Category Archives: spott 2015

11.06.2015 – st cuthberts way – dag 2 – 34 km

Het verslag van dag 1 (Melrose to Morebattle) staat hier

Ik word pas om 5.30 wakker omdat ik nodig moet plassen dus dat is niet slecht. Ik heb lekker geslapen tot mijn verrassing en naast me is woeffie ook nog in diepe slaap. Ik gebruikte de slaapzak als quilt en stopte het smallere voeteneind in de slaapzak zodat die zou blijven liggen en mijn voeten lekker warm zouden blijven. De slaapzak is erg lang dus dat kan makkelijk! Het bedje van woef lag een beetje tegen de rand van het matras aan zodat ik haar warmte lekker in mijn rug zou hebben en ook de slaapzak een beetje vastgehouden zou worden door het gewicht. Hoewel het natuurlijk erg warm was, heb ik het niet te koud en niet te warm gehad. Niet zoals in Garderen de laatste keer dus waar mijn lijf gigantisch heet was en mijn gezicht ijskoud. Ik droeg deze keer een merino lange broek, een katoenen slip (niet dat enge renspul), en een katoenen hemdje met de patagonia eroverheen. Geen eng synthetisch spul dus deze keer en dat merkte ik goed (denk ik).

Omdat het hotel natuurlijk nog dicht is, en ik in de tuin toch moeilijk in mijn blote billetjes kan gaan zitten plassen, besluit ik te plassen in de porch. Ik heb toch geen footprint dus dat moet kunnen en dat blijkt ook zo te zijn. Fijn! Gauw nog even terug in de slaapzak en even lekker dommelen. Ik wil om 6 uur gaan opruimen en de hond verzorgen zodat we om 7 uur kunnen ontbijten en meteen weg kunnen daarna. Omdat het windstil is, kan ik de buitentent over een van de tafels leggen om te drogen in de zon die al volop schijnt

klik voor groot

Opruimen gaat redelijk goed maar moet nog sneller kunnen. Ik rommel een beetje met zakjes en dingetjes maar ik krijg alles weer netjes in de rugzak dus dat is fijn. Deze keer neem ik niet meer de broek en het jackje mee in de dagrugzak. Scheelt alweer iets aan gewicht en volume.

Om 7.10 ga ik mijn ontbijt bestellen. Je kunt warme dingen bestellen en ook van de tafel pakken. Er is gedekt voor mij en rechts van me voor de dames die om 8 uur zullen gaan ontbijten. Ik neem een bakje melk met kellog en bestel sausages, ei met bacon en toast. Dat lijkt me lekker maar ik heb geen idee of ik dan nog de heuvels over kom met alles in mijn buikje. Maar ik wandel toch het eerste deel dus ik zie het wel. Eerst lekker eten.

Terwijl het ontbijt wordt klaargemaakt, ga ik nog even terug naar de tent. Ik weet niet eens meer wat ik nou nog moest doen eigenlijk maar ik had nog iets te doen daar. Gisteren vulde ik al alle flesjes, flasks en bladder bij. Als ik terug kom, staat het eten klaar. Het ziet er prima uit en is bovendien nog erg veel ook. Ik smikkel ervan en hoewel het veel is, eet ik toch alles op.

Als ik klaar ben, vul ik de thermosfles met het hete water. Op die manier kan ik vanavond woef meteen haar lekkere warme hap geven als we aankomen. Althans… ik ben vooralsnog gewoon van plan om de dag helemaal te doen zoals gepland. Fail to plan is plan to fail zeggen ze toch?

Als ik mijn tas ga halen, komen de dames ook naar beneden. Zij zullen tot Yetholm gaan lopen vandaag, dat is net na de klim naar Wide Open rond de 11 km. Eitje dus en dat is in mijn gedachten ook mijn eerste stop.

Dan ben ik eindelijk klaar om te vertrekken. Het is 8.25 ofzoiets. Veel te laat met dit warme weer eigenlijk maar de tas kon ik ook niet erg vroeg kwijt dus het is goed zo. Ik heb ook gewoon goed geslapen en dat is ook belangrijk. We gaan op pad en gelukkig is er op het eerste stukje langs de weg schaduw van de heggen.

klik voor groot

Er is een stroompje vlak voordat we gaan klimmen en daar laat ik woef uitgebreid badderen. Ik maak haar helemaal nat: koppie en lijfje zodat ze er weer even tegen kan straks. Daarna begint de klim naar Wide Open. Ik ben benieuwd. Het is ontzettend warm maar ik ga gewoon wandelen met de poles dat zal al inspannend genoeg zijn.

Hoger en hoger gaan we en het is wel erg mooi. Gelukkig bedenk ik nu ook dat ik moet filmen dus daar gaat ook aardig wat tijd inzitten.

klik voor groot


Ik zie op de navigatie dat na 4.5 km ongeveer Wide Open bereikt zal worden. Eigenlijk gaat het wel heel goed. Je kunt je slecht voorstellen dat zoiets zo lang duurt. Als je al zou kunnen hardlopen met deze 4 kilometer lange klim over zacht terrein, dan nog zou het langzaam gaan. Maar aan het begin van de route en in deze hitte ga ik het niet proberen. Ik moet namelijk nog een heel stuk dus het is ook een kwestie van energie verdelen. Simple is that.

Op een gegeven moment moeten we weer over een stile

klik voor groot

Dan zijn we op het hoogste punt van de eerste klim van de dag en ook halverwege de hele route. Dat doet wel wat met je. Want dan is het nog maar een klein stukje toch?

klik voor groot

Na het hoogste punt dalen we een stukje. Het is helemaal open en ontzettend warm. Wind is er niet dus dat is op zich natuurlijk heerlijk maar wel warm. Ik geef woef wat te drinken en sprenkel wat water op haar kopje. Ze doet het prima overigens en er is nog niks aan de hand gelukkig.

Als er eindelijk ergens een paar bomen staan en er dus wat schaduw is gaan we even rusten en wat drinken.

klik voor groot

Ik geniet van het prachtige uitzicht onderweg langs de ridge van Crookedshaws Hill en daal af naar Bowmont Water Valley vlak bij Primsidemill. Ik had al gezien dat daar wat huizen zouden zijn dus dat zou een mooi punt zijn weer voor een waterstop voor woeffie.

Als we door Primsidemill lopen, zie ik iemand bij een boerderij staan en ik vraag om water. Ik mag doorlopen naar de schuur om daar alles bij te vullen en dat ga ik doen.

klik voor groot

Ik ga nu op weg naar Yetholm en Kirk Yetholm. Dat zijn twee dorpjes elk aan een andere kant van Bowmont water. Ik ben er eigenlijk vrij snel en het is mooi daar. Het water is heel rustig en ik besluit een ‘echte’ pauze te nemen in de schaduw van een paar bomen langs het water.

klik voor groot


Woef gaat eerst lekker badderen en gaat daarna in de zon liggen. Onbegrijpelijk natuurlijk maar het zal wel goed zijn.

klik voor groot

Grappig genoeg kom ik nu voor de tweede keer het groepje mensen tegen dat ik gisteren tegenkwam toen ik naar shadow vroeg in plaats van shade. Zij zijn net van start gegaan vanaf Yetholm en lopen ook naar Wooler (alleen dus 10 km korter dan ik).

Ik heb er nu 10 km opzitten. Normaal doe je daar natuurlijk een uurtje over! Ik kan je vertellen dat dat dus niet lukt op deze route en ik heb besloten dat ik vandaag vooral zal wandelen (ook al kan ik daar niks van). Met dit hoogteprofiel en deze warmte, lijkt me dat de beste oplossing hoewel ik dan wel langer onderweg zal zijn en dus nog meer moeite zal hebben om water bij te houden. Maar ik kijk gewoon hoe ver ik ga komen!

Als we weer op weg gaan, zijn de wandelaars nergens meer te bekennen. Die ga ik dus niet meer inhalen als ik blijf wandelen vandaag.

Kirk Yetholm is schattig zo met de square in het midden. Ik ontdek een hotelletje waar mensen buiten zitten te eten. Jammer dat ik dat niet wist maar nu heb ik al pauze gehad dus ik moet echt door. Bij de laatste huisjes vraag ik om water en ik ontmoet een man die trots vertelt dat hij al 30 jaar daar woont en al 50 jaar getrouwd is. Mijn ouders ook! Zijn vrouw vult mijn flesjes bij en geeft me zelfs een nieuw gesloten flesje voor onderweg. Dat ene flesje was natuurlijk veel te weinig vond ze. Ik ben er blij mee en ik zou een volgende trip in de zijvakken 500cc flesjes doen en in de rugzak een 3L bladder en nog een reserve flask voor woef of voor mij. Het mooiste zou zijn als woef haar eigen water kon dragen maar dat is nu veel te warm op deze afstanden voor haar. Ik bedank de man en vrouw en we gaan weer op pad.

klik voor groot

De route zal nu richting de grens gaan met Engeland. Eerst moeten we nog een stukje over de weg voordat we Northumberland National park in zullen gaan. Er zijn verder geen huizen meer dus ik ben blij dat ik alles bijgevuld heb. Ik verzorg de pootjes van woef weer met het vet vanwege het warme asfalt.

klik voor groot


Ik loop over heuvelpaden rond de Green Hambleton en ben op weg naar de top van de tweede beklimming van deze dag. Gelukkig is er nog een stroompje waar waf eventjes kan badderen dus ze gaat koel de berg over straks. Iemand maakt een foto van me maar ik zie er niet echt dun uit zo met dat rare flapper shirtje. Grrrrrr.

klik voor groot

De klim lijkt eindeloos maar ik doe steeds een stukje en maak dan een foto. Goed excuus toch?

klik voor groot


in panorama (klik voor groot)

Dan komen we bij de grens met Engeland!

klik voor groot

Ik ga even uitrusten en wat eten. Dat lijkt me een mooi punt. De rugzak gaat af en ik ga er eens lekker voor zitten nu. Dat hebben we wel verdiend denk ik.

klik voor groot




Er is geen kip. Het is doodstil en ik geniet. Lekker om me heen kijken. Als het winderig was geweest was het hier vast heel koud geweest en met bewolkt weer, had je weer geen uitzicht. Dit is wel heel bijzonder zo. Ik voel me een blij mens. Het is maar goed dat ik gisteren geen verbinding had zo aan het einde van de route, anders had ik dit misschien helemaal niet gedaan. Was ik hier nou zo bang voor geweest? Wide Open viel mee en dit viel ook mee. OK, ik loop vandaag nauwelijks maar change of plans moet kunnen. Ik kan nu eenmaal niet alles voorspellen. Ik heb inmiddels wat gegeten maar ik kwam tot de ontdekking dat op dag 2 met deze warmte totaal platgedrukt brood echt niet meer lekker is. Gisteren eigenlijk al niet maar dit is echt te erg. Ik ben erg blij met de 3 babybel kaasjes en mijn bifi worstjes.

