan doedel me uit de naad gerend. Stom genoeg bekeek ik vanmorgen notabene nog even snel de MM van de vorige keer, maar realiseerde ik me dus niet dat ik de opbouw eindelijk had verfijnd. Warming up, 2 km lopen met de hond, hond weg, daarna enkele 2 min versnellingen en daarna de MM. Toen ik dus op het stukje weg was aangekomen waar ik de MM wilde lopen, klikte ik op de laptoets en zag wel in de gauwigheid iets van 2:00 staan. Niet bij nagedacht en volop op weg. De weg liep omhoog en puffend en steunend zag ik dat de eerste 400 mtr lap netjes zou worden Maar ja…. de tijd liep door na de 400 meter en toen wist ik al dat het niet goed zat. Ik ben dus gestopt en heb de workout aangepast. Toen weer opnieuw begonnen. Even snel opwarmen en daarna meteen verder met de MM. Dat ging natuurlijk voor geen meter maar ik heb wel doorgezet. Dan maar een MM met een klote tijd. De weg liep steeds op en weer een beetje neer maar voornamelijk op. Uiteindelijk moet ik zelfs na lap 2 en lap 3 even een paar stappen zetten. Ik zie dat de MM 8.15 was uiteindelijk, ondanks deze vertraging. Niet eens super slecht maar kan veel beter. De weg werkte ook niet echt mee natuurlijk. Toch was dit het stukje weg waar ik ook de 4×1600 mtr deed van de week. Maar goed. Niet verder op letten, op naar de volgende MM die kan alleen maar beter gaan.

Na de MM weer richting het huis en woef opgehaald voor de rest van de run. Ook even de tarmac gewisseld voor de bondi omdat ik een stukje weg en een stukje strand wilde doen. Maar ik kon helemaal niet het rondje doen dat ik wilde, en dus keerde ik uiteindelijk maar weer terug. Een beetje rommelrondje deze keer van 10 km. Op naar de volgende dan maar.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 10 km
* temp 6
* MM 8.15 (2.01/155 – 2.03/160 – 2.09/159 – 2.03/160)

januari 69 km – 2014 totaal 69 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 17 km
hoka stinson trail – 63 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

08.01.2014 – parcoursverkenning: low newton/craster – 12,5 km

Voor het eerst weer richting Dunstanburgh castle. Meteen goed om de route te verkennen voor de ultra want die loopt hier ook langs. Ik wil door de week de kortere routes gebruiken om steeds een stukje te bekijken. Het einde ken ik al, alleen het begin deel zal nieuw zijn vanaf Alnwick, door naar Alnmouth, Boulmer naar Craster. Volgende route is dus vanaf Cratser naar Alnmouth.

Het was stralend weer, dus ik had wel zin in een rondje. Parkeren was deze keer een probleem tot mijn verrassing want het was tjokvol. Vreemd op een doordeweeksedag in deze tijd van het jaar. Maar uiteindelijk toch een plekje in het gras gevonden en snel op weg.

Even door de duinen en daarna over het strand.

klik voor groot


Na een kilometer hoor ik een piepje en is de garmin gps signaal verloren. Dat is voor het eerst dat dit gebeurt en ik snap er niets van. Natuurlijk ga je dan toch zitten klooien met het horloge. Zinloos natuurlijk. Ik zette dus maar de telefoon aan in de hoop dat die nog wel iets zou opvangen aan route. Op het kaartje hieronder is ook te zien dat dat inderdaad prima lukte, maar dat de start dus ergens op het strand is.

Ik kan vanuit de verte al de eerste resten zien van het kasteel. Blijft altijd wonderlijk dat die rare stenen aan de andere kant toch echt nog erg fraai zijn. Langzaam rommelen woef en ik verder over het strand. Soms probeer ik het horloge weer even, en dan kijkt woef wat ik aan het doen ben.

klik voor groot

Het zonnetje is er nog steeds. En het loopt weliswaar niet echt lekker allemaal maar ik geniet wel.

klik voor groot

Al snel zijn we bij het einde van het strand waar we even omhoog klauteren om verder te kunnen

klik voor groot


Nog een stukje om het kasteel heen door de blubber. Het valt me tegen en hier moet ik straks ook langs!

klik voor groot

Maar dan zijn we er toch omheen en verrijst het fraaie kasteel. Even een kiekje maken.

klik voor groot

Vanaf daar over het gras weer richting Craster. Soms even omkijken, want het is en blijft mooi.

klik voor groot

klik voor groot

Grappig genoeg kom ik steeds iemand tegen en omdat ik foto’s maak en zit te trutten, schiet ik niet erg op en vraag hem dus of hij een foto wil maken van mij en woef.

klik voor groot

Dan zijn we al snel weer in Craster. Daar is weinig aan en het is erg rustig. Ik besluit het voor vandaag gezien te houden en weer om te keren.

klik voor groot

Dan loop ik dus de richting die ik op de ultra ook zal lopen van Craster naar het kasteel toe.

