Category Archives: wedstrijden

Verslagen van wedstrijden

27.09.2015 – HM Nottingham – 21 km

Vandaag dan de dag van de HM in Nottingham. Hoewel ik er goed voor getraind heb/had, is de afgelopen week natuurlijk geen beste voorbereiding meer geweest. Dit is de zesde achtereenvolgende dag dat ik aan het lopen ben en ik ben al meer dan een week aan het hoesten. Mijn plannen zijn dus simpelweg bijgesteld. Maar ik ben hier nu en ik heb dus de afgelopen dagen zoveel mogelijk genoten van het buiten zijn en het lopen. Dan maar ‘vermoeid’ aan de HM beginnen. Zal ook nog wel lukken neem ik aan. Ik had al besloten om met de 2.10 pacer mee te gaan als dat uberhaupt zou lukken. Zou het me lukken om ‘niet fit’ 21 km achter elkaar (continu) te lopen na de afgelopen week van rare rondjes meestal met RWR, veel stoppen en stilstaan en al aardig wat hoogtemeters in de benen? Geen idee, ik wist alleen dat het parcours van de HM veranderd was en dat er trots geroepen was door de organisatie dat het zo’n leuke uitdaging dit jaar zou worden met de heuveltjes. Dat leek me allemaal wel mee te vallen maar waarom het nou allemaal weer veranderd moest worden, is mij niet duidelijk.

Om 6.15 rijden we weg van het huisje. Het is hartstikke mistig. Ook al geen longen weer en totaal anders dan de voorspelde zonnige en warme dag. Misschien knapt het straks nog op maar de 8 graden is toch wel erg frisjes. We tanken weer even gas bij de Shell om 18 km voor de parkeerplaats en ik ga maar meteen even naar het toilet. Daarna zijn we al snel op de vertrouwde parkeerplaats en we rijden lekker door naar voren zodat we dicht bij de start staan. S. moet straks immers weer naar de auto voor woef en voor de fiets die nu ook mee is. S. zal straks met fiets, hond en kar een stukje van het parcours gaan fietsen. Het is nog steeds enorm mistig en ijskoud. Ik dring voor bij de drukke dixies en we hangen nog wat rond bij de auto voordat we naar de startvakken gaan. We hebben al even gekeken hoe het er allemaal uitziet.

klik voor groot


Daarna gaan we naar de startvakken en langzaam trek ik wat laagjes uit om niet meteen af te koelen. De pacer met zijn 2.10 uur bord zien we ook ineens en die heeft geen flauw idee waar hij heen moet. Ik weet hem te vertellen dat hij naar het blauwe vak moet, waar ik ook ingedeeld ben. We lopen daar dus heen en dat is weer dezelfde plek als vorig jaar, waar ook de warming up gegeven zal worden door het beest en een fitte man.

klik voor groot



Het is toch nog even wachten op het startschot. Ik ben er inmiddels wel klaar voor dus kom maar op dan…..

klik voor groot

Gelukkig was het bij de start zo koud dat we woef rustig even in de auto konden laten. Vorig jaar was er nog een hond achtergelaten in de snikhete auto die bijna bezweek. Achterlijke mensen blijf je houden. S. gaat haar zo ophalen als ik weg ben!

Dan gaat eindelijk het startschot en kunnen we gaan lopen. Ik loop vlak achter de pacer en zie al snel dat hij redelijk langzaam loopt. Kan me niet schelen, ik wil gewoon lekker lopen en als het gaat, ook gewoon alles achter elkaar. De eerste mile is zeker te langzaam. Daarna doemt de eerste heuvel al op. Het stelt weinig voor en het loopt allemaal prima. Maar ik krijg tintelende handen. Geen idee waarom. Adem ik verkeerd? Tintelende handen hoort namelijk bij verkeerd ademen. Ik voel me verder echt prima maar dit voelt niet prettig. Heuveltje op gaat dus helemaal niet zoals ik wil, want ik ben bijna van plan om dan maar te stoppen als het wel weer gaat. Ik ben een enorme bangerik namelijk. Als ik iets voel dat ik niet kan thuisbrengen of niet snap, dan gaat de rem erop. Lopen moet vooral leuk en gezond zijn in mijn wereldje. Maar het gaat weer prima en ik loop redelijk vlot de heuvel weer af en maak wat tijd goed die ik verloren heb. De pacer loopt inmiddels al een stukje voor me uit, maar ik ga niet ineens hard lopen om hem weer in te halen.

klik voor groot

Ik loop aardig wat tijd weer goed op de heuvel afwaarts en de eerste 5 km zijn redelijk OK qua tempo. Maar ik weet dat dit geen redelijk getal is, want ik loop langzaam en heb alleen wat tijd goed gemaakt met de afdaling. De tweede lap van 5K mis ik op mijn horloge, dus ik weet niet echt wat ik aan het lopen ben en kijk ook niet echt moet ik bekennen. Ik wil graag gewoon doorlopen, niet stoppen en de finish halen. Ik weet dat ik op 7 mile S. alweer zal zien. Op 3 mile zag ik hem ook staan, maar toen hobbelde ik vrolijk voorbij.

Inmiddels schijnt de zon er al vrolijk op los. Het wordt warm. Ook dat nog. Van ijskoude start met mist naar warm weer. Ik ben blij dat ik op zich wel gestart ben met weinig kleding. Alleen heb ik een buff om mijn hals vanwege het hoesten en die gaat ook niet meer af. Maar warm wordt het! Misschien had ik daarom wel last in het begin. Vanwege het koude mistige week. Niet echt opgewarmd begonnen etc. Geen idee. In ieder geval loopt het nu allemaal weer goed.

klik voor groot

Op het 7 mile punt zie ik inderdaad S. weer en hij heeft lief een natte spons klaar. Die wil ik wel! Ik heb inmiddels ook al een waterzakje aangepakt bij de controle post en dat heb ik ook in mijn hand!

klik voor groot

Ik ben happy met mijn sponsje. Nu kom ik er wel neem ik aan. De pacer zie ik nergens meer en ik gok en beetje dat ik misschien nog wel op 2.15 binnen kan komen. Maar eerlijk gezegd gezegd boeit het me niet.

klik voor groot

Ik doe lang met mijn waterzakje en neem vrij aan het einde nog een watertje aan. Helaas zit die nog dicht en heb ik veel agressie nodig om het geval open te scheuren met mijn tanden. Die blijven gelukkig nog in mijn bek. Stom systeem.

Ik ga toch maar eens op mijn klokje kijken wat ik aan het lopen ben. Zou ik 2.15 nog halen? Hoe ver is het eigenlijk nog? Ik gok een beetje qua afstand. Ik zie het 1 mile bord opdoemen en ga versnellen. Dat gaat allemaal nog goed. Maar ik reken en reken en zie al dat ik 2.15 niet meer ga halen. Verdorie, dat is toch best jammer eigenlijk. Zou 2.16 nog wat dan nog kunnen? Ik loop al langs het water en zal straks rechtsaf slaan. De route is wel beter dan vorig jaar moet ik bekennen. Nu is het einde tenminste normaal. Daar lopen we het gras al op. Ik ga toch nog even aanzetten en ren ineens iedereen voorbij. Hahaha, ik snap wel dat als je echt kunt hardlopen, dat het dan leuk is om mensen in te halen. Maar helaas…. de klok springt net op 2.17 als ik over de finish kom. Echt 2.17.00 is mijn finish tijd. Had ik een seconde sneller gelopen dan was het nog net een 2.16 geweest. Ik vind het allemaal prima zo. Hartslag gemiddeld 146 dus wat wil je nog meer. Eigenlijk hoor je helemaal niet te starten als je zo rochelt maar dit moet kunnen.

Ik loop bijna langs de medailles maar ik krijg er gelukkig toch eentje en ga op zoek naar S die er ook al is.

klik voor groot


Woeffie is ook weer blij dat het roedeltje compleet is. Nog even uitlaten en lekker even niksen bij de auto in de stralende zon. Droge broek aan en lekker winddicht jasje aan.

klik voor groot

Terwijl ik rommel met woef (pootje, eten etc) gaat S. nog even een foto maken van het terrein dat nu wel in het zonnetje ligt.

klik voor groot

Daarna gaan we de fiets achter op de auto zetten in plaats van op het dak. We gaan even sushi eten in de stad en we weten al dat we anders qua hoogte er niet in kunnen rijden. We lossen dat dus even op met de haak achter op de trekhaak.

klik voor groot

Daarna rijden we naar het centrum dat eeuwen duurt vanwege de rij auto’s en de afgesloten wegen vanwege de marathon. Maar uiteindelijk vinden we onze bestemming toch. De sushi boer en de PC world om naar een laptop te kijken voor S. De sushi vinden we eigenlijk niet echt lekker dus we zijn na niet al te lange tijd alweer weg. De laptop bevalt wel en die gaat dus mee naar huis.

klik voor groot

Zo komt er dus weer een einde aan een dagje Nottingham. Ik heb eigenlijk niet echt een gevoel bij deze loop. Ik ben verrast dat ik na al deze dagen lopen gewoon 21 km achter elkaar kon lopen op mooie lage hartslag. Dat ik aan het einde toch nog zo kon versnellen. Ik wilde dat gewoon nu niet omdat ik niet top fit was. Ik ga dan geen risico nemen om later problemen te krijgen door een loop die net teveel was. Bovendien wil ik morgen ook weer gewoon lopen en de rest van de week ook. Dus wat dat betreft ben ik dik tevreden. Qua eindtijd is het natuurlijk verschrikkelijk. Het is niet de langzaamste tijd maar het komt er wel dichtbij. Hoewel je dat ook weer in ander perspectief kunt plaatsen als je bedenkt dat ik nu met mooi lage hartslag liep (en dus gewoon veel harder kon), terwijl ik bijvoorbeeld in 2012 in Weesp toen nog met ritmeproblemen een 2.23 HM liep. Ik weet het niet, het blijft een raar spelletje dat hardlopen.

Op naar de volgende run dan maar weer. Komende week nog lekker veel avonturen beleven en dan maar weer eens kijken. Ook eerst goed beter worden. Een betere HM komt er nog wel. Voorlopig blijft de 2.08 dus nog even mijn PR (Edinburgh 2012 en 2015).

gegevens:

* 21 km
* van 8 stijgend naar 17 graden, van mistig naar zonnig
* finish tijd 2.17.00

september 269 km – 2015 totaal 2.999 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 115 km
hoka stinson lite – 100 km
hoka stinson trail – 855+ km
hoka clifton 2 – 100 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 439 km
pure grit – 20 km
gel-lyte 33 – 11 km

06.09.2015 – vlietloop (5K) – totaal 9 km

ronde 1: 4 km

Vanmorgen even kort warmgelopen met 200-tjes.

warmlopen voor 5K race vanmiddag

lap 1: 5.07 min/km – 126 (136) – cadans 162 (168) – stride 1.20
lap 2: 5.25 min/km – 128 (139) – cadans 160 (164) – stride 1.14
lap 3: 5.18 min/km – 128 (142) – cadans 164 (168) – stride 1.14
lap 4: 5.07 min/km – 130 (142) – cadans 162 (168) – stride 1.19
lap 5: 5.18 min/km – 131 (143) – cadans 164 (166) – stride 1.14

uitlopen 300 mtr

lap 6: 6.42 min/km – 126 (135) – cadans 164 (166) – stride 0.91

gegevens:

* 4 km
* 14 graden

september 51 km – 2015 totaal 2.781 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 115 km
hoka stinson lite – 350 km
hoka stinson trail – 830+ km
hoka clifton 2 – 100 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 439 km
pure grit – 20 km

Ik schrijf niet graag van te voren iets over een loop, maar doe het nu toch. Vanmorgen even ingelopen voor de 5K van vanmiddag 12.10 uur. Het is eeuwen geleden dat ik een 5K liep. Dit jaar nog wel voor de grap op het liggende beeld in de UK en dat was leuk maar met keiharde wind en alleen maar klimmen en dalen over het beeld. Meer leuk dan iets anders. In 2011 liep ik de Vlietloop ook, als training voor de eerste HM in Notthingham destijds. Vandaag wil ik gewoon eens kijken of het nou echt geholpen heeft al die trainingen op hartslag. Kunnen mijn benen wel mijn cardiovasculaire vooruitgang bijbenen? Haalt de HF nu helemaal niet meer die rare grens of ga ik er zelfs gewoon overheen? Ik heb geen idee maar ik ben erg benieuwd eigenlijk. Ik ga me dus niet kapot lopen maar heel erg mijn best doen.

Vanmorgen zag ik tot mijn verrassing dat ik snelle 200-tjes op mijn gemakje haalde maar weer met enorme paslengte (tot 1.20 mtr) en met een kleinere cadans. Idioot is dat toch. Dat geeft een grotere kans op blessures. Op een 5K is dat niet zo erg allemaal maar de vraag is of je dat dus inderdaad wel vol houdt op de 5.000 mtr. We gaan het zien. In 2011 liep ik volgens de boekjes 27.09 maar met een te kort parcours waardoor ik gewoon 5.32 min/km heb gelopen. Dat zou dus beter moeten kunnen volgens mij. Mijn PR staat op 5.17 min/km uit 2012. Ik ben tevreden met alles sneller dan 5.30 min/km dus we zullen zien. Voor het eerst heb ik nu warm gelopen…..

