Vandaag lang gerommeld aan de nieuwe website. Het is pas twee dagen geleden dat de site ineens niet meer werkte en ik baalde daar enorm van. Bijna 5 jaar ‘geschiedenis’ compleet met foto’s naar de maan. Het bestaat nog wel maar er kan niets nieuws meer bij. Maar inmiddels draait er een geheel vernieuwde website gelukkig. Misschien moest het zo zijn, want deze is natuurlijk veel moderner en kan veel meer en is bovendien veel stabieler. De komende tijd kan ik dus nog lekker rommelen om alles weer te krijgen zoals ik het wil hebben maar alle oude posts zijn gelukkig compleet met foto’s bewaard gebleven. Blij!

Rond zeven uur vanavond kwam woeffie echter dwingend de keuken in wandelen. Gooide eens haar speelgoed beest in de lucht en rende wat heen en weer. Of ik nou niet ook zin had in een ommetje? Eigenlijk had ik vandaag een rustdag gepland, omdat ik morgen lang wil lopen in de heuvels. Maar het is prachtig weer, en woef moet ook uit dus vooruit maar en ik korte tijd waren we al op pad. Voor deze ronde dan maar het doon hill rondje in omgekeerde richting lopen.

klik voor groot

 

Er zit een red legged partrige op het hekje die zich redelijk dicht laat benaderen. Maar met een telefoon krijg je natuurlijk niets vastgelegd. Maar leuk is het wel

klik voor groot

 

 

Daarna weer door het veld even omhoog. Dat deed ik nu al vaker en is geen pobleem meer. Verder en verder en na het hek slaan we linksaf. Daar staat het gras aardig hoog en met het klimmetje valt het niet eens mee. Woef loopt voor me uit en draait zich ineens om. Het volgende ogenblik vliegt er bijna een fazantenmannetje in mijn gezicht. Die schrok blijkbaar van woef die natuurlijk precies dat beest geroken had. Ik schrik me rot. Maar we komen boven en slaan weer linksaf. Daar kan ik een lekker stukje naar beneden hobbelen, parallel aan het monument waar ik laatst met S nog was. Maar dan moet ik rechtsaf slaan en zie ik een beste klim.

Dat krijg ik dus echt niet voor elkaar vandaag, maar eigenlijk puur omdat ik me niet rot wil lopen op een heuveltje. Dus even wandeen, genieten van het uitzicht en naar woef kijken die het reuze naar haar zin heeft en overal snuffelt en blij heen en weer rent.
Uiteindelijk ben ik weer ‘boven’ en nu snap ik wel waarom het de andere kant op fijner loopt. De klim naar boven van de andere kant is heel geleidelijk en prima te doen. Vanaf deze kant nauwelijks. Maar ik mag dus weer naar beneden en omdat het heel langzaam gaat, loopt dat prima. Vreemd genoeg hobbelt mijn softflask uit mijn heuptasje maar dat voel ik direct en dus raap ik het weer van de grond. Als het daarna nog een keer gebeurt, stop ik het flesje maar in het afgesloten vak. Merkwaardig, dat is nog niet eerder gebeurd.

Als we weer op de weg komen, kijk ik op de kaart welke kant ik nog meer op zou kunnen bij een andere run. Daarna gaan we weer verder en ook dat valt niet echt mee.

klik voor groot

 

We sukkelen een beetje naar boven en hobbelen naar beneden. Ik ben wel erg traag vandaag maar het is wel lekker om even buiten te zijn. Als ik bijna thuis ben, besluit ik een lusje te maken om te kijken of het pad dat ik vorig jaar zonder kaart niet kon vinden, nu wel kan vinden. We gaan over een modderig pad naar beneden en komen op een weiland uit. Ik weet nu dat ik het weiland over moet steken. Als ik de distels probeer te ontwijken, hobbelt een ree voor me uit het hoge gras en verdwijnt de heuvel op. Prachtig!
We komen bij een hekje waar woeffie even moet nadenken hoe ze daaroverheen kan. Uiteindelijk klimt ze over het muurtje. Samen lopen we door en er is inderdaad een pad. Ergens…. onder een laag water en ergens onder het gras. Ik sop even door maar dit is geen doen, want je kunt er niet eens wandelen. Ik besluit terug te keren en als we weer over het weiland lopen met het hoge gras springen er twee reetjes voor me weg. Ook weer erg mooi!

klik voor groot

 

Eindelijk zijn we na deze nutteloze exercitie weer op de weg, vies en nat en ik hobbel verder de weg af naar beneden naar de cottage. Na een kleine 10 km zijn we weer thuis.