Ineens gaat woef tekeer als ik lekker aan het mijmeren ben. Ik schrik me rot. Er komt iemand door het hekje bij de grens. Dat vindt ze niet OK en woef staat grommend en blaffend met opgezette haren naast me. Wat goed zeg. Ze is niet bang, ze staat er echt. Ik zou als ik kwaad in de zin zou hebben toch maar gewoon doorlopen denk ik met zo’n enge hond. Best een fijn gevoel. De man loopt gewoon door en woef is gerustgesteld en gaat weer verder soezen en uitrusten.

klik voor groot

Na een poosje gaan we verder. We dalen af naar Elsdon Burn en een boerderij in de verte. Daar staat enorm veel schaapjes achter het hek

klik voor groot

We klimmen weer wat maar het is echt prachtig.

klik voor groot


Gelukkig kan woef ook weer even badderen en wat drinken. Als ze behoefte heeft, dan zie je het aan haar, want dan reageert ze op het geluid van water. Ik kon hier niet zelf komen, maar ik zei gewoon ‘water’ en toen wist ze dat het OK was om erheen te gaan. Prima zo.

Dan komen we bij Hethpool: de laatste paar huisjes op dit deel van de route tot het einde in Wooler. Er zit een echtpaar lekker in de zon en ik vraag om water voor woef en voor mijn flesje. We praten wat over de route, over honden en over het weer. Ze leggen me uit dat ik ook het pad onderlangs de ridge kan nemen zodat ik bij Hethpool Linn waterval kan uitkomen die ik graag wil bekijken. Dat stond al op mijn lijstje in maart toen ik yeavering bell deed, maar toen was ik al zo fed up door de berg dat ik ben teruggekeerd op die dag en nooit de watervallen bereikt heb. Nu kom ik er echt langs dus ik ben benieuwd.

klik voor groot

Ik kan het pad dat de man me adviseerde goed vinden en het is mooi. Eerst even door een mooi stukje natuur en dan hoor ik de watervallen al. Helaas kan ik geen foto maken waar het watertje goed op komt maar ik kan wel filmen. Dat deed ik dus (zie film)

klik voor groot

Vanaf daar is het weer erg mooi en ik weet dat ik straks op bekend terrein ga komen richting Wooler.

klik voor groot

Vanaf de Linn eerst een klimmetje bij Torleehouse en dan rechtsaf een steile klim tussen Yeavering Bell en Easter Tor.

Ik sla rechtsaf en zie Yeavering Bell voor me opdoemen. Die rottige berg die me zo tuk had in maart. Grrrrr. Ik deed destijds een run naar Yeavering Bell (1182 ft) en nam de verkeerde kant weer naar beneden. Heel steil en eng en toen ik eindelijk beneden kwam, bleek dat ik dezelfde stijging weer moest beklimmen over het pad dat ik dus nu deels ook ga doen om weer op de weg naar Wooler te komen. Dat was toen echt even een dingetje om door te zetten. Grappig genoeg komt dat allemaal terug nu en hoewel het nu prachtig mooi weer is, voel ik de vermoeidheid van destijds ineens opkomen zetten. Hoezo mentaal?

klik voor groot

Maar natuurlijk lukt het gewoon en we klimmen de stile over en vervolgen onze weg. Inmiddels waait er een briesje. Een oostelijke zeebries dus tegen ook nog. We gaan straks de open heide op dus ik ben benieuwd. Wel lekker koel maar ook wel weer zwaarder. Ik bereik het hoogste punt bij Tom Tallon’s Crag en kom daarna alweer bij de rare bewegwijzering die ik ken van de vorige trip.

klik voor groot

Verder en verder gaan we. Het is mooi maar het wordt kaler want we gaan richting de heide. Dat ziet er niet veel anders uit dan in de winter vind ik eigenlijk.

klik voor groot

Ineens is waf er vandoor en ik hoor een zielig gepiep. Ze heeft een baby grouse voor het diner gevangen voor me. Dat hoef ik niet en ik spreek haar streng toe dat we geen grouse eten vanavond. Maar mooi is het wel, overal zitten jonge grouses met ouderdieren. Het geklok is geweldig natuurlijk. Overigens is er niks met het baby grousje aan de hand hoor.

klik voor groot

In de verte zie ik drie wandelaars lopen. De enige op de route. Zou dat ‘mijn’ groepje zijn? Ik dacht dat die al lang aan het diner zouden zitten. Ik ben overal gaan zitten, heb uren verspeeld met badderen, filmen en foto’s maken! Hoe kunnen zij nu pas hier zijn?

klik voor groot

Als ik ze eindelijk toch inhaal (hier heb ik wel wat kunnen joggen) blijkt het inderdaad het groepje te zijn van gisteren en van het watertje van vanmiddag. Zij zijn ook op weg naar Wooler. En ook al schoot ik eindelijk lekker op en was ik al een heel stuk aan het joggen, ik besluit gezellig even met hen mee te wandelen voor het laatste stukje.

klik voor groot

<

We kletsen wat over de Spot, over de telefoon en over het uitzenden van beacons voor het thuisfront. Het zijn ervaren wandelaars en doen dit regelmatig. Maar mijn spulletjes vindt een van de mannen wel interessant.

Vrij snel zijn we bij de parkeerplaats bij Wooler common. Daar staat hun auto. Die heeft iemand daarheen gebracht en met de auto gaan ze verder naar Wooler waar ze zullen slapen. Ja! Zo kan ik het ook zeg…. Ik ben er nog niet dus ik neem afscheid. In plaats van linksaf over de weg naar Wooler, neem ik braaf de echte route door het bos. Dat duurt dus nog even maar ik ben hier niet om af te snijden maar om een leuke route te volgen!

Ik laat wafje nog even badderen

klik voor groot

Daarna komen we over een groot veld met schapen en ben ik even de weg kwijt. Ik moet door het bos en ik lijk aanvankelijk van Wooler weg te lopen maar het is echt de juiste route.

klik voor groot

Maar al snel ben ik weer helemaal op vertrouwd terrein en loop ik Wooler eindelijk binnen

klik voor groot

Nu even de campsite zoeken en de tent opzetten. Ik hoop dat de tas er ook al is natuurlijk!
Na ruim 34 km komen we bij Highburn Campsite aan

klik voor groot

De tas staat bij de receptie (buiten) en na betaling van 8 pond krijg ik een plekje. Gelukkig kan de eigenaar met zijn dikke Mercedes wel even de tas naar de pitch brengen want met 2 tassen sjouwen is geen feest. Hij kiest eigenlijk de plek voor me en dat is best. Eerst de tent nu opzetten en wat eten. Ik twijfel even over een andere plek maar ga gauw beginnen. Woef ligt al in haar bedje op het gras

klik voor groot

Maar om een of andere reden zit ik enorm te klooien en krijg ik de tent niet goed opgezet. Het blijkt dat de haak een beetje scheef over de stokken zit en daardoor krijg ik de buitentent niet vast op de korte stokken bij de deuren. Echt geklooi zeker met het briesje dat het gladde doek steeds laat wegwaaien. Maar dan staat de tent toch eindelijk en kan ik mijn spullen ook opruimen en inruimen.

Ik ga gauw wat eten, woef kreeg meteen al haar avond hap voordat ze ging slapen. Altijd eerst woeffie en dan ik.

klik voor groot

Ik heb een nieuwe maaltijd mee van Lyo. Beetje grote zak maar de maaltijden schijnen erg smakelijk te zijn. Tot mijn verrassing moet er 400 cc water bij en dat is aardig wat. Nu kan ik hier makkelijk bijvullen maar hoe je dat nou normaal doet in het veld weet ik niet

klik voor groot

Ik moet 400cc koken, opgooien, zakje dichtdoen en ruim 10 minuten laten staan. Het ruikt heerlijk en deze keer gebruik ik voor de eerste keer mijn gastoestelletje dat ik van iemand overnam. Dat gaat een heel stuk sneller dan mijn esbit, dat moet ik toegeven. Ideaal.

Als de 10 minuten om zijn en ik wil gaan eten, brand ik enorm mijn bek want ik realiseer me niet dat het gewoon een warme maaltijd is. Maar het ruikt lekker en is erg smakelijk moet ik bekennen. Ik ontdek wel dat mijn spork eigenlijk heel onhandig is. Ik bestelde inmiddels hier van esbit ook de titanium lepel.

Na het eten ga ik even de spullen verder klaarmaken en leg woeffie lekker in de tent in haar bedje.

klik voor groot

Daarna ga ik douchen en me opfrissen. Ik voel me daarna als nieuw. Ik ben blij met het zeepje dat ik gisteren van de dames kreeg, want dat is wel erg fijn om de zonnebrand crème weg te halen.

Inmiddels is de zon helemaal weg en ik besluit lekker in de slaapzak te gaan. Even komt de e-reader nog uit mijn tas maar ik besluit mijn ogen lekker dicht te doen. Het is bijna 10 uur dus het mag ook wel inmiddels.