Wordt vervolgd

ronde 2

Nadat ik vanmorgen ben thuisgekomen voor de warming up, schrijf ik nog even wat op mijn weblog en dan gaan we alweer bijna naar de start. Het is redelijk goed weer, droog maar winderig. Zodra we Voorschoten inrijden, herken ik het weer van 2011. We zijn van alles vergeten, zelfs een fototoestel. Blijkbaar allemaal een beetje ontwend. Parkeren op de parkeerplaats en dan inschrijven in het sportcentrum. We blijken veel te vroeg te zijn dus ik ga nog even in de rij voor de plee en we drinken een kopje thee.

klik voor groot


Dat zitten zo van te voren is eigenlijk helemaal niet prettig maar we vinden uiteindelijk een stoel uit de wind en daar gaan we wachten totdat we richting de start kunnen wandelen.

klik voor groot


Het waait behoorlijk als we buiten zijn. Ik heb nu voor het eerst ook het parcours gezien. Heel anders dan in 2011 en ik vrees dat het niet al te snel is met al die bochten, stukjes gras en stoepjes. Waarom ze dat nou zo veranderd hebben, is mij een raadsel eerlijk gezegd. Vorige keer was het redelijk rechttoe rechtaan met een keerpunt op de helft ongeveer. Beter (maar ook druk).

klik voor groot

Bij de start staat een man met een schattig Labrador pupje van 8 weken. Echt een dotje en gelukkig leidt dat een beetje af want ik vind er natuurlijk weer geen bal aan hoewel het niet extreem druk is bij de start.

klik voor groot

Ik trek uiteindelijk maar mijn lange broek en jasje uit en ben klaar voor de start.

klik voor groot

S. loopt een beetje vooruit om me straks te kunnen zien. Als het startschot klinkt, gaat iedereen op weg.

klik voor groot


Druk en je kunt er niet echt goed door. In de eerste kilometer ren ik al bijna tegen een paal. Ook niet zo handig. De eerste kilometer gaat snel voorbij en klok ik af op 5.22 min/km. Nu de rest nog. Ik vind het lastig om ergens aan te haken. Er loopt van alles voor me en om me heen maar het lukt me niet om lekker een stukje me aan iemand op te trekken.

klik voor groot



In de vierde lap krijgen we de wind tegen en dat speelt me denk ik parten in de laatste lap. Langzaam gaat het dashboard lampje knipperen. De ene hersenhelft roept dat er geen bal aan is en dat ik best rustiger kan lopen. De andere hersenhelft kan die schreeuwerd niet overstemmen en het tempo zakt. Waarom eigenlijk? Ik heb nergens last van, een race voelt anders dan een training maar toch lukt het me niet meer om mezelf op te krikken. Nog maar een paar honderd meter notabene. Omdat ik het parcours niet in mijn hoofd heb, weet ik niet waar ik ben en hoe ver het nog is. Ik vergeet op mijn horloge te kijken en zie dus niet dat ik met eventjes aanzetten gewoon onder de 27 minuten zal duiken. Oenig maar waar. Ik zie ineens S. staan. Weet ik veel dat het dan nog maar 400 mtr is. Ik hoor het niet eens (hij schijnt het geroepen te hebben) maar ik struggle verder.

klik voor groot

Dan ineens zie ik de winkelstraat van de start. He? Weer vergeet ik te kijken en dus sprint ik niet naar de finish. Wederom oenig. Niks aan te doen, daar is de finish en ik klok af op 27.01.

lap 1: 5.22 min/km – 144 (153) – cadans 166 (170) – stride 1.12
lap 2: 5.28 min/km – 151 (162) – cadans 166 (168) – stride 1.10
lap 3: 5,27 min/km – 154 (156) – cadans 166 (170) – stride 1.10
lap 4: 5.31 min/km – 157 (160) – cadans 168 (170) – stride 1.08
lap 5: 5.42 min/km – 157 (162) – cadans 168 (170) – stride 1.04

finish time 27.01

klik voor groot

Weliswaar sneller dan in 2011 (toen op beter parcours) en ik ben op zich tevreden voor vandaag. Slechte voorbereiding met een hele dag op pad gisteren, verkeerd gegeten en het rare parcours met alle bochtjes etc. Ook gezien mijn andere tijden en het feit dat ik inmiddels toch echt 4 jaren ouder ben dan in 2011 toen ik al die 5K races liep. Ik finish als 24e dame in een veld van 106 dames. Nog veel dames die achter me aan komen dus. Leuk om weer eens te doen, dat zal ik nog een keer doen denk ik. Best een leuke afstand om mee te oefenen. Nu eerst richting de Hm in Nottingham over 3 weken.

klik voor groot

gegevens:

* 5 km
* 16 graden
* 5K – 27.01 – pace 5.30 min/km – HF 153 (162) – cadans 166 (170)

september 56 km – 2015 totaal 2.786 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 115 km
hoka stinson lite – 350 km
hoka stinson trail – 830+ km
hoka clifton 2 – 100 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 439 km
pure grit – 20 km

31.05.2015 – edinburgh half marathon – 21 km

Vandaag is het dan de dag van de HM van Edinburgh. In 2012 liep ik diezelfde HM voor de eerste keer en daar haalde ik toen mijn PR (dat nog steeds staat 2.08.29). Ik deed een vermoeiend en zwaar schema daarvoor met in de aanloop een 5K en 10K wedstrijd waar ik overigens ook een PR haalde destijds. In 2013 zou ik hier dan de hele marathon gaan lopen, maar uiteindelijk startte ik niet omdat ik – na alle weken training en de volle afstand – een rare liespijn kreeg die niemand kon verklaren. Ik durfde het niet aan en liep gewoon wat voor mezelf toen. In 2014 liep ik uiteindelijk hier toch de marathon overigens. Dat jaar hadden we een top vakantie met heel mooi weer en ging S. voor het eerst ook met de fiets mee op rondjes in de buurt.

Dit jaar geen poespas rond schema’s en trainingen. Ik heb totaal niet getraind voor een (snelle) halve marathon want ik liep voornamelijk offroad en op MAF. Maar op zich zou dat laatste me niks in de weg moeten leggen voor een goede tijd want het legt een prima basis. Aangezien mijn hartritme me vanaf november 2014 niet meer zo in de steek laat tijdens snellere runs, zou in principe alles op groen moeten staan voor een redelijke run. Fit was ik op zich zeker. Zo mijmerde ik over mijn beste tijd van 2012 (2.08.29) en de tijd van de laatste HM in Terschelling november 2014 (2.14.35) en de Bruggenloop in december 2014 (1.33). Die laatste was geen beste uitslag eigenlijk. In 2015 liep ik alleen de ultra in februari en een 5K en 10K voor de lol op heel lastig terrein. Eigenlijk gingen beide runs wel goed overigens. Wat zou ik dan nu kunnen lopen? Ik dacht niet zozeer aan mijn 2.08 en nam me voor happy te zijn met een tijd sneller dan 2.14 maar helemaal blij te zijn met een 2.10. Met die gedachte ging ik gisteren lekker slapen. We zouden om 6.30 vertrekken naar Edinburgh. Eerst richting Musselburgh om de auto te parkeren bij de finish en daarna door naar de start. D. was weer zo aardig om ons weg te brengen naar de stad en voor het eerst hadden we de fiets ook bij ons in de taxi. Vorig jaar reed D. de hele weg met S. langs het parcours van de hele marathon. Voor niemand eigenlijk leuk en ook niet handig. De fiets leek een prima idee dus zo hadden we het gepland.

De voorspellingen waren vreselijk voor vandaag: harde wind en slagregens. Er was zelfs een weerswaarschuwing uit gegaan vanuit de organisatie. Eerst maar eens zien. Keurig op tijd vertrokken we vanmorgen. Ik had een beker slimfast met ribose genomen en had een reserve softflaskje mee voor bij de start met ribose en nesquick. In mijn spibeltje had ik 150 cc nesquick en ribose gedaan voor het geval dat. Verder lekker niets. Geen rugzakje, helemaal niets. Dat loopt toch zoveel lekkerder dan met iets op je nek!

De auto konden we prima kwijt bij het sports centre in musselburgh. Overigens stond bij terugkomst een medewerker iedereen weer weg te sturen want ze wilden natuurlijk alleen members daar hebben. Maar wij hadden een fijne plek niet te ver van de finish. Daarna gauw met de taxi richting centrum Edinburgh waar D. ons afzette en verder geld ging verdienen met andere lopers.

klik voor groot



Even snel bij een mooi hotel op een lekker warm toilet plassen en daarna naar de start. Het regende zachtjes maar de wind viel erg mee. Stom genoeg hadden we geen ponchos meegenomen maar ik had wel mijn dunne waterdichte broek aan en een regenjack. Voor de run had ik mijn lange tight aan, een korte mouwen thermo en een shirtje. Voor het begin de dunne sleeves en een petje vanwege de regen. De pet en de sleeves bleken toch veel te heet vanaf de eerste meter overigens!

klik voor groot

We waren niet extreem vroeg en hoefden dus niet al te lang te wachten op Regent Road. Mijn startvak was daar vrij vooraan dus dat was ook prettig. Om 8.05 ging de eerste wave van start en om 8.10 ging ik dan over de start streep. Er was omgeroepen dat Regent Road erg slippery was en dat klopte ook. Het zorgde ervoor dat ik netjes liep en vooral niet te snel van start ging. In 2012 scheurde ik de eerst 5 km weg met 5.30 min/km wat ik dus totaal niet heb volgehouden. Nu bleef ik rond de 6 min/km lopen en dat zou ook al prachtig zijn als ik dat zou kunnen volhouden met een continue loop.

klik voor groot






De eerste kilometers gingen snel. Even door de stad en daarna door een soort parkje. Ik hoopte S. daar te zien om mijn pet af te kunnen even. Helaas heb ik hem daar niet gezien maar een stuk verderop wel en toen kon ik mijn pet en sleeves kwijt. Heerlijk! Ik kwam snel weer in mijn ritme en draafde door. De eerste 5 km gingen keurig op 6 min/km en al snel draaiden we de promenade langs de zee op. Ik wist dat daar de 10 km mat ook zou liggen. Helaas zag ik S verder nergens langs de route. Ik hoopte maar dat het allemaal OK was op de fiets (dat bleek zo te zijn gelukkig).

klik voor groot







Ik liep in 1.00.00 over de mat, keurig op 6 min/km dus ik was tevreden maar ik moest het nog wel even zien vol te houden natuurlijk. Na de boulevard weer langs de weg. De route is echt vreselijk maar vandaag was ik alleen bezig met mijn horloge en met lopen. Ik had de route immers al eens gezien en veel was er niet te beleven.

klik voor groot




Ik wist dat Musselburgh racecourse nu al snel dichterbij zou komen. Op 15 km langs de racecourse, dan met 16 km bij de rotonde Musselburgh weer uit en dan het heen en weertje dan in 2012 nog zo lastig was. Met 12 km wurm ik mijn softflaskje uit de spibelt tijdens het lopen. Ik raak wel even uit mijn ritme maar ik heb het snel op en ben daarna weer snel in het ritme. Ik kan inmiddels wat beter cadans vasthouden terwijl ik andere dingen aan het doen ben. Toch maak ik een rekenfout, want ik reken met 6 min/km en reken door met een finishtijd van 2.06 terwijl dat niet klopt. De route is 21.22 km en die 220 mtr kost dus meer dan een minuut. Eigenlijk stom, want ik had met 6 min/km moeten rekenen met een basis finish tijd van 2.07.15 ongeveer. Mijn PB is 2.08.29 dus ik kon maar 75 seconden verliezen op het hele stuk. Maar goed… voorlopig liep ik in ieder geval nog mooi vlak en niet zoals in 2012 waar ik van 5.30 min/km over de eerste 5 km al snel wegzakte en uiteindelijk zelfs op 6.35 min/km zou gaan lopen in het vierde blok (!). Nu ging het veel beter dus ik had nog steeds goede hoop op een mooie tijd die nog niet eens moeilijk te halen zou zijn. Omdat dit weer de eerste keer was dat ik zoiets deed, was mijn eerste doel nu mooi vlak te lopen op een redelijk goede tijd. Zou het gaan lukken? Ik loop verder en al snel klinkt het 15 km signaal op mijn horloge. Ik loop door Musselburgh langs de racecourse.

klik voor groot


Het ziet er nog steeds goed uit. In tegenstelling tot 2012 voel ik dat ik er nu bijna ben. Even naar de rotonde en dan kan het niet meer dan 2 km zijn tot het keerpunt. De weg glooit een beetje op en neer maar het voelt prima. In 2012 leek dit nog een op en neer gaande weg met eindeloze stroom lopers waar het keerpunt maar niet in zicht kwam. Hopeloos was het toen en ik verloor veel tijd. Nu niet, ik hou het tempo vast en kijk per kilometer. 17 km… nog steeds op schema…. 18 km en inderdaad is daar het keerpunt al…..De andere kant weer op en zien dat er nog een eindeloze stroom lopers aan die kant loopt. Daar komt kilometer 19 al en nog steeds gaat het goed. Alleen had ik dus iets beter moeten rekenen (achteraf)…..Ik zie en 12 mile bord dus nog maar 1.600 mtr. Ik kijk op de klok en reken uit wat de finish tijd zou kunnen zijn. Ik zet een beetje aan maar wanneer moet dat nou…. Bij de rotonde staat S. te roepen. Ik til mijn hand op maar ben bezig met de tijd nu. Normaal doe ik dat niet zo eigenlijk maar het loopt nu prima en niets staat me in de weg om een redelijke tijd te lopen. Zonder tempowerk, zonder schema en zonder specifieke training voor dit evenement. Ik heb gewoon al 20 km continu op mooi tempo gelopen. Het voelt best goed en het voelt als een opsteker na mijn eigen trainingen en het geduld om weer op de weg te komen. Ik loop door de mensen massa die bij de rotonde staat en ga op weg naar het park waar de finish is. Die finish is ineens dichterbij dan ik denk en ik ga linksaf het park in. Daar liggen van die enge ijzeren platen die misschien ook glad zijn. Maar ik kijk op mijn horloge. Ik zie de 2.08 in beeld en ik WIL per se nu nog op 2.08 finishen. En dat lukt. Ik klok af. De 2.08 is het enige dat me boeit. Ik weet dat het (net) geen PB is maar ik ben stomverbaasd en verrast. Wat goed zeg en dan ook nog op deze manier Vlak, zonder gedoe en gewoon ‘goed’. Na alle kilometers van de afgelopen weken. Goed gedoseerd.

klik voor groot

Na de finish krijg ik de medaille en het zakje met goodies en T-shirt. Jammer genoeg blijkt het een hele grote maat te zijn. Niks aan te doen. Het shirt uit 2012 heb ik wel eens gedragen want het was toen een fijn shirt.

klik voor groot

Dit jaar zie ik S. meteen staan bij de finish. Dat is fijn want dan kan ik mijn kleren pakken en me even snel gaan omkleden. Mijn nieuwe Lafuma softshell zit heerlijk ondanks mijn vochtige armen. Het is namelijk weer bloedheet in de kleedkamers. Maar ik ben weer lekker warm en aangekleed. S. is gelukkig niet nat geworden onderweg. We hadden anders al bedacht dat we eventueel bij de grote Tesco in de buurt zouden kunnen omkleden als het zou regenen. We moesten immers eerst nog even naar de auto lopen nu.

klik voor groot

Zo jammer dat hij me onderweg overal gemist heeft. Maar zo met de fiets was een verademing duidelijk. Je bent overal natuurlijk veel sneller met de fiets. Dit was een prima oplossing op deze manier.

