Vanmorgen ben ik alleen op pad geweest voor mijn ronde en vanmiddag ga ik met woefje op stap voor een kort rondje naar Hurlestone Tower. Dat ontdekten we gisteren tijdens de vreemde lange run en daar wil ik vandaag wel wat betere foto’s van maken en misschien ook een drone opname! Voor de grap kies ik het pad langs de rivier waar ik dus gisteren niet kon komen vanaf de boerderij kant. Maar het is toch te gek als er wel pijlen zouden staan en geen pad te vinden is? Het lijkt me nou juist een mooi kort rondje zo langs het riviertje en dan via de weg naar de tower en weer terug naar de auto. Kort en leuk voor woef, dat is waar ik wel zin in heb.

Ik maak alles klaar voor vertrek, doe mijn camera in de rugzak en neem de drone mee en de controller. Ik weet van gisteren al dat ik bij het stenen bruggetje wel kan parkeren dus dat komt goed uit. Zo gezegd zo gedaan en na korte tijd parkeer ik de auto inderdaad bij het bruggetje. Ik ben erg benieuwd of ik aan de andere kant van het pad nu uit kan vogelen hoe ik weer op de weg kan komen maar desnoods loop ik gewoon terug. Het is maar kort, het is mooi weer en de route is vast prachtig. En dat klopt ook. Ik loop in no time langs het water en in het weiland staan allemaal schapen met hun lammetjes. Wat een dag!

klik voor groot

Het is echt prachtig en zo in het zonnetje is het net lente. Lammetjes, stromend water en vogels. Volop genieten dus. Aan het einde van de route stuit ik inderdaad op het hekwerk waar ik gisteren ook stond aan de andere kant. Toen had ik geen idee natuurlijk waar het pad zou moeten zijn, maar nu zie ik dat ik ook gewoon aan de andere kant erlangs kan blijven lopen en door de grote gate van de andere farm op de weg kan komen. Daar heb je geen flauw idee van vanaf de andere kant en je staat daar ook niet, want je staat veel verder naar links voor het prikkeldraad te turen. Maar nu loop ik gewoon rechtdoor, ga door het hek en kijk nog eens om. Prachtig!

klik voor groot

Daarna lopen we weer op de weg richting de Tower zals we gisteren ook liepen. Dat is maar een klein stukje en ik zie vanuit de verte de tower al!

klik voor groot

Even later lopen we weer de akker op om alles nog eens met mooi weer te bekijken. Helaas staat de zon achter de tower en kan ik dus nog steeds niet de tower met de bergen op de achtergrond fotograferen. Beetje oenig: dat kan dus alleen in de ochtend.

We lopen eerst langs de standing stone en daarna naar de tower. Ik zie nu een groot hek dat open kan en dus kan ik woefje meenemen deze keer. Ik zie ook een watertje in de diepte liggen en verderop lopen schapen. Wat mooi allemaal. Grappig genoeg komen de schapen steeds dichterbij.

klik voor groot

<

Als ik wat foto’s sta te maken, staan de schapen ineens achter me. Woef kijkt ook verrast om. Die blik van woef…

klik voor groot

Ik maak vanaf de voorzijde nog een vertikaal panorama

klik voor groot

Meer informatie over de tower staat ook in dit artikel

klik voor groot

Op internet vond ik:

Several new folly towers were put up to commemorate the new Millennium in 2000. This tower, at Lilburn in Northumberland is again, not really a folly as it is designed as an observation point and a venue for conferences and meetings. (There are even, whisper it, kitchen units inside.)

Nevertheless it is very handsome and built in the style of a folly tower. It won a building industry Oscar from the Federation of Master builders when it was erected in 2000 for its owners Lilburn Estates (the owners) by builders David Appleby Builders from Rothbury in Northumberland .

Judges were impressed by the high quality of stonework around the arched windows and in the conference room.

Ik vind het maar een mooi ding zo helemaal vrij in het landschap. Iedereen rijdt er voorbij zonder het te zien als je op de weg bent. Dat is wel jammer. Je moet echt even door de akker ploeteren om er te komen maar het is zeer de moeite waard.