Woef is al helemaal in diepe rust. Ik maak haar nog even wakker voor het laatste hapje en een plasje en dat is het dan.

klik voor groot

Ik ben benieuwd of ik lekker slaap. Morgen weer een dag! Alles is weer opgeladen qua garmin en telefoon dus we kunnen er weer tegen!

wordt vervolgd…

gegevens:

* 34 km
* 25 graden
* elapsed time 10 uur

juni 154 km – 2015 totaal 1.878 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 80 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 554+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

10.06.2015 – st cuthberts way – dag 1 – 45 km

Vanmorgen gaat woef om 4 uur keihard staan blaffen beneden. Zo hard dat ik schrik, want het klinkt raar en ze blijft maar doorgaan. Als ik ga kijken, blijkt de grote rugzak van de bank gevallen te zijn. Daar is woeffie dus enorm van geschrokken dat is duidelijk. Ik kalmeer haar en dan twijfel ik. 4 uur is wel erg vroeg dus ik kruip nog even mijn bed in. Om 5 uur ga ik eruit en ga ik me gauw klaarmaken voor vertrek. De bus gaat om 6.52 en ik wil om 6 uur weg van het huisje. Ik heb geen idee waarom maar ik zit pas om 6.15 in de auto en de tomtom geeft aan dat ik er om 6.59 zal zijn. Waaaaat? Ik zoek het gaspedaal en scheur weg. Gelukkig geeft de tomtom op de grote weg aan dat ik er om 6.55 zal zijn maar dat is nog steeds te laat. Maar wie weet! Ik kom zonder kleerscheuren om 6.48 aan in Berwick upon Tweed en parkeer in mijn bay , pak de tassen en woef en zie …… de bus omhoog rijden de weg op. What the fuck? Ik twijfel. Ik kan ook een andere bus pakken elders in het dorp om 6.57 uur, maar ik snap het niet. Ik ben toch op tijd? Ik vraag aan een taxi of de bus al weg is en hij vertelt me dat de bus zo terug komt. Oef! Ik wacht dus braaf bij de halte met al mijn spullen en woef.

klik voor groot

Om 6.51 komt de bus aanrijden. Ik ben nog nooit zo blij geweest om een bus te zien! De anderhalf uur durende rit kost me 6.30 pond dus dat is geen geld. Gelukkig is de bus leeg dus heb ik een mooie plek. Ik kan zelfs mijn spullen kwijt op een bagagerek.

klik voor groot

Waf is niet helemaal op haar gemak en ik hoop dat ze niet gaat kotsen. Ze heeft de laatste paar maaltijden vers rundvlees gehad om een beetje goed op weg te kunnen gaan.

klik voor groot

Ergens stapt een jonge man de bus in met enorm kolenschoppen van handen. Hij gaat er eens lekker voor zitten om woef te aaien. Zij gaat er op haar beurt ook lekker voor zitten. Prima, zo is ze meteen op haar gemakje. De rest van de rit gaat prima. Even na 8.15 zijn we in Melrose, vlak bij het hotel waar ik de grote rugzak kan afgeven. Het is een akelig hotel: heel Engels, kaal en donker. Vreselijk. Niemand bij de receptie maar als ik in de eetzaal ga zoeken vind ik iemand. De hele etzaal zit vol met etende mensen. Heel ongezellig ook en ik weet wat het allemaal kost. Ongelooflijk. De dame die uiteindelijk na lang wachten naar me toe komt, snauwt me toe dat ik de tas bij het aquarium moet zetten. Als dat maar goed gaat.

klik voor groot

Daarna gaan we naar buiten en eindelijk op weg. We zijn al bijna 3 uur in touw! De zinderende hitte slaat al meteen toe. Ik merk meteen dat de pouch veel te heet is zo op mijn borst. Ik dacht dat dat een goede oplossing zou zijn voor het bakje van woef en wat water, maar dat gaat dus niet lukken en bij het eerste bankje stop ik al om alles weer te veranderen. Dat voelt al beter maar het is een heleboel extra volume in de rugzak merk ik. Niet zeuren, eerst maar eens de route gaan vinden. Het kost weer even moeite om uit Melrose te komen en de route te vinden. Idioot dat dat niet beter aangegeven wordt voor zo’n grote route. Ik ga niet linksaf naar de abbey voor een foto. Die heb ik nu al zo vaak gezien en ik wil eigenlijk gauw op pad in deze hitte. Ik kijk op de kaart en sla rechtsaf vanaf het hotel. Even naar de rotonde en dan herken ik de weg van de foto’s al en sla rechtsaf. Ik weet dat het eerste bordje linksaf lastig te vinden is maar dankzij goede voorbereiding en uitstekende hulp op een site met foto’s van de bordjes, weet ik dat ik bij de houten schutting linksaf moet en dat blijkt te kloppen. Eitje en al snel zijn we op de route. Meteen moeten we een trap op maar dat gaat prima.

klik voor groot

Bovenaan de trap begint al meteen een mooi pad met prachtig uitzicht over Melrose.

klik voor groot


Maar wat is het warm! Ik was begonnen in mijn lange tight maar dat is dus echt veel te heet en ik besluit bij een bankje om me om te kleden en me nog een keer goed in te smeren en ook het neusje van woef weer te doen.

klik voor groot

Woef gaat er meteen eens lekker bij liggen en doet al alsof ze moe is. Arm hondje. Maar daar trap ik niet in en ook al zijn we al ruim 3 uur onderweg zonder een meter gelopen te hebben, we gaan toch even voorwaarts! Het uitzicht is echt prachtig.

klik voor groot

Naarmate we hoger komen, zie ik ook meer en meer. Dat is een nadeel want het is zo ontzettend mooi dat ik dus veel foto’s maak onderweg ook al lijken die zo als foto een beetje op elkaar.

klik voor groot

Ik liep al eerder over Eildon hills en dat was prachtig maar vandaag is het helder en mooi weer en het uitzicht is eindeloos. Ik zie Melrose, ik zie de abbey en de bruggen in de verte. De gele gaspeldoorn ruikt minder sterk dan de vorige keer maar het is nog steeds erg lekker.

klik voor groot

Al snel ben ik op het hoogste punt van deze eerste klim en ga aan de andere kant weer naar beneden naar Bowden.

klik voor groot

Dat is lekker, want we lopen een hele tijd door de bossen met heerlijke schaduw dus dit is prima te doen zo met dit warme weer en woef geniet er ook van. Aan het einde schieten weer eekhoorntjes voor me weg, net zoals de vorige keer. Eindelijk kan ik ook weer wat joggen na de eerste klim maar het gemiddelde maak ik nooit meer goed want ik heb ruim een uur over de eerste 2 km gedaan door het zoeken naar de route, het insmeren, omkleden etc. Geeft niet ik heb geen haast. Als we in Bowden komen, blijkt het bordje acher een gebouw verscholen te gaan. Stom gedaan maar ik weet dat ik naar rechts moet.

klik voor groot

Ik loop het dorpje weer uit en loop onderlangs de huizen over een veld.

klik voor groot

Daar komt vervolgens al snel het eerste stroompje waar woef even lekker kan afkoelen en kan badderen.

klik voor groot

Dat komt goed uit en daar heb ik ook wel op gerekend. Ik hou haar tong en gedrag goed in de gaten maar met de schaduw die we hadden, kan ze nog geen problemen hebben op dit moment. Veel asfalt hebben we ook nog niet gezien en aangezien het pas de eerste dag is dat het zo warm is, is er nog niets gesmolten qua asfalt dus voor de zooltjes ben ik nog niet bang. Maar de stick zit binnen handbereik in mijn schouderpocket dus ik kan daar snel bij. Voor de zekerheid heb ik ook een buff voor haar bij me die ik kan natmaken en om haar nek kan doen of om haar koppie als het echt te warm zou worden. Jammer genoeg is de cool jacket niet op tijd gekomen maar deze trip is gepland met een voorspelling van koel weer en zelfs regen dus dit is een beetje onverwacht, ook voor mij. Ik loop door en het is erg mooi onderweg. Ik heb zicht op Eildon hills die mooi in de verte liggen.

klik voor groot

We lopen inmiddels een klein stukje over de borders abbey way die ik al eerder deed. Lekker door het bos en ik weet dat we straks bij een mooi punt uit zullen komen met uitzicht over de rivier. Vorige keer kwam ik hier een wandelaar tegen die de St Cuthberts Way deed en nu doe ik die route zelf! Bijzonder dus.

klik voor groot

Bij het uitzichtspunt neem ik even kort pauze om woeffie af te laten koelen.

klik voor groot

Z doet het prima gelukkig. Het is inmiddels 11 uur dus het schiet niet zo op terwijl ik toch echt lekker aan het joggen ben. Na de pauze lopen we richting Dryburgh. Ik weet dat we straks bij een brug (dryburgh chain bridge) uit zullen komen waar dryburgh abbey achter ligt en het rare tempeltje. Ik ga even naar de brug en maak een paar foto’s.

klik voor groot

Ik maak ook een foto van de temple van een afstandje.

klik voor groot

Ik ga niet de brug over en de abbey zag ik natuurlijk al op de baw. Gauw verder! Gelukkig kan ik weer woef even in het water laten om af te koelen.

klik voor groot

Daarna loopt het pad langs de rivier en dat is erg mooi.

klik voor groot

Grappig genoeg kom ik een man tegen die een hond gaat webrengen die hij gevonden had in zijn tuin en we raken even aan de praat over mijn hondje en opvoeding. Ik neem na een tijdje afscheid van de man en jog verder. Ik maak even en foto van woef lekker in de schaduw van het bos en… daar duikt de man alweer op achter me. Die man wandelt in een gigantisch hoog tempo en we raken weer aan de praat. Nee, hij liep inderdaad er snel dat wist hij wel. Even is het vervelend dat we elkaar steeds in de weg blijven lopen maar als er ineens trappen op het pad verschijnen, laat ik hem toch echt voorgaan want met de rugzak en de trappen doe ik serieus rustig aan. Het vervelende is dat je moet leren doseren, want als je meteen verzuurt op die rottige trappen, dan heb je een probleem later op de route en we zijn er nog lang niet.

klik voor groot

Rustig aan dus even. Al snel komen we in St Boswells aan, een dorpje waar ik even wat drinken en een waterijsje kan kopen . Maar voordat ik de kans krijg om de winkel te betreden komt de vrouw van de winkel al naar buiten met een enorme bak water voor woef.

klik voor groot

Gelukkig wil ze wel wat drinken want ik bood ook al een paar keer water aan maar het is maar net of ze zin heeft op dat moment. Ik eet mijn ijsje op en koop een flesje appelsap dat ik in de rugzak doe in het zijvak. Ik weet inmiddels dat het daar prima zit en geen last geeft tijdens het lopen. Ik zal dat flesje overigens de hele weg bij me houden verder en steeds bij (laten) vullen. Ideaal. Als ik het ijsje op heb gaan we weer op pad.

klik voor groot

St Boswells dankt zijn naam overigens aan St Boisil een 7e eeuwse monnik die sterke invloed had op St Cuthbert.