klik voor groot

Ik loop deels over het gras naar het kasteel, erlangs door de modder en verder naar de golfbaan. Eigenlijk is het pad langs het kasteel dit jaar goed te doen. Dat was wel eens erger. Maar het pad langs de golfbaan is echt ellende. Spekgladde modder. Ik kan er niets mee. Heel vervelend, want ik weet dat dit pad ook genomen wordt op de ultra. Niet het strand stuk, maar dit nare paadje. Uiteindelijk besluit ik dus toch halverwege eraf te gaan en via de duinen naar het strand te gaan.

klik voor groot


Maar op het strand aangekomen, verander ik toch weer van mening en als ik een trap zie die ik nog nooit eerder zag, besluit ik die te nemen eer terug de duinen in. Ik kan helaas geen foto maken van dat steile ding, omdat er imand boven aan staat te wachten om naar beneden te gaan. Als ik boven ben, dender ik lekker door het laatste stukje duinen. Dat loopt goed. Tot… het laatste stuk, waar je werkelijk op een soort spiegel terecht komt. Ik vind het knap als iemand daarover heen kan hardlopen. Het ligt vast aan mij. Maar als hier straks 200 man overheen moeten, dan ben ik benieuwd hoe dat eruit ziet. Maar goed, laat ik hopen dat het heel droog blijft in februari!

Na 12,5 km zit het rondje er weer op. Overigens kreeg ik de garmin weer aan de praat in Craster na aan en uit zetten. Vreemd, wan met de 610 heb ik dit echt nog nooit gehad. Ik hoop dat het eenmalig was. Op naar de volgende ronde.

Gegevens:

* afstand: 12,5 km
* temp 8

januari 59 km – 2014 totaal 59 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 154 km
hoka stinson tarmac – 11 km
hoka stinson trail – 63 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

07.01.2014 – assignment 4: 4 x 1.600 (4′) – totaal 11 km

Vandaag weer een weekend opdracht op het programma. Intervallen van 1600 meter. Hoe moeilijk kan het zijn. Eind november deed ik dit voor het laatst, en toen lekker op een vlak stukje weg zo glad als een atletiekbaan rond de roeibaan. Toen nog samen met woef, vandaag alleen want ik had een stukje weg uitgekozen waar ik vorig jaar ook mijn 800-tjes liep.

Het is vandaag eigenlijk heel mooi weer met een zonnetje, alleen staat er nog een fors windje. Maar aangezien ik een even aantal laps moet doen, zal dat dus wel loslopen. Wind tegen zal ook een keer windje mee zijn en zijwind zou zijwind blijven. Dat de weg niet vlak liep, wist ik al en ik was vooral benieuwd hoeveel water er op de weg zou liggen en hoe diep. Halverwege de lap bleek een hele grote en hele diepe plas te liggen, dus dat zou even tijd kosten want ik had geen zin om door het water te rennen nu. Vandaag ging ik voor het eerst op de Stinson Tarmac op pad.

Eerst even opwarmen, daarna even wat versnellingen en uiteindelijk dan maar op pad. Ik wist al dat de weg qua lengte prima zou zijn voor deze opdracht. De eerste lap gaat niet eens heel slecht. Ik heb een tijd opgekregen van 9.50 voor de 1600 meter. Bij het invoeren in de Garmin vergiste ik me, want ik meende me te herinneren dat het 9.40 was. Ik zette dus een zone van alles tussen de 5.45 min/km en 5.50 min/km als target. De eerste lap ging in 9.13 (5.46 min/km) met een HF van 145 gemiddeld. Helemaal niet slecht en ver weg van de 158! De tweede lap ging ook prima en ongeveer net zo snel (9.11 met HF 147). De laatste twee laps gaan wat sneller, maar het werd wel wat lastiger. Ik had de metronoom aan en dat beviel me eigenlijk niet zo goed. Ik zie ook dat ik weliswaar langzamer ging aan het einde qua cadans maar wel sneller en makkelijker ook. Misschien ligt dat aan het klimmen, geen idee. In ieder geval was het grappig dat ik door de knik in de route zowel op de heenweg als de terugweg wind mee en wind tegen had.

Eigenlijk was het zo voorbij en was ik na 11 km weer bij het huisje. Woef stond blij achter het raam te kwispelen. Straks even lekker naar het strand voor een wandeling met haar!

Overigens had ik een warme vaatkluwen links na deze run. Voor het eerst sinds eeuwen, want ik was juist zo happy dat de Hoka’s geen problemen gaven hiermee. Misschien komt het door de laarzen die ik gisteren weer aantrok om hier te kunnen wandelen, ik weet het niet. Ik baal er wel van, want misschien zijn de tarmacs dus niet geschikt voor mij. Dure grap maar dat is all in the game met dit gekke lichaam. Even afwachten maar. Ik ben nu aan het icen om het weer rustig te krijgen.

* lap 1: 9.13 – 5.46 min/km – HF 145 – cadans 83
* lap 2: 9.11 – 5.45 min/km – HF 147 – cadans 81
* lap 3: 9.02 – 5.39 min/km – HF 152 – cadans 81
* lap 4: 9.03 – 5.40 min/km – HF 153 – cadans 80

Cool down 1000 meter met RWR 1/30 op 6.58 min/km

Op naar de volgende run.

