Vannacht was ik nog zo ziek als een hond. Heel vreemd, want ik was enorm misselijk en voelde me enorm zielig eerlijk gezegd. Maar uiteindelijk zakte het toch weer en ben ik met een kruikje gewoon in slaap gevallen. Vanmorgen voelde ik me eigenlijk goed en ook goed genoeg om op pad te gaan. Het wer nodigde ook wel daartoe uit want het was een stralende dag. Ik had mijn rugzak al klaar gemaakt en kon dus redelijk snel op pad. De route was ook al klaar en ik gaf dus mijn route gegevens en tijden door aan S., zodat hij zou weten waar ik uithing. Niet onverstandig als je de heuvels in gaat!

De route naar de start was weer prachtig met mooie vergezichten over de heuvels. Alleen op de toppen van de cheviots lag nog een laagje sneeuw, maar ik was er zeker van dat vandaag geen verrassingen zouden zijn met sneeuw onderweg (hoewel ik natuurlijk wel voor de zekerheid mijn spikes in de rugzak had zitten).

Ik koos deze keer niet voor Wooler ergens in een straatje maar iets dichterbij de route op een parkeerplaats bij Wooler Common. Dat leek me handig en dat bleek uiteindelijk ook een prima keuze want ik had al mijn tijd nodig vandaag!

Bij de parkeerplaats kwam ik even aan de praat met twee mannen die gingen hiken. Toen ik vroeg of ze een lange wandeling gingen maken, antwoordde eentje droog ‘hope not’. Het bleek dat een van de mannen wel zin had, en de ander niet. De man zonder zin zei afkeurend dat zijn loopmaat afgelopen weekend nog 13 mile had gedaan. Het bleek dat hij precies de route had gedaan die ik ook vandaag wilde doen. Hij had er de hele dag voor nodig gehad maar had het erg mooi gevonden. Ik liet de route op mijn kaart zien en we hadden het nog even over de wind. Er stond namelijk (onverwacht) een sterke wind hier in dit gebied, maar ik had wel van te voren de richting al bekeken. Ik zou wind mee hebben op de terugweg en ik zou over de verharde weg teruglopen. Op die manier zou ik goed kunnen inschatten hoeveel tijd ik nodig zou hebben om bij de auto te komen en bovendien zou het veilig zijn, want ik had licht bij me en over de verharde weg kan je makkelijk met verlichting lopen als het toch mis mocht gaan qua planning. Tot slot kende ik de weg al dus een kind kon de was doen. Toch?

Ik nam afscheid van de mannen en ging op weg. Ik moest meteen even door een bosje en de weg liep daar al meteen flink naar boven. Er kwam een echtpaar met een hond, maar gelukkig had die geen interesse in mijn loopse wafje en wafje niet in hem. Voorlopig gaat alles dus nog makkelijk op deze manier met haar. Ook zij hadden he over de harde wind ‘boven’ en ik was dus benieuwd.

Nou die wind was er! Zodra ik op het open stuk kwam werd ik bijna weggeblazen. Wow en dat tot de heuvel dan als tegenwind, dat zou niet meevallen. Maar goed, ik moest er toch heen dus vooruit maar. Kijken hoe het zou gaan met zowel klimmen als wind tegen. Ik vroeg me af of ik het beter om had kunnen draaien en heen over de weg met tegenwind in de luwte en terug over die hoge weg met windje mee maar ik besloot toch door te lopen zo.

Even een paar foto’s dan maar!

klik voor groot

Natuurlijk moet ik ook nog even rommelen met mijn camera en een selfie en daarna gaan we weer op weg. De route is makkelijk te vinden en het pad is eigenlijk prima beloopbaar. Jammer van de wind en de klim is ook niet echt kinderachtig. Maar mooi is het wel en ik amuseer me wel.

klik voor groot

Ik loop al die tijd langs een muurtje dat voor mij uitermate goed dienst doet als plekje om me even achter te verbergen. Niet dat het nodig is, want er loopt niemand maar toch….

Hoewel ik uiteindelijk tegen de muur aan een echtpaar zie zitten met en hondje. Even uitblazen uit de wind. Het is maar goed dat de hondjes even spelen, want ik zie ineens dat op het hek waar zij tegenaan zitten een bordje staat met de route die ik wil volgen. Overigens zie ik later dat het geen probleem was geweest als ik toch rechtdoor was gelopen maar toch…. We kletsen even wat over de route en over de honden en daarna ga ik weer op pad. Ik begrijp nu waarom ze het ineens over modder en vachten hadden, want dit deel van de route is ineens nat en modderig terwijl het hele eerste stuk ales kurkdroog was. Misschien nog door de sneeuw die inmiddels gesmolten is. Dat geeft altijd erg veel water. Bovendien schat ik in dat ik vorige week parallel wat meer zuidelijk aan het lopen was bij Broadstruther in die ijs rommel. Misschien komt het door de stroompjes dat het toen ook zo heftig en onbegaanbaar was! Het is dus maar goed dat ik toen voor de terugweg over de weg koos en niet over de St Cuthberts way zoals nu. Weer wat geleerd.

klik voor groot

Achteraf zie ik dat ik wel even naar rechts had kunnen gaan om een crag te bekijken maar dat zag ik onderweg dus even niet. Ik loop dus door en denk dat ik al bijna bij Yeavering Bell ben. Mijn doel voor deze dag hoewel ik geen idee heb waar ik eigenlijk naar op weg ben.