Daarna lopen we weer terug en lopen we langs de standing stone. Als ik omkijk, zie ik een mooi plaatje tegen de zon in van beide bouwsels in een lijn!

klik voor groot

Over de standing stone heb ik gevonden:

In 1870-72, John Marius Wilson’s Imperial Gazetteer of England and Wales described Hurlstone like this:

HURLSTONE, a curious old pillar between Lilburne and Chillingham, in Northumberland; in a high field, 4 miles SE of Wooler. Tradition says that a subterranean passage of great length goes under it; and superstition says that the fairies have been heard singing, “Wind about, and turn again, And thrice round the Hurl Stane”

Het blijft een mooi plekje. Na de foto’s hobbelen we weer terug naar de auto die dichtbij staat. Daarna gaan we weer terug voor een drone opname.

klik voor groot

Een dankbaar en erg fraai object om een video van te maken:

Na dit korte rondje rijden we weer naar huis. Een mooie dag met 19 km op de teller, mooie opnames en een leuke video. Op naar de volgende.

gegevens:

* 6 km
* 13 graden

maart 191 km – 2016 totaal 969 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 170 km
hoka stinson lite – 654 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 413 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11

Het is me wel bevallen die nieuwe avonturen dus vandaag ga ik weer naar een onbekend stukje. Gisteren was ik bij verrast met het forest rond Chillingham en op de terugweg liep ik langs Hepburn waar je kon parkeren en waar je ook een stukje door een bos zou kunnen. Bovendien had ik gezien dat er in het bos een oud fort te zien zou zijn (nou ja, rotsblokken dan) en even verderop nabij Lilburn nog een standing stone met een folly tower. Genoeg te zien en te beleven dus en in de ochtend tuur ik op de kaart en maak ik samen met S via de telefoon een aardige route van 13 km Eerst via het bos, daarna onderlangs over een rustige weg richting Lilburn, langs de toren en de standing stone en dan weer terug naar de parkeerplaats bij het bos. Eitje toch? De route staat al snel in mijn navigatie en niet veel later gaan waf en ik op pad. Het is geen heel helder weer, maar ik ben blij met de temperatuur. Er staat geen wind, het is droog en niet te warm voor woefje. De parkeerplaats is natuurlijk snel gevonden aangezien ik daar gisteren in mijn uppie langs rende op de terugweg naar de auto. Ik tuur even op het bord en maak ook een foto van het Bastle House aan de overkant van de weg. Ik ga straks wel verder kijken want ik kom er straks weer langs op de terugweg. Meer informatie over it 16e eeuwse huis staat hier

Daarna gaan we gauw op weg richting het bos. Het is een mooi pad maar ik twijfel even of ik wel goed zit eigenlijk. Hoezo een mooi pad? Ik dacht dat ik ergens gelezen had dat ik meteen zou gaan klimmen. Ik kijk dus op de kaart en zie dat ik verkeerd zit. Dat begint goed zo aan het begin maar het is maar een klein stukje terug. Als ik het pad naar boven zie slingeren, loop ik terug naar de auto om mijn poles te pakken. Beter mee dan om verlegen als ik dat pad zo eens bekijk!

klik voor groot

Ik klauter omhoog en woef doet ook haar best en loopt voor me uit. Al snel komen we bij een stile waar ik overheen kan en zij gelukkig makkelijk onderdoor kan kruipen.

klik voor groot

De weg loopt akelig steil naar boven maar er zijn genoeg planten en boompjes waar je je aan vast kunt houden. Van rennen is hier geen sprake, ik klauter echt naar boven. Gelukkig is het niet erg open dus niet eng maar ik baal er wel van dat woef haar harnas niet aan heeft. Wist ik veel…. Ik zie vanaf een afstandje al de enorme rotsblokken van het oude fort. Op de foto zie je rechts op een van de blokken een figuurtje staan. Dat geeft wel aan hoe groot die dingen zijn. Maar ik ben er nog niet en we klauteren rustig door. Het lijkt een beetje op Simonside maar het is een langere en steilere klim.