We wandelen samen terug naar de auto, proppen de fiets erin en gaan vlees halen voor woef en eindelijk en dingetje voor aan haar harnasje met telefoonnummer en naam erop. Daarna gaan we lekker eten bij Rocks. Waf is al uitgeweest met de vrouw van D. Toen we aan kwamen rijden, komt zij met haar dochter net aanlopen met de vier honden en woef. Een mooi gezicht en woef gaat helemaal uit haar dakje als ze ons ziet. Ook weer happy.

klik voor groot

Ik vond het eigenlijk wel grappig vandaag moet ik bekennen. Niet gedacht dat het zo goed zou gaan eigenlijk. De eerste hurdle is natuurlijk het hartritme. Dat was nu allemaal OK en verder heb ik goed gedoseerd en netjes gelopen.

Nu eerst 10 juni weer op avontuur met woef. Ruim 100 km lopen en overnachten. Daarna zien we wel weer wat het volgende avontuur gaat worden.

Onderstaand drie foto’s die ik voor heul veel geld kon aanschaffen…. Toch maar gedaan dan

klik voor groot


gegevens:

* 21 km
* 10 graden
* finish tijd 2.08.51 (6.05 min/km)
* HF max 164

mei 347 km – 2015 totaal 1.725 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 70 km
hoka stinson lite – 559 km
hoka stinson trail – 404+ km
minimus MT – 26 km
pure flow – 372 km
pure grit – 20 km

21.03.2015 – cragside – 30 km (met 10K race)

Vandaag loop ik eerst een 10K race op Cragside. Toen mijn 5K race een succes was op Northumberlandia omdat je daar anders nooit zou zijn gaan lopen, besloot ik me in te schrijven voor die evenement omdat ik graag op Cragside wilde lopen. Dit is dan een mooie stok acter de deur en het inschrijf geld was net zo veel als het toegangs geld. Overigens kan ik vast verklappen dat er helaas geen medaille bij deze race hoorde en dat is dan wel weer jammer natuurlijk. Vannacht waaide het weer hard maar ook dat kon de pret niet drukken en woef en ik gingen keurig op tijd op pad voor de registratie. Het is 45 minuten rijden en ik wist precies waar het was, aangezien ik er vaak langs ben gereden op weg naar Simonside. Even na 8 uur reden we het terrein al op en kon ik lekker dichtbij parkeren bij de registratie. Wel fijn want ik wilde eerst even waf uitlaten en na de run natuurlijk ook meteen weer naar haar toe. Het plan was om eerst de race te lopen en daarna lekker op pad te gaan om alles te gaan verkennen met woef. Ik had (gelukkig) een setje droge kleding bij me zodat ik me kon omkleden na de run in schone en droge renkleding. Ook had ik eten bij me voor woef en vor mezelf dus ik kon even vooruit.

Ik liep na aankomst naar de tent voor registratie en maakte een kiekje van het meertje. Jammer dat het zulk donker weer was maar het was wel erg mooi al. Ik was zo benieuwd!

klik voor groot

Daarna gauw terug naar de auto en even een stukje gewandeld met woef. Ze kon nog lekker los want er was geen hond natuurlijk. Overigens heeft ze de hele dag lopsgelopen daar omdat er niemand was. Ideaal en ze had het reuze naar haar zin, liep voor me uit en keek blij. Ik werd daar zelf ook vrolijk van.

Ik maakte een foto van het estate en de ijzeren brug (uit 1866). Wat was het ontzettend mooi! Ik was zo vreselijk benieuwd naar het gebied! De race zou over de estate drive gaan, dus helemaal verhard. Eerst een kilometer dalen, daarna een beetje golvend tot vlak, en tussen kilometer 5 en 7 sterk stijgend (120 meter omhoog), daarna vlak en daarna knallen naar de finish. Maar ik wilde niet echt racen of mezelf blesseren, ik wilde wel mijn best doen om op tempo te lopen maar wilde daarna ook nog lekker op pad kunnen.

klik voor groot

Zo gezegd zo gedaan. Ik deed woef in de auto, ging nog even in de rij voor de toiletten en daarna op weg naar de start, ruim en kilometer van de registratie vandaan. Ideaal want dat is een mooie opwarmer. Dat ging heuvel op dus dit mochten we straks als eerste weer naar beneden en zou ook de laatste kilometer vormen van de race. Leuk om dat zo alvast te zien!

Er stonden netjes vakken voor de startlijn en ik koos de 60 minuten want sneller zou ik niet zijn. Ik zou al erg blij zijn als ik onder de 60 minuten zou blijven op dit parcours, ongetraind en met vermoeide benen van het Hadrian’s Wall avontuur. Een beetje kletsen met mensen om me heen en daarna op weg. Niet te snel de eerste kilometer want ook naar beneden kan je jezelf al kapot rennen. Het ging eigenlijk heel goed en het was erg mooi onderweg. Van alles al te zien zoals een mooie waterval en een dam. Inderdaad de klim net voor de 5 kilometer. dat viel niet mee en niet tegen. Ik kon gewoon door blijven lopen. De 5 km deed ik in minder dan 29 minuten ondanks het klimmen. Ik was benieuwd of het zou lukken om onder de 60 te blijven op de 10 met de 2.5 km klimmen maar ik zou wel zien. Ik hobbelde rustig door en haalde tot mijn verrassing ook nog mensen in (ik zou er meer dan 100 achter me laten in een veld van 300). Mijn kracht ligt nu denk ik in het snelle herstel. Klimmen gaat niet snel maar ik ben meteen hersteld en kan daarna gewoon door. Ik liep langs Nelly Moss lake en wist zeker dat ik daar straks weer heen zou gaan. Prachtig! Overal was het mooi en het was echt genieten ondanks dat ik best even door moest lopen.

Na 8 kilometer zette de daling in. Dat liep heerlijk maar ik kreeg het enorm warm. Ik had ook een hele rode kop toen ik over de finish kwam. Ik klokte zelf af op 59 minuten, ruim onder de 60 dus en de netto tijd weet ik nog niet. Ik was tevreden en blij verrast. Mijn PR op de 10 km ligt op 55 minuten waarvoor ik echt enorm getraind had en dat was op vlak terrein. Ik was vooral erg blij met mijn hartslag. Geen gekke dingen, niet blijven hangen, mooi reactief en gemiddeld 151 dus op dit terrein voor een 10K race niet verkeerd (MAF ligt op 138).

Ik haalde mijn schone kleding uit de auto en mijn camera en maakte wat foto’s bij de finish. Er kwamen nog steeds mensen binnen!

klik voor groot


Daarna woef uit de auto gehaald en samen op pad gegaan. Ik liep eerst zelf een stukje, richting het pump house en de Archimedes screws. Cragside was het eerste huis in de wereld dat werd verlicht door hydroelectriciteit in 1878. Lord Armstrong gebruikte het water uit de meren om electriciteit op te wekken door een turbine. Er is dus van alles te zien en het eerste waar ik naar ging kijken waren de Archimedes schroeven die nu gebruikt worden voor 10% van de benodigde electriciteit voor het estate. Daar viel ik bijna over wippene padden die al de lente in hun bol hadden.

klik voor groot



Daarna ben ik terug gegaan naar de informatiehut op het parkeerterrein voor een plattegrondje en daar kreeg ik (gelukkig) de map maar ook vier foldertjes met vier wandelroutes en informatie. Dat was leuk, want nu kon ik het hele gebied verkennen zonder weer on road te gaan over de estate drive. Ik koos eerst voor de zwarte route (views of cragside) met veel klimmetjes en uitzichten. Je ziet hier geweldige bomen, waarvan er eentje 40 mtr hoog is en geacht wordt de hoogste van de Uk te zijn. Het was erg mooi en ook het uitzicht naar Rothbury is prachtig.

klik voor groot


Toen ik de route bijna gedaan had, pakte ik de blauwe route op (Nelly’s Moss lakes walk). Daar was ik langs gelopen tijdens de run dus ik wilde daar graag nog even kijken. Hier zie je eerst een soort dubbele dam. Na het bruggetje zie je een soort torentje on het water staan. Daar zit de klep die oorspronkelijk het water moest doorvoeren naar de turbine in het Power House waar ik begonnen was met mijn speurtocht. Ergens op een foto onderaan zie je een afbeelding van het verloop van het water. Veel hoogteverschillen dus en wat een vondst om het zo te maken allemaal. Het meer was prachtig maar het was helaas wel bewolkt en donker dus het komt op de foto’s niet zo erg mooi over. Ik genoot echt van mijn run en het was ook erg leuk om dingen te bekijken zo onderweg.

klik voor groot



selfie met woef

Na het rondje rond het meer pakten we de rode route op (gunwalk) die meer het oostelijke deel van Cragside zou beslaan. Daar waren ook nog wat dingen te bekijken. De route was al erg mooi!

klik voor groot

Even van de route af om het Tatched Boathouse te gaan bekijken. Vreem dgenoeg beslaat geen enkele route dit gebouw en ik was blij dat ik er even in ging om te kijken! Het meer staat nu droog dat is duidelijk.

klik voor groot

Vanaf daar een stukje over de estate drive en langs de dam (Blackburn Dam) met de waterval waar we ook tijdens de run langs gelopen waren.

klik voor groot

Terug naar de route en richting Cragend Quarry. Vreed genoeg heb ik daar geen foto van. Hier keek ik even op een informatie bord en zag dat ik nog naar de Shepherds hut kon gaan en naar een rock tunnel en andere bijzondere stenen.

klik voor groot

Ik vond de route op dat stuk wel uitdagend en vroeg me af of wandelaars hier nou geen moeite mee zouden hebben. Op dit stukje heb ik echt niet alles kunnen joggen.

klik voor groot




Uiteindelijk kwamen we weer bij het estate uit. Er kwam zelfs een zonnetje tevoorschijn en dat maakte het estate nog mooier.

klik voor groot

Vanaf het estate was ik nog steeds niet uitgekeken en via het pinetum ben ik nog even terug gegaan om naar het waterwheel en het powerhouse te gaan kijken.

klik voor groot

Hier zag ik het overzicht van de route die het water moest nemen via alle lakes en hoogteverschillen. Erg interessant. Jammer dat ik het huis niet kon bezichtigen vandaag maar er is nog veel meer te zien en te beleven daar.

klik voor groot

Ik had 20 km extra erop zitten dus vandaag ruim 30 km op de teller. Een erg leuke en boeiende dag met een geweldige route.

Meer informatie over Cragside staat op de site. Daar staan ook onder het kopje ‘walks’ de vier wandelroutes die ik allemaal gedaan heb (en meer) en wat foto’s.

Zeer de moeite waard en eigenlijk moet je dus van te voren de hele site bestuderen, want ik heb blijkbaar de gegraveerde stenen rond Tumble lake gemist. Heel stom maar dat staat nou weer niet op de wandelroute kaarten.

gegevens:

* 30 km
* 10 graden – bewolkt
* 10K race 59.05 finish tijd

mrt 262 km – 2015 totaal 985 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 387 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 417 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

07.03.2015 – northumberlandia trail race 5K – totaal 8,5 km

Ik had me al eeuwen geleden ingeschreven voor een run op Northumberlandia. Ik ben er nog nooit geweest dus dit was een mooie kans. In 2012 is het pas klaargekomen: een landschap in de vorm van een liggende dame van 1000ft hoog, compleet met twee pront opstaande tieten en een gezicht. Daar overheen allerlei paden die soms erg steil zijn. Mooie uitzichten, waaronder uitzicht op een soort mijn met groot materieel. 3 miljoen pond kostte het en in 2014 werd het visitor centre geopend. Alles ziet er nog vrij nieuw uit, maar zal natuurlijk over de jaren heen steeds volwassener en groener worden. Meer informatie staat hier.

Aanvankelijk wilde ik de loop aan me voorbij laten gaan, maar ik vond het toch wel een grap eigenlijk en dus vertrokken woef en ik om klokslag 7.30 richting Cramlington. Ik was alleen om 2.00 uur wakker geworden vanwege de gierende storm en daarna nog een aantal keren en ook in de auto werden we bijna van de weg geblazen door de keiharde wind. Dat zal wat worden op die open vlakte! Maar het zou een mooie oefening zijn en ik was ontzettend benieuwd. Dit is nou echt een rondje dat je normaal niet zo even gaat lopen!