Gegevens:

* 9,5 km
* 17 graden

juni 110 km – 2014 totaal 1.292 km

rapa nui – 37 km
hoka bondi b – 410 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 495 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Vandaag een kort rondje omdat ik er even uit wilde en woef ook wel zin had in een ommetje. Het werd prachtig weer, dus niets hield me tegen om even te lopen. Ik koos voor vanavond het rondje binnendoor met die vervelende klimmetjes maar zonder avonturen eromheen zoals de vorige loopjes. Simpel en snel dus.

27 mei: 4000 mtr lap – 5.54 min/km – 148/158
10 juni: 4000 mtr lap – 5.58 min/km – 143/154

Gegevens:

* 8 km
* 14 graden

juni 101 km – 2014 totaal 1.282 km

rapa nui – 37 km
hoka bondi b – 400 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 495 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Vandaag had ik een mooi rondje uitgezet. Eerst via de boerderij omhoog klimmen (en niet via spott loan), dan rechtsaf over een weiland en linksaf richting het bos. Zo gezegd zo gedaan (dacht ik). Via de boerderij was weer mooi want als je boven bent, heb je een prachtig uitzicht. Het was geen helder weer, maar je kon toch best ver kijken nog en in de verte ligt Bass Rock in zee

klik voor groot

 

 

 

Over het weiland was vooral erg nat en modderig maar het pad tussen de halmen was een redelijk begaanbaar pad. Ineens springt er een ree voor mijn neus en woef staat stokstijf stil. Ik ook. Even schrikt het ree en staat ook stil. We vormen vast een prachtig trio in het veld met een ree, een hondje en een loper op een rijtje met slechts enkele meters tussen elkaar. Dan bedenkt het ree dat het toch liever weer vertrekt en ik zie hem (of haar) verdwijnen. Woef en ik vervolgen onze weg en tot dusver gaat alles prima en is er inderdaad een pad.

Maar dan ineens is er een fraai stenen muurtje aar ik eigenlijk linksaf moet slaan. Ik zie dat pad ook wel aan de andere kant maar ik kan daar dus niet komen en ik heb weinig zin om te gaan rommelen met klimmen enzo. Ik probeer even ergens nog doorheen te komen maar geef het al snel op. Dan maar niet want er is ook een pad rechtsaf dat weer op de weg uit zal komen en vanaf daar weet ik wel een route om te lopen. Waar zouden we zijn zonder kaart!

klik voor groot

Woef vindt het machtig tussen die hoge halmen en rent keihard heen en weer terwijl ik sta te zoeken. Ze kijkt blij, tong uit haar bekkie. Samen dalen we dan maar af door de hoge halmen. Het pad is best begaanbaar en het is wel leuk.

klik voor groot

Uiteindelijk zou ik dicht bij de weg moeten zijn en ik moet even kijken voordat ik besef dat het ek inderdaad links van me is achter de hoge halmen en dat daar de weg loopt. Gek dat je dat zo slecht ziet. Maar we zijn er en we kunnen onze weg vervolgen.

klik voor groot

Ik ben inmiddels weer op de bekende weg ‘buitenom’ en sla linksaf naar de Ford om het rondje verder af te maken. Als ik op 8 km ben zie ik in de heuvels donkere wolken en duidelijk regen. Ik maak vaart en besluit niet meer met RWR te lopen maar gestaag door te lopen en zo hobbelen we lekker naar huis. Het begint te miezeren en het miezertje is een heerlijke verfrissing. Na 12 km staan we weer voor het huisje. Op naar de volgende run.