We gaan een stukje over de golfbaan en daar raak ik bijna het pad kwijt omdat het pijltje verscholen gaat achter een papiertje.

klik voor groot

Het pad is prima en deels in de schaduw en al snel zijn we bij Mertoun Bridge.

klik voor groot

We vervolgen onze weg langs de rivier Tweed en dat is erg mooi zo met het water, de vogels en de bloemen. Er is verder niemand op de route. Het voelt wel heel gek zo alleen op weg maar tot nu toe gaat alles prima alleen gaat het erg traag. Langs de rivier kan woef weer even badderen.

klik voor groot


Dan verlaten we de Tweed valley en zullen straks bij de kerk van Maxton uitkomen. Eerst komen we nog langs twee mooie oude heilzame bronnen.

klik voor groot

Helaas wil woef nou net daar niets drinken want ze had net al in de Tweed gelegen en gebadderd.

klik voor groot

We klauteren weer een trap op en komen inderdaad bij Maxton uit met het mooie kerkje.

klik voor groot

Uit een eerder verslag van iemand weet ik al dat er in het dorpje een waterpomp is. Die is snel gevonden en ik vul even alles bij.

klik voor groot

We moeten even een stukje over de weg voordat we op Dere Street zullen uitkomen, de beroemde Roman Road die van York naar de River Forth loopt.

klik voor groot

Maar al snel zijn we weer op onverhard terrein en lopen we op een prachtige route. Ik kom daar nog een dame tegen die de route tegengesteld loopt en ik haal een groepje van 3 wandelaars met een hondje in die een stukje wandelen. Al snel kom ik langs Lilliard’s Stone

Lady Lilliard’s Stone

Fair Maiden Lilliard lies under this stane
Little was her stature but great was her fame
Upon the English loons she laid many thumps
And when her legs were cuttit off, she fought upon her stumps

klik voor groot

We lopen nog even door op zoek naar een schaduw plekje. Ik moet nodig plassen en het wordt ook tijd om iets te eten denk ik.

klik voor groot

Na de pauze gaan we weer verder en het blijft mooi onderweg. In de verte zie ik het Waterloo monument op Peniel Heugh (uit 1815).

klik voor groot

Ik schiet alleen totaal niet op met alle pauzes voor woef, het foto’s maken en het kletsen onderweg. Het knopje kan nog niet helemaal om merk ik. Ik heb het hotel waar ik iets zou eten vanavond al een mail gestuurd tot hoe laat ik iets warms kan eten. Als ik daar niets meer kan krijgen zal ik toch onderweg iets moeten bedenken dus dan weet ik het maar liever vast. Raar genoeg voelt het dus als jakkeren, omdat ik het gevoel heb dat ik ergens ‘op tijd’ moet aankomen. Maar al snel komt het bericht dat het niet uitmaakt hoe laat ik kom. Dat scheelt dus alweer iets. Maar het gaat zo langzaam vandaag……

We lopen verder en onderweg zijn er allemaal van die vervelende stiles, hekjes en muurtjes waar woef overheen moet. Soms kan ze het zelf, maar vaak moet ik helpen of haar optillen want ik wil niet dat ze over die steile dingen aan de andere kant van de muur plettert en ineens hoge druk op haar polsen wil ik ook niet hebben dus dat is soms even een dingetje om het voor elkaar te krijgen dat ze zelf klimt, mij erbij laat en wacht totdat ik aan de andere kant van de muur weer kan helpen. Onderstaande foto is slecht zo tegen de zon in, maar hier staat woef dus op de stile te wachten totdat ik haar aan de andere kant er weer af zal helpen. Dat is dus een beetje gedoe om er ook nog overeen te klauteren met haar op de stile en dan de rugzak ook nog op mijn rug, maar het lukt eigenlijk altijd, kost alleen veel tijd.

klik voor groot

Dan zijn we bij Harestanes, voor veel mensen de eerste stop op deze route. Er zit 26 km op de teller (pas).

klik voor groot

Ik loop weer naar de rivier en kom op een mooi uitzichtspunt waar een eekhoorntje op de balustrade zit te soezen. Helaas is het beestje net weg als ik de foto wil maken natuurlijk.

klik voor groot

Dan komen we bij Monteviot suspension footbridge. Deze brug uit 1999 vervangt een oude brug die steeds wegspoelde door het hoge water. Ik steek de Teviot over via deze brug.

klik voor groot

Natuurlijk is het weer badder tijd voor woef en ze maakt dankbaar gebruik van een laag stukje bij de rivier.

klik voor groot

We lopen weer verder en het is echt prachtig onderweg zo langs het water en met het zonnetje. Maar warm is het en aangezien het nu helemaal open is, smelten we bijna in de warmte.

klik voor groot

We lopen verder gaan nu op weg richting Morebattle. Het lijkt allemaal nog erg ver weg en ik heb moeite om het water bijgevuld te houden merk ik. Gelukkig is er voor woef genoeg te badderen en te rommelen want het is erg warm. Ik begin te twijfelen over de haalbaarheid van deze onderneming want morgen moeten we naar Wide Open klimmen en is de route eigenlijk helemaal open als we door de cheviots lopen. Zwaar en warm dus. Zou ik niet levend verbrand zijn vanavond ondanks mijn smeren en hoe zal woef het doen? Ik twijfel en twijfel nog meer en zie het even niet meer zo zitten. Maar hoe kom ik straks weg vanaf Morebattle? Daar ben ik nog niet eens. Ik heb het warm, de rugzak is zwaar en mijn brandstoftankje lijkt ook leeg. Jakkie. Gelukkig krijg ik aanmoedigingen van het thuisfront die waarschijnlijk vol verbazing zitten te kijken naar mijn reis want ik ben al uren onderweg voor dit lousy korte stukje. Het ging toch veel sneller op de borders abbey way zeg…. Het is gemiddeld nog langzamer dan wandelen maar ik kom ook nooit in een ritme met al het badderen en gedoe onderweg natuurlijk.

klik voor groot

Op een gegeven moment wil ik naar de Caddy man om wat te drinken en ga dus een stukje van de route af. Ik loop langs de drukke weg en als ik aankom, blijkt de tent gesloten. Dat is een enorme tegenvaller en ik baal. Maar gelukkig staat er bij het huis achter het tentje iemand boodschappen uit te laden en daar vraag ik of ze mijn flesjes en bladder wil aanvullen. Dat gebeurt en we gaan weer op weg. Mijn humeur is weer even tot het nulpunt gezakt.

Ik smelt bijna en op een gegeven moment kom ik een groepje wandelaars tegen. Ik vraag of er nog een stukje met ‘shadow’ komt waarop ze me raar aanstaren en me verbeteren… ‘shade’. O ja natuurlijk… dat zou ik wel moeten weten. Shade dan. Zeur niet, en vertel me wat me nog te wachten staat… Zij lopen tegengesteld aan mijn route dus ik ben benieuwd. Ja er kwam nog wel wat aan schaduw. We raken aan de praat en ze denken dat ik gek ben dat ik Melrose to Morebattle doe vandaag. Ja ik ook nu. Maar ik moet toch nog even door he…..En zo gaan we dus weer door samen.

klik voor groot

Ik smeer woef’s neusje weer in en doe haar pootjes omdat we een stukje asfalt krijgen. Af en toe voel ik aan het asfalt of het niet te heet aanvoelt maar dat gaat goed.

klik voor groot

Als ik een bos uitkom en op de kaart sta te turen, kom ik een man tegen die zich te pletter schrikt van mij en woef. We kletsen even over het weer en de honden. Hij vertelt me dat ik bij de cottages in de verte wel water kan krijgen en legt uit waar ik de kraan kan vinden. Dat komt mooi uit want dit is een van de laatste plekken met bewoning tot het einde dus ik maak er dankbaar gebruik van en geef woef water en maak haar weer nat.

klik voor groot

Verder en verder gaat het. Ik ben er nog lang niet. We lopen door velden en stukjes bos bij Long Plantation en gaan richting Cessford Moor track. We komen weer bij een kloterig muurtje met een rottig trapje maar ook dat nemen we natuurlijk samen

klik voor groot

Dan lopen we Kale Valley in en ik zie heel in de verte al Cessford castle. Dat ziet er beter uit want ik weet nu dat ik bijna bij Morebattle zal zijn. Nou ja bijna… niks is meer bijna.

klik voor groot

Ik heb al besloten dat dit de laatste dag zal zijn van de route maar ik heb geen idee hoe ik weg kan komen straks uit Morebattle. Eerst maar eens verder dan want ik zal toch eerst daar moeten komen!

klik voor groot

Dan ineens is daar Cessford Castle! Je ziet, als je maar gewoon door blijft gaan, kom je er toch echt wel!

klik voor groot

Wel een vredig plekje hier! Het kasteel is uit 1450 en was home voor de ‘Kers’, voorvaderen van de Duke of Roxburghe. Het kasteel ligt nu in open veld maar vroeger was dit een gebied met water en moerasland. Vroeger was hier zelfs een meer. Over de jaren heen is het landschap dus erg veranderd.

klik voor groot

Nog maar een klein stukje en daar komt Morebattle in zicht. Ik steek de Kale rivier over en dan ben ik er eindelijk. Ik ben eigenlijk eerder aangekomen dan ik dacht, want ik ben zelfs nog gewoon binnen de openingstijden van het rstaurant aangekomen. Maar zo voelt het niet. Ik ben moe en plakkerig. Ik zie later dat ik ruim 5 uur heb verloren aan pauzes, badderen en foto’s maken. Ongelooflijk. Het voelt ook als een wereldreis en ik heb echt onderweg redelijk door kunnen joggen waar dat mogelijk was.

klik voor groot

Er zit bijna 45 km op de teller. Dat is dus helemaal niet zo veel maar het voelde als een wereldreis.

klik voor groot

Nu eerst het hotel nog zoeken.

klik voor groot

Ik ga naar binnen en schrik me rot. Ik moet altijd weer even wennen aan zulke hotelletjes. Maar de man achter de bar is aardig maar ontzettend langzaam. Mijn tas staat netjes in de pool room. Ik merk al meteen dat ik geen verbinding heb en baal. Ik kan niet eens bellen, en niet laten weten dat ik OK ben aan mijn trouwe upporters thuis. Ik heb geen idee of de satelliet wel doorgeeft dat ik op de bestemming ben en aangezien mijn humeuer in de mails tot het nulpunt was gedaald hoop ik maar dat ze weten dat we OK zijn. Straks verder kijken of ik contact kan maken.. Ik laat de Spot even aan voor de zekerheid.

Ik trek gauw iets droogs aan, geef woef gauw weer te eten en bestel wat te eten: prei/aardappel soep en een gepocheerd stuk zalm met aardappels. Dat lijkt me lekker. Kosten 13,50 pond dus als het nou te eten is….

Ik mag met woef de pub in om te eten. Er zit een groepje dames te eten die net klaar zijn als ik aankom dus het is verder uitegestorven. Heel ongezellig allemaal maar ik heb er weinig oog voor

klik voor groot

Ik oveleg met de man van het hotel over internet verbinding, bussen etc. Maar niks lukt dus ik ga maar eerst eten wat overigens erg lekker is. De soep is dik en smakelijk en de zalm is heerlijk zacht tot mijn verrassing. Het gaat erin als koek.