Keurig op tijd komen we even voor 8.30 aan op de parkeerplaats. Dat valt me mee, want er is volop plek voor de auto’s en de start zal op het veldje vlak voor de ingang zijn. Spulletjes kunnen dus in de auto en dat is makkelijk als je in je eentje bent. Ik ga naar de registratie en wandel daarna op mijn gemakje met woef even naar de liggende dame om alvast te kijken. Het is wel indrukwekkend en ik schiet in de lach. Wie had dat ooit gedacht. Daar ben ik toch al heel wat keren vlak langs gereden! Ik wandel wat heen en weer en ga daarna maar terug naar de auto. Het waait als een idioot en ik merk al snel dat we tegenwind zullen hebben als we het hoofd moeten beklimmen.

klik voor groot




Om 9.30 zal de start zijn en vooraf krijgen we uitleg over de route. Overal blijken echter marshals te staan en alles is heel erg duidelijk ondanks dat er toch een aantal linten kapot zijn gewaaid. Petje af voor de organisatie. Zo kan het dus blijkbaar ook.

klik voor groot

Als het startschot klinkt scheurt iedereen weg. O ja, dit is maar een mini rondje en ik moet dus ook even aanzetten natuurlijk. Het is april 2013 dat ik voor het laatst een 5K liep dus ik ben dat niet meer zo gewend. Maar ik weet ook dat ik niet al te snel van start moet gaan met die rare hartslag en bovendien wil ik straks met woef nog op stap. Maar ik word al snel warmer en begin mensen in te halen. Het gaat vrij aardig ondanks de klimmetjes die gelukkig ook weer omlaag gaan. Op elk punt staat wel een marshal die ons niet alleen de weg wijst, maar ook aanmoedigt. De sfeer is goed en je hebt geen last van de lopers, waarschijnlijk doordat de begin meute veel sneller is dan ik. Doordat je in een soort doolhof loopt, zie je overal wel lopers rennen en dat is leuk. Je weet alleen niet zeker of ze voor je uit lopen of achter je. Slechts 1 dame krijg ik steeds in beeld. De oudere vrouw met wie ik van te voren over honden sprak. Ik ben benieuwd of ze me gaat inhalen straks. Voor me uit loopt een jonge vrouw met zo’n dikke kont dat ik die echt moet inhalen van mezelf. Slaat natuurlijk helemaal nergens op maar toch. Bij de eerste echte beklimming gebeurt dat dus ook al rap en vervolgens blijft ze uit beeld.

Ik merk dat ik reuze lol heb. Het parcours is heel afwisselend en op een of andere manier spannend. Steeds op en neer en linksaf en rechtsaf. De wind die je soms bijna van je sokken blaast, maar dan ook weer een stukje heerlijk in de rug blaast. Alleen de klim helemaal naar het hoofd haal ik niet. De wind blaast daar vol tegen en ik besluit toch even een paar passen te wandelen in plaats van verzuurde benen te krijgen op dat stukje. Daarna gauw weer verder. Grappig z’n korte run! Na het hoofd gaan we alweer naar beneden en cirkelend en zigzaggend lopen we het laatste rondje alweer om de dame heen. Richting de finish bij de parkeerplaats. Daar krijgt iedere finisher een tasje met een medaille en wat spulletjes. Hier kan het dus wel! Vorige week kwam ik na bijna 60 km bij de finish na de ultra en was er niets. Geen medaille, geen drinken, gewoon helemaal niets. Van te voren hadden we 1 sachetje met een gelletje gekregen. Inschrijfgeld: 60 pond. Idioot gewoon. Ik blijk overigens 66e te zijn geworden van 92 finishers. Dat vind ik voor een fun run niet eens zo gek. Beetje buiten de slome middenmoot.

klik voor groot

Ik vond het ontzettend leuk. Zulke loopjes zijn dus leuk. Niet van die loopjes over de weg waar je alleen maar straatstenen ziet en verder niks.

Goede beslissing om toch te gaan ondanks het absolute rare weer. Dat maakte het een prima oefening met die storm. De paden waren prima en dit is wat mij betreft geen ‘trail’ want het is een prima begaanbaar pad. Toen ik me inschreef dacht ik dat we door modder moesten afdalen en weet ik veel niet wat nog meer. Achteraf had ik beter mijn MT10 aan kunnen doen om iets lichts aan mijn voeten te hebben maar dat wist ik ook niet van te voren.

Ik ga terug naar de auto en haal de hond op. Samen joggen we nog een keer een deel van het parcours maar de meeste linten zijn al weg en ik dwaal maar wat en maak wat foto’s. Wat een gek landschap zo. Ik ben erg benieuwd hoe het er na een paar jaar uit zal zien.

klik voor groot


Omdat het echt vreselijk stormt, besluit ik terug te gaan naar huis en niet meer op Simonside te gaan lopen. Daarvoor heb je wel een beetje mooi weer nodig. Bovendien vond ik deze run best vermoeiend in zekere zin. Eerst maar lekker naar huis en vanavond nog een stukje lopen als ehet beter weer is geworden.

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 8,5 km
* 5K trail race: 29.33
* HF average 149 (max 168)
* 10 graden, windkracht 7

mrt 74 km – 2015 totaal 796 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 310 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 320 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

28.02.2015 – northumberland ultra trail – 57 km

Vandaag moet het dan gaan gebeuren. Ik ga – net als vorig jaar – de ultra trail lopen. 38 miles langs de kust door weer en wind en over alerlei soorten terrein. Net als vorig jaar heb ik de route op sommige delen al verkend. Zo liep ik vaak vanaf Beadnell terug naar Low Newton, of verder door naar Craster, van Craster naar Alnmouth en liep ik vanaf de start naar de stepping stones en vanaf Foxton naar de stepping stones terug. Ik weet dat de stones vredig boven het water uitsteken want we zijn er gisteren nog even langs gereden. Ik heb alleen relatief weinig strand gelopen omdat ik dat heb vermeden vanwege de poot van woef. Ook heb ik Beadnell/Seahouses niet meer gelopen en ook niet de laatste weg lus. Vorig jaar had ik werkelijk alle etappes gelopen van te voren en had er ook een video van gemaakt zodat ik de route kon visualiseren. Dat deed ik ook in het zwembad. Ik zwom 60 baantjes en elke keer visualiseerde ik een kilometer. Dat bleek op de dag zelf prima te werken. Ik had een plan en dat heb ik uitgevoerd zoals ik wilde en dat was leuk.

Dit jaar is het anders. Voelt het anders. Ik weet niet waarom, maar ik heb spijt da ik me inschreef. Ik betaal 60 pond voor een route die ik al ken. Die ik moet lopen op een dag waarop ik misschien wel helemaal niet wil lopen en met getijde waar ik misschien zelf niet voor zou kiezen. Woef kan niet mee. Is het dat? Is het het feit dat ik de route al eens liep? Met veel plezier? Dat het dit jaar dan ok zo zou moeten worden? Zal ik sneller zijn of langzamer? Het kan me op zich niet schelen want ik wil komende weken nog veel meer op pad, maar toch… ergens diep in me zit natuurlijk toch het competitie beestje dat niet wil dat ik slomer ben dan vorig jaar.

Gisteren heb ik nog even gelopen, maar stapte ik ook helaas achteruit in een kuil toen ik de auto opende voor de hond. En dat voel ik dus nog steeds vandaag. Vervelend maar niet echt erg. Het heeft niks met lopen te maken dus lopen zal niet veel uitmaken.

Hoe het ook zij, om 5.19 word ik wakker na een goede nachtrust en ga ik maar vast wat dingen klaarmaken. Ik heb gisteren al de spulletje in mijn rugzak gedaan en de softflasks deels gevuld met chocolademelk poeder. Dat ga ik gebruiken onderweg zoals ik ook de trainingen gedaan heb. Verder weinig poespas. Ik ga dit jaar wel schoenen wisselen voor de laatste lus die op verharde terrein zal zijn. Dat lijkt me fijn en is makkelijk te realiseren nu A. en S. onderweg zijn.

Om 6.45 komt A. aanrijden en al snel zijn we op weg naar Bamburgh castle. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan vind. Waarom voel ik niet die knoop die ik wel had toen ik naar Simonside reed voor een mooie spannende tocht? Is dit nou cognitieve dissonantie? Ik snap mezelf niet zo goed eigenlijk. Woef zit zielig achterin. Ik zielig voorin.

We komen aan bij het kasteel en lopen naar de stables voor registratie. Ik krijg het nummer op mijn hand geschreven en rechts krijg ik een kokertje om voor de tijd registratie.

klik voor groot



Daarna lopen we weer terug en stap ik in de bus. A. en S (en waf) gaan met de auto naar Alnwick castle. Ik klets onderweg wat met een loper die vertelt dat hij vooral voor de minuten gaat lopen. Het moet vooral snel en pijnlijk zijn. Mijn humeur zakt tot het nulpunt. Wat een gezeik zeg. Maar natuurlijk vindt hij dat op zijn beurt vast van mij ook met m’n gezanik dat het ook leuk moet zijn. Zo zie je maar.

klik voor groot


Uiteindelijk komen we bij Alnwick Castle aan. Natuurlijk moeten we weer over het hek klimmen. Want je kunt niet verwachten dat de organisatie een belletje pleegt om het hek open te laten maken! Stel je voor. Ik zet dus mijn rugzak op de grond en klim over het hekje. Daarna begint het wachten op de briefing die niet te verstaan is vanwege de wind en al helemaal niet meer wanneer de luidspreker ermee ophoudt.

klik voor groot


Ik lummel wat heen en weer en kijk naar het kasteel dat niemand lijkt te zien. Toch best fraai en echt een mooi punt hier zo langs de river Aln. Als twee lopers vragen of ik een foto van ze wil maken, keren ze zich af van het kasteel. Ze hebben het niet eens gezien en als ik ze erop wijs en vraag of het misschien leuk is als achtergrond zijn ze heel verrast. Tsja, die minuten he….

Woef kijkt gespannen toe achter het hek. Ik hoor vaag wat praten door de organisatie. Iets over het korte stukje weg voor de stepping stones waar het gevaarlijk is en dat je uit de wedstrijd gehaald wordt als je rechts op de weg gaat lopen. Iets over blue lights waarschuwen als iemand in de problemen is en het nummer van de organisatie.

klik voor groot

Ik kijk naar een grote, brede boom. Zal ik eens even lekker gaan piesen daar? Of is weglopen nu wel erg bot? Dan ineens waaiert de groep uit. Aha de start is over 4 minuten. Dan kan ik nog wel even plassen, dat is wel een goed idee. Inmiddels ben ik daar een expert in geworden en dan hoef ik misschien niet meer onderweg. Ik ben niet de enige maar ik ben wel de laatste die weer bij de vlaggen terug is, want ineens hoor ik een toeter en komt de groep in beweging. Ze rennen weg alsof ze een 5 km rondje gaan doen. Achteraan hobbel ik en twee lopers met een hond. Ook twee mannen en een dame met een rode muts. Die wil duidelijk aanhaken bij mij als ze merkt dat ik ook rustig start. Daar heb ik eigenlijk geen zin in en ik merk dat ik niet alleen geen plan heb hoe ik ga lopen, maar ook me erger aan de vrouw.

klik voor groot

Na een kilometer staan we alweer allemaal bij elkaar omdat er een hekje is. Aangezien we niet over hekken mochten klimmen (werd gezegd tijdens de briefing hoorde ik nog net), staat iedereen dom te wachten want door een kissing gate kan maar 1 persoon tegelijk. Handig zeg. Na de eerste kissing gate hobbel ik weer vrolijk verder en sluit braaf alle hekken die open zijn blijven staan. Ik weet nog steeds niet goed hoe ik ga lopen. Vorig jaar had ik een lekker plannetje en dat voelde goed. Maar ik heb heel anders getraind dit jaar.

Al mijmerend gaat het toch wel weer snel, want ineens hobbel ik al het grote veld op waar de eerste klim zal zijn. Het is warm geworden. Vreemd, want het is bewolkt. Maar ik heb het onwijs warm en ik moet snel mijn jack uitdoen voordat ik te bezweet ben en meteen kou ga vatten. ijn buff, handschoenen en hoofdband zijn al lang af. Net voor me uit loopt de dame met de rode muts. Ik draai linksaf en zie het grote veld. En ik zie veel lopers. Lopers die zich ook snel omkleden in koelere kleding. Dat ligt dus niet aan mij blijkbaar. Het stel met de honden staat ook naast het pad en de twee mannen ook. Herken ik die nou van vorig jaar? Ik geloof het wel.

Mijn jackje ben ik snel kwijt en ik hobbel de heuvel op. Straks rechtsaf, even op en neer en dan het stukje weg richting de stones. Langzamerhand kom ik er toch een beetje in, maar ik heb nog steeds niet echt een plan. De weg doemt op en ik weet dat ik nu snel bij de stones zal zijn. Het is niet erg modderig op weg naar de stones. Ik heb daar toch een keer zo enorm staan vloeken tijdens mijn verkenningen vorig jaar. Maar de verkenning dit jaar liep ook niet zo lekker. Zou daarom het eerste stuk niet fijn zijn? Omdat ik geen moment heb kunnen ankeren?

klik voor groot

Ik doe echt mijn best om het een beetje leuk te gaan vinden. Het lopen gaat verder prima. Maar toch…. Maar ineens zie ik A en S. bij de stones. Geen fotograaf van de organisatie zoals vorig jaar en dat is jammer, want het leverde een mooi plaatje op. Maar gelukkig maken A en S. ook foto’s. Dat is altijd leuk.

klik voor groot

Ik zwaai en sla linksaf naar de boerderij. De dame met de rode muts is nog steeds in mijn vizier en dat ergert me. Geen idee waarom. Af en toe hoor ik geblaf achter me van het stel met de honden. Ik verwacht elk moment ingehaald te worden maar dat gebeurt niet. Er lopen dus minimaal nog 4 mensen achter me blijkbaar.