Gegevens:

* 12 km
* 13 graden

juni 92 km – 2014 totaal 1.272 km

rapa nui – 37 km
hoka bondi b – 392 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 495 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Vandaag even een kort rondje zonder S. op de fiets. De fiets is bij de winkel voor een nieuwe band, die kunnen we morgen weer ophalen. Als het niet al te slecht weer is, gaan we morgen naar de Lammermuir Hills voor een stukje van de Southern Upland Way. Anders wordt het zaterdag want donderdag en vrijdag hebben we andere afspraken. Ik kon dus even aleen op pad. Het had flink geregend maar toen ik op pad ging was het zo goed als droog.

klik voor groot

Ik had wel mijn rugzak om, omdat ik de riem en mijn telefoon wilde meenemen. Dat bleek toch niet echt een goed idee, want een ege rugzak zwabbert een beetje en toen het zonnetje eenmaal ging schijnen was het natuurlijk veel te warm allemaal. Maar het begin ging wel lekker. Even stijgen, daarna weer lekker dalen naar de Ford.

klik voor groot

Het is en blijft mooi, wat voor weer het ook is. Ik vond het hele zachte miezertje van het begin geen enkel probleem eigenlijk en toen het opklaarde was het wat mij betreft ook goed (alleen warm). Alleen die enge enorme muggen met die lange poten zijn wat minder geslaagd met dit weer. Ik blijk altijd weer een lekker hapje, maar inmiddels weet ik dat als je harder loopt, dat ze je minder steken. Dus…. doorlopen maar!

klik voor groot

Ik liep heerlijk op mijn gemakje, deels op hartslag. Ik loop nu vrij vaak hier, dus wel even opletten wat ik allemaal uitspook. En aangezien we nog een lange willen lopen op die Southern Upland Way helemaal even opletten. Gemiddelde was vandaag 133 en dat is met dit hoogteprofiel dus helemaal niet verkeerd. Maximale hartslag daarbij was 145 (bij klimmen).

Woeffie vond het prachtig en helaas was het rondje na ruim 10 km alweer voorbij. Op naar de volgende runs.

klik voor groot

Gegevens:

* 11 km
* 13 graden
* HR average 133 max 145
* pace 7 min/km

juni 32 km – 2014 totaal 1.213 km

rapa nui – 22 km
hoka bondi b – 368 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Vandaag hadden we een leuk rondje uitgezet van een kleine 13 km. Deels over de weg, deels een verrassingsronde naar een kasteel ergens in de natuur. Nou ja, ruïne dan wel te verstaan maar wel een run met een doel dus. We zouden een klein stukje hetzelfde lopen als gisteren en een mooie ronde maken op deze manier.

Woef was er al snel klaar voor en stond al helemaal happy met haar rugzakje bij de auto. Lekker trainen met het dragen van de rugzak voor de komende langere runs. Ideaal.

We reden naar Stenton en in plaats van parkeren bij Presmennan Wood zoals gisteren, bleven we in Stenton omdat er een parkeerplekje vrij was. Makkelijker, want de route naar het bos is ontzettend slecht, dus als we dat kunnen voorkomen met onze banden, is dat mooi meegenomen en deze weg zouden we toch lopen. Meteen na vertrek ontdekken we dat de zon toch best flink schijnt dus gaan we even terug naar de auto om ons in te smeren met zonnebrand. Maar daarna konden we dan toch eindelijk op pad.

klik voor groot

Eerst even klimmen en ik moet bekennen dat me dat weer niet meeviel maar ik bleef wel braaf doorlopen. Door en door gingen we…. Eigenlijk liep het best lekker en voor de grap zei ik na ruim 3 kilometer dat het een stuk sneller ging dan gisteren toen we eeuwen deden over de eerste paar kilometer (en uiteindelijk de route ingekort hebben).

klik voor groot

Ik had wel zin in het stukje door de natuur op de terugweg! Maar helaas….. na een kleine 5 kilometer (bijna op het verste punt) hoorden we het geluid allebei tegelijk… flap flap….lekke band!

klik voor groot

Pfff nou dat weer. Er zat dus niets anders op dan wandelend naar de auto te gaan. Eerst even goed op de kaart gekeken hoe we daar het snelste zouden komen. Teruglopen had weinig zin, we zouden door kunnen gaan en dan over de drukkere weg terug in plaats van de geplande route verder naar boven en door de natuur. S. wandelde dus met de fiets aan de hand die richting op, woef en ik gingen verder lopen en maakten een beetje tempo. Ik zou er dus eerder zijn en zou hem dan ophalen met de auto. Stiekum was ik wel benieuwd hoeveel afstand dat zou uitmaken, wandelen of lopen.