Gegevens:

* afstand: 11 km
* temp 10 – zonnig winderig

januari 47 km – 2014 totaal 47 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 154 km
stinson trail – 51 km
stinson tarmac – 11 km

minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

05.01.2014 – seahouses/bamburgh beach – 10,5 km

Vandaag de eerste run aan de oostkust. Het was lekker weer en aangezien het de laatste dag voor S hier zou zijn, besloten we dat hij lekker zou gaan wandelen op het strand en dat ik met woef richting Bamburgh castle zou hardlopen en dan weer terug zou keren zodat we elkaar weer zouden treffen.

Ik moest wel even wennen weer aan het zand en zeker ook aan de ‘strandwind’ op de terugweg.

klik voor groot

We hebben even samen aan stukje gewandeld en daarna ging ik op pad.

klik voor groot


Al snel liepen we richting Monkshouse waar ik dwars door het water liep op de trail schoenen, en daarna richting het kasteel.

klik voor groot

Het was lekker weer, maar het zonnetje waar de dag zo vrolijk mee begon, was toch al snel achter een wolkendek verdwenen.

klik voor groot

Na het kasteel nog even doorgelopen richting het vuurtorentje maar omdat ik de eigenaar van het huisje hier had ontmoet op het strand, was ik al vrij veel tijd verloren en besloot ik dus niet helemaal door te lopen. Nog even een klik achterom naar het kasteel dan en daarna omdraaien.

klik voor groot

De terugweg viel een beetje tegen met de wind maar goed, het was niks vergeleken met de barre tocht van vrijdag naar de garage natuurlijk, dus niet zeuren dan maar!

Al snel kwam ik weer bij het einde van het strand waar S. ook alweer was aangekomen na de wandeling.

klik voor groot

Het eerste rondje zit er hier dus alweer op. Ik ga de komende dagen routes verder uitzoeken hier voor de Cheviot Hills en voor andere avonturen. Ik moet ook nog twee lange routes uitzetten eentje van 44 km en eentje van rond de 48 km dus ik ben wel even zoet. Op naar de volgende runs

Gegevens:

* afstand: 11 km
* temp 7

januari 37 km – 2014 totaal 37 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 154 km
stinson trail – 51 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

04.10.2013 – lincolnshire – 9 km

Vandaag het allerlaatste rondje hier in Lincolnshire. Ik besluit met de auto naar Belchford te rijden om vanaf daar naar het geweldig uitzichtspunt te lopen (ahum te klimmen bedoel ik) en vanaf daar naar beneden en weer terug over de Roman Road te lopen. Zo gezegd zo gedaan. Het weer was dreigend, maar halverwege klaarde het mooi op en dat was genieten. Het was ook behoorlijk warm.

klik voor groot

Ik vond het klimmetje eigenlijk wel meevallen en al snel genoot ik van het prachtige vergezicht dat ik al links van me zag opdoemen. Dat leek haast mooier dan bij het uitzichtspunt, waar ik vorige week al met de auto had gestaan om te kijken. Twee jaar geleden fietste ik daar ook.

klik voor groot

Bij het uitzichtspunt staat een bord met uitleg over de verschillende grondlagen van het gebied.

Nadat ik even gekeken had, liep ik weer door, richting Tetford en daar ging de rem er even op, omdat die weg tamelijk steil naar beneden loopt. Best een grote belasting voro de knietjes dus even rustig aan dan maar.

klik voor groot

Er stond een harde wind, en ik zou de wind tegen hebben op de Roman Road. Gelukkig dus niet boven op de weg tijdens de heenweg.

klik voor groot

Het lopen ging prima, het was erg mooi, alleen werd de akker net omgeploegd en was er weinig van het pad over. Maar goed… Ik ben erg benieuwd hoe het er hier in de zomer uitziet, want met die kale akkers nu, moet je wel even verder kijken richting de heuvels met alle kleuren.

klik voor groot

Op een gegeven moment ging het mis, want woef rende ineens keihard achter een haas aan. Vreemd genoeg had ze de haas eigenlijk te pakken zag ik, dus die haas zal wel iets gemankeerd hebben. Ik had mijn fluitje bij me, maar tegen de tijd dat ik het signaal had gegeven was het ineens stil. Ik hoorde niets, zag ook niets bewegen. Ik schrok me rot, want ik snapte niet waar ze dan ineens gebleven was. Ze zal toch niet ergens in gevallen zijn? In water? Iets anders? Een enge klem? Als ik in de richting ren (goh ik kan best hard rennen), zie ik haar net in en greppel en ze probeert omhoog te klauteren. Hartstikke diep. Daar is ze blijkbaar in gevallen. Gelukkig geen water! Maar ze was dus al aan het terugkomen op het signaal van de fluit en tot mijn verrassing staat ze ineens weer naast me. Helemaal onder de plakbolletjes van een een of andere struik. Totaal moe, en opgewonden. Ik zie verder niks aan haar, maar ik moet haar wel eerst ontdoen van de bolletjes op haar koppie en voetjes, voordat we verder kunnen.

klik voor groot

Maf beest. Na een tijdje lopen we dus weer verder. Ik zie eigenlijk niets aan haar. Althans, dat denk ik echt. Later zal toch blijken dat ze geblesseerd is geraakt. Want in de avond komt ze ineens naar me toe strompelen op drie poten. Ik kijk met sterkte lamp of er iets in haar zooltje zit, maar er is niets te bekennen. Ik was alle pootjes uit maar het lijkt in haar polsgewricht te zitten. Dat lijkt erg pijn te doen. Het voelt niet gebroken, het is niet drukpijnlijk, dus ik geef haar maar wat Traumeel wat ik bij me heb.