En dan loop ik langs de rivier op weg naar de spoorbrug. Dat loopt lekker, en ik liep hier altijd lekker. Ik merk dat ik er weer lol in krijg. Kom op het is maar een klein stukje en dit is gesneden koek. Die afstand is het probleem echt niet. Dus kan je er maar net zo goed lol in hebben. S is speciaal hiervoor gekomen en ook A. is de hele dag voor je in touw!

Ik maak snel een kiekje van de spoorbrug. Stomme foto, had ik verderop moeten nemen natuurlijk maar ik ga gauw verder.

klik voor groot

De spoorbrug onderdoor en weer even klimmen over een veld. Oppassen dat je niet meteen verzuurde benen krijgt op die heuvels want het is niet kinderachtig. Daarna weer even naar beneden richting de weg van richting Alnmouth.

Daar staan A. en S. alweer op de rotonde te wachten. Ik maak een kiekje van hen samen. Waf zit zielig in de auto. Niks an.

klik voor groot

Even een klein stukje over de weg en rechtsaf richting de zee maar weer. Langs de bootjes en richting de parkeerplaats.

klik voor groot

Daar mis ik volgens mij een bordje, maar ik weet de weg. Toch twijfel ik. Ze hebben toch niet de route gewijzigd? Ik zie in de verte op de parkeerplaats de vlaggen van de controle post dus de richting is goed. Maar al snel zie ik weer een pijltje dus ik ben wel degelijk goed. Ik besluit het wel te zeggen bij de CP want voor mensen achter me is dit heel vervelend.

klik voor groot

Op de parkeerplaats staan A. en S. weer. Ik hobbel door naar het checkpoint en neem een stukje banaan. Waarom in hemelsnaam? Ik neem nooit banaan en ik eet nooit zo vroeg op een route. Sukkel. Maar gelukkig valt het niet verkeerd. Toch is het onheil al geschied. Ik heb iets gegeten en mijn lichaam wil nu wel wat meer toevoer.

klik voor groot

Ik loop tegen de heuvel op naar de golfbaan. Het pad langs de baan is prima begaanbaar zonder modder en dat is fijn. Ik ben alleen eerder bij de golfbaan dan A. en S. want ze komen net vanaf de parkeerplaats aangelopen. Vorig jaar stonden ze al op het strand en keken de verkeerde kant op waar ik bleef. Nu zijn ze dus nog helemaal niet op het strand!

klik voor groot

Ik ga het strand op en er is nog ruim voldoende strand. Ik heb daar twee weken geleden gekeken hoe het erbij lag met dit getijde rond deze tijd, want dat was voor mij even onduidelijk. Maar het loopt prima en al snel loop ik weer de trap op richting de duinen. Tot mijn verrassing staan A. en S. daar ook weer.

klik voor groot

Gek idee, het gaat allemaal eigenlijk vrij soepel. Ik ben iets sneller dan vorig jaar maar gelijkmatiger. Ik zal later zien dat ik later op CP 1 was, maar daarna steeds korter over de volgende etappes heb gedaan. Ik kan alvast verklappen dat die mooie voorsprong uiteindelijk totaal in rook opgegaan is.

Ik loop door het caravanpark op weg naar Boulmer. Langs de koeien die dit jaar niet op of om kijken en langs het mooie watertje.

klik voor groot

Vreemd genoeg daar geen A. en S. Zou ik ze weer missen? Ik SMS dat ik Boulmer voorbij ben. Ze staan bij Howick. Ah nou daar ben ik nog niet. Ik wil daar wel een drankje en zal wel melden als ik in de buurt kom. Ik hobbel rustig voort en ineens is daar de eerste marathon loper die me achterop komt. Wat een tempo. Als een idioot rent hij me voorbij. Even later nog eentje. Dat betekent dus een sterk veld want vorig jaar werd ik later ingehaald en door 1 loper. Misschien zijn er extra veel lopers, want er was 30% meer ingeschreven. Tsja, alles draait om geld en weer bekruipt me een gevoel van irritatie. Er komen namelijk heel wat smalle paadjes aan en als iedereen je nu wil inhalen ineens, dan loopt dat niet echt fijn. Ik loop verder, langs het mooie strandje met de rots waar ik zo graag even stil stond met woef op onze verkenningen. Nu niet, ik moet doorlopen. Op en neer gaat het pad en ineens zie ik A. met wafje naast het pad zitten en S. staat klaar met mijn drankje. Maar helaas aangelengd met een slokje melk en niet met 200cc dus dat is niet te zuipen. Ik ruk de fles uit zijn handen waar het dopje nog half opgeplakt zit (niks is goed onderweg natuurlijk) en kieper er wat bij en schud. Toch ook dit veel te vroeg op het parcours. Dommie. Ik vervolg mijn weg weer….. Nog een stuk tot Craster. Daar pikte ik vorig jaar de hond op. Dit jaar dus niet en ik vind dat echt heel erg jammer eigenlijk.

klik voor groot

Het pad achter de huizen bij Craster is prima te doen en al snel loop ik door het dorp.

klik voor groot

Vanaf daar gaan we richting Dunstanburgh castle. Ik maak gauw een kiekje want het blijft mooi. Ik ben er dit jaar al enkele keren geweest.

klik voor groot

De route loopt onderlangs waar ik nooit loop en dat is prima te doen. Ik vervolg mijn weg langs het kasteel op weg naar de golfbaan van Embleton op weg naar Low Newton. Vanaf hier is het een thuis wedstrijd. Ik moet nog een gigantisch eind, nog 30 km ofzo maar het voelt als ‘dichtbij’. Het lopen gaat op zich ook prima, maar om een of andere reden heb ik er niet zoveel lol in als vorig jaar.

De wind is inmiddels gedraaid. In de ochtend had ik nog graag gewild dat ik een korte mouwen shirt aan had gehad, maar het voelt nu een stuk frisser. Ik loop door Low Newton en ook daar mis ik A. en S. Blijkbaar hebben we allemaal geen plan ofzo want het blijkt dat ze ook hier gewoon te laat waren. S. kan nog net een foto maken als ik bovenaan de heuvel loop. Weg ben ik weer. Op weg naar High Newton waar het volgende CP zal zijn.

klik voor groot


Ik hobbel door de duinen. Dit is een heel rottig stukje met veel konijnenholen en andere rare gaten en hobbels. Omdat ik nog wel een beetje mijn rug voel door die stap in de kuil, kan ik mijn linkerbeen niet zo optrekken zoals ik zou willen. Dat merk je dus goed op dit soort terrein.

Ik nader High Newton. Veel lopers inmiddels want er zijn diverse afstanden en ik weet dus al lang niet meer of ik lopers inhaal of dat dit allemaal kortere afstanden lopers zijn. Ik vind het voortdurend ingehaald worden door de lopers op het smalle pad hierheen uitermate vervelend. De lopers zijn leuk, de sfeer is OK want iedereen moedigt elkaar aan, hoewel ik bij ‘good effort’ altijd denk dat ze bedoelen ‘leuk geprobeerd’. Bij High Newton moeten we een hekje over klimmen en daar gaat het voor veel mensen mis en schieten ze in een kramp. Ik merk wel dat ik koude benen heb en vreemd genoeg zijn mijn armen koud. Achteraf een beetje sukkelig, want ik had mijn sleeves gewoon aan moeten doen maar daar heb ik onderweg niet aan gedacht. Die armen gaan me nog opbreken op de route want het wordt kouder en kouder, waarschijnlijk doordat iedereen aanvankelijk lekker opgewarmd was in de ochtend. Ik neem nog een stukje banaan en vul mijn flesje bij met water. Een dame is niet OK en wil stoppen. Ik bied aan om samen rustig verder te lopen maar ze wil niet meer. Ik ga verder en iemand anders zegt me dat het ‘not supposed to be fun’ is. Tsja met de mindset van vandaag zijn dit soort opmerkingen niet fijn. Want ik wil juist wel fun hebben! Mijn linker hersenhelft roept hard dat er niks aan is. Rechts doet vreselijk zijn best om links te overrulen. Ondertussen loop ik gewoon door. Ik lig nog steeds ‘voor’ op schema van vorig jaar. Boeien. Maar aan de andere kant ook wel weer leuk. Dubbel dus.

Van High Newton loop ik naar Beadnell. Gesneden koek want dit heb ik zo ontzettend vaak gelopen de afgelopen weken. Beadnell is dichtbij en vanaf daar kan je lekker lopen zo ver je wilt. Hier is mijn eerste smokkel moment. Ik loop namelijk vanaf de brug niet rechtsaf oer het strand voor 1.500 mtr maar ga rechtdoor door de duinen. Ik heb geen zin om knie of rug te belasten met het zand op het strand. De afstand is precies gelijk en de duinen lopen ook niet zo makkelijk dus ik zie het niet als ‘cheaten’. Ik loop door en kom A. en S. weer tegen bij de parkeerplaats. Daar neem ik toch een paracetamol en ga weer verder.

klik voor groot

Van Beadnell via de duinen naar Seahouses. Dit traject heb ik niet gedaan tijdens de verkenningen dit jaar. Ik kijk naar het strand en twijfel. Het is heel smal en zal dus zacht zijn. Ik sla linksaf en vervolg mijn weg langs het fietspad. Dat is iets langer en loopt op en neer maar loopt toch beter. Na de golfbaan in Seahouses sla ik rechtsaf en voeg me weer op de route. Door Seahouses en daar zie ik A en S weer. Ik herinner me nog zo goed dat ik hier vorig jaar met wafje liep!

klik voor groot

Ik vraag of S de schoenen al bij zich heeft. Ik zou graag wisselen maar de schoenen liggen in de auto. Logisch want we zouden pas veel later ruilen. De lieverd komt me later net voordat ik het strand op ga nog achterop met mijn schoenen maar we spreken af dat we wisselen bij Bamburgh Castle.

klik voor groot

Ik loop het strand op en kijk waar het CP is. Ach natuurlijk… niet op het harde stuk strand maar totaal tegen de duinrand aan waardoor je eerst door enorm zacht strand moet baggeren om daar te komen. Ik neem een snoepje, laat mijn kokertje aflezen en ga weer verder. Het strand is killing. De wind is gedraaid, ik heb het echt koud en heb hele stijve armen. Dat heb ik nog nooit gehad. Er lopen veel mensen want het is zaterdag natuurlijk. Eerst richting Bamburgh Castle nu. Het strand loopt voor geen meter ook al is er veel meer strand dan vorig jaar qua getijde. Het is best te doen maar ik kom niet veel verder dan 200 mtr stukjes en dan even een paar passen wandelen. Het is niet anders. Ik moet nog een heel eind en ik vind het lastig in te schatten of ik dat zou halen als ik door zou lopen. Gebrek aan strand ervaring dit jaar denk ik.

Dan komen de rotsen na Monkshouse en daar waar anderen gaan wandelen, loop ik erover heen. Liever rotsen dan zacht zand!

Ineens zie ik de vlaggen van de opgang naar Bamburgh Castle. Daar is de finish! Maar niet voor mij, want ik moet nog een stukje verder. Stom dat ze de route zo leggen want ik zou me kunnen voorstellen dat mensen er de brui aan geven als ze bij de finish komen. Vorig jaar deden aardig wat mensen dat! Ik zie in de uitslagen dat er 9 mensen achter me zijn gefinished, plus 12 uitvallers waarvan 8 mensen zijn gestopt op de marathon afstand. Totaal 109 starters op de ultra (versus 74 in 2014).

klik voor groot

Vlak voor de strand opgang kan ik mijn schoenen wisselen. Ik trek de Stinsons aan en dat is een verademing. De Mafates leken wel klompen. Nadeel van die schoenen is de stugge voorvoet waardoor je niet makkelijk op de voorvoet kunt klimmen. En dat is vermoeiend. Dit loopt fijn. Aanvankelijk even niet bij de steile klim naar het kasteel maar daarna loopt het een stuk lichter en fijner. Op naar het laatste CP dan maar! Even langs de golfbaan, langs de baan, door een camping en naar Budle.

klik voor groot

Daar staan A en S weer. Nog 6 miles zegt de man van de controle post. Eitje toch? Ik sla linksaf en daar loopt de weg aardig omhoog. Vorig jaar liep ik daar gewoon tegenop maar ik ben nu koud en voel me stijf.

klik voor groot

Die armen doen niet meer zo mee als ik zou willen. Niet prettig. Ik hobbel door en ineens zie ik een loper in het groen voor me wandelen. He nog een loper! Bij Glororum staan A. en S. weer en ik loop steeds meer in op de man. Ik vraag hem of hij OK is en hij antwoordt dat hij weliswaar OK is maar niet meer op gang kan komen. Ik bied aan om samen te lopen en zo doen we het.

klik voor groot

Raar genoeg is het lopen dan ineens een eitje. De mind is toch een raar iets. Ineens ben je ‘leider’ en gaat het heel makkelijk. De man is blij en we babbelen wat over Schotland (waar hij vandaan komt), de west highland way en meer routes. Hij heeft veel ervaring maar ook last van de koude en de wind vandaag. Nou, dan doe ik het dus niet eens zo gek blijkbaar. Ver voor ons uit lopen nog twee lopers. Ik ben dan wel langzaam geweest maar redelijk steady. Ik heb alleen mijn hele voorsprong teniet gedaan op het strand. Misschien (waarschijnlijk) was ik te voorzichtig. Ik weet het niet en het is ook niet erg.