klik voor groot

Dan ben ik ineens uit het bos en is het open achter me terwijl we door moeten klauteren. Dat is best een beetje eng maar ik doe mijn best. Het is geen gevaarlijk pad, maar het voelt vreemd omdat het zo steil omhoog gaat. Maar het uitzicht is geweldig. Op sommige punten zie ik in de diepte het Bastle house waar ik aan het begin een foto van maakte. Dat geeft een beetje aan hoe hoog we al zijn.

klik voor groot

Ik maak natuurlijk veel te veel foto’s die voor iemand die er niet geweest is vast allemaal op elkaar lijken maar het is zo ontzettend mooi. Jammer dat het geen heldere dag is maar ik kan toch al vrij veel zien en een stuk beter dan de camera dat kan zien. Wat een verrassing weer op deze run!

klik voor groot

Uiteindelijk staan we dan op het hoogste punt en kijk ik nog eens om me heen. Wat bijzonder toch. Dit soort dingen vind ik nou leuk en hier krijg ik wel energie van. Totaal onbekend gebied en wat fijn dat ik het ontdekt heb. Ik tuur op de kaart. Ik zit nog op het groene stippellijntje van de kaart en ook op de route die ik heb uitgetekend. Ik kijk om me heen waar het pad nou eigenlijk verder loopt. Niet te zien maar met behulp van de kaart kom ik weer op het pad en ondanks dat het nattig is, komen we goed vooruit zij het langzamer dan gepland. Maar ik geniet ervan en omdat waf er ook bij is, hebben we alle tijd.

klik voor groot

Het uitzicht is echt prachtig rechts van me en voorlopig zit ik nog goed op de route.

klik voor groot

Toch is het pad niet overal even duidelijk maar als je goed kijkt, kom je wel goed uit. Het feit dat woef voor me uitloopt, helpt ook mee want vreemd genoeg kiest zij meestal wel voor een bestaand pad en gaat ze ook de ergste rommel vaak uit de weg. Het ‘pad’ loopt nu langs andere rotsen links van me. Ook nog ene restant van het fort waarvan ze denken dat het 4000 jaar oud is.

klik voor groot

Ineens stuiten we op een hek met een opening waar we normaal doorheen kunnen. We hobbelen door het heide pad maar ik twijfel en kijk op de kaart. Nope. Verkeerd. Ik ga weer terug naar het hekje en kijk nog eens goed. Zijn die zwarte lijnen op de kaart nou hekken dan? Dan zou ik dus aan de andere kant van het hek moeten blijven lopen om straks buiten het bos te lopen en aan de zuidkant weer op de weg uit te komen straks. Ik kijk en kijk nog eens. Ik dwaal een beetje rond maar ik zie met de beste wil van de wereld geen pad. OK. Mijn getekende route wordt het dus niet. Geeft niet, ware het niet dat op de kaart het pad dat ik wel kan volgen straks dood loopt. En dan? Vreemd maar ik besluit het pad toch te nemen. Ik vermoed dat ik met een beetje geluk straks gewoon op dat brede pad ga uitkomen dat me weer naar de auto zal leiden. Vanaf daar kan ik dan wel weer een route maken richting die tower en die standing stone die ik graag wil zien. Gewoon de ene voet voor de andere zetten en zien waar je uitkomt!

We lopen weer een stukje bos door en de bomen zijn enorm hoog. Mooi gezicht die smalle stammen die de diepte in gaan. Het enige probleem hier vormen de omgevallen bomen. Door de stormen van de afgelopen maand is er hier heel wat gesneuveld en ik moet mijn best doen om overal overheen te klimmen.

klik voor groot

Maar ik word al steeds beter in klauteren want ik heb al over heel wat stammen geklommen en over hekken. Dat deed ik vroeger nooit maar het lukt me aardig. Gelukkig kan woef overal onderdoor of overheen. Ik hoef haar nergens te helpen en ze wacht elke keer braaf totdat ik weer bij haar ben.