klik voor groot

Maar dan ineens zie ik inderdaad een heuvel opdoemen. Met een soort pad er tegenaan waar ik heel in de verte drie miniscule poppetjes zie klimmen. Oh. Leuk zeg!

klik voor groot

Ik kijk op de kaart. Kijk nog eens. De klim is niet meer zo heftig aangezien ik al een heel eind op weg ben. Het is maar een kleine 100 meter op een afstand van 800 meter dus vooruit met de geit. Tsja en die geit…. dat ben ik nou net niet dat is duidelijk want het valt niet mee. Maar we klauteren rustig door. Je komt er immers altijd. Ik gebruik geen poles, het pad is goed te doen, niet glad of eng alleen een beetje zwaar.

klik voor groot

Ik zie de resten van het fort tegen de berg aan liggen maar het is niet erg indrukwekkend eigenlijk.

klik voor groot

Hoger en hoger gaan we en uiteindelijk bereiken we de top.

klik voor groot

De die figuurtjes die ik eerder zag toen ik nog beneden stond, staan nog bij de cairn. Het eerste dat ik doe is mijn donsjas aantrekken. Razendsnel heb ik mijn rugzak af en de donsjas uit de zak gepakt en aangetrokken. Ik moet wel opletten dat het zakje niet wegwaait en de jas niet erachteraan. Het waait keihard op de top en aangezien ik wel even wil kijken en wil genieten is het zaak om niet af te koelen. Heerlijk die jas! De hikers kijken verbaasd naar mijn snelle omkleedactie maar ik ben blij en zij hebben het koud zo te zien.

klik voor groot

In de video die onder is weergegeven is een filmpje opgenomen van het uitzicht op de top. Het is geweldig dat het zo helder is want het is echt fraai. Dat was ook de reden om vandaag te gaan natuurlijk en ik heb dus erg veel geluk. De top is piepklein, een paar stappen kan je zetten en dan ga je al naar beneden. De cairn stelt niet veel voor en de muren van het fort zijn slecht te zien vreemd genoeg.

Ik kijk op de kaart welke route ik zal nemen voor de afdaling. Ik wil eigenlijk nog naar de waterval die verderop ligt en ik besluit aan de noordkant de afdaling te maken. En daarmee maak ik een enorme fout zo zal later blijken. De watervallen blijven dus ook even staan voor een volgende keer……

Eerst even het pad zoeken en vinden. Hier zie ik wel resten van de muur van het fort overigens maar je krijgt toch niet het totaal plaatje van de luchtfoto’s die ik van te voren had bekeken.

klik voor groot

Het pad is daarna ook snel gevonden maar ik ben hier dus niet zo dol op. Het is zo’n soort geitenpaadje en het is verdomd steil. Overigens niet glad of ‘eng’ in die zin maar als ik naar beneden kijk, dan zakt de moed me in de schoenen. Wat een gigantisch eind!

klik voor groot

Stukje voor stukje gaat het. Van hardlopen is hier totaal geen sprake. Ik heb zelfs mijn donsjack nog aan want ik loop nu aan de schaduwkant van de heuvel en met de wind en het trage tempo is dat maar goed ook. Ik zal uiteindelijk ook erg lang nodig hebben voor de hele afdaling….

klik voor groot

Maar ook nu geldt weer: aan alles komt een einde en uiteindelijk komen we ergens en zie ik ook de boerderijen weer in normale proporties en niet veel later staan we echt beneden. De donsjas gaat weer snel in de rugzak en ik kan eindelijk weer gaan hardlopen.

Maar als ik linksaf sla, zie ik dat de weg enorm omhoog loopt. Watte? Ik kijk op kaart en kijk nog eens goed. Ik kijk naar de getalletjes…. 160 wordt 250 en wordt weer 300. O nee! Wat een enorme eikel ben ik. Ik moet dus weer omhoog, bijna net zo hoog als waar ik vandaan kwam met die enge afdaling. Sukkel. Ik ben boos op mezelf. De rugzak voelt inmiddels aan alsof er 10 kilo inzit. Overigens blijk ik ook daar een stommiteit te hebben begaan want de tent zit er gewoon nog in van het passen van gisterenavond. Dat is toch niet alleen volume maar ook extra gewicht.

Het hoogteprofiel ziet er dus als volgt uit:

Kan je het stommer bedenken? De klim naar de heuvel (stelde weinig voor want ik had al veel geklommen over het eerste stuk), de sterkte daling en daarna weer die verdomde stijging!

Ik zeg een aantal keren hardop ‘wat een fout’ maar ga vervolgens verder. Ik zal toch door moeten nietwaar? Ik kijk op mijn horloge en reken. Reken nog eens. Dit gaat allemaal wel lang duren en ik ben benieuwd of ik op tijd bij de auto ben. Zou ik voor het eerst met hoofdlamp op moeten lopen? Geeft niet, want ik ken de weg maar toch… Eerst maar verder en niet zo zeuren.

klik voor groot

Yeavering Bell blijft naast me liggen en grijnst naar me. ‘Had ik je mooi tuk met die afdaling he?’ Nou inderdaad en ik klim weer verder. Het gaat niet eens slecht maar mijn linkerhersenhelft begint te muiten. Zware rugzak…. zware route…domme fout. Rechts begint harder te roepen…. ‘ik kan het…. het gaat prima…het is leuk’. Beide kanten roepen even hard helaas dus ik ploeter weer verder. Kijk eens op de kaart. Stom en onnodig, want ik moet gewoon verder. Eerst weer tot de afslag waar ik uren geleden richting de heuvel ben gelopen. En daarna nog een stukje terug en daarna pas rechtsaf…. Ik weet het precies dus kijken kost alleen maar tijd… Toch doe je het. Om te zien of het opschiet. Nou nee niet echt eigenlijk!