klik voor groot

Ik vond het maar een lastig stuk. Beetje dalen, beetje stijgen. Af en toe keek ik even op de kaart voor de zekerheid want ik ben een enorme oen en voordat ik er erg in heb loop ik nog verkeerd ook maar gelukkig ging het goed. Het kon ook niet missen maar toch… Mezelf kennende… Af en toe maakte ik toch snel nog even een foto onderweg want het was best mooi. Op een gegeven moment heb ik waf maar aangelijnd toen de weg begon te dalen.

klik voor groot

Ik wilde haar per se blijven zien zo met die weg hoewel er eigenlijk geen auto’s reden (gelukkig). Ik zag op een gegeven moment een bordje ‘Stenton’ en dat was nog ruim een mile weg…Dat was dus te overzien maar het viel me nog best tegen dat we nog zo ver van het dorp af waren eigenlijk. Dus liepen we maar door en door. Ik zweette me te pletter op mijn gezicht door die vervelende zonnecreme. Normaal smeer ik iets anders op, maar dat was ik dus vergeten en daarom deze uit nood. Jakkes.

Uiteindelijk kwamen we in Stenton aan en gebruikte ik de laatste paar honderd meter om tch nog even een soort cool down te doen, aangezien ik wel een beetje had doorgelopen. Ik deed woef in de auto en keerde om om S. op te halen. Dat verraste me toch nog, want ik moest best een stuk terugrijden voordat ik hem zag lopen. Eind goed al goed. Morgen de fiets even plakken en we kunnen weer op pad. Gelukkig gebeurde het niet in de complete rimboe op een afstand van 30 km ofzo. Maar geef mij de benenwagen maar, stuk betrouwbaarder dan al dat rubber.

klik voor groot

Op naar de volgende run dan maar weer.

video van de route

Gegevens:

* 10 km
* 17 graden

rondje in google earth openen

juni 21 km – 2014 totaal 1.202 km

rapa nui – 22 km
hoka bondi b – 357 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Vandaag voor het eerst met de fiets in de auto verder weg van het huisje op pad geweest. De fiets is niet groot en heel licht en aangezien het voorwiel eruit kan, was het heel makkelijk om de fiets in de auto te proppen. Terwijl S. daarmee bezig was kleedde ik me vast om. Woef is al klaar voor de trip, en heeft haar rugzak al om. Voor het eerst zal ze echt een run mee gaan lopen met gevulde rugzak. In 2011 droeg ze de rugzak al eerder (toen was ze een te zware hond”) maar dat was toen geen succes. Ze had het heel erg warm en ik dacht dat het niks was voor haar op dat moment. Achteraf denk ik dat ze gewoon niet fit genoeg was. Bovendien was het eigenlijk ook nog niet zo nodig omdat we nog helemaal geen echte lange tochten maakten zoals de afgelopen periode in de UK. Ze kan lang zonder water (als vleeseter) en ze kreeg altijd water uit mijn rugzak. Afgelopen jaar heb ik een korte run gedaan met de zak zonder vulling en dat ging ook goed, maar de hele winter bleef de rugzak ongebruikt in de UK en dat is eigenlijk zonde, want als ze haar eigen water draagt, hebben we nooit te weinig bij ons. Maar nu dus gewoon met water en bakje erin op pad. Het kon haar werkelijk niets schelen dus dat lijkt geregeld. We vormden dus een mooi trio, S. op de fiets, ik met een rugzak en woef met een rugzak.