Uiteindelijk houdt het pad inderdaad op maar er loopt een ‘gemaakt’ (veel bewandeld stukje) pad richting het brede pad dat op de kaart wordt aangegeven met en dubbele stippellijn. Daar ga ik heen en al snel lopen we weer op dat brede pad waar we even vaart kunnen maken. Er is ook nog iets te zien onderweg en dat is leuk.

klik voor groot

Het pad is verder natuurlijk gemakkelijk te lopen ook al golft het vrolijk naar boven en naar beneden en na korte tijd staan we weer bij de auto. Dat was natuurlijk niet de bedoeling maar terwijl ik woef dan maar wat water geef, kijk ik op de kaart hoe ik zal lopen nu. Ik loop over de rustige weg via Hepburn farm terug richting Chillingham castle zoals ik gisteren ook gelopen ben. Vanaf de poort kan ik dan linksaf richting Lilburn en dan kom ik ook bij de Tower en de standing stone. Kind kan de was doen en we gaan op pad.

klik voor groot

Al snel zijn we inderdaad weer bij de statige oprijlaan van Chillingham castle, maar wij slaan linksaf. De weg is heel rustig en zit vol gaten dus een prima ren stukje omdat er eigenlijk geen verkeer is. Lekker breed stukje gras links en rechts dus prima voor woef. Even verderop komen we over een lief bruggetje met een mooi stromend water waar ook een pad langs zou moeten lopen.

klik voor groot

Vanaf daar is het maar een klein stukje naar de afslag waar ik ergens een akker in zou moeten kunnen om naar de standing stone en de tower te lopen. Waar zouden we zijn zonder google earth? Ik heb dit allemaal van te voren uitgezocht want die twee dingen liggen gewoon midden in een veld en vanaf de weg zie je er niets van. Het gaat om een standing stone en een folly tower die in elkaars verlengde staan. Ik ben vreselijk benieuwd maar ik denk al een glimp van de tower gezien te hebben voordat ik linksaf sloeg bij de kruising.

En al snel zie ik waar ik heen moet en kies ik een hek om de akker op te lopen naar de twee bezienswaardigheden. Wederom vreselijk jammer dat het geen helder weer is, want de met sneeuw bedekte cheviots op de achtergrond moeten fantastisch zijn als achtergrond met goed weer. Maar ik vind dit al erg leuk zo onderweg.

klik voor groot

De standing stone heeft helaas inmiddels een hekje ter bescherming om zich heen staan. Echt jammer maar ik begrijp het wel. De hoek is belangrijk en als een koe eens lekker zijn kont gaat staan schuren aan die stone dan klettert het ding misschien wel om. Dat is niet de bedoeling. Maar echt mooi is het niet zo! Ik loop gauw door naar de Tower. Dat ziet er fraai uit. Ik moet even over een hek klimmen en wafje wacht af totdat ik weer terug ben.

klik voor groot

Als ik even rond gekeken heb en wat foto’s gemaakt heb, ga ik weer terug over het hek en samen met woeffie lopen we weer naar de weg. Ik maak nog een foto van de standing stone en woef rust ondertussen even uit en heeft een takje gevonden om mee te spelen.

klik voor groot

Ik moet wel even op de kaart kijken hoe ik nu ga lopen, maar ik besluit rechtsaf te gaan, de weg te vervolgen en dan verder zuidwaarts een pad te nemen dat me over het riviertje zal leiden en zo weer terug richting de parkeerplaats. Onderweg staat nog een kleine standing stone, helaas ook weer met een hekje.

klik voor groot

Even verderop een ford over snel stromend water van het riviertje met een prima optie voor voetgangers. Ik zou daar toch niet graag doorheen rijden met de auto maar het waterpeil staat nu niet zo hoog.

klik voor groot

Ik snap nu wel waarom de weg zo lekker rustig is. Genieten dus want zo loopt het voor woef ook fijn. Verderop waar ik linksaf sla, is een farm met schapen die bovenop elkaar staan. Geen idee waarom maar het ziet er mooi uit. Inmiddels schijnt het zonnetje ook een beetje en wordt het wat helderder. S. grapt via de mail dat ik dan maar even terug moet voor de tower…..Dat ga ik dus niet doen, want we moeten nog wel een stukje!