Maar natuurlijk kom ik langs het afslagje, en natuurlijk kom ik daarna gewoon bij de afslag rechtsaf richting de boerderij en richting de weg die me weer naar de auto zal brengen.

Ik weet dat ik uiteindelijk eerst bij een hek za komen waar ik de vorige keer vanaf Broadstruther heb gestaan en keek naar al het ijs en besloot terug te keren. Wat was dat toen een enorm goede beslissing want dat had ik nooit gehaald toen!

Dat hek komt toch sneller dan gedacht en het pad is deze keer prima zonder ijs of andere ellende. Vanaf daar een stukje naar beneden en daarna linksaf de weg op.

Ik heb inderdaad wind mee maar ik merkte al dat de wind was gaan liggen. Ook best. Wind mee of zonder wind, allebei is goed zo lang het maar geen tegen wind meer is. Waf en ik hobbelen over de weg en eindelijk kan ik tempo maken. Ik zal ruim op tijd bij de auto aankomen dus alles valt mee.

klik voor groot

De weg is natuurlijk eindeloos voor je gevoel maar het schiet lekker op. Zonder de wind kan ik ook de vogels weer horen en die zijn er volop. Het lijkt wel lente.

Als ik weer bij de auto ben, doe ik de cool down op het rondje in het parkje. Daar ben ik nou al zo vaak langsgelopen zonder er even doorheen te lopen! Overal hangen voederaars voor de vogels en staan bordjes met de dieren die er zijn. Het ziet er leuk uit en het is een leuke afsluiting van deze middag.

Na precies 20 km ben ik weer bij de auto. Het was een middagvullend rondje, ik heb er totaal 5 uur (!) over gedaan en dan heb ik tocht echt gelopen waar het kon. Ik heb totaal ongeveer 2 uur stilgestaan om op de kaart te kijken en foto’s te maken. De afdaling duurde bijna een uur (voor 2400 mtr) en dat is dus niet mis. Maar een prima training op deze manier, een beetje zwaar en het voelt als een ultra.

Ik maak waf droog die eigenlijk heel schoon is, geef haar wat te eten en ga weer op pad naar huis. Op naar de volgende run.

de video:

gegevens:

* 20 km
* 9 graden – veel wind

feb 103 km – 2015 totaal 460 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 170 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 134 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Geen mooi weer maar wel zin in een rondje. Ik koos voor de start in Low Newton en wilde eerst naar Dunstanbugh Castle lopen en daarna terug naar High Newton of verder terug naar Beadnell. Op die manier zou ik op de terugweg naar de auto weer de wind in de rug hebben en niet alleen maar eerst wind mee en daarna wind tegen hebben. Ik koos voor het strand richting het Castle en dat liep prima. Omdat ik de nieuwe camera bij me had, maakte ik eerst wat foto’s en speelde ik even met de instellingen.

klik voor groot

Toen ik bij de waterarm kwam zag ik een kleine zilverreiger. Die zat een beetje te ver weg voor een mooie foto met deze camera maar het lukte toch nog redelijk goed om de vogel herkenbaar vast te leggen.

klik voor groot

Daarna verder een stukje door de duinen en over de stenen even omhoog klauteren naar het pad richting het Castle. Daar even de bunker gekiekt en de rare brug die zichtbaar was met het lage water

klik voor groot

Het pad rond het castle was prima te doen en al snel was ik aan de andere (mooiere) kant. Daar natuurlijk weer even wat kiekjes gemaakt!

klik voor groot

En even zitten klooien met foto’s maken via de telefoon die de camera bedient.

klik voor groot

Omdat het lekker ging en ik nog geen afstand had gemaakt, besloot ik eerst door te lopen naar Craster, en vanaf daar verder te kijken. Ng even omkijken naar het Castle!

klik voor groot

Daarna door Craster en achter de huizen langs in plaats van langs de zee op het modderpad Dat zou ik dan wel op de terugweg doen. Inmiddels was het aardig dichtgetrokken en miezerde het ook stug door. De wind wakkerde ook aan en daarom besloot ik niet langs de zee te lopen maar nu vast om te keren en eventueel door te lopen richting Beadnell.