Maar op dat moment weet ik nog van niks en we lopen terug naar het dorpje terwijl het ineens heel grijs geworden is. Zodra ik thuis ben, klettert de regen ineens tegen het raam. Een kort buitje maar ik ben blij dat ik binnen ben. Wat hebben we ontzettend geboft met het weer de afgelopen twee weken.

Zo komt er een einde aan twee heerlijke weken waar ik ook de eerste marathon liep. Weliswaar als training op weg naar de ultra, maar Edinburgh zal nu zeker niet meer de eerste zijn, maar wellicht al nummer drie in het rijtje. Eens kijken of er dan een beetje redelijke(re) tijd uit kan rollen.

Voorlopig nu eerst rust voor woef. Ik hoop dat het met een week rust beter zal zijn. Arm ding.

Gegevens:

* totaal: 9 km
* temp: 18 graden
* HR niet gemeten

Vreemd genoeg heb ik geen map, want er is geen enkel GPS signaal opgenomen door de Garmin.

oktober 28 km – 2013 totaal 1.532 km

kinvara 3 – 602 km
kinvara 4 – 83 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 184 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 59 km
merrel bare access – 113

03.10.2013 – lincolnshire – 11 km

Vandaag weer een rondje hier in de buurt. Ik had een aardig rondje uitgezet door de velden zodat ik ook een nieuw stukje van de Viking way kon doen. Vol goede moed dus op pad richting Low Toynton.

klik voor groot

Het enige vervelende is dat ik al snel in een soort knollenveld aan het lopen was. dat liep toch niet echt gemakkelijk.

Ik zou zeker regen onderweg krijgen, maar met alle prachtige dagen van de afgelopen 2 weken mogen we zeker niet mopperen. Bovendien was de temperatuur prima.

Ik voel nog steeds niets, mijn lichaam heeft de 42 km dus prima doorstaan, maar dat is ook geen wonder als je zo langzaam loopt denk ik. Maar goed, het blijft toch een afstand en je bent wel uren onderweg.

Woeffie vond het allemaal prachtig. Het begin van de route ging prima, maar op een gegeven moment kwam ik bij een bordje ‘no access, private en no dogs’. Hum… Dat klonk nou niet uitnodigend dus ik besloot parallel aan het pad te gaan lopen. Maar daarna kwam ik totaal niet meer uit en ik snapte ook niet meer waar ik heen moest. De navigatie deed z’n best, maar elke keer liep ik weer vast op een hek of een watertje. Uiteindelijk dus maar terug naar de weg. dat lukte gelukkig prima met de navigatie en al snel hobbelden we over de weg richting Low Toynton om vanaf daar dan de afslag naar de Viking way te nemen.

klik voor groot

Vanaf daar zou het niet moeilijk zijn de weg door de velden te vinden maar eigenlijk is er weinig aan. Op het moment dat we het veld opliepen begon het inderdaad ook keihard te regenen maar we liepen dapper voort. Waf schudde zich een paar keer uit en dat was dat. Het is wel een goede combinatie tussen een stukje verharde weg en onverharde weg op deze manier.

klik voor groot

Na 11 km zat het rondje er weer op. Morgen het laatste rondje alweer hier, maar ik heb wel alle dagen dat ik wilde lopen lekker kunnen lopen hier, inclusief de 42 km training tijdens de marathon.

Gegevens:

* totaal: 11 km
* temp: 18 graden – grijs en regen
* HR niet gemeten

oktober 19 km – 2013 totaal 1.524 km

kinvara 3 – 602 km
kinvara 4 – 75 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 184 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 59 km
merrel bare access – 113

01.10.2013 – lincolnshire – 8 km

Vandaag een rustig rondje na de marathon van afgelopen zondag. Ik heb echt nergens last van, en ik ben benieuwd of ik mijn knie nog voel na het gerommel met de schoenen. Ik besluit om het rondje door het veld hier te doen. Beetje op en neer, maar wel lekker lopen met een klein stukje verharde weg.

Het is niet echt super lekker weer, maar wel heerlijk om te lopen. Woeffie heeft er ook wel zin in na aanvankelijke aarzeling maar later bleek dat ze gewoon heel nodig iets moest doen. Ook alweer opgelost en zo hobbelen we alweer lekker door de velden. Ik weet inmiddels de weg dus een kind kan de was doen.

klik voor groot


Het lopen gaat prima, ik heb een heel klein beetje stijf gevoel in mijn bovenbenen maar dat is eigenlijk meteen al verdwenen als we lekker aan het lopen zijn. Omdat het zo mooi is, kan ik het echt niet laten om wat plaatjes te maken onderweg. Achteraf is het zo jammer dat ik mijn camera niet bij me had onderweg op de marathon!

klik voor groot

Ik geniet met volle teugen. Raar idee dat ik tijdens het vorige rondje de 42 km run nog moest doen. Nu is het al gelopen en merk ik nergens iets van. Kan misschien ook niet op het trage tempo dat ik had, maar toch. Het is en blijft een beste afstand. Hoe het ook zij, ik heb nog steeds veel plezier in het lopen. Kom maar op met alle volgende rondes en plannen.