Als ik klaar ben, loop ik naar de gang en kom de dames weer tegen. Zij hebben ook geen verbinding en we raken aan de praat. Ze zijn op dag 3 van de St Cutberts route. Ze slaan steil achterover als ze ontdekken dat ik met mijn dappere woef vanmorgen pas ben vertrokken uit Melrose. Ik ook, maar we zijn er. We kletsen en een van de dames biedt aan dat ik op de kamer bij hun wel kan komen douchen als ik de tent heb opgezet. Ik mag namelijk niet in het hotel slapen met de hond maar dat was ook niet de bedoeling. Ik had toestemming om in het veld achter het hotel te pitchen maar uiteindelijk mag ik gewoon in de tuin de tent opzetten en dat ga ik dus doen.

Ik ga eerst op de weg kijken of ik ergens verbinding kan krijgen en ik krijg het voor elkaar om een sms weg te sturen om te zeggen dat ik OK ben. Dat is geregeld.

Daarna loop ik de tuin in om de tent op te zetten. Dat gaat overigens heel snel en al snel staat alles klaar. Woef is meteen haar nieuwe bedje ingedoken en bewaakt de tent en de spullen. Het nieuwe bed is echt een succes volgens mij. Ik hang mijn natte kleding te drogen in de tent.

klik voor groot

Als ik de foon en garmin wil opladen met de nieuwe 15.000 mA powerbank kom ik erachter dat het lampje in de behuizing geschoten is en dus niet meer uitgaat. Jammer dan eerst alles opladen.

klik voor groot

Daarna trek ik toch de stoute schoenen aan en ga naar kamer 1 waar twee van de dames slapen. Ze liggen al in bed en laten me binnen. We kletsen verder en ze geven me een heerlijk zeepje en een van de handdoeken die zij niet gebruiken. De douche is heerlijk en ik voel me als nieuw. Ik plak tenminste niet meer!

Daarna ga ik naar de pub die nu ineens wel vol staat met mannen en vraag of ik om 7 uur ontbijt kan krijgen. Dat is al vrij laat en ik weet nog steeds niet wat ik nou zal doen morgen maar eerst maar slapen, opstaan en eten en dan verder kijken. Ik kom toch niet weg uit dit oord dus ik ga in ider geval maar op pad naar de eerst volgende halte (Yetholm) denk ik.

Ik loop naar buiten naar de tent. Het is nog warm buiten en ik ben benieuwd of ik zal slapen… woef is in diepe slaap en ik maak haar wakker voor de laatste avond hap en een plasje. Meer is niet nodig en daar zit ze ook niet op te wachten geloof ik.

Daarna kruip ik ook mijn slaapzak in en ga proberen te slapen

wordt vervolgd…..

gegevens:

* 45 km
* 26 graden
* elapsed time 11 uur

juni 119 km – 2015 totaal 1.844 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 80 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 520+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

08.06.2015 – dunbar (john muir) – 12 km

Vandaag ga ik de nieuwe powerbank ophalen in het dorp. Ik kwam er gelukkig net op tijd achter dat de door Coolblue geadviseerde powerbank leuk is voor 1 dag maar niet voor een meerdaagse trip. Net op tijd, anders had ik onderweg echt een probleem gehad. In allerijl dus tests bekeken en er eentje besteld. Zondag bestellen, maandag leveren, kom daar maar eens om in Nederland waar tante Pos niet eens meer weet dat maandag ook een werkdag is. Hoe het ook zij, ik moest dus toch naar het dorp en besloot dan maar vanuit Dunbar te starten vandaag. Ik had eerder al een rondje uitgezet bij het water over de John Muir weg van 6 km en daarom vertrok ik ergens vanuit het midden van het dorp. Gelukkig niet vanuit de Asda wat ik eerst van plan was, want volgens mij was dat veel langer geweest dan de 12 die ik nu gelopen heb (ik dacht namelijk dat het rondje van 6 plus de 7 die ik eerder liep dan wel 13 zou zijn maar kennelijk toch niet). Ik kende de John Muir way al van vorig jaar toen ik de eerste etappe liep met waf en met de bus weer terug ging. Dat was toen erg mooi.

We vertrekken dus vlak bij de mooie kliffen en terwijl ik foto’s sta te maken, hoor ik van iemand dat er gisteren een 16 jarig meisje van de kliffen is gevallen. Ai. Misschien door de wind. Ik had ook wel de kop gezien in de krant maar me niet gerealiseerd dat dat dus hier was! Ze leeft nog wel maar vraag niet hoe. Arm kind, arme ouders.

Maar ik ben gelukkig heel en we gaan van start voor ons rondje. Het is mooi weer geworden en eindelijk is er eens geen wind! Dat loopt lekker en woef heeft aanzienlijk minder last van de warmte dan vorig jaar (zo lijkt het). Jammer genoeg is het cooljacket dat ik voor de meerdaagse trip voor haar bestelde nog steeds niet binnen.

klik voor groot


Woef en ik lopen langs het water en het uitzicht op Isle of May in de verte en Bass Rock wat dichterbij blijft prachtig. We lopen verder, over de golfbaan en richting het John Muir park. Vanaf daar pakken we de John Muir way verder op en lopen richting het water. Even een brug over.

klik voor groot


Ze hijgt wel maar heeft het reuze naar haar zin duidelijk en rent voor me uit en snuffelt aan alles wat alles wat los en vast zit. We lopen verder langs het kinderpark waar een lamaatje geboren is. Het ezeltje dat ik vorige week zag, is alweer groter geworden. Maar het lamaatje is ook schattig. Lekker even door het bos om af te koelen en dan komen we bij de inham van de Tyne. Mooi en waf kan even badderen zoals ze vorig jaar ook deed. Zo schattig. Ondertussen speur ik of ik een mooi plekje zou zien voor wild campen.

klik voor groot



Daarna loop ik nog even verder langs het water. Het water is heel ver weg zo laag staat het! Als ik op de kaart kijk, zie ik een ander rondje maar dat durf ik toch niet aan en daarom ga ik maar dezelfde weg weer terug naar het watertje en loop daarna een nieuw rondje door het bos terug naar de grote parkeerplaats. Dat is ook erg mooi.

Als we op de weg uitkomen, sla ik rechtsaf om de kortste weg naar de auto te nemen. Dat is even een steil klimmetje maar dat haal ik met gemak. Misschien wel aangemoedigd omdat een vader zijn dochter op de racefiets de heuvel op schreeuwt. Daarna lopen we Dunbar alweer binnen en zit de ronde erop. Na 12 km klok ik af. Ik had geen idee hoe lang het rondje zou worden maar dit rondje brengt me precies op 1.800 km voor dit jaar. Dat gaat toch best vlot.

Overmorgen vertrekken we voor onze lange ronde. Ik ben benieuwd als het weer zoiets is als vandaag zou mooi zijn. Maar ik zie het wel. Morgen even rustdag en inpakken van alle spullen.

klik voor groot


gegevens:

* 12 km
* 20 graden

juni 75 km – 2015 totaal 1.800 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 80 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 474+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

07.06.2015 – spott – 10 km

Vandaag het eerste rondje weer alleen hier. Gisteren heb ik niet gelopen, maar vandaag heb ik ook wel weer zin. Niet in iets bijzonders, want woensdag gaan we op pad voor de drie daagse run met overnachting dus dat is al vermoeiend en spannend genoeg. Vandaag en morgen dus even een simpel rondje rond de cottage over de weg. Het is lekker weer maar het waait nog steeds hard, zij het niet zo keihard als gisteren.

Ik kies vanwege de wind toch voor een lange mouwen shirtje en dat bleek een prima keuze vandaag. Even snel een kiekje maken bij de witches stone voordat we vertrekken. Het stenen paardje en het andere dingetje dat er ‘geofferd’ was, bleek vanmorgen door de storm van gisteren weer weggeblazen maar lag er vanmiddag weer gewoon. De witch heeft het blijkbaar weer teruggehaald.

Daarna gaan we snel op weg en dat loopt vandaag prima, ware het niet dat iemand me net op het laagste punt voor een klimmetje de weg gaat vragen naar een huis dat hier in de buurt te koop staat. Grom.

klik voor groot

Bij het uitwandelen maak ik nog een kiekje van de kerk. Verder onderweg niets gemaakt want ik heb gewoon lekker doorgelopen als training.

Op naar de volgende run dan maar weer.

klik voor groot

gegevens:

* 10 km
* 20 graden
* lap: 8 km – pace 6.47 min/km – HF 138 (153)

juni 63 km – 2015 totaal 1.788 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 80 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 458+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

05.06.2015 – southern upland way – 20 km

Vandaag het laatste rondje samen met S. Jammer genoeg gaat hij morgen weer naar huis. Ik denk wel dat hij nu vakantie nodig heeft na al die tochtjes die we gemaakt hebben samen. Hij heeft heel wat kilometers meegefietst! Het was best aardig weer, niet zo warm als in Nederland waar het blijkbaar 30 graden is geweest. Hier ook wat wind en met een 21 graden gewoon lekker. Ik had op zich een korte broek aangekund maar met mijn been vind ik een lange broek geen probleem.

Deze keer kozen we voor iets nieuws. Een deel van de Southern Upland way dat ik al gezien heb vorig jaar. Ik koos de helft die goed te doen zou moeten zijn met de fiets (dat klopte ook) en daarna een rondje over de weg. S. heeft ook de route bekeken en vond het OK en zo waren we al snel op weg. Omdat het fijn weer was, leek het me een goed idee om ergens wat te eten onderweg en te drinken. Ik had de grote rugzak dus mee met water voor mij, voor woef en voor S. een bidon. Ook had ik boterhammetjes gesmeerd en in de tas gedaan. We zouden er dus wel even tegen kunnen onderweg!

In Abbey St Bathans vind ik al snel de parkeerplaats waar we gaan starten. Vorig jaar moest ik daar nog even naar zoeken. Eerst even de pootjes van woef insmeren en extra zonnebrand opdoen.

klik voor groot


Vanaf daar even terug lopen naar het kerkje en vanaf daar de Southern Upland Way op. We lopen dat stukje dus in tegengestelde richting als dat ik liep vorig jaar.

klik voor groot

Als we bij het pad komen, ontmoeten we een oudere dame waar we even mee aan de praat raken. Ze vertelt dat ze sinds twee weken in het dorpje woont. Een prachtig mooi (huur)huis met een torentje. Ze is helemaal in haar element in het gehuchtje. Lekker rustig maar toch leuk, want er waren in de korte tijd al meer mensen aan de deur geweest om de route te vragen dan in alle jaren dat ze in North Northumberland had gewoond. Altijd weer leuk dit soort ontmoetingen. We mochten ook wel de fiets in haar tuin stallen als het te zwaar zou zijn op de fiets, maar we zouden de fiets natuurlijk hard nodig hebben zo samen onderweg!