Eerst moest waf nog even spelen met een Westie. Nu kan dat nog, want over tien dagen zal ik met een slettebakje lopen die zelf wel ‘wat wil’ en hoog loops is, maar nu is alles nog prima te doen gelukkig.

klik voor groot

Toen ik was omgedraaid, vroeg ik me af wat voor pad eigenlijk links af liep in plaats van het pad langs de zee en kijkend op de kaart zag ik dat ik die route ook kon nemen terug richting Low Newton. Zo gezegd zo gedaan en al snel hobbelden waf en ik door een weiland omhoog en daarna naar beneden over een enorm modderpad/bad richting een rommelige farm waar een boer ons onverstaanbaar te woord stond. Werkelijk geen idee wat hij zei maar het was iets over de modder en de winter en mijn hondje (geloof ik).

klik voor groot

Na de farm even de weg oversteken en weer omhoog klauteren over een weiland. Toen ik daar was aangekomen, herkende ik het punt volgens mij van een eerdere run een paar jaar geleden toen ik naar Howick was gelopen via die route.

klik voor groot

Ik besloot dus nu rechtsaf te slaan weer terug richting Craster te lopen. Inmiddels was het vrij slecht weer geworden en liep ik dus ook nog eens tegen de wind in. Maar dat mag de pret niet drukken natuurlijk en waf en ik rommelden rustig door. Al snel kwamen we bij de quarry van Craster en de parkeerplaats en stak ik de weg over naar een stukje bos om parallel aan het strand richting Dunstan Steads te lopen.

klik voor groot

Ik moest op een gegeven moment lachen want woef ging rechtsaf terwijl ik wist dat ik linksaf wilde richting een farm. Eerder (vorig jaar) waren we echter rechtsaf geslagen en blijkbaar wist waf dat nog. Ik koos echter nu voor de weg links, eerst door de modder maar daarna over een goede weg, terwijl het pad rechtsaf me voor een hoog hek zou brengen waar ik eerder woef overheen moest tillen. Ik denk zelfs dat het twee jaar geleden was, want toen was ik nog helemaal geen modder gewend en baalde ik vreselijk van de gekozen route (bij zoeken naar de link zag ik dat het zelfs in 2011 was).

Daarna ging alles snel, want na Dunstan Steads kom je weer op het pad langs de golfbaan en ben je alweer bijna in Low Newton. Het castle was niet meer te zien in de mist en de regen.

klik voor groot

Ik hobbelde langs en over de golfbaan richting de duinen, door het parkje met de huisjes en langs de vogelkijk hut. Ik besloot deze keer even snel binnen te kijken of er toevallig iets bijzonders te zien was, maar het was natuurlijk grijs en somber en regenachtig dus er was niks. Wafje zat zoet te wachten in de kijkhut en bleef daarna braaf op me wachten totdat ik de trap af was gekomen.

klik voor groot

Na deze stop was ik wel koud geworden (slim om even een jasje aan te trekken) en had ik geen zin meer om verder te lopen in de regen en dus besloot ik terug te gaan naar de auto.

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 17 km
* 3 graden – miezer

feb 57 km – 2015 totaal 414 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 114 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag was het geweldig mooi weer in de ochtend. Ik heb eerst heerlijk gewandeld met woef. Alles was keihard omdat het aardig gevroren had. Geen modder en dus lekker wandelen over de weilanden. Maar daarna wilde ik toch wel op pad met dit mooie weer en ik koos voor Linhope Spout, omdat ik daar vanaf 1 februari ook weer kan komen met de hond. Gauw alles klaargemaakt dus en op pad. Onderweg nog een grote groep schapen op de weg die met een quad en border collie naar een ander weiland werden gebracht.

Onderweg zag ik wel al dat het betrok, maar ik zou toch wel een leuke middag hebben met dit rondje, dus vooruit maar. Onderweg geen sneeuw, maar toen ik Ingram Valley inreed, werd het witter en witter en naarmate ik hoger kwam was ik blijer en blijer met mijn nieuwe winterbanden. Maar het lukte prima om naar boven te rijden en ik kon zelfs ergens langs de weg parkeren waar ik er ook weer weg zou kunnen dus dat was mooi. Kennelijk was hier boven een sneeuwschuiver over de weg geweest, want er lag een prachtig zwart spoor over de weg zonder ijs. Prima dus. Het zonnetje was ook weer gaan schijnen, dus er kon ons niks gebeuren!

Tegelijk met mij parkeerde een oudere man die zich ook aan het klaarmaken was om te gaan hiken. Rugzak, gezichtsbescherming, gaiters, enorme schoenen etc. Toen ik uitstapte, raakten we aan de praat en vertelde hij dat hij zijn jas was vergeten. Ai, dat klink bekend, want eergisteren deed ik hetzelfde, alleen zou het op deze plek wel erg rot zijn. ij had nog wel een water- en winddichte fleece bij zich en daarmee ging hij op pad. Toen ik buiten had staan praten, voelde ik dat ik ook wel wat extra’s aan kon trekken en dus trok ik mijn – inmiddels vertrouwde – Nike aeroloft 800 vestje maar weer aan onder mijn windjackje. Mijn sleeves had ik gelukkig al aan. Eindelijk konden we op pad!

klik voor groot

Maar na enkele minuten warming up sloeg het weer ineens om en begon het eerst heel licht te sneeuwen en wat te waaien. Geen zon meer en de wind was koud. Snel dus uit mijn rugzak de dunne overbroek gepakt en aangetrokken. Wat was ik blij dat ik weer lekker met al mijn spulletjes goed voorbereid op pad was gegaan. Ook de crampons zaten in mijn rugzak, dus ik zou geen enkele verrassing hebben onderweg!

Nu ik werkelijk goed was aangekleed, gingen we verder met de warming up. Maar inmiddels was het toch wel harder gaan sneeuwen en waaien en dus ging weer de rugzak af om mijn buff met hoodie te pakken die ik in een helder moment ook nog in de rugzak had gedaan. Met hele koude wind en een beetje hoogte moet je toch oppassen voor wind verbranding, dus dan maar dat ding op. Inmiddels had ik dus een hoofdband op, een buff voor mijn gezicht en de buff met hoody op. Nu voelde het lekker! Gelukkig had ik ook de winter handschoenen aan en niet mijn dunne dingtjes.