klik voor groot

Gegevens:

* totaal: 7,6 km
* temp: 15 graden
* HR niet gemeten

**oktober 8 km – 2013 totaal 1.513 km**

kinvara 3 – 602 km
kinvara 4 – 64 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 184 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 59 km
merrel bare access – 113

29.09.2013 – assignment 15: marathon – 42 km

Vandaag de lange training tijdens de marathon. Ik heb getwijfeld over gewoon RWR of meegaan met een langzame pacer op een prima tempo voor een training. Ik koos voor het laatste en dat bleek dus totaal verkeerd. Daarover later meer. Laat ik in ieder geval vast verklappen dat ik gewoon over de finish ben gehobbeld, en ook nog met een smile. Nu ik dit tik – een dag later – voel ik totaal niet dat ik gelopen heb, en waarschijnlijk ga ik straks ook nog wel een rondje lopen en anders morgen weer lekker natuurlijk. Maar laat ik beginnen bij het begin van de dag gisteren. Want het blijft natuurlijk de eerste marathon als ‘evenement’ en dat was ook best leuk.

De dag van te voren had ik al besloten welke kleren ik zou aantrekken en had ik alles klaar gelegd. Raar genoeg voelde ik eigenlijk niks, wat je wel zou verwachten. Misschien doordat de afstand niet meer ‘ver’ lijkt/is en ik van plan was gewoon lekker te lopen als lange duurloop, misschien net wat sneller dan normaal. Eindelijk dus een training met een medaille plus een ervaring rijker.

klik voor groot

Om 6.15 rijden we hier van het huisje vandaan, met woef ook achterin. Ze zal niet meelopen, maar thuis blijven is veel te lang dus gaat ze lekker mee op pad. Het zal wel leuk zijn om ook haar langs de weg te zien staan. Jammer dat het te ver is voor haar zo over de weg.

We arriveren keurig op tijd even na 8 uur op het parkeerveld waar plaats genoeg is voor alle auto’s. Lekker dichtbij de start en finish, dus we kunnen woef even in de auto laten totdat de start geweest is. Qua zon is dat ook geen probleem, want het is nog fris en de zon is nog maar waterig. Later zal blijken dat in een auto vlakbij een hond de hele ochtend en middag heeft gezeten. Hulpdiensten hebben de hond uren en uren na de start uit de auto bevrijd door een ruitje in te slaan en hebben de hond bijgebracht met water. Achterlijke mensen die zelf gaan lopen en de hond in de warme auto laten zitten. Meteen diskwalificeren zou ik zeggen.
Maar onze woef hoefde niet bang te zijn dat we haar zouden vergeten.

Eerst even naar het veld gelopen om te kijken en naar het toilet te zoeken. daar was het nog heerlijk rustig en dat was maar vast gedaan. Daarna gewacht tot de loopster kwam opdagen die mijn halve marathon startbewijs had overgenomen. Dat was snel geregeld en toen schoot het ook al op qua tijd voor de start want het was al over 9 uur en de start zou om 9.30 zijn.

klik voor groot

Dus terug naar de auto, laatste spulletjes gepakt en op weg naar het startvak dan maar. Ik had van te voren bedacht wat ik wilde doen…. Zelf rustig aan RWR doen, of met de langzaamste pacer mee van 4.45 om op vlak tempo ook op heel laag tempo te lopen. Dat laatste leek me wel een uitgelezen kans om nu te gaan lopen en dus gingen we op zoek naar die trage pacer. Op het allerlaatste moment kwam de goede man aanlopen en wist niet waar hij het startvak binnen kon komen. Vreemd genoeg had ik startvak geel gekregen, maar aangezien dat vooraan was, leek het me uberhaupt al beter om ergens achteraan te starten en zo kwam ik toch nog de man tegen. Later zou blijken dat het erg jammer was dat ik de man toch nog gevonden had op het laatste moment. Al snel bleek dat hij maar 2 volgers zou hebben, dus dat zou toch een makkie voor hem moeten zijn zou je zeggen. Hij had al vele marathons gelopen en ook gehaasd. De meeste op 4 uur.

Na verloop van tijd kwam het vak in beweging en in golven startten de lopers. De halve marathon is het hoofdnummer, er zouden nog geen 1000 lopers op de marathon zijn. Dat merkte ik uiteindeijk ook goed aan het einde, want er waren niet alleen geen supporters of bands of weet ik veel wat langs de kant van de weg, maar ook totaal geen lopers. Je liep dus moederziel alleen je eigen marathon eigenlijk.

klik voor groot



Maar het begin was natuurlijk heel druk omdat HM-ers en M-ers door elkaar startten. En daar gingen we dan uiteindelijk. Ik had totaal geen enkel gevoel bij deze loop eigenlijk. Ik wilde gewoon een goede loop neerzetten op mooi gelijkmatig tempo om eens te kijken hoe ik dat nu zou doen op dit moment in de training. Ik had immers het schema gevolgd voor Edinburgh, eind mei en inmiddels was het alweer eind september. In de tussentijd had ik nog een 21, 27, 33 en tweemaal een 37-er gelopen dus wat dat betreft was het helemaal niet zo slecht. Alleen had ik enorme last van mijn rug en been (niet gerelateerd aan lopen) dus ik moest eerst maar eens zien waar het schip zou stranden vandaag.