klik voor groot

We hadden voor vandaag een mooie route gevonden vanaf Presmennan Wood naar het zuiden naar Whiteadder Reservoir. Dat zou ongeveer 20 km zijn en vol goede moed en zin gingen we op pad. Vanaf het bos eerst weer terug naar de weg en een stukje over de weg. Bij de splitsing waar een grote kudde koeien geinteresseerd keek naar mijn rennende rugzakje op pootjes sloegen we rechtsaf en vanaf daar gingen we klimmen. Toen ik eens op mijn navigatie keek, zag ik dat we moesten klimmen tot 361 meter. Oeps. Niet te doen met de fiets en ik vond het ook knap lastig. Verder en verder gingen we en mooi was het wel! Bij een huisje in the middle of nowhere kwamen mensen met een hondje die het hek voor ons open hielden. Zonder te kijken volgden we het pad en sloegen rechtsaf. Daar kwamen we nog een fietser tegen die stopte en over de hond sprak en de rugzak. Ook kwam het gesprek op voer voor onderweg en vertelde ik de man dat je met K9 natural een heel eind komt qua gewicht (160 gram per dag gevriesdroogd vlees dus lekker licht). Dat was een nieuwtje voor de man. Daarna liepen we snel verder maar de navigatie was al een tijdje aan het piepen. Toen ik keek, zag ik dat we van de route af waren. Ik pakte de andere kaart erbij en zag dat we inderdaad bij het huisje een andere weg hadden moeten nemen. We kijken op de kaart en kijken op de klok.

klik voor groot

Over dit kleine stukje hebben we eigenlijk wel erg lang gedaan en we besloten een andere route te nemen die korter zou zijn. De lange route die naar 361 meter zou gaan klimmen, moet ik dan maar alleen doen want met de fiets gaat dat niet. Ik zette de navigatie uit en al snel hobbelen we weer verder. Redelijk vlak en onzettend mooi want al snel komen we bij een reservoir uit met prachtig uitzicht. Genieten!!

klik voor groot

klik voor groot

Na het reservoir gaan we een bos in en dat is erg mooi, ware het niet dat we ineens bij een modderige bende uitkwamen waar duidelijk niemand had gelopen. We besluiten het er maar op te wagen en komen uiteindelijk door het bos uit. Ik ietsje eerder dan S. op de fiets maar we komen er wel uit. Het uitzicht is adembenemend. Erg fraai met uitzicht op de zee en heel weids. We genieten even (lees: komen even op adem) en maken wat foto’s. Ik kijk op de kaart en zie dat we door een weiland moeten waar veel schapen en lammetjes staan. Gelukkig is waf keurig opgevoed en ze blijft dus gewoon aan de knie verder hobbelen.

klik voor groot

Gauw lopen we naar de andere kant van het veld en… daar is nergens een doorgang naar het volgende pad, hoewel dat wel op de kaart aangegeven staat. We lopen heen en weer over het veld, op zoek naar een pad of doorgang maar vinden niets. Ik loop even verder en kijk of aan de andere kant wel een hek is. Ik zie wel een hek maar dat lijkt niet open te kunnen. We kijken weer eens naar de andere kant en ik moet lachen, want het is me al vaker overkomen hier in dit deel van Schotland dat je ineens niet verder kunt. Zo stond ik eens met mijn voeten in het water te turen naar een niet bestaand pad (of wel een pad maar met hekken ervoor) en liep ik eens helemaal blij naar de weg om.. uit te komen bij een prachtig hekwerk met een groot slot. Maar uiteindelijk zien we dat het hek toch open kan en wagen we de gok. Het ziet er niet hoopvol uit. Hoge varens en brandnetels.

klik voor groot

Als we verder lopen, is er ook helemaal geen pad meer en we besluiten terug te keren en de weg te volgen tot de boerderij en daar de weg weer op te gaan. Dat gaat verder eigenlijk goed ook al moeten we nog even voor een dubbel hek met enorme modder ervoor.

Op de weg kijken we even op de kaart en we besluiten nog een extra rondje te maken. Geen idee hoe dat verder loopt, maar het is een prima weg. Zo zou je eigenlijk alle wegen willen hebben voor een bike/run. Verhard maar bijna ongeschikt voor auto’s en dus helemaal rustig. Het loopt weer lekker op en neer allemaal maar het is erg mooi.

klik voor groot

Uiteindelijk slaan we rechtsaf en lopen via een boerderij weer de natuur in en steken een ford over. Toch nog natte voeten!

klik voor groot

Vanaf daar slaan we weer rechtsaf en met een venijnig klimmetje dat ik voor de grap gewoon op klauter zijn we weer terug bij de start. Ik kijk om en zie S. nog nergens dus ik moet even wachten. Na een poosje ziet woef hem als eerste en kwispelt blij. Daar komt hij! Moe en euh chagrijnig maar we zijn er!

klik voor groot

Jammer genoeg wil S. niet meer een rondje door Presmennan Wood doen dus zit het er weer op. Het was een kort maar krachtig avontuur!