Ik voelde me lekker warm in mijn kleding en al snel begonnen we fijn te lopen. Even naar de paar huisjes aan het einde van de weg, en daarna omhoog richting de watervallen. Dat zou mijn eerste doel zijn van vandaag.

klik voor groot

Dat was nog wel even ploeteren maar het ging best aardig eigenlijk. De sneeuw was veel dieper dan ik dacht. Wat een verschillen toch zo landinwaarts versus de kust! Waf vond alles leuk en rende rond door de sneeuw. Wat er uit de lucht kwam waren alleen maar hele dunne ijsschilfertjes waar je niet nat van werd en eigenlijk geen last van had.

klik voor groot

Toen ik boven kwam, merkte ik hoe slecht je je kunt orienteren als alles wit is en de lucht egaal grijs. Alles ziet er hetzelfde uit en ik zag eerst niet zo goed welke richting ik op moest voor de waterval. Maar uiteindelijk zag ik toch in de diepte de waterval liggen. Alleen moest ik daar nog even zien te komen. Ik vind het altijd al lastig en met sneeuw helemaal. Ik besloot dus de poles van mijn rugzak te halen voor wat extra steun en daarmee kwam ik prima beneden. Waf rende steeds op en neer om te kijken waar ik bleef.

Aan de waterval hingen ijspegels. Erg mooi en natuurlijk nog nooit eerder zo gezien. Zo is het elke keer weer anders!

video van de watervallen

klik voor groot

Toen ik even alles bekeken had en wat foto’s had gemaakt gingen we weer op pad. Ik baalde als een stekker dat ik te laat had gezien dat er sneeuw op de lens van mijn camera zat. Ik heb dus rare vlekken op de meeste foto’s gekregen natuurlijk. Lensdoekje bij de hand is dus wel handig en ga ik zeker doen want dit gaat vaker gebeuren natuurlijk. Grrrr.

Kennelijk had er iemand met snowshoes gelopen, en dat spoor volgde ik richting het hek en vanaf daar langs het hek weer naar boven naar het pad. Aan de stokken had ik niet zoveel, want juist met je handen laag kan je heel goed kracht zetten en naar boven klauteren. Waf had er minder moeite mee dan ik, maar het ging allemaal prima. Het was gewoon vaste sneeuw en geen eng ijs zoals in broadstruther, dus geen gedoe eigenlijk. Alleen was het op bepaalde plaatsen wel heel erg diep en ik zag soms waf ook tot haar buik in de sneeuw zakken. Zij vond alles leuk.

Na de watervallen moest ik eerst een stukje terug en ik besloot toch door te gaan met het lusje en niet zomaar terug naar de auto te gaan. Het weer was niet echt slecht en ik was totaal niet koud, dus vooruit maar! Ook dat stuk ging best aardig maar was erg zwaar door de klim. Maar ik kende de weg en ik wist dat na de klim een heel stuk weg naar beneden zou gaan en als ik me niet vergiste zouden we zelfs wind mee hebben. Dat was maar goed ook, want ineens sneeuwde het toch best behoorlijk en in de wind was dat niet zo lekker. Waf ging er heel zielig bij zitten toen ik een foto maakte van de omgeving!

klik voor groot

De weg was eigenlijk helemaal schoon. Ik hoopte maar dat het alleen geschoven was en niet gepekeld en ik was dus blij dat woeffie door de sneeuw rende en weinig op de weg liep. Maar ze zou haar pootjes ook steeds kunnen schoonmaken in de sneeuw en bovendien waren ze dik ingesmeerd. Het was best mooi ondanks de sneeuwlucht en gebrek aan contrasten en kleuren maar zo met de wind in de rug liep alles heerlijk. Ik was blij dat ik voor dit lusje had gekozen want dit was prima te doen en eindelijk konden we een beetje vaart maken. Als ik de langere nieuwe lus had gedaan die ik ook had uitgezocht, had ik nog langer over deze weg kunnen lopen. Misschien de volgende keer!

klik voor groot

Veel te snel naar mijn zin kwamen we bij de eerste boerderij weer en daarna al bij de klim richting de auto. Ik zag dat de oudere man al weg was met zijn auto. Blijkbaar toch te koud geweest voor hem.

In de auto gauw woeffie lekker droog gemaakt en haar jasje aangetrokken. Het was wel weer een avontuur en niet helemaal verwacht zo. Maar als je vertrekt met de juiste gear kan je eigenlijk niets gebeuren, zeker niet als je ook nog gewoon nadenkt en voorzichtig doet.

klik voor groot

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 9 km
* 1 graden – sneeuw en winderig

feb 40 km – 2015 totaal 397 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 97 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Het is vandaag nog steeds winderig maar ook een beetje grijs en somber. Soms piept de zon er wel tussendoor maar het ziet er niet echt uitnodigend uit. Toch besluit ik voor de parcoursverkenning vanaf Alnwick Castle naar de stepping stones. De vorige keer liep ik van Alnmouth naar de stepping stones en nu dus het laatste stukje. Vanaf Alnwick castle start de ultra en dan loopt de route dus via de river Aln crossing. Ik ben benieuwd hoe de stenen er nu bij liggen! Vorig jaar liep ik ook dit stukje.