Aan het einde van de skischans waar ik al mijn weg rondjes heb gedaan sla ik linksaf en gaat hij rechtsaf netjes de route volgen. Vorig jaar liep ik met waf en was er geen strand meer en liep ik dus over de weg terug naar het kasteel. Ik besluit dat ook nu weer te doen. Maar zodra de man weg is, zakt mijn tempo weer in en kom ik zelf nauwelijks meer op gang. Raar is dat. Ik kijk op mijn klokje. Nou zeg, je bent er bijna. Zeur niet zo. Niet eens in een gekke tijd. Ik hobbel door en ineens loop ik alweer de steile weg op richting het kasteel en de finish. Als ik de poort door ga, loopt de dame met de rode muts net een stapje voor me. Zij heeft natuurlijk braaf het strand gedaan en is dus kapot. Ik ben 30 seconden sneller dan vorig jaar en het valt me nog mee dat ik niet een half uur trager ben. Zo voelde het namelijk.

klik voor groot


Waf is dolblij als ze me ziet aankomen bij de finish. Lekker dier! Ook A. en S. zijn blij dat het erop zit want ook zij zijn koud en moe.

Mijn kokertje wordt afgelezen en afgeknipt. Wederom is er geen medaille. Het verrast me niet. Vorig jaar was ik teleurgesteld voor mijn eerste ultra met waf, nu past het helemaal bij de mind set van de dag. Lekker verdienen aan de lopers! Ben benieuwd of de medaille nog zal komen. Maar aangezien het een dingetje is voor alle afstanden is het niet eens een echt memento.

We lopen naar de auto en ik besef dat ik mijn horloge vergat uit te zetten. Wat een kluns ben ik toch. Nou ja, ik heb het strookje met de eindtijd en de tussentijden dus dat is leuk. Ook vergeten we leuke foto’s te maken van ons allemaal bij het kasteel.

Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik bijna 60 km gelopen heb. Misschien moet ik nog beginnen? Ik heb wel pijnlijke en stijve armen. Straks meer even lekker zwemmen en rekken en strekken!

Thuis eten en drinken we wat en in de avond ga ik lekker zwemmen en voor het eerst even in de sauna. Best lekker zo warm.

De run zit erop. Qua lopen ging het goed (fysiek) maar mijn mindset was niet goed. Niks aan te doen. Ik heb al zin in de volgende avonturen met woef en ik denk dat ik dat belangrijker vond dan de run dit jaar.

Op naar de volgende runs dan maar. Ik sluit februari af met meer dan 360 loop kilometers.

gegevens:

* 58 km
* 5 graden
* finish tijd 7.32.21

feb 366 km – 2015 totaal 723 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 273 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 285 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

07.12.2014 – bruggenloop – 15 km

Vandaag was het weer tijd voor de Bruggenloop. Dit jaar alweer de vierde keer dat ik deze zou lopen. Het eerste jaar in 2011 was ik nog fris en fruitig en liep ik de run ruim binnen de 1.30. dat is me daarna niet meer gelukt. In 2012 wilde ik het proberen met RWR maar startte ik totaal verkeerd en liep ik mezelf kapot, vorig jaar liep ik tegen de 158 HF grens aan waar ik niet overheen kon waardoor het alleen duwen en harken werd en ik uiteindelijk ben overgestapt op RWR maar moeite had om de finish te bereiken. Ik had vorig jaar notabene getraind voor de bruggenloop met temporuns en intervals etc.

Dit jaar niet. Ik heb alleen maar MAF trainingen gedaan op max HF van 138 en bovendien al weken slecht geslapen, een week helemaal niet gelopen en twee dagen geleden nog getraind alsof ik op klompen liep. Ook was ik totaal niet voorbereid. Ik had snel alles klaargelegd wat ik aan wilde trekken en was daarna met S. naar de kwekerij gegaan om nieuwe bomen en planten te halen voor de tuin. Toen we terug kwamen had woef haar bandage losgerukt en heb ik eerst de wond en de poot verzorgd en me in allerijl omgekleed. Omdat woef meteen aan haar poot begon te rukken toen we in de bijkeuken stonden, besloten we haar uiteindelijk maar mee te nemen met haar jasje aan. Konden we tenminste opletten wat ze aan het doen was. We gingen er eigenlijk meer heen met het idee dat ik toch had willen lopen vandaag. Het was nog pest weer ook, regen en wind, echt niks aan.

Op de brug naar Rotterdam was het al hartstikke druk en uiteindelijk vonden we met moeite alsnog een parkeerplekje en konden we richting de Kuip lopen waar de start zou zijn. Het regende en het was echt gezellig (niet dus). Maar goed, we kwamen op het plein en ondanks het feit dat mijn ophaal bonnetje voor het lampje was weggewaaid onderweg, kreeg ik een lampje. Ook alweer leuk. Daarna het wachten tot de start.

klik voor groot


Toen het bijna tijd was, trok ik mijn jas uit en de poncho aan. Niet handig achteraf want vanaf de poncho druppelt alles nog harder op en in de schoenen en op de broek. Volgende keer gewoon in de regen blijven staan. Maar dat wordt niet meer bij deze loop. Daarover later meer. Het wachten duurde vrij lang, omdat de eerste startgolf nauwelijks op tijd weg kwam in die 10 minuten. Maar uiteindelijk konden we dan toch vertrekken. Totaal liepen bijna 12.000 lopers mee: teveel voor dit evenement dat totaal uit zijn voegen gegroeid is, zoals ik aan de finish zou merken.

klik voor groot


Ik had besloten om het traject continu te lopen als dat zou gaan en een beetje behoudend. De eerste kilometer ging uberhaupt al niet snel door de massa en dat was ook prima. Al snel zag ik twee dames die een beetje Ok tempo liepen en daar sloot ik me bij aan (nadat ik gevraagd had of dat OK was). Jammer genoeg raakte ik ze op 8 km kwijt door de drukte en kon ik niet meer makkelijk aanhaken. Dan maar op eigen kracht. Mooie oefening. De Brienenoord brug viel me mee, en naar beneden kon ik lekker doorlopen. Het viel me makkelijker dan vorig jaar gek genoeg en ik had al op de brug (met een soort tegen/zijwindje) gezien dat mijn HF mooi over de lastige grens was geschoven. Geen probleem daarmee dus.

Grappig genoeg dacht ik op een gegeven moment dat er 10 km opzat, maar dook ineens het 11 km bordje al op. Dat was een meevaller. Nog maar 4 kilometer en dit zou ik dus makkelijk gaan halen zonder stoppen en zonder problemen. Het laatste stukje ging ook vrij aardig eigenlijk. Toen de laatste kilometer in beeld kwam, voelde ik me nog fris en was ik blij dat het zo gelopen was. Het had blijkbaar sneller gekund, maar zonder enige training en met de vermoeidheid van de afgelopen weken was dit goed zo. Maar die laatste ruk dan nog maar even versnellen dat was prima. Op de laatste 800 mtr zette ik nog een soort sprint in. Vorig jaar was ik blij dat ik er eindelijk was! Ik rende, zag de finish boog en was helemaal trots en verrast dat het zo goed gegaan was…… Nog een klein stukje en toen…… konden we de tijdmat niet over. Ongelooflijk. Ineens komt de massa tot stilstand, ik schat letterlijk een meter of 3 a 4 van de matten af. Ik ben verbijsterd. Te laat besef ik dat ik mijn horloge gewoon moet stoppen. Ik zie 1.33 nog wat op de klok. Kennelijk toch sneller dat vorig jaar en dat is leuk. Maar wat het nou precies was? Ik heb geen idee. Als ik eindelijk de mat over kan schuifelen, duwend en scheldend met vele anderen word ik op bijna 1.35 afgeklokt. Niks aan te doen maar ik heb wel de pest in. Loop ik een keer een aardige ronde, krijgen we dit.

Zelfs de krant gehaald: link artikel. Organisatie zegt te betreuren… in 2012 deden ruim 6000 lopers mee, in 2013 ruim 7000 en dan nu ruim 11000. Alles draait om geld.


de boog met de finish!

Tot overmaat van ramp duurt het ruim 25 minuten voordat de massa door de smalle gang met hoge hekken heen is, op weg naar de medailles en wat te drinken. Achterlijke zooi. Ik ben goed gekleed en koel niet eens snel af, maar mensen klagen en schelden en terecht. Dit is dus de laatste keer dat ik deze loop heb gedaan.

Pas om 18 uur zitten we eindelijk in de auto voor een run die om 15.30 zou starten. Waardeloos.
Ik ben tevreden over het verloop van de run. Misschien was ik iets te behoudend, maar voor het eerst geen gedoe met de HF die vastliep, voor het eerst een versnelling aan het einde en echt fruitig over de streep. Met alleen MAF trainingen en totaal geen specifieke training voor deze run een prima resultaat.

Op naar 2015. Ik ga definitief niet de Spark marathon lopen volgende week. Ik ga wel rond de 35 a 40 km lopen, maar het kost nu even teveel tijd om daarheen te gaan en te gaan lopen en te moeten jakkeren. Ik richt me nu op de aanstaande reis en op woef.

Op naar de volgende run dan maar!

Gegevens:

* 15 km
* temp 7 – regen
* 6.10 min/km – HF average 153
* kleding: winter 2xu, sleeves, KM shirt, start met handschoenen en buff
* schoenen: pure flow
* voeding: niets

dec 55 km – 2014 totaal 2.873 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b – 490 km
hoka bondi b (nieuw) – 243 km
hoka stinson tarmac – 566 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 491 km
hoka stinson trail – 864 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

02.11.2014 – terschelling: berenloop HM – totaal 21 km

Vandaag is het weer zo ver! De jaarlijkse Berenloop op Terschelling. In 2011 liep ik hier voor het eerst, toen samen met iemand van een forum. In 2012 liep ik alleen en was ik aardig getraind voor deze afstand. Ik liep toen een mooie tijd. In 2013 ging de run niet door vanwege het weer. Dit zal (pas) mijn 10e HM worden overigens!

Nu zou het gewoon lekker lopen worden en kijken waar het schip zou stranden. Amsterdam was natuurlijk een beetje een afknapper geweest maar inmiddels had ik weer een mooi regelmatig ritme en de afgelopen week ging het lopen ook prima. Ik had me dus voorgenomen om zonder ‘plan’ te gaan lopen, niet op mijn horloge te kijken en simpelweg te gaan lopen. Geen RWR maar gewoon lopen als testje. Bovendien zou ik niets meenemen onderweg dus geen water of gelletjes of andere onzin. Ik loop immers thuis ook trainingen op die afstand zonder allerlei hulpmiddelen, dus dat zou ik deze keer ook gewoon gaan doen. Dit zou wel de eerste HM sinds tijden worden en ik was er in principe natuurlijk ook helemaal niet voor getraind. De langere afstanden gaan allemaal langzaam, en een HM zou nu eenmaal wat sneller moeten. Ik had me voorgenomen dus om wel door te lopen en echt te gaan kijken of ik de HM goed zou kunnen lopen.

Wel had ik als experiment vooraf ribose genomen. Ik schreef daar vorig jaar al eens een artikel over. Voor wie het leuk vindt, wel een aanrader om eens door te lezen. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen. Al met al best wat nieuwe dingen zo om te proberen en te testen eigenlijk maar ik had wel zin in een loopje. Terschelling is prachtig, alleen jammer dat er zoveel mensen liepen (grapje).

Vannacht hadden we geslapen in Franeker, dus waren we keurig op tijd en niet vermoeid bij de boot vanmorgen. Mijn verkoudheid die gisteren in alle hevigheid toesloeg, lijkt een stukje minder gelukkig. Het zou prachtig weer worden. Natuurlijk! De warmste dag ooit op 2 november en ik heb weer een loopje. Ik had het echt niet vervelend gevonden als ik nou eens een loopje met een graad of 10 had gehad ofzo. Maar dit is ook natuurlijk leuk dus vooruit maar.

klik voor groot



De tocht naar de overkant duurt twee uur en is saai en langdradig. Ik dommel wat en hoop dat we er snel zijn. In 2011 was het nog een feestje met de band die op de boot muziek maakte. Dat was echt super toen. Ook in 2012 was dat al niet meer zo jammer genoeg. Maar uiteindelijk komen we op Terschelling aan. Als we uitstappen merken we al dat het aardig waait.

klik voor groot



We gaan op pad naar het cafe aan de haven om wat te drinken. De start is pas om 12.05 dus we hebben nog even tijd. A. zal met de volgende boot aankomen en dan misschien ook naar dat cafe komen. Zij zal de hele marathon lopen vandaag. We bestellen lekkere warme chocolademelk met slagroom. Dat smaakt prima en net als het gebracht is, komt A. ook binnenlopen. Na een half uurtje gaan we dan maar richting startvak. S. heeft de fiets al opgehaald bij de winkel en bij de haven ergens gestald. Hij zal de route meefietsen waar dat mogelijk is.

Het is een drukte van belang bij de Brandaris. Ik zie ergens een hek los staan en ga daar het startvak in. Het blijkt wel erg vooraan te zijn maar ik heb geen zin meer om in het gedrang verder naar achteren te gaan. Later horen we dat het startvak achteraan tot aan de haven loopt! Idioot veel mensen dus op de HM. A. zegt dat ze blij is dat ze op de hele start straks. Uiteindelijk is het hek ineens dicht en steeds willen er mensen overheen klauteren. Eentje springt keihard bovenop mijn tenen, de andere vindt het nodig om me hard ineens bij de schouder te grijpen om evenwicht te bewaren als hij eraf springt. Beetje merkwaardig en S. wordt ineens geirriteerd door dat gedoe. Het wordt ook wel steeds voller!