We nemen afscheid en begonnen aan onze route. Het begin valt even niet mee, want dat is een beetje lastig pad, maar het is mooi en niet al te warm en we komen er wel!

klik voor groot




Na ruim 5 km komen we bij de brug van Ellemford waar we even een paar foto’s maken en ik op de kaart kijk of de getekende route nou iets zou zijn of dat er een alternatief is.

klik voor groot


We besluiten gewoon de route te volgen maar na ruim anderhalve kilometer over de weg te hebben gejakkerd, komen we uit bij de afslag naar de Southern Upland Way westwaarts. We kijken weer op de kaart en besluiten voor die route te kiezen en dan uiteindelijk weer vanaf de brug bij Ellemford terug te lopen naar de start. Eerst even een stukje afzien met een lekker klimmetje.

klik voor groot



We klauteren verder het pad op dat ons op een prachtig uitzicht brengt. Er staan koeien en schaapjes in de wei maar die kijken niet eens naar ons deze keer!

klik voor groot




We klooien even met een selfie

klik voor groot

Als we op de top zijn, proberen we eerst een ander pad, maar besluiten uiteindelijk toch weer de Southern Upland Way te volgen. Dat is echt prachtig en ook goed te doen na de klim aan het begin.

Ergens bij een afslag die ons door een weiland zou leiden, kiezen we voor een breed pad richting de weg waar ook twee grote machines bezig zijn met houtkap. De man gebaart ons dat we goed zitten qua route en dat we dat pad inderdaad kunnen nemen. Dat blijkt ook zo te zijn en het loopt niet verkeerd eigenlijk. Ergens onderweg besluiten we even lekker wat te eten en te drinken in het zonnetje. De zitmat komt zelfs uit de tas en zo luieren we ruim 45 minuten in het zonnetje. Heerlijk!

klik voor groot





Na de pauze kost het eventjes moeite om weer op gang te komen maar doordat ik deze keer gewoon doorloop, gaat het na verloop van tijd gewoon weer lekker en al snel komen we weer bij de brug van Ellemford. Onderweg lopen we nog langs een schattig huisje met fraai uitzicht. Altijd leuk om even te kijken wat de vraagprijs daar nu van is (250K maar met feodal tenure in plaats van freehold).

klik voor groot





Na de brug dus weer terug over het pad waar we zijn gestart. Nog maar 5,5 km te gaan en de route kennen we en die is prima beloopbaar. Vanaf de brug lopen we eigenlijk gewoon lekker continu terug naar abbey st bathans en dat gaat redelijk vlot. Met de fiets is het ook goed te doen gelukkig.

klik voor groot


Als we bij het kerkje komen, lopen we even rechtdoor en steken via de brug het water over. In plaats van de weg, kiezen we het pad langs het water zoals de Southern Upland Way ook loopt. Op die manier komen we bij de brede overgang over het water waar woef eventueel kan afkoelen en een slokje kan drinken en S. de fiets kan schoonmaken.

klik voor groot




Dat laatste blijkt niet nodig en woef is totaal niet warm gelukkig en duikt niet het water in zoals vorig jaar. Dat is een opsteker, want ze is duidelijk topfit en had totaal geen last van het weer of de afstand. Ik hoop dat het volgende week op ons avontuur ook goed gaat!

klik voor groot

Jammer genoeg dus de laatste run samen met S. maar wel een mooie uitsmijter. Hoewel de route maar 13 km gepland was, klokken we af met een mooie 20 km. Op naar de volgende run! Dat wordt wel een run met wat minder foto’s want S. klikt ook deze keer weer een heel rolletje vol!

gegevens:

* 20 km
* 21 graden

juni 54 km – 2015 totaal 1.778 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 70 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 458+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

03.06.2015 – presmennan wood – 11 km

Vandaag is het best een aardige dag voor een loopje. Ik had gisteren al een rondje uitgezet dat deels door Presmennan Wood zou gaan. Dat leek me leuk en zou ook wel te doen moeten zijn met de fiets. Stukje over de weg, stukje door het bos, weer ver de weg, stukje dor onbekend groen en verder over de weg. Zo gezegd zo gedaan en al snel zijn we weer in Stenton waar we de auto parkeren. Vanaf daar even terug door het dorpje en rechtsaf omhoog richting het bos. Niet vanaf de parkeerplaats dus zoals ik de vorige keer deed.




Stenton is best aardig overigens en lekker stil en vredig zo bij het kerkje en het veldje midden in het dorp. De weg naar het bos toe loopt aardig omhoog maar we zijn er al snel en genieten van het uitzicht.

klik voor groot


>

Het bos is weer mooi en loopt prima. We zullen straks bij het meertje uitkomen en dat is weer prachtig.

klik voor groot



Als we het meertje over willen steken zien we dat het pad eigenlijk er nog even omheen loopt dus dat pad proberen we dan ook maar. Overigens had ik het ook zo ingetekend op de kaart blijkt na bestudering daarvan. Eens even kijken dan maar! Woef vindt alles leuk en tot nu toe is het met de fiets ook wel te doen.

klik voor groot

Daarna komen we weer in het gedeelte van het bos waar ook dingen voor kinderen zijn neergezet die je kunt zoeken. We zullen eens ons best doen om wat dingen te vinden!

De eerste zien we al snel (kikker)

klik voor groot

Daarna zien we even niets meer van de leuke dingen die we zouden moeten vinden. We lopen door en komen uiteindelijk weer bij de parkeerplaats. Ik ben moe van het terrein en we besluiten niet de geplande route te doen maar de andere richting weer op te lopen via de ‘kinder route’ en dan het hogere pad weer de andere kant op te nemen. We weten al dat de kinder route lastig zal zijn met de fiets maar we wagen het erop.

klik voor groot


We klooien op een mooi plekje bij het water wat met een selfie

klik voor groot

Het pad valt her en der niet zo mee met de fiets door bomen en wortels.

klik voor groot

We vinden wel weer een ding van de route

We modderen rustig door en komen voor de tweede keer een groep oudere wandelaars tegen die alweer op een bankje zitten en ons aanmoedigen.

klik voor groot

Als we het kinderpad gedaan hebben, slaan we linksaf en zullen daarna even een paadje omhoog moeten nemen die ons op het hoger gelegen pad zal brengen weer richting de parkeerplaats. Weet ik veel. We merken al snel dat het nauwelijks te doen is. Het loopt op sommige stukken bijna vertikaal omhoog. Maar dit jaar hoor ik geen gescheld achter me van S met de fiets. Hij is of stiller geworden, of sterker. Dapper duwt hij de fiets omhoog over het pad. Er is tenminste wel een pad, dat scheelt alweer.

klik voor groot


Als we eindelijk boven zijn, is het uitzicht wel mooi maar niet overal zichtbaar vanwege de hoge bomen.

klik voor groot

We kunnen eindelijk weer lekker voort want het pad is hier weer goed te doen. Maar vermoeiend was het wel en we zijn al veel te lang onderweg voor dit korte rondje.

klik voor groot

Ik probeer ergens nog een foto te maken van het uitzicht maar dat mislukt

klik voor groot

Eindelijk komen we dan weer bij de parkeerplaats van het bos. De rest van de oogst aan kinder dingen:

klik voor groot


Daarna weer lekker even over de weg terug naar de auto. Zijn we er al??

klik voor groot

Omdat de fiets helemaal rood is van de rode modder uit het bos, besluit S. naar het huisje terug te fietsen in plaats van de fiets in de auto te stoppen. Stakker. Wel een goede work out!

klik voor groot

Ik ga hem voorbij en rij vast terug naar huis om eten klaar te maken en woef eten te geven. Op naar de volgende run dan maar weer, maar hopelijk wat langer!

gegevens:

* 11 km
* 15 graden

juni 34 km – 2015 totaal 1.758 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 70 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 438+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

02.06.2015 – spott – 10 km

Vandaag is het alweer dinsdag. Gisteren zijn we niet meer in de avond gaan lopen want het stormde echt keihard en het regende ook flink. De eerste dag met echt veel regen. Vanmorgen waait het ook weliswaar stevig maar is het wel droog dus gaan we gauw op weg. We besluiten niet de heuvels in te gaan vanwege de wind maar nog een wegrondje te doen hier rond de cottage. Dat is toch ook erg mooi en nog steeds wel een uitdaging met de klimmetjes. Voor vandaag dan maar een continu rondje op MAF. Ik heb geen rugzak op en dat loopt natuurlijk weer super lekker. Woeffie heeft er wel zin in en jengelt al de hele tijd als ik me aan het omkleden ben. Ondertussen pakt S. de fiets en test de camera even.

klik voor groot

Daarna gaan we op pad. De wind valt echt niet mee zo pal op kop. De oortjes van woef wapperen in de wind!

klik voor groot

Ik ben benieuwd hoe het vandaag gaat, want als ik weer goed hersteld zou zijn na zondag, zou mijn HF ook weer netjes moeten zijn. Beetje stijging bij de heuveltjes en mooi snel weer terug als we erover zijn. En dat gebeurt ook. Natuurlijk stijg ik over de MAF zone bij het klimmen. Ik zou ervoor kunnen kiezen om te proberen nog lager te blijven maar zo langzaam klimmen valt ook niet mee dus dit is een mooie tussenoplossing. Ik bereik deze keer een maximum van 152 bij de sterkste klim maar dat is ook in no time weer keurig terug naar 138. Prima. Op alle vlakke stukken blijf ik mooi binnen MAF.

Deze keer lijkt het rondje totaal niet lang. Onderweg mijmer ik over trainen en over plannen. So much to do.
Op naar de volgende ronde dan maar weer!

klik voor groot





gegevens:

* 10 km
* 11 graden
* lap 8 km – pace 6.48 min/km – HF 137 (max 152 bij klim)

juni 23 km – 2015 totaal 1.748 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 70 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 427+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

01.06.2015 – stenton – 13 km

Het is nog steeds vreemd weer. Zonnige perioden wisselen elkaar af met somber weer en het waait nog steeds erg hard. Voor vandaag is regen voorspeld later op de dag dus we gaan gauw op pad voor een rondje. Vorig jaar deden we dit rondje ook, maar toen konden we eigenlijk de juiste weg niet vinden. Nu weten we precies waar we heen moeten dus dat scheelt.