Ik neem weer de grote rugzak mee en prop daar zelfs de tent bij voor volume en gewicht. Dat merk ik toch wel, zeker omdat er simpelweg meer volume in de tas zit nu. Al snel zijn we op weg en ik maak een kiekje van de brug die laats in Downton Abbey gebruikt werd tijdens de kerstpecial. Het blijft mooi. Vorige keer liep ik er speciaal naar toe om de leeuwtjes te fotograferen, nu doe ik het met een kiekje uit de verte.

klik voor groot

Ik weet inmiddels de weg en weet dus al dat ik vooral bovenlangs moet lopen en niet onderaan bij de rivier waar het helemaal modderig is. Nu liggen er overal hopen aarde en ook modder en echt lekker loopt het niet eerlijk gezegd. Waf is ook meteen gitzwart en smerig Om een of andere reden vind ik er nu al niks aan. Maar ik loop gewoon door, op weg naar de onderdoorgang van de A1 en de weilanden met de schaapjes. Ook nu is woef werkelijk te braaf en blijft rustig tussen de schaapjes zitten. Net alsof ze de dieren helemaal niet ziet!

Na de schaapjes linksaf, even klimmen over een ontzettend saai stuk en dan rechtsaf richting een hele drukke weg. Ik heb dus ruim de tijd om waf aan te lijnen, want nu weet ik dat we dat stukje over die weg moeten. Gelukkig schiet de route wel op, maar het was niet zo slim om uitgerekend vandaag en op dit stuk met gewicht te gaan trainen. De weg loopt enorm op en neer en er staat een harde wind. Niet echt momenten om nou eens lekker positieve dingen te ankeren voor de ultra dus! Het is meer een lopen om het lopen. Althans zo voelt het vandaag. Er is ook gewoon helemaal niks aan.

klik voor groot

Ik ren snel over de drukke weg en sla rechtsaf het pad in richting de stepping stones. Ook daar modder en weer klimmen en dalen. Mmm dat mag ik straks op de terugweg dus weer omhoog klauteren. Alles is verkeerd vandaag, ik zeur over alles. Ik krijg het niet voor elkaar om mijn linker hersenhelft te laten overrulen door de rechter hersenhelft. Dat gebeurt me niet vaak, maar het lukt niet. Ik vraag me af waarom ik me in hemelsnaam voor die stomme ultra heb ingeschreven. Ik heb zulke dingen niet nodig als motivatie om te lopen, de route ken ik nu al en bovendien zou ik zelf wel voorbereiden en rekening houden met het getijde. Ik moet er nog voor betalen ook. Grmbl.

Mijn humeur zakt tot het nulpunt als ik bij de stepping stones kom. Vorige week waren ze nog zichtbaar, nu is er niks en is de river Aln eindeloos breed ineens. Het water kolkt langs de oever. Ik kijk en vraag me ineens af waar waf is. Ze is weg en ik ren over de modder terug en zie haar netjes aan komen lopen. Likkebaardend. Wel verdomme ze heeft iets staan vreten en ik ben meteen boos. Tsja, als je bezorgd bent, dan uit je dat dus in boosheid kennelijk. Ik ben als de dood dat ze een of ander eng giftig iets opvreet ergens en ik baal enorm. Scheldend loop ik weer terug naar de weg. Klote modder, klote pad, klote water, klote ultra. Nou ja, dat dus.

Maar ik kom er wel…. aan alles komt immers een eind en al snel lopen we weer over dat saaie op en neer stuk door het weiland, langs de schaapjes, onder de A1 door richting het bos en weer terug richting Alnwick Castle. Stom kasteel. Stomme Harry Potter.

Ja, het is echt lekker lopen vandaag dat is duidelijk.

Aan het einde van het weiland staat een enorme boxer die niet luistert. Ik mopper in het nederlands dat het beest moet oprotten, maar het blijkt een lieverd (ook al luistert hij voor geen meter) en ik raak aan de praat met de eigenaresse. Er zou een otter gezien zijn aan de oever dus dat zou goed nieuws zijn voor dat gebied.

Ik neem afscheid en loop verder en probeer nog een lusje te maken met een nieuw pad maar dat blijkt nergens op uit te lopen. Terug naar de auto dan maar waar ik vervolgens ruim 10 minuten aan het borstelen ben om de vieze modder van waf te krijgen. Zo’n rotzooi voor zo’n loopje. Grrr. Ik ben inmiddels ijskoud en dat is ook niet echt lekker en ik ben dan ook blij als ik eindelijk in de warme auto kan stappen. Lekker naar huis!

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 14 km
* 2 graden

feb 31 km – 2015 totaal 388 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 88 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag waait het keihard en zie ik windkracht 8 op de weersite staan. Met een Noorden wind, vervalt mijn plannetje om langs de kust te lopen, want alleen maar wind tegen op de heen of terugweg, is ook niet echt aan aanrader. Ik maak een ander plan en kies voor het rondje naar St Cuthberts Cave vanaf Belford. Dat is een kleine 18 km en een machtig mooie ronde en het is een achtje, ook niet verkeerd ten opzichte van de wind en windrichting. Bovendien is het van alles wat: bos, weiland met en zonder vergezichten en als kers op de taart nog de Cave natuurlijk. Dat ik nu de route ken, is een pluspunt, want dan kan je gewoon lekker lopen en genieten.