Uiteindelijk vertrekken om 12 uur de wedstrijdlopers en 5 minuten later mag de rest ook van start. Het is wel erg druk, veel drukker dan ik me van eerdere edities kan herinneren. Eigenlijk kan je helemaal niet doorlopen tenzij je gaat duwen en gaat slingeren. De eerste kilometer gaat dus niet zo snel als in 2012 maar misschien is dat maar best zo.

klik voor groot




We lopen eerst door het dorp een stukje en gaan daarna over de weg. Rechts staan wat paarden in de wei, aan weerskanten van de weg staan boerderijen. Misschien ligt het aan mij, maar er lijken aanmerkelijk minder beren langs de weg te hangen. De vorige keer zag je echt overal beren en knuffels in de struiken en langs de weg. Deze keer dus niet. Het is prachtig weer en al best warm. Ik heb alleen een shirt aan met korte mouwen en dat is prima. Ik heb wel een hele droge bek, waarschijnlijk ook nog door de verkoudheid. Water heb ik verder niet bij me, dus ik zal gewoon even moeten afwachten op een post. Ik loop vrij aardig en het ritme lijkt keurig. Dat is ook wel weer eens leuk. Nu niet overdrijven, gewoon lekker lopen.

Inmiddels fietst S. ook op het fietspad. Ik ben inmiddels aangehaakt bij een lange loopster die ongeveer het tempo loopt wat lekker is voor mij. Dat doe ik eigenlijk nooit, ik maak er altijd een 1 mans run van, maar zo voor de verandering best leuk. Ik merk dat ze eigenlijk net iets te snel loopt voor ‘lekker’ maar ik besluit gewoon mee te blijven lopen en dan maar eens te zien wat er gebeurt. Zo hobbelen we de eerste 10 kilometer voort. Dat gaat niet slecht en ik ben op zich wel tevreden hoe het loopt. Geen RWR en toch lekker op tempo is lang geleden.

klik voor groot









Op enkele punten moet S het parcours verlaten en ben ik hem kwijt. Ik heb nog niets aangepakt van hem, alleen bij een waterpost een spons war ik heel blij mee was met dit weer. Want het is best warm en een echte warm weer loper ben ik nou ook weer niet.

Uiteindelijk slaan we linksaf richting de duinen. Ik hoop stiekem wel dat ik S daar nog ergens zie staan, want ik heb inmiddels wel een leren lapje in mijn mond hangen en zou best een slokje water lusten. Normaal heb ik natuurlijk zelf water bij me, en ik moet dus even wennen aan waterposten etc. Maar helaas staat hij er niet, en zal ik dus gewoon door moeten hobbelen. Jammer genoeg ben ik het meisje voor me kwijt geraakt omdat ik blijkbaar toch vertraagde om te kijken of ik S. ergens zag. Jammer maar niets aan te doen. Vreemd genoeg (analyseer ik later) probeer ik niet bij iemand anders aan te haken. Ik moet dus echt nog veel leren, dat blijkt maar weer. Ik loop dus door en net voor de strandopgang zie ik S. staan. Inmiddels hebben we dan ongeveer 13 km opzitten. Tijd voor een slokje water dus en uit gewoonte neem ik toch drie slokjes van de complan die hij voor me houdt. Op dit punt heb ik dus inderdaad even een paar stappen gewandeld maar ik ga gauw weer door richting strand. De duinopgang stelt werkelijk niets voor maar om niet alsnog in de problemen te komen qua ritme neem ik hier maar het zekere voor het onzekere en wandel naar boven. Ik verlies onnodige tijd, maar dat is dan jammer. Zodra het kan, ren ik naar beneden en ga het strand op. Het begin is even heel rul, maar ik vind het strand er tamelijk goed bijliggen. Het ruikt lekker naar zout en zee. Een lange stroom bont gekleurde lopers vormt een mooi lint voor me uit. De wind waait inmiddels wel en staat schuin tegen maar het deert me eigenlijk niet. Ik loop door en het is maar een klein stukje. In 2012 verloor ik heel veel tijd op het strand en had ik het gevoel dat ik een pas naar voren deed en twee passen terug schoof. Nu gaat dat alweer een stuk beter. Na het strandstukje weer de duinen in, langs paal 8. Door de wind heb ik weer een gigantisch droge bek gekregen en als ik S zie staan aan het einde van het pad, hoop ik dat hij toch wat water heeft maar dat is niet zo dus loop ik gauw door omdat ik weet dat er een post zal staan voor hotel Paal 8. Ik neem een nieuwe spons aan en een bekertje water en ga weer verder.

klik voor groot



Rechtsaf richting de longway. Geen band zoals in 2011, helemaal niets. Beetje saai is het eigenlijk wel op deze manier moet ik bekennen maar de natuur is prachtig en daar kom ik voor. Ik merk dat ik toch best vermoeid ben geraakt door de eerste 10 km die natuurlijk wat te snel zijn gegaan, maar ik beschouw het als een mooie oefening. Ik probeer op mijn houding te letten en herhaal een paar keer mijn mantra ‘ik ben fit en ik ben sterk’. Dat werkt wel gelukkig en rustig hobbel ik voort. De zon is inmiddels weg en daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Niet meer zo warm!

Ik zal S. verder niet meer zien en later blijkt ook dat hij een lekke band kreeg in het bos. Eerst liep de ketting er al af, en nu dus een lekke band. Dat schiet ook lekker op.

Als ik op de Longway loop, hoor ik een man tegen een andere loper zeggen die hem inhaalt, dat hij er helemaal doorheen zit. Ik zeg iets over mantra’s tegen hem en hij antwoordt dat ‘hij niet mag liegen van zijn moeder’. Hij doelt op het dit en sterk zijn. Nou dan toch lekker niet? Ik bied aan dat hij kan aanhaken maar hij is al snel achter me verdwenen. Uiteindelijk zal hij me later toch inhalen en zegt dan heel kinderachtig ‘blijf je mantra herhalen he?’ waarop ik antwoord dat het hem blijkbaar geholpen heeft (omdat hij weer snelheid heeft kunnen maken). Ik probeer uit flauwigheid nog even bij hem aan te haken wat een tijdje lukt maar dat geeft hem blijkbaar vleugels. Gek, dat soort dingen werkt dus niet echt bij mij moet ik bekennen.

Inmiddels schiet de route al lekker op. Ik ben alweer bijna het bos uit. Ineens zie ik iemand een spons en bekertje weggooien. In het bos!!!! Ik snap dat dus echt niet. Ik schrijf later een mail naar de organisatie met wat suggesties voor dit probleem, maar hoor daar niets op jammer genoeg. Na het bos nog een stukje door het dorp en dan is daar de finish alweer. Grappig zo door de dorpsstraat met de rode loper.

klik voor groot









Ik klok af en ben op zich zeker tevreden. Gewoon doorgelopen en weer veilig gefinished. Ik merk wel dat ik echt even in beweging moet blijven en ik loop door de straatjes naar de tent om mijn spullen te halen. Ik heb geen idee waar S. is, maar die vind ik straks wel terug. Dat blijkt ook te kloppen, want als ik terugloop naar de T shirt tent, kom ik hem alweer tegen! Ik haal mijn shirtje op en daarna lopen we richting cafe om lekker wat te drinken.

Om 16.15 pakken we de sneldienst naar de wal en vanaf daar rijden we naar mijn zus om de hond op te halen en gezellig sushi te eten. Ik heb ineens keelpijn in de auto en zeg dus even geen woord terwijl ik op een keelpastille sabbel die ik had meegenomen. Nu even niet ziek worden na deze loop!

klik voor groot


klik voor groot

Jammer dat het er alweer op zit. Ik miste wafje erg toen ik op het strand liep en had misschien toch wel spijt dat ik haar niet had meegenomen. Ik hoop van harte dat ik in 2015 wel met haar daar kan lopen. Als het goed is, hebben we dan al heel wat avonturen samen beleefd. Waarschijnlijk ben ik dan weer niet getraind voor een HM, maar dat zien we dan wel weer. Ik ben niet ontevreden en het was weer een leuk weekend.

Gegevens:

* 21 km
* temp 17
* finish tijd 2.14.35 (2011: 2.14.40 met training op deze afstand, 2012: 2.12.42 met PR tijd op de HM in mei)

nov 21 km – 2014 totaal 2.591 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b – 490 km
hoka bondi b (nieuw) – 78 km
hoka stinson tarmac – 566 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 449 km
hoka stinson trail – 817 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

19.10.2014 – week 17: marathon amsterdam – DNF – totaal 25 km

Vandaag dan weer marathon dag! Het weer was prima voor buiten activiteiten, maar wat minder voor een lange run. Weer warm! Ongelooflijk want in Nottingham was het ook al warm. Maar niet getreurd, dit varkentje zou ik eens even wassen! We waren op tijd weg maar uiteindelijk was het toch best krap allemaal toen we in Amsterdam waren. Ik moest nog even naar het toilet, en ondertussen haalde S. het startnummer op. Geen tijd meer voor de expo waar ik even naar Skechers wilde kijken en meteen naar het stadion dan maar voor de start. Achteraf onzin natuurlijk want we bleken tijd genoeg te hebben. Maar druk was het wel en het binnenkomen was ook even wachten en vooruit schuifelen.

klik voor groot


Maar ik moet eerlijk bekennen dat het wel heel erg bijzonder was toen ik het stadion zo binnenstapte op het middenveld. De atmosfeer, alle mensen, de kleuren en de geluiden! Dat is toch wel heel apart moet ik bekennen. Omdat het zo lekker warm was, was het wachten dus ook geen probleem. Niet kleumen, maar gewoon lekker kletsen met twee engelsen en een beetje rondlopen in het startvak. Ik stond in het laatste startvak, helemaal achteraan en dat was ook prima, want ik was van plan om echt achteraan te starten. Vorig jaar zagen we dat de mensen niet eens normaal het stadion uit konden komen en dat alles tot stilstand kwam bij de uitgang, dus het zou helemaal geen zin hebben om een beetje vooraan te dringen en te duwen. Overigens bleek dit jaar wel degelijk een trechterstart te zijn, dus van dringen en problemen bij de uitgang was geen sprake! Helaas heb ik in het startvak eigenlijk al rare ritmestoornissen. Achteraf gezien had ik niet moeten starten. Maar goed dat weet ik nu.

Op een groot scherm konden we goed volgen wat er vooraan bij de start gebeurde. Om 09.30 gingen de elite lopers van start! Mooi gezicht en het is wel gaaf om ze te zien lopen op het begin van de route via de schermen. Voor mij zou het 20 minuten duren voordat ik over de start streep zou zijn. De elitelopers zouden dan al kilometers verderop zijn!

Toen mijn startvak eindelijk mocht opschuiven heb ik nog even snel wat gedronken en daarna ging ik ook op pad. Raar hoor zo ver achteraan maar verder OK. Muziek op de juiste cadans en rustig aan vertrekken.

klik voor groot





Snel het stadion uit en daarna over de weg. Hier liep ik al drie keer eerder op de 8 km runs. Oppassen voor de stoepjes en de tramrails maar het was niet meer zo druk dus allemaal prima te doen. Ik lette goed op mijn horloge of ik niet te snel ging. Elke 200 mtr even op de tijd letten en de autolap stond op 1.000 mtr dus ik kreeg steeds een kilometer tijd door. dat is best fijn want dan hoef je niet te rekenen. Het begin ging allemaal heel voorspoedig eigenlijk.

klik voor groot



De eerste 5 km gaan keurig op tempo en zijn mooi vlak. Ik verloor even GPS signaal onder het Rijksmuseum door dus daar een foute meting maar verder ging het prima. Ik nam een gelletje onderweg en dronk wat. Blijft lastig, want ik hoef niets voor mijn gevoel maar zonder iets is ook zo weinig. De kilometers gingen rustig voorbij. Het was wel warm. Na tien kilometer ben ik toch over gegaan op RWR. Eerst nog gewoon een kilometer gelopen en dan even pauze, maar daarna overgegaan op de RWR die ik normaal ook doe. Nu alles achteraf bekijkend, denk ik dat het op een run toch beter is, zeker in het begin. Dan kan de HF even mooi weer zakken en blijft alles net wat netter. Maar het blijft raar, want in Ellecom liep ik ook op M tempo een 8 km rondje op mijn gemak en bleef zelfs bijna in MAF. Nu was mijn hartslag heel erg veel hoger. Alleen het weer? Ik weet het niet, maar het is wel vervelend. Het is erg warm geweest in de ochtend, met hoge temperatuur, zon en hoge luchtvochtigheid. Maar dan nog.

Ik wist al dat na een kilometer of 15 S. langs de kant zou staan en eigenlijk had ik er al tabak van. Veel te hoge hartslag voor dit tempo. Tempo dat al zakt en lopen dat niet echt lekker gaat allemaal. Het was alleen de bedoeling om met een andere aanpak te kijken hoe dat zou gaan, maar dit zou helemaal niet goed uitpakken zo. Doorlopen of niet? Ik wandel een klein stukje met S en drink ondertussen wat. Inmiddels is het een stukje koeler geworden en is het zelfs bewolkt geworden met een spatje regen. Lekker maar wel vochtiger.