We parkeren in Stenton en gaan op pad. Eerst richting Presmennan Wood. Daar startten we de vorige keer overigens (met heel warm weer). Even over de weg waar geen kip rijdt overigens. We waren helaas allebei even vergeten hoe de weg ook alweer loopt….. Lekker op en neer met de nadruk op ‘op’. Maar niet getreurd, we can do this.

klik voor groot


Al snel zijn we op weg en ik doe rustig aan vandaag na de HM van gisteren. Geen haast, lekker kijken en foto’s maken. De route leent zich ook helemaal niet voor hard rennen ofzoiets. We gaan als het goed is straks naar een heel mooi stukje met uitzicht op een watertje. Maar zover is het nog niet. Als we aan het einde van de weg komen, slaan we rechtsaf. Vorig jaar konden we nog even uitpuffen en de koetjes bewonderen, nu staat er niks. Ik ben een keer tijdens een run rechtdoor gegaan de wildernis in. Dat was echt een lastig rondje. Nu gaan we rechtsaf en rennen lekker naar beneden. Daarna bij de cottages waarvan er ooit eentje te koop stond linksaf over de boerderij en over het pad een stukje klimmen. Dat valt niet mee met de fiets dus wandelen we even naar boven. Ook prima voor mij overigens. Als we weer een beetje vooruit kunnen, begint het te regenen. Naast de wind, hebben we dus nu ook te maken met regen. Jammer maar helaas want het uitzicht straks is erg fraai maar een beetje mooi weer hebben we dan wel nodig.

klik voor groot





Gelukkig houdt het al snel op met regenen en wordt het zelfs gewoon weer zonnig. We boffen dus enorm vandaag. We hobbelen door over het pad. Vorig jaar hadden we de route uitgezet die rechtdoor zou gaan, maar toen liepen we verkeerd en kwamen uiteindelijk bij het mooie watertje uit. Ik ben uiteindelijk vorig jaar wel over de juiste route gegaan maar dat echt geen feest toen. Nu weten we de weg en gaan door en al snel komt het meertje in beeld. Het is nog steeds mooi!

klik voor groot



Langs het water, door het hek het bos in. We weten al dat het pad straks ophoudt en dat het dan eventjes lastig wordt met de fiets maar daarna kunnen we weer vooruit. We genieten er wel van ook al is het soms een beetje bikkelen.

klik voor groot



Het bos is goed te doen en al snel zijn we bij het uitzichtspunt. Even genieten en een foto maken! Daarna rechtsaf over het veld waar vorig jaar schaapjes liepen. Ik loop voorop en zie ineens wat groters dan schapen en lammetjes. Koeien!

klik voor groot

Ze staan nog ver weg maar ik stop om te kijken. Ik zie kalfjes en moeders. De nog jonge kalfjes liggen bij het hek en dat is geen goed nieuws. S. is inmiddels ook bij me en we kijken naar de dieren. Ik besluit dat we er niet langs zullen/kunnen gaan. Eerst maar eens kijken of we aan de onderkant van het weiland erlangs kunnen komen. Daar is het leeg, de dieren staan allemaal aan de andere kant. Maar terwijl we naar de andere kant van het weiland afdalen, komt een grote zwarte koe luid loeiend op ons afrennen. Stop! Ga weg! Ik ben even bang dat ze met haar geloei de andere koeien ook alarmeert maar die staan alleen nog maar te kijken van grote afstand. We besluiten door te lopen naar de rand van het weiland en ineens komt ze weer dichterbij. Oprotten! Ze komt weer tot stilstand. Ik pak twee grote dikke takken van de grond en geef er eentje aan S. Trucje van de visser die ik tegenkwam op de BAW. Daar kunnen we goed mee zwaaien! We wachten even tot de koe weer tot rust is gekomen. De rest staat nog steeds ver weg. We wagen het erop en wandelen langzaam langs de rand van het weiland. Even komt de koe weer loeiend dichterbij maar door het zwaaien met de dikke stok druipt ze toch af. De rest is nog steeds niet geinteresseerd gelukkig en er blijkt zelfs een enorme stier in de groep te staan zien we nu. Van schrik hebben we helemaal geen foto gemaakt van de grote zwarte koe. Maar uiteindelijk komen we heelhuids aan de andere kant van het weiland en kunnen we weer schuin omhoog steken naar het pad waar we heen wilden. Even uitpuffen en een foto maken van de schaapjes. Die doen tenminste niks.

Ik moet er wel om lachen. Dit soort dingen kost enorm veel tijd op een run. Ik heb er op de BAW ook een paar keer mee te maken gehad. Toen vonden de jonge pinken ons een keer bijzonder interessant en renden keihard op ons af. Maar we komen er deze keer zonder kleerscheuren van af.

We vervolgen onze weg over een pad met heerlijk geurende Gaspeldoorn dat zo lekker ruikt. We staan zelfs even stil om te ruiken. Heerlijk! Je wordt er helemaal zonnig van omdat het een beetje naar zonnebrandcreme ruikt.

klik voor groot

Na het pad over het erf van een boerderij en dan rechtsaf de weg op. Dat loopt weer even lekker en we maken vaart. Linksaf langs een lief huisje en uiteindelijk rechtsaf weer richting een boerderij waar we door een kudde schapen lopen en even over een ford moeten. Ik gebruik daar even de fiets want ik hoef niet per se zeiknat te worden als het niet hoeft. Daarna zijn we alweer bijna bij Stenton.

klik voor groot





Leuk om weer gedaan te hebben en het uitzicht op het watertje was weer prachtig. Beetje jammer van die enge koeien deze keer, maar wel weer een run met een avontuur.

klik voor groot


Op naar de volgende run!

gegevens:

* 13 km
* 12 graden

juni 13 km – 2015 totaal 1.738 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 70 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 417+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

31.05.2015 – edinburgh half marathon – 21 km

Vandaag is het dan de dag van de HM van Edinburgh. In 2012 liep ik diezelfde HM voor de eerste keer en daar haalde ik toen mijn PR (dat nog steeds staat 2.08.29). Ik deed een vermoeiend en zwaar schema daarvoor met in de aanloop een 5K en 10K wedstrijd waar ik overigens ook een PR haalde destijds. In 2013 zou ik hier dan de hele marathon gaan lopen, maar uiteindelijk startte ik niet omdat ik – na alle weken training en de volle afstand – een rare liespijn kreeg die niemand kon verklaren. Ik durfde het niet aan en liep gewoon wat voor mezelf toen. In 2014 liep ik uiteindelijk hier toch de marathon overigens. Dat jaar hadden we een top vakantie met heel mooi weer en ging S. voor het eerst ook met de fiets mee op rondjes in de buurt.

Dit jaar geen poespas rond schema’s en trainingen. Ik heb totaal niet getraind voor een (snelle) halve marathon want ik liep voornamelijk offroad en op MAF. Maar op zich zou dat laatste me niks in de weg moeten leggen voor een goede tijd want het legt een prima basis. Aangezien mijn hartritme me vanaf november 2014 niet meer zo in de steek laat tijdens snellere runs, zou in principe alles op groen moeten staan voor een redelijke run. Fit was ik op zich zeker. Zo mijmerde ik over mijn beste tijd van 2012 (2.08.29) en de tijd van de laatste HM in Terschelling november 2014 (2.14.35) en de Bruggenloop in december 2014 (1.33). Die laatste was geen beste uitslag eigenlijk. In 2015 liep ik alleen de ultra in februari en een 5K en 10K voor de lol op heel lastig terrein. Eigenlijk gingen beide runs wel goed overigens. Wat zou ik dan nu kunnen lopen? Ik dacht niet zozeer aan mijn 2.08 en nam me voor happy te zijn met een tijd sneller dan 2.14 maar helemaal blij te zijn met een 2.10. Met die gedachte ging ik gisteren lekker slapen. We zouden om 6.30 vertrekken naar Edinburgh. Eerst richting Musselburgh om de auto te parkeren bij de finish en daarna door naar de start. D. was weer zo aardig om ons weg te brengen naar de stad en voor het eerst hadden we de fiets ook bij ons in de taxi. Vorig jaar reed D. de hele weg met S. langs het parcours van de hele marathon. Voor niemand eigenlijk leuk en ook niet handig. De fiets leek een prima idee dus zo hadden we het gepland.

De voorspellingen waren vreselijk voor vandaag: harde wind en slagregens. Er was zelfs een weerswaarschuwing uit gegaan vanuit de organisatie. Eerst maar eens zien. Keurig op tijd vertrokken we vanmorgen. Ik had een beker slimfast met ribose genomen en had een reserve softflaskje mee voor bij de start met ribose en nesquick. In mijn spibeltje had ik 150 cc nesquick en ribose gedaan voor het geval dat. Verder lekker niets. Geen rugzakje, helemaal niets. Dat loopt toch zoveel lekkerder dan met iets op je nek!

De auto konden we prima kwijt bij het sports centre in musselburgh. Overigens stond bij terugkomst een medewerker iedereen weer weg te sturen want ze wilden natuurlijk alleen members daar hebben. Maar wij hadden een fijne plek niet te ver van de finish. Daarna gauw met de taxi richting centrum Edinburgh waar D. ons afzette en verder geld ging verdienen met andere lopers.

klik voor groot



Even snel bij een mooi hotel op een lekker warm toilet plassen en daarna naar de start. Het regende zachtjes maar de wind viel erg mee. Stom genoeg hadden we geen ponchos meegenomen maar ik had wel mijn dunne waterdichte broek aan en een regenjack. Voor de run had ik mijn lange tight aan, een korte mouwen thermo en een shirtje. Voor het begin de dunne sleeves en een petje vanwege de regen. De pet en de sleeves bleken toch veel te heet vanaf de eerste meter overigens!

klik voor groot

We waren niet extreem vroeg en hoefden dus niet al te lang te wachten op Regent Road. Mijn startvak was daar vrij vooraan dus dat was ook prettig. Om 8.05 ging de eerste wave van start en om 8.10 ging ik dan over de start streep. Er was omgeroepen dat Regent Road erg slippery was en dat klopte ook. Het zorgde ervoor dat ik netjes liep en vooral niet te snel van start ging. In 2012 scheurde ik de eerst 5 km weg met 5.30 min/km wat ik dus totaal niet heb volgehouden. Nu bleef ik rond de 6 min/km lopen en dat zou ook al prachtig zijn als ik dat zou kunnen volhouden met een continue loop.

klik voor groot






De eerste kilometers gingen snel. Even door de stad en daarna door een soort parkje. Ik hoopte S. daar te zien om mijn pet af te kunnen even. Helaas heb ik hem daar niet gezien maar een stuk verderop wel en toen kon ik mijn pet en sleeves kwijt. Heerlijk! Ik kwam snel weer in mijn ritme en draafde door. De eerste 5 km gingen keurig op 6 min/km en al snel draaiden we de promenade langs de zee op. Ik wist dat daar de 10 km mat ook zou liggen. Helaas zag ik S verder nergens langs de route. Ik hoopte maar dat het allemaal OK was op de fiets (dat bleek zo te zijn gelukkig).