Ik kies vandaag voor de grote rugzak en prop er van alles in om weer te wennen aan gewicht. Als alles erin zit, kleed ik me om, maak woef klaar en ga op pad. Als ik bij Spindlestone ben, merk ik ineens dat ik mijn loopjack helemaal niet bij me heb en daarvoor is het toch echt te koud. Na 11 minuten ben ik dus weer terug, pak mijn jas en ben weer op weg. Beetje jammer dat dit grapje met dus een half uur heeft gekost! Maar om 12 uur zijn we dan toch echt klaar om te vertrekken en al snel lopen we in de richting van de route. Waf is al meteen vies, en wat het de vorige keer ijskoud en bevroren met een harde ondergrond, ik loop nu eigenlijk meteen in de modder en de blubber. Maar dat is een goede training zullen we maar zeggen en de wasmachine is geduldig. Ik controleer nog snel even het gaatje op de zwelling van het pootje van waf maar dat lijkt dicht dus is de modder niet zo’n probleem.

klik voor groot

Inmiddels is het prachtig weer geworden tot mijn verbazing. Het waait wel, maar er komt steeds meer blauwe lucht en de zon schijnt! Vergis je niet, het is ijskoud en ik heb mijn buff zelfs deels over mijn gezicht getrokken, heb mijn sleeves onder mijn shirt en mijn handschoenen aan. En met het klimmen wordt het straks vast nog kouder!

Maar het is wel super genieten, want de wind is al uitdaging genoeg en met het zonnetje ziet het er allemaal heerlijk lenteachtig uit. Ik geniet volop moet ik bekennen. De rugzak zit erg comfortabel en de volgende keer kan daar weer meer gewicht bij om te oefenen. Kennelijk is een goede rugzak gewoon comfortabel met gewicht, want ik vind de kleine Salomon niet meer fijn zitten als ik er veel inprop om te oefenen. Deze rugzak is er wel echt voor gemaakt, dat is duidelijk.

klik voor groot

Al snel zijn we bij het mooie punt waar we echt het mooie gebied in zullen lopen. Even daarna over een weiland en daarna het bos in.

klik voor groot

We hebben al een aardig stuk geklommen en het is meteen een stuk kouder. En er ligt sneeuw! Een dun laagje en totaal niet lastig. Eigenlijk loopt het wel lekker, al kan je niet goed zien wat eronder ligt. Maar alles loopt zonder problemen.

klik voor groot

Wel een verschil met het klunen richting Broadstruther vanaf Wooler vorige week. Daar kon je dus simpelweg niet overheen. Vreselijk maar uiteindelijk kwam ik er natuurlijk toch. Dit is prima en het is nog mooi ook.

klik voor groot

Het lopen gaat prima, ik heb nergens moeite mee, noch met klimmen, noch met de ondergrond. Ik ben tevreden en kijk om me heen. Woef dartelt voor me uit en vindt alles duidelijk enig. Raar beest. Haar buik zit onder een enorme laag modder maar dat is kennelijk geen probleem.

klik voor groot

De route gaat vlot. Ik zou wel benieuwd zijn naar mijn hartslag en het is ergerlijk dat de nieuwe Mio gewoon op kantoor op de boerderij ligt vanaf vrijdag. Dat weet ik, want ik kreeg de mail van aflevering. Maar kennelijk is het keer op keer teveel moeite om even te laten weten dat er iets is gekomen, en even brengen is er ook niet bij. Ik ben vrijdag twee keer langs geweest zonder resultaat. Er komen nog 4 pakjes, dus dat wordt leuk volgende week!

Maar goed, zonder hartslagmeter is ook best en ik hobbel vrolijk door. Ik maak even een pitstop en doe dat deze keer nog zonder de shewee. Ik heb er wel al mee getest en dat ging goed, maar ik ben als de dood dat ik toch mijn broek onderpies met dat ding, dus ik laat me gewoon maar zakken tussen de struiken. Ik ben nog niemand tegen gekomen dus hier is het geen probleem. Hoewel… dat rode harige beest dat van een afstandje zit toe te kijken…..

Na 10 kilometer weet ik dat ik bijna bij de cave ben. Het pad naar de cave is een stuk lastiger dan vorige keer maar het gaat prima. Ik krijg er aardigheid in blijkbaar. Wat ik wel bijzonder vind, is dat woef zonder problemen het beste pad kiest. Soms zwenkt ze ineens naar een andere kant om daar (inderdaad) over minder modder of water te lopen. Hoe ze dat nou ziet, is mij een raadsel maar het is voor mij vaak wel handig aangezien ze voorop loopt. Padzoeker!

Dan ineens ben ik al bij de cave. Ik ben er nu voor de derde keer, maar het blijft indrukwekkend en ik ga er weer even heen om foto’s te maken. De vorige keer maakte ik een video, dat doe ik deze keer natuurlijk niet.

klik voor groot

Daarna gaan we weer lekker op pad. Het is nog steeds fijn weer en ik ben niet koud geworden van het foto’s maken dus dat is lekker. Ik kijk nog een keer om naar die gekke cave

klik voor groot

Het is nu eigenlijk nog maar een klein stukje en dat maakt de route ook zo prettig. Eerst lekker lopen met mooie vergezichten en gevarieerde ondergrond, daarna de cave en dan lekker terug. Die terugweg gaat voor een groot deel naar beneden en deze keer heb ik ook de wind mee. Dat is dus gewoon lekker ontspannen lopen en kijken!

klik voor groot

Als ik het veld bij de manege moet oversteken is het verschrikkelijk modderig maar het gaat prima. Deze keer kijken de paardjes alleen verveeld op van hun eten en komen niet snuivend meelopen zoals de vorige keer. Dat scheelt alweer! Waf is zo mogelijk nog viezer en mijn schoenen zien er ook bijzonder uit. Maar da mag de pret niet drukken en we hobbelen voort.