Ik besluit toch door te lopen langs de Amstel voor het lusje. Dat lusje is nog 10 km en dan zou ik dus rond de 25 km nog eens kunnen kijken. Maar blijkbaar gaat er dan een soort knopje om ofzo maar ik kwam nooit meer in een ritme. Cadans omlaag, tempo nog verder omlaag. De wind staat tegen op dit stukje zuidwaarts langs de Amstel. Ik wandel een heel stuk maar er gebeurt niks. Het is blijkbaar over en uit. Ook de andere kant op met een soort windje mee kan me niet meer op gang helpen.

klik voor groot



Ik doe eeuwen over de 10 km naar de overkant maar het is best een aardige route moet ik zeggen. Voor volgend jaar staat deze weer op de agenda denk ik. Want deze keer zit een finish in het stadion er dus even niet in. Ik kan natuurlijk gewoon doorhobbelen, maar ik heb geen zin in een uren lange run met een klote tijd. Daarvoor is het te warm, is de HF te hoog opgelopen en wil ik nog teveel kilometers lopen de komende tijd. Experiment mislukt. Het idiote is, dat ik op een gegeven moment een meisje zag lopen die RWR deed. Op een hele vreemde ratio meer wandelend dan lopend zo leek het. Maar je raadt het al…. dat meisje liep op een gegeven moment op me uit en die heb ik dus nooit meer kunnen inhalen. Had ik nou maar ook gewoon aan het begin RWR gedaan. Maar goed, ik wilde dit proberen, heb het goed uitgevoerd maar het mislukte. En dan kan je niet even opnieuw beginnen helaas.

klik voor groot



Als ik weer aan de andere kant van de Amstel kom, staat S. daar zoet te wachten. Hij kon me volgen en had al aan de doorkom tijden gezien dat ik wel erg slakkerig was geworden. Ik trek mijn jackje aan en we lopen samen naar de auto. Dat is nog best een eindje maar wel lekker om zo even te wandelen eigenlijk.

Geen finish in het stadion, geen mooie eindtijd, geen medaille. Jammer maar helaas. Op naar de volgende run.

Gegevens:

* 24,5 km
* temp 20

okt 152 km – 2014 totaal 2.484 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b – 490 km
hoka bondi b (nieuw) – 78 km
hoka stinson tarmac – 566 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 410 km
hoka stinson trail – 765 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 315 km
pure grit – 20 km

28.09.2014 – week 15: marathon nottingham – totaal 42 km

Vandaag zou het dan moeten gaan gebeuren. De marathon waar ik 15 weken het schema voor heb gevolgd. Eigenlijk kon er niets misgaan. Ik was goed getraind, had er wel zin in en had er eigenlijk ook alle vertrouwen in. Ongeveer alles hebben we getraind. Streeftempo, sneller, continu, RWR je kon het zo gek niet bedenken. Dus tot 30 km zou alles moeten lukken volgens plan. Na een rustige nacht dus even alles inpakken wat ik al had klaargelegd. Ik zou niet erg veel meenemen. De Nathan voor onderweg met mijn saltsticks en gels in een softflask en water op mijn rug. Ook de telefoon mee voor foto’s onderweg en een live tracking route.

klik voor groot

Even na 6.15 rijden we weg van de cottage en hopen rond 08.00 op het parkeerterrein te zijn. Vol goede moed dus op pad. Waf achterin net zoals vorig jaar. Nog even tanken vlak voordat we Nottingham inrijden en even naar het toilet en daarna het allerlaatste stukje naar de parking. Om 08.00 zijn we op de plaats van bestemming en we kunnen weer lekker dichtbij op het (droge) veld parkeren. Zo! Wij staan maar alvast op de plek!

klik voor groot


We gaan het veld maar eens bekijken en de startvakken en nog even naar de dixies. Er staan er heel wat en het is nog rustig.

Daarna gaan we maar eens rustig op pad naar de startvakken. We nemen woef vast mee, want het is een redelijk rustige sfeer dus dat moet ze wel kunnen denk ik. Bovendien is het al vrij warm dus beter maar meteen uit de auto!

klik voor groot



Uiteindelijk sta ik dan in mijn blauwe vak en begint het grote wachten. Ik sta precies voor het deel waar iemand praat en waar straks ook de warming up zal plaatsvinden.

klik voor groot


Ik doe dus niet mee met de warming up want koud gaan stretchen doe ik nooit en nu dus ook niet. Ik babbel wat met mensen om me heen en van mij mag het wel beginnen eigenlijk.

klik voor groot


En dan schuiven we eindelijk naar de start en maak ik een foto van de startboog…..

klik voor groot


Ik ga van start en let goed op mijn horloge. Ook al hebben we RWR getraind, ik weet al dat door de drukte dit op de eerste km niet zal lukken dus rustig aan dan maar. Dat gaat redelijk goed maar na 1500 meter klapt er ineens iemand met een enorme dreun op de grond naast me. Werkelijk ongelooflijk dat een mannenlichaam dit geluid maakt als het tegen asfalt smakt. Iedereen kijkt om maar aangezien de goede man náást me op de grond slaat, kan ik moeilijk gewoon doorlopen alsof ik niets gezien heb. Gelukkig is de man zo onder invloed van de adrenaline dat hij eigenlijk niks merkt van alle verwondingen en weer doorloopt. Mmmmm. De rest van mijn eerste lap gaat verder prima. Het is vrij warm, maar ik vind het nog niet enorm heftig qua weer. Ik zie dat ik op zich op streeftempo loop, maar wel aan de snelle kant dus ik besluit ietsje gas terug te nemen omdat ik er nog lang niet ben! Als ik in de getalletjes loer achteraf, vraag ik me af of ik dit beter niet had kunnen doen. Tijdens de trainingen liep ik ook dit tempo en liep dat bijna ‘automatisch’ met een prima eigen cadans op ademhaling. Nu ben ik netjes gaan vertragen maar vooral qua cadans en niet zozeer qua paslengte. Gevolg: weliswaar langzamer maar zwaarder en vermoeiender. Ik weet het niet, maar het is wel opvallend.

Ondertussen gieren de ambulances langs en door het parcours. Heel vervelend, want ik kan er nooit zo goed tegen, al die gillende ambulances. Zeker niet in combinatie met sport, of een evenement dat in principe gewoon leuk moet zijn en niet een dodelijk of gevaarlijk iets.

klik voor groot



Ondertussen is de route weer over een een of andere parkeerplaats gegaan van een industrie terrein. Hoe verzinnen ze het! Vreselijke route echt niet mooi. Ik ben geloof ik ook al over de campus gelopen en dat was wel groen maar toen lette ik even niet op. Ik weet uberhaupt niet meer precies op welk punt ik nou waar op de route liep eigenlijk.

Op 12 mile splitst de marathon zich van de halve marathon en voert weer langs een woonwijk.

klik voor groot

Daarna over een drukke saaie weg waar over 1 rijbaan een stroom lopers heen en een stroom lopers terug loopt. Daar tussenin zit een stukje groen en een plas en dat is wel aardig. Ik maak er wat foto’s van.

klik voor groot


Na dat stukje groen dus weer over die weg en tot mijn verrassing lopen er nog steeds mensen dus de andere kant op, in de richting van het water! Pfff die moeten nog een heel stuk. Inmiddels is het toch wel warm en ik zou pas later zien dat het ruim 25 graden was.

klik voor groot

Ik zie S en waf staan en stop even om wat te drinken. Daarna slaan we linksaf en moeten we een bruggetje over. Dat gaat grappig genoeg nog best en ik herken het stuk ineens van vorige keer toen ik het zooltje uit mijn schoenen wilde halen en mijn veters niet meer los kreeg. Deze keer gelukkig geen geklooi met schoenen of iets dergelijks. Alles zit en voelt goed dus dat is weer een opsteker. Zou ook niet weten waarom niet eerlijk gezegd, maar het altijd weer leuk als het ook daadwerkelijk zo is.

Hoewel de zon er echt op los schijnt, ben ik niet oververhit. Ik heb inmiddels alweer even een spons bij me en die maak ik voortdurend nat. Bij elke waterpost neem ik twee waterzakjes aan en probeer ik een deel over mijn hoofd te gieten en de spons nat te maken. Ik ben er niet erg handig mee en ik verlies er ook wat tijd mee merk ik. Hannes!

Ondertussen loop ik richting de roeibaan en S gaat alvast naar de laatste post voor de finish.

klik voor groot


Ondertussen maak ik wat foto’s bij die roeibaan en het water daar. Het is snoeiwarm zo in de volle zon en ineens weer iemand die onwel wordt. Bij de andere lopers die iets hadden onderweg was altijd al iemand aanwezig en kon je alleen maar verheugd denken ‘dat gebeurt mij niet’ maar nu was er niemand. Sjips. Gelukkig is het niks bijzonders maar ik verlies wel tijd. Een andere loper loopt door om de medische hulpdienst te waarschuwen en die zijn er heel erg snel. Het kost dus allemaal niet gek veel tijd maar ik word er wel een beetje sikkeneurig van. Het voelt toch allemaal niet echt lekker al die mensen die ‘fall like flies’ zoals ze dat zo mooi zeggen hier. Vorige week stierf er nog een 24 jarige loper op de DtD loop aan een heat stroke. Vermijdbaar dus.

klik voor groot

Na de roeibaan weer een stukje onder een brug door. Mijn schoenen zien er werkelijk niet uit want het hele laatste stuk was onverhard en stoffig. Je loopt daar langs het water over een of ander paadje. Ik vind dat prima maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die deze route dus niet leuk vinden en liever over de weg lopen. Maar de eerste helft vond ik nou net weer niks qua omgeving dus zo vindt iedereen wel weer wat. Toeschouwers zijn er ook niet trouwens en met een 1400 man op de marathon lopen er ook niet echt veel mensen op dat laatste stuk. Als je dus anderen nodig hebt om je aan op te trekken, dan moet je hier vooral niet gaan starten want dan heb je een probleem.

Na de brug nog een stukje langs de rivier. Het is inmiddels echt wel warm geworden. Maar met mijn spons gaat het nog prima eigenlijk. Ik maak alleen wel de vergissing om niet eens op mijn horloge te kijken hoe lang ik al onderweg ben eigenlijk. Ik vermoedde namelijk dat het echt wel heel erg slecht zou worden qua eindtijd, en was bang dat het demotiverend zou werken.

klik voor groot

Had ik het nou maar wel gedaan, dan had ik gezien dat het allemaal niet zó erg slecht was en had ik misschien nog wel wat aan kunnen zetten zo aan het einde. Ik had me na alle vertraging onderweg vooral voorgenomen om veilig en niet warm over de finish te komen.

Bij de laatste stop bij S voor wat water loop ik een nieuw stukje. Ik kan nog niet zien waar we het water oversteken. Hoe ver is het nou nog? Uiteindelijk loop ik weer door een afschuwelijk stukje route met allemaal hekken vanwege wegwerkzaamheden. Gezellig!

klik voor groot

Daarna weer rechtsaf en dan weet ik dat ik er bijna ben. Dan kijk ik eindelijk eens op mijn klokje. Oen!

klik voor groot

De klok staat op 4.58 en dat betekent dat ik dus nog makkelijk plan B had kunnen halen als ik iets eerder gekeken had. Nu ik nog een aardig stukje moet, weet ik al dat ik toch over de 5 uur heen zal schieten. Onnodig en zonde en van te voren zeker niet verwacht. Die mensen die ik onderweg hielp, hebben niet veel tijd gekost maar me alleen wat uit het ritme gehaald. Dan nog. Waarom ik nou niet meer in mijn eigen tempo ben gekomen, snap ik toch niet zo goed. Ik ben na 20 km ongeveer over gegaan op de oude RWR ratio van 2/30 in plaats van de 500 meter laps. Dat voelde op zich OK maar dan nog. Heb ik nou te zeer vertraagd om niet te snel te gaan? Het tempo was goed maar stevig aan de ‘snelle kant’ van onze trainingen. Dan nog, dan had het zeker 25 km zonder problemen op dát tempo moeten gaan.

Alle trainingen gingen vlak en zonder verval. Op een tempo van 6.45 min/km en dus niet 7.08 min/km !! Idioot gewoon.

Al mijmerend kom ik bij de afslag naar de finish. Ineens in de volle zon. Wat is het warm! Ik sukkel over het gras en zie niet eens wat mijn tijd nou gaat worden en om eerlijk te zijn had ik dus al besloten dat ik me niet even uit de naad zou gaan rennen op weg naar de finish aangezien ik de 5 uur toch al voorbij was. Zwak misschien maar soit. Zeker niet in de volle zon. Jammer maar helaas. Dure en wijze les. Even eerder op het horloge kijken en even berekenen wat mogelijk is en wat niet. Niet op deze manier dus. Ook onderweg een beetje experimenteren om weer in een ritme te komen zoals de metronoom aanzetten en niet in de zak laten zitten.

klik voor groot


Als ik over de finish ben, klok ik af. Jammer, 5.02.20 en niet de zo gehoopte 4.45 of korter. Dat lag ook gewoon in lijn der verwachting. Mooi weer of niet, mensen helpen of niet. Het had gewoon sneller gekund en gemoeten.

Ik sla mijn folie om me heen maar dat is veel te heet.

klik voor groot

Gelukkig zie ik woef en S. al heel snel. Waf is blij, ik ben blij en S is verrast natuurlijk dat het zo lang duurde allemaal. We gaan haar nog even uitlaten en dan lekker weer naar huis.

klik voor groot

Als we in de auto stappen en wegrijden is het inmiddels al heel wat tijd later dan de finish en zakt de temperatuur langzaam van 28 naar 27 en 25. Ongelooflijk wat een warme en zonnige dag. Leuk voor de supporters maar toch een beetje onverwacht en ongewenst

klik voor groot

Gegevens:

* 42,48 km
* temp 25 (!)
* lap: 5.02.20 – 7.08 min/km – HF average 143 (153) – cadans max 174

klik voor groot

Finish foto’s en onderweg:

sep 288 km – 2014 totaal 2.320 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b – 490 km
hoka bondi b (nieuw) – 54 km
hoka stinson tarmac – 566 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 340 km
hoka stinson trail – 698 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 315 km
pure grit – 20 km