klik voor groot







Ik liep in 1.00.00 over de mat, keurig op 6 min/km dus ik was tevreden maar ik moest het nog wel even zien vol te houden natuurlijk. Na de boulevard weer langs de weg. De route is echt vreselijk maar vandaag was ik alleen bezig met mijn horloge en met lopen. Ik had de route immers al eens gezien en veel was er niet te beleven.

klik voor groot




Ik wist dat Musselburgh racecourse nu al snel dichterbij zou komen. Op 15 km langs de racecourse, dan met 16 km bij de rotonde Musselburgh weer uit en dan het heen en weertje dan in 2012 nog zo lastig was. Met 12 km wurm ik mijn softflaskje uit de spibelt tijdens het lopen. Ik raak wel even uit mijn ritme maar ik heb het snel op en ben daarna weer snel in het ritme. Ik kan inmiddels wat beter cadans vasthouden terwijl ik andere dingen aan het doen ben. Toch maak ik een rekenfout, want ik reken met 6 min/km en reken door met een finishtijd van 2.06 terwijl dat niet klopt. De route is 21.22 km en die 220 mtr kost dus meer dan een minuut. Eigenlijk stom, want ik had met 6 min/km moeten rekenen met een basis finish tijd van 2.07.15 ongeveer. Mijn PB is 2.08.29 dus ik kon maar 75 seconden verliezen op het hele stuk. Maar goed… voorlopig liep ik in ieder geval nog mooi vlak en niet zoals in 2012 waar ik van 5.30 min/km over de eerste 5 km al snel wegzakte en uiteindelijk zelfs op 6.35 min/km zou gaan lopen in het vierde blok (!). Nu ging het veel beter dus ik had nog steeds goede hoop op een mooie tijd die nog niet eens moeilijk te halen zou zijn. Omdat dit weer de eerste keer was dat ik zoiets deed, was mijn eerste doel nu mooi vlak te lopen op een redelijk goede tijd. Zou het gaan lukken? Ik loop verder en al snel klinkt het 15 km signaal op mijn horloge. Ik loop door Musselburgh langs de racecourse.

klik voor groot


Het ziet er nog steeds goed uit. In tegenstelling tot 2012 voel ik dat ik er nu bijna ben. Even naar de rotonde en dan kan het niet meer dan 2 km zijn tot het keerpunt. De weg glooit een beetje op en neer maar het voelt prima. In 2012 leek dit nog een op en neer gaande weg met eindeloze stroom lopers waar het keerpunt maar niet in zicht kwam. Hopeloos was het toen en ik verloor veel tijd. Nu niet, ik hou het tempo vast en kijk per kilometer. 17 km… nog steeds op schema…. 18 km en inderdaad is daar het keerpunt al…..De andere kant weer op en zien dat er nog een eindeloze stroom lopers aan die kant loopt. Daar komt kilometer 19 al en nog steeds gaat het goed. Alleen had ik dus iets beter moeten rekenen (achteraf)…..Ik zie en 12 mile bord dus nog maar 1.600 mtr. Ik kijk op de klok en reken uit wat de finish tijd zou kunnen zijn. Ik zet een beetje aan maar wanneer moet dat nou…. Bij de rotonde staat S. te roepen. Ik til mijn hand op maar ben bezig met de tijd nu. Normaal doe ik dat niet zo eigenlijk maar het loopt nu prima en niets staat me in de weg om een redelijke tijd te lopen. Zonder tempowerk, zonder schema en zonder specifieke training voor dit evenement. Ik heb gewoon al 20 km continu op mooi tempo gelopen. Het voelt best goed en het voelt als een opsteker na mijn eigen trainingen en het geduld om weer op de weg te komen. Ik loop door de mensen massa die bij de rotonde staat en ga op weg naar het park waar de finish is. Die finish is ineens dichterbij dan ik denk en ik ga linksaf het park in. Daar liggen van die enge ijzeren platen die misschien ook glad zijn. Maar ik kijk op mijn horloge. Ik zie de 2.08 in beeld en ik WIL per se nu nog op 2.08 finishen. En dat lukt. Ik klok af. De 2.08 is het enige dat me boeit. Ik weet dat het (net) geen PB is maar ik ben stomverbaasd en verrast. Wat goed zeg en dan ook nog op deze manier Vlak, zonder gedoe en gewoon ‘goed’. Na alle kilometers van de afgelopen weken. Goed gedoseerd.

klik voor groot

Na de finish krijg ik de medaille en het zakje met goodies en T-shirt. Jammer genoeg blijkt het een hele grote maat te zijn. Niks aan te doen. Het shirt uit 2012 heb ik wel eens gedragen want het was toen een fijn shirt.

klik voor groot

Dit jaar zie ik S. meteen staan bij de finish. Dat is fijn want dan kan ik mijn kleren pakken en me even snel gaan omkleden. Mijn nieuwe Lafuma softshell zit heerlijk ondanks mijn vochtige armen. Het is namelijk weer bloedheet in de kleedkamers. Maar ik ben weer lekker warm en aangekleed. S. is gelukkig niet nat geworden onderweg. We hadden anders al bedacht dat we eventueel bij de grote Tesco in de buurt zouden kunnen omkleden als het zou regenen. We moesten immers eerst nog even naar de auto lopen nu.

klik voor groot

Zo jammer dat hij me onderweg overal gemist heeft. Maar zo met de fiets was een verademing duidelijk. Je bent overal natuurlijk veel sneller met de fiets. Dit was een prima oplossing op deze manier.

We wandelen samen terug naar de auto, proppen de fiets erin en gaan vlees halen voor woef en eindelijk en dingetje voor aan haar harnasje met telefoonnummer en naam erop. Daarna gaan we lekker eten bij Rocks. Waf is al uitgeweest met de vrouw van D. Toen we aan kwamen rijden, komt zij met haar dochter net aanlopen met de vier honden en woef. Een mooi gezicht en woef gaat helemaal uit haar dakje als ze ons ziet. Ook weer happy.

klik voor groot

Ik vond het eigenlijk wel grappig vandaag moet ik bekennen. Niet gedacht dat het zo goed zou gaan eigenlijk. De eerste hurdle is natuurlijk het hartritme. Dat was nu allemaal OK en verder heb ik goed gedoseerd en netjes gelopen.

Nu eerst 10 juni weer op avontuur met woef. Ruim 100 km lopen en overnachten. Daarna zien we wel weer wat het volgende avontuur gaat worden.

Onderstaand drie foto’s die ik voor heul veel geld kon aanschaffen…. Toch maar gedaan dan

klik voor groot


gegevens:

* 21 km
* 10 graden
* finish tijd 2.08.51 (6.05 min/km)
* HF max 164

mei 347 km – 2015 totaal 1.725 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 70 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 404+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

30.05.2015 – dunbar – 7 km

Vandaag een laatste rondje voor de HM van Edinburgh die morgen is. In 2012 liep ik ook de dag van te voren een rondje door Dunbar omdat dat vlakker is dan hier in de buurt. Woeffie mocht dus niet mee. Stakker. S. ging wel mee op de fiets en klikte een heel rolletje vol vanaf de fiets. Wel leuk want het is helemaal de route die we gelopen hebben. In 2012 maakte het rondje nog deel uit van een ingewikkeld en veel te zwaar schema dat me weken lang aan de leiband meenam. Ik vond er geen zak aan en ik weet nog steeds niet of dat nou uiteindelijk in juni ook voor de nieuwe ritmeproblemen zorgde. Hoe het ook zij, vandaag zouden we dat rondje wel even gaan doen.

Helaas niet helemaal vergelijkbaar met morgen, want het wordt morgen koud, stormachtig en nat. Ik kan dus qua kleding niet alles proberen maar loop wel weer eens op de Stinson Lite die ik ook al eeuwen niet meer aangetrokken heb omdat ik vooral onverhard heb gelopen.

We parkeren bij de Asda en lopen vanaf daar eerst richting het centrum. Na de warming up start ik met de rustige ronde continu. Het is nog best warm met het zonnetje erbij eigenlijk! Door het centrum, naar de rotonde met het grote gebouw en weer verder langs de weg. Langs het grote zwembad en langs de zee. Daar heb ik nog wel plannen voor een rondje maar voor vandaag even niet.

klik voor groot



Ik neem een korte detour dichter langs de zee tussen de huizen door en we lopen dan ook langs Rocks, een restaurant waar ze lekker eten hebben en we al een paar keer zijn geweest.

klik voor groot






Daarna weer terug naar de weg en langs de golfbaan richting John Muir park. De weg loopt even naar beneden en lekker in de schaduw dus dat komt mooi uit.

klik voor groot


Daarna even de weg over en langs het hospital dat je nauwelijks ziet liggen vanaf de weg. Ben benieuwd of dat wat voorstelt trouwens.

De weg loopt dan ineens wat op en neer. Het gaat nergens over maar ik verwachtte een biljartlaken eigenlijk want waarom zou ik hier anders dit rondje gaan doen……Ik heb een beetje de pest in. Ik loop net buiten MAF en heb zo net niks. Geen MAF en geen temprondje. Ik wil trouwens helemaal geen temporondje lopen. Dat temporondje moet ik morgen immers proberen te lopen op de HM.

We hobbelen verder, lopen over een fietspad weer terug richting ASDA en klokken af. Even de cool down. Stom rondje en niet echt leuk. Ik baal al van de HM want ik doe nu concessies aan onze runs hier. Het is mooi weer en ik was veel liever weer lekker op pad gegaan. Maar goed… ik schreef nu eenmaal in en ben op zich wel benieuwd of de training op lage HF nu echt werkt of niet. Ik heb geen specifieke training gedaan voor de HM dus ik ben benieuwd. De HF houdt zich rustig de laatste maanden dus dat zou niet echt een probleem moeten zijn en verder staat alles op groen behalve misschien het weer. Er wordt storm en regen verwacht. Maar dat zullen we allemaal nog gaan zien.

klik voor groot



Het zal mij benieuwen morgen. Ik hoop natuurlijk dat het ongeveer in de range van de berenloop 2014 zal worden, misschien wat sneller. Ik zou erg blij zijn met 2.10 (PB is 2.08 in 2012 in Edinburgh) maar we zullen het gaan zien morgen. Eerst slapen!

klik voor groot

gegevens:

* 7 km
* 12 graden

mei 326 km – 2015 totaal 1.703 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 70 km
hoka stinson lite – 538 km
hoka stinson trail – 404+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km