Al snel ben ik bij het lastige hekje waar waf via een soort stenen trappetje omhoog moet klimmen en dan moet bukken onder het blauwe draadje door. Maar dat doet ze prima.

klik voor groot

Ik moet daar wel om lachen. Dit soort dingen doet ze toch maar weer gewoon.

Nu is het nog maar een klein stukje en al snel is daar het kasteeltje weer en zijn we bijna in Belford. Ik baal van de laatste hekjes, want overal ligt prikkeldraad bovenop, waar je dus bijna met de rugzak of met je jack aan blijft hangen. Ik snap dat niet zo goed eerlijk gezegd maar dat zal wel aan mij liggen. Is vast erg nodig.

klik voor groot

Bij het watertje laat ik waf er even doorheen lopen om de ergste modder kwijt te raken en ik probeer mijn zolen een beetje schoon te krijgen. Als we bij de auto zijn, borstel ik woef zo goed als het gaat weer schoon en maak haar droog. Na ruim 10 minuten is dat goed gelukt en kan haar jasje lekker aan om droog en warm te worden. Mijn schoenen zijn nog steeds enorm vies, dus die zolen lopen niet erg snel schoon. Wel iets om aan te denken!

De route was veel te kort naar mijn zin, maar morgen gewoon weer een lekkere run!

gegevens:

* 18 km
* 2 graden – zeer winderig, maar zonnig

feb 18 km – 2015 totaal 374 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 75 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag even een snel rondje vanaf Beadnell. Het stormt vreselijk en het is ijskoud. Maar et is droog en waf moet toch echt uit dus hijs ik me in mijn renkleding en ga op pad. Waf is vandaag jarig en aan niets is haar leefijd te zien. Ze rent als een idioot heen en weer en jaagt achter denkbeeldige (?) beestjes aan door de duinen. Ik vergat mijn fluit en dat is met deze wind niet zo handig maar het gaat allemaal goed. Ik hou haar wel goed in de gaten, want het is geen onwil, maar met haar tempo de ene kant op en mijn tempo de andere kant op in de harde wind, is ze me zo kwijt en hoort ze niks.

Ik maak even snel een foto op het strand van het bouwsel dat uit de steigers is en ga op pad. Ik merk meteen dat ik op de terugweg de wind schuin voor zal hebben dus dat wordt nog een harde dobber. Maar de heenweg gaat heerlijk.

klik voor groot

Ik kom bij High Newton een enorme groep hikers tegen die met de bus zijn afgezet in Beadnell blijkbaar. Ik neem een andere route over de parkeerplaats en wacht niet netjes op mijn beurt om over het hekje te klimmen. Waf is er al onderdoor en onderweg naar Low Newton. Voor me uit een slinger hikers die vreemd opkijken als wafje ze voorbij komt rennen met mij er achteraan. En natuurlijk moet ik me dan toch even uitsloven en even kwiek en licht over de duinen voorbij rennen. ‘Kijk eens hoe makkelijk’. Ha! Ik ben een mens, dat is duidelijk. Uitslover! Maar het is wel een goede training zo, want stoppen is er niet meer bij natuurlijk als je wilt laten zien hoe licht en kwiek je over de duinen kunt rennen. Ik kom dus ook vrij snel in Low Newton aan en moet om mezelf lachen. Ik kijk even op het hoogste punt naar Dunstanburgh castle in de verte. Niet voor vandaag en ik vermoed dat het de bestemming is van de groep hikers. Het is immers maar 10 km enkele reis vanaf Beadnell waar ik ook ben gestart.

klik voor groot

Ik loop weer via de omweg langs de zee terug. De wind zal ons nu niet in het water blazen door de windrichting dus het is niet gevaarlijk. Het gaat eigenlijk best goed, ondanks de wind. Ik ben blij en voel me goed. Liep ik eergisteren nou 44 km? Ik had gisteren prima kunnen en willen lopen, maar ja, iemand heeft bedacht dat een rustdag af en toe ook goed is, en dus keek ik verlangend naar buiten, naar het zonnetje maar ging niet. Balen.

Veel sneller dan een paar weken geleden zijn we alweer bij het bruggetje. Dat ging dus heel snel en ik ben niet moe. Vorige keer liep het veel lastiger, maar nu was het een ommetje. Lekker hoor, maar wel zwaar zo met de wind en als de wind zo hard en uit deze richting waait over 4 weken dan ben ik de sigaar. Afwachten maar. Voor nu staat er Noorden wind, krachtig tot hard dus dat zou precies verkeerd zijn.

Mijn januari totaal is iets meer dan 350 km. Best veel en ik liep nog niet eerder zoveel in een maand (299 maximaal). Toch leuk.

klik voor groot

gegevens:

* 11 km
* 3 graden – erg winderig

jan 357 km – 2015 totaal 357 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 57 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km