Als we naar huis terugrijden ligt woeffie heerlijk te slapen met haar koppie op de fiets!

klik voor groot

video van de route

Gegevens:

* 12 km
* 16 graden

rondje in google earth openen

juni 12 km – 2014 totaal 1.193 km

rapa nui – 22 km
hoka bondi b – 347 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Vandaag weer een lekker rondje gelopen. Deze ronde liep ik al eens eerder en dat maakt het wel makkelijker omdat je niet hoeft te zoeken. Het leek me een leuke ronde voor S op de fiets omdat het naar Doon Hill monument gaat, waar je anders niet zo makkelijk komt. Het stelt geen bal voor maar wel leuk om eens te zien. Vorig jaar heb ik me rot gezocht om de weg terug te vinden, nu wist ik natuurlijk gewoon.

Het begin is een klim van ruim 80 meter over nog geen 600 meter lengte. Dat is best wel even klimmen en met de fiets vanuit nul is dat dus niet te doen.

klik voor groot

Maar al snel waren we dan toch op pad en konden we weer even normaal lopen (en fietsen). Het uitzicht was geweldig zo bovenop, maar ik mis echt de gele velden die vorig jaar voor spectaculaire beelden zorgden. Volgend jaar dan waarschijnlijk weer.

klik voor groot

Ik wist dat we de weg even moesten volgen en uiteindelijk links af zouden slaan en off road verder zouden moeten. Aan de foto’s van vorig jaar te zien, zou dat met de fiets ook goed te doen zijn en dat klopte gelukkig wel.

klik voor groot

Het pad liep heerlijk en met fladderende armpjes ploegde ik verder over het pad. Voor S was het gelukkig ook allemaal goed te doen over het off road pad. Hier kom je wandelend niet zo snel dus het was erg leuk om nou eens te kunnen laten zien waar ik allemaal kom met de benenwagen!

klik voor groot

Uiteindelijk konden we linksaf slaan richting Doon Hill. Dat is een beetje vervelend pad omhoog, dus wandelde ik met hem mee naar boven. Op de terugweg moeten we weer zo’n soort pad doen en dat is iets beter beloopbaar.

Eigenlijk stelt Doon Hill monument niets voor. Het zijn alleen de contouren van de gebouwen die er hebben gestaan. Verder is er niks te zien. Je moet op de foto wel erg goed kijken, wil je kunnen zien waar het eigenlijk om gaat. Ik herinner me nog dat ik hier vorig jaar beteuterd stond te kijken. Het was toen geen mooi weer, en ik wist daarna ook niet hoe ik weer terug op het pad moest komen en tilde woef overal overheen zonder resultaat. Vandaag wist ik gelukkig wel hoe we weer terug moesten dus dat was geen probleem en al snel rende ik weer naar beneden op weg naar het huisje.

klik voor groot

Ik vind dat lopen over paden erg leuk en veel leuker dan over de weg. Het gaat me ook redelijk goed af. Misschien slof je wel minder dan over de weg waardoor je een hele andere loophouding hebt, ik heb geen idee. Maar ik tufte lekker omhoog over het grassige stukje.

klik voor groot

Uiteindelijk kwamen we weer uit op de splitsing waar we gisteren ook waren en kozen we toch voor het graspad (zoals de route ook liep) waar S gisteren nog zo liep te schelden. Maar naar beneden zou wel lukken!

Ik vond het erg lastig lopen naar beneden omdat het gras heel hoog stond en je moet opletten dat je niet op stenen trapt. Als je de stenen gewoon ziet, dan is er niks aan de hand natuurlijk maar zo onzichtbaar is het best link. Maar wel leuk en al snel waren we weer beneden en begon ik aan de cool down. Woeffie vond het prachtig.

klik voor groot

Op naar de volgende run. Morgen waarschijnlijk niet, omdat we naar de farne islands gaan om vogels te fotograferen. Zondag dan maar weer en daarmee heb ik dit jaar nog niet zo weinig gelopen als deze maand!

Gegevens:

* 10 km
* 17 graden

rondje in google earth openen

mei 204 km – 2014 totaal 1.181 km

rapa nui – 22 km
hoka bondi b – 335 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km