Ook was het natuurlijk veel warmer dan gehoopt en gepland en stond er ook nog eens harde wind.

Maar eerst maar eens lekker lopen. Vol goede moed gingen we van start. Op mijn hoofd een rustig luisterboek van Baantjer. Dat zou me de komende uren wel bezig houden dacht ik.

De eerste kilometer gaat redelijk goed. Ik heb alleen een veld met afstand op mijn horloge omdat ik werkelijk gewoon alleen maar wil lopen voor de afstand. Omdat het erg rustig aanvoelt, kijk ik o peen gegeven moment in het begin even naar de pace en zie een mooie 6.32 min/km staan. Dat is te snel voor de eindtijd van de pacer, maar het voelt lekker rustig. Ik ga er maar van uit dat het goed gaat komen en dat na de eerste kilometer het juiste tempo wordt opgepakt. Verder en verder lopen we. Toch voelt het niet comfortabel omdat de pacer steeds een ander ritme loopt. Het lijkt ook wel snel te gaan maar ik hou het er maar op dat het komt doordat het warm is en de goede man onregelmatig loopt. Ik heb in ieder geval nergens last van en hobbel rustig verder.

klik voor groot

Op een gegeven moment zie ik op mijn horloge het eerste 10 km lapje doorkomen. Laptijd voor de eerste 10 km is 1.03 What the fuck. Nou snap ik dus ook waarom het niet comfortabel voelde. Ik twijfel enorm. Wat moet ik nou doen… stoppen met die pacer en mijn eigen race gaan lopen? Op zich loopt alles nog prima, maar ik weet dat dit tempo gewoon niet lekker zal zijn voor de hele afstand en met deze temperatuur is het ook niet is wat ik wil, of misschien kan. Ik zeg tegen de pacer dat hij veel te snel gaat en ruim onder de eindtijd van 4.30 aan het lopen is. ‘ I try to slow down’ krijg ik als antwoord. En hier ga ik dus zelf de mist in, want ik had op dat moment moeten stoppen met volgen en lekker zelf moeten gaan lopen. Maar dat is achteraf praten natuurlijk. Ik dacht toen nog dat het wel goed zou komen eigenlijk.

Het lopen zelf ging prima, misschien was dat ook het probleem een beetje. Ik besloot op een gegeven moment dan maar mee te lopen tot 20 km, omdat ik had gezien en gemerkt dat hij toch wel was gaan vertragen, en vanaf daar lekker de tweede helft op RWR te doen. Dat is natuurlijk totaal niet hoe het hoort, want normaal start je daar in het begin mee, om lekker rustig te eindigen met voldoende energie over. Maar goed, het liep nu eenmaal zoals het liep dus ik zou het ermee moeten doen.

Op 11 mile zie ik S. en woeffie langs de kant van de weg staan. Prima! dat is voor mij een prima moment om even te stoppen, de hond te aaien die uit haar dakje ging en even wat chocomel te drinken. Ik wist op dat moment dat dit het ‘breekpunt’ op de route zou zijn, want als je eenmaal even stopt om wat te drinken, dan loopt het daarna altijd anders. Ik was erg benieuwd of ik uberhaupt weer op gang zou komen.

klik voor groot

Nadat ik wat gedronken had, vervolgde ik weer mijn weg met een heerlijk rustig RWR tempo. Al snel kwam de afslag waar de marathon linksaf zou slaan, en de halve marathon richting de finish zou gaan lopen. Aha, daar moest ik dus heen maar voorlopig dus nog even niet. Wat een roteind eigenlijk. Ik vond het wel een grap. Inmiddels was het aardig opgewarmd trouwens en ik besloot ook van alle drankposten gebruik te maken onderweg. Ze hadden handige waterzakjes waar je je niet in kon verslikken.

De route was daarna een heel stuk erg saai. Er liep bijna geen hond, want met zo weinig mensen op de marathon zijn er weinig lopers en supporters zijn er al helemaal niet. Al snel loop ik door een stil straatje en daar staat woeffie weer. Leuk!

klik voor groot

Ik sukkel rustig verder en op 27 km staat S. weer met een hele blije woef die erg graag naar met toe wil komen. Natuurlijk loop ik dan niet door, dus weer even een chocomelletje en een aaitje voor woeffie. Wat is het hier stil zeg! Gek genoeg voel ik mijn knie een beetje, en ik vermoed dat het door de nieuwe schoenen komt. S. zegt opgewekt dat ik ook rechtdoor kan lopen naar de finish. Huh? Nou nee, het is meer een waarneming en verder niks. Ik neem een spons mee voor onderweg en dat is prima. Grappig dat je dus zonder problemen 15 km met een spons kunt hobbelen.

klik voor groot

Ergens in een stil straatje besluit ik toch maar eens het zooltje uit mijn linkerschoen te halen. Kennelijk zit er toch wel verschil in model tussen de Kinvara 3 en 4 maar ik vermoed dat het door het extra zooltje komt dat ik links erin heb gelegd. Maar dan gebeurt het, en ik sta bijna te lachen op straat. Ik krijg mijn schoen niet los! Voor de zekerheid had ik een driedubbele strik gemaakt omdat de veters van de Kinvara nog wel eens los willen schieten. Nou deze keer zou ik ervoor zorgen dat het niet kon gebeuren en inderdaad. Met geen mogelijkheid krijg ik de schoen open, maar doorlopen kan ook niet, want inmiddels zit het wel een stuk losser dan moet. Je kent dat wel… een losse schoen en dan een enorme knoop die je er niet uitkrijgt zo een beetje aan het einde van de veter. Minutenlang sta ik te emmeren met die schoen. Ik erger me niet eens, ik vind het zo stom. Eindelijk is de schoen los, zooltje is er snel uit en de schoen zit weer dicht. Aan een toevallig voorbijganger vraag ik of hij het zooltje achterin mijn rugzak wil stoppen. Ik heb geen idee WAAR hij de zool instopt maar als ik finish, zit er geen zooltje in de rugzak. Jammer dan. Ik vind het wel een grap.

Na het geklooi met het zooltje ben ik erg veel tijd verloren. Het kan me niet echt schelen eerlijk gezegd. Stil is het toch al onderweg en het is maar goed dat ik geen aanmoediging nodig heb van mensen onderweg, want daarvoor moet je dus blijkbaar echt niet daarheen gaan!

Ik ga weer verder en besef dat het nog best ver is. Eerst maar eens kijken of die knie nu lekkere kan bewegen zonder dat zooltje. Vreemd genoeg loop ik vrij aardig op mijn RWR training en achteraf zie ik dat het niet eens erg onregelmatig was. Tot mijn stomme verbazing zie ik ineens de pacer met zijn idiote vlag lopen en een stuk daar achter het andere meisje dat nog steeds haar best doet om bij die man te blijven. Ik snap er niets van, want mijn tempo is na twee keer uitgebreid stoppen bij woef en het minuten lange geklooi met mijn veters echt tot het nulpunt gezakt. Ik kijk op mijn horloge naar het gemiddelde en zie dat die man toch echt niet meer op 4.45 aan het lopen is. Hahaha nou inderdaad…. hij heeft het tempo omlaag gebracht. Wat een achterlijke zooi, want het meisje dat ergens ver achter hem loopt, kan nooit meer hem inhalen zo te zien en hij loopt gewoon in zijn uppie wat te rommelen.

Hoe het ook zij, ik haal hem uiteindelijk maar in, en snap er dus geen bal van wat hier gaande is. Never mind, ik loop inmiddels mijn eigen rondje en ik ben toch verrast dat – ondanks de snelle start – het nog vrij redelijk gaat zo in de warmte. Ik neem uitgebreid de tijd om wat te drinken bij de drinkposten en dat is weer een goede oefening voor een volgende run. Ik verslik me namelijk gigantisch in een slok uit een Lucozade flesje dat ook ergens te krijgen is. Ik schrik er zelf van, maar gelukkig ben ik redelijk snel weer op adem. wat een kluns ben ik ook.

De route is op bepaalde punten best aardig op het marathon traject. Langs water, langs een roeibaan en een wildwater baan en om een soort meertje heen. Daar geniet ik eigenlijk wel van en als ik om het water heen moet lopen, besluit ik over het gras te gaan lopen in plaats van over het fietspad. Het is uberhaupt een rare route, want veel blijkt onverhard te zijn (en stoffig) en helemaal ‘vlak’ in de zin van biljartlaken is het nou ook weer niet voor ons laaglanders. Vals plat, viaductjes en bruggen en de opgang vanaf het water is allemaal hier nog ‘vlak’. Voor mij nu gelukkig geen probleem, maar wel iets om rekening mee te houden als je een route uitzoekt voor een run. Het is inmiddels aardig warm en er staat een vrij stevige wind rond het water.

Ik merk dat ik veel meer vaart kan maken over het gras, kennelijk omdat alles lekker voelt qua schoen en knie. Ook best. Inmiddels ben ik ook weer ingehaald door de oacer die met een ‘hello my Dutch friend’ me voorbij rent. Blijkbaar wil de man in zijn eentje alsnog op de 4.45 finishen. Overigens zal hem dat niet meer lukken zie ik in de einduitslagen. Ik begrijp werkelijk niet waarom hij dan niet tenminste de andere loopster op sleeptouw heeft genomen op weg naar de finish. Zij was nergens meer te bekennen en toen ik haar inhaalde, had ze het duidelijk erg moeilijk.

Langs het water lopen nog enkele lopers die het heel moeilijk hebben en nauwelijks meer lopen. Ik klets tijdens mijn walk segmentje soms nog even met iemand en ga daarna weer mijn eigen weg.

klik voor groot

Maar dan ben ik eindelijk het water voorbij, en daarna zal het niet meer zo ver zijn dacht ik. Ik neem nog een lekker watertje en pak er nog eentje bij voor mijn spons. Die zakjes zijn echt handig, ook al worden ze erg warm als je ze in de hand houdt. De teller tikt rustig door qua afstand en de 40 km komt al bijna in beeld. Jeetje, dat valt toch eigenlijk heel erg mee ondanks alles.

Ik loop langs de rivier en moet een bruggetje over. Jippie, weer even omhoog en dan naar beneden waar ik woeffie en S. alweer zie staan. Jammer genoeg kan ik woef niet overpakken om mee te lopen op het laatste stukje, want er staan hekken. Maar goed het is nog maar een stukje.

klik voor groot

Stom genoeg denk ik dat het na het bruggetje nog maar een heel klein stukje is. Maar ik zie een heen en weer stukje, maar geen keerpunt. Ik zet nog wat aan en tot mijn verrassing merk ik dat dat op zich nog best gaat eigenlijk. Het stelt natuurlijk allemaal geen biet meer voor op dit tempo, maar ik weet toch over de laatste 3 km nog een versnellinkje te maken van 30 sec/km. Zonder moeite dus dat kan nog wel beter denk ik.

Alleen het laatste stukje is toch verder dan ik dacht. Dat is dus puur een mentaal iets, je vergist je dan in de afstand. De garmin gaf uiteindelijk ok 42,7 km aan, en grappig genoeg is dat kleine stukje ‘extra’ ook iets dat je merkt zo aan het einde. Je rekent dus blijkbaar constant ergens in het onderbewuste uit hoe ver je nog moet lopen.

Maar goed, uiteindelijk mag ik dan linksaf slaan het finish terrein op.

klik voor groot

Daar loop je over gras een stukje en het is lekker droog natuurlijk vanwege het mooie weer. Met een totaal waardeloze finish tijd kom ik dan gewoon over de finish. Ik ben niet moe, ik voel eigenlijk niks. Ik heb veel geleerd en wil de volgende eigenlijk alweer lopen.

Ik krijg een mooie medaille en toch voelt het wel verdiend.

S. is natuurlijk ook al op het finish terrein en woeffie is helemaal door het dolle heen als ze mij ziet.

klik voor groot

Ik trek een vest aan, en we lopen naar de auto. Tsja, dat was de run. Het zat er weer op. Jammer dat ik de keuze maakte om mee te gaan met de pacer, want het begin was voor mij in dit stadium natuurlijk nog veel te snel. Ik weet inmiddels ook dat wanneer je te snel start (Berlijn !) je echt in de problemen komt aan het einde. Ik had geen eindtijd in gedachten, maar meer een goede run op mooi tempo voor de afstand.

is dit dan een mislukte run geweest? Dat vind ik eigenlijk niet. Ik had natuurlijk veel sneller moeten kiezen om mijn eigen run te doen en de pacer los te laten die er duidelijk niets van kon, maar toch… Hoewel het te snel ging, kon ik daarna toch lekker RWR doorsukkelen zonder vermoeid te raken/zijn. Ik heb onderweg heel andere dingen gezien. Mensen die echt niet meer vooruit kwamen bijvoorbeeld. Ik moet beter op mijn schoenen letten, en ervoor zorgen dat de schoenen waar ik op getraind heb en op ga lopen dus niet net voor de run totaal doorgesleten zijn. Dan krijg je dus dit soort dingen. Ik weet dus nu ook dat ik niet al te behoudend hoef te starten als ik een run wil doen voor een bepaalde tijd.

klik voor groot

Maar goed, dit was natuurlijk niet al te best en ik zou het graag willen herhalen met mijn eigen idee en tempo. Want mijn training in april was sneller dan dit geklooi. Toegegeven: ik weet (achteraf) dat die training te snel was als training maar toch.

klik voor groot

Na de run gaan we nog even in de stad naar de laptop kijken. Ik voel wel wat stijf als ik de auto weer uitstap, maar verder voel ik helemaal niks. Als ik dit stukje tik, heb ik de eerste 8 km alweer gelopen. Ik wilde langer lopen, maar besloot dat 8 km voor nu wel genoeg zou zijn. Beetje lief zijn voor het lijf kan ook geen kwaad.

Maar de komende dagen dus nog lekker lopen hier en volop genieten van al het moois hier in de natuur.

Over 2 weken weer een wat langere training en zo sukkelen we op weg naar de ultra en natuurlijk naar betere tijden op de marathon. In ieder geval voelt de halve marathon afstand inmiddels wel als een ‘ ommetje’ zo tijdens een run en dat is toch wel een verschil met 2 jaar geleden toen ik hier mijn eerste halve marathon liep. Winst is er dus nog steeds te behalen, alleen soms door vallen en opstaan.

Op naar de volgende run dan maar weer.

Gegevens:

* totaal: 42,7 km
* temp: 18 graden – zonnig, breezy
* HR niet gemeten
* pace 7.15 min/km
* eindtijd 5.09.21

Overigens zie ik bij het uitlezen van de garmin dat ik maar liefst 10 minuten verspeeld heb onderweg met het kleppen en aaien, met de veters en bij de drankposten. Tel daarbij op dat ik vanaf 17 km op RWR ben gaan sukkelen en het is nog niet eens zo gek wat ik heb gedaan. Hahaha alles is relatief.

Tijdens de run zijn hele leuke foto’s gemaakt door de fotografen langs de kant van de weg.

klik voor groot



rondje in google earth openen

september 197 km – 2013 totaal 1.505 km

kinvara 3 – 602 km
kinvara 4 – 58 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 184 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 59 km
merrel bare access – 113