klik voor groot

Daarna loop ik lekker over de weg maar na een poosje bedenk ik dat het nooit zo ver kan zijn tot de afslag naar het onverharde pad dat me over het riviertje zal brengen met de footbridge. Althans, FB betekent toch zeker footbridge op de kaart? Ik kijk nog eens goed. Fout inderdaad, ik moet een stukje terug. Dat pad is snel gevonden en daar gaan we dus heen richting het riviertje.

klik voor groot

Al snel stuit ik op het riviertje. Maar waar is die footbridge nu? Ik weet inmiddels dat FB inderdaad foot bridge betekent in de legenda van de kaart. En na veel zoeken en door bosjes struinen heb ik de brug ook gevonden. Dat wil zeggen… de restanten van de brug. Ik kan er helemaal niet komen en wat er over het water heen gaat is zo rot als wat.

klik voor groot

Ik kijk nog eens goed naar het water en zoek het pad aan de overzijde. Het heeft geen zin om moeilijke dingen te doen als ik het pad aan de andere kant niet kan vinden. Maar achter het voetgangersbruggetje zie ik de optie om naar het pad verderop te komen dat naar een boerderij loopt. Vreemd.

Het water ziet er rustig uit. Daar kunnen we toch wel doorheen zeker?

klik voor groot

Aan de oever is het al vrij diep maar dat is op zich niet erg. Waf kan zwemmen en ik heb eventueel poles aan de rugzak zitten. Ik kijk nog eens goed. Ook al is het niet te zien op de foto, het stroomt toch wel. Ik besluit dat ik de gok ga wagen want het ziet er goed uit. Waf gaat meteen met me mee (fout!) en zodra ze de grond voelt verdwijnen en moet zwemmen, wordt ze bijna meegetrokken met de stroming. Ik grijp haar vast. Dat werkt dus niet. Handig zo’n harnas in de auto. Met mijn gewicht zal het toch geen probleem zijn? Ik doe de riem om zodat ik haar vast heb (niet ideaal met een hunter lijntje) en ik stap ook verder het water in. Al snel komt het tot de knie. Geen probleem maar ik ben er nog niet en ik ben niet stabiel in het water. Dit ga ik niet doen en we klimmen weer op de kant. Waf schudt zich eens uit en ik ben benieuwd hoe mijn schoenen en sokken het verder houden nu alles doorweekt is.

Ik mail ondertussen met S. die meekijkt wat ik doe en waar ik ben. We komen met een alternatieve route die ook mooi zal zijn. Stukje terug over de weg en dan dat pad langs het riviertje dat uit zal komen bij die mooie stenen brug. Vanaf daar dan (helaas) dezelfde weg terug naar het castle en via Hepburn weer naar de auto. Zo gezegd zo gedaan en al snel sta ik bij de farm waar ik af moet slaan voor het pad langs het riviertje.

klik voor groot

Ik hobbel over een akker en zie dat ik een beetje meer naar rechts moet straks om weer op het pad te komen. Nou niet dus want ik stuit op nieuwe hekken die tot de water rand reiken. Waar is het pad dan? Ik loop heen en weer en doe verwoede pogingen om weer op het pad te komen.

Niks en dus geef ik het op. Het wordt later en later en ik ben er nog lang niet. De 13 km zijn we al kilometers geleden gepasseerd….. Ik ga terug en zie toch echt het bordje staan dat het pad aangeeft. Wel op een rare plek zo achter de muur. Maar waar het dan vervolgens heen loopt is mij niet duidelijk. We gaan dus terug over de weg, lopen weer langs de akker met de tower en de stone, slaan rechtsaf richting chillingham castle en de stenen brug. Daar staat toch echt ook het bordje met het pad waar we uit hadden moeten komen. Ergerlijk dit.

klik voor groot

Ik schrijf wel ‘ergerlijk’ maar ik erger me deze keer geen moment op de route. Ik vind het wel een grap zulke rare dingen als een niet bestaand pad en een vermolmd bruggetje. Maar het is wel lastig met die paden want deze keer kan ik makkelijk terug, maar ik heb wel eens eerder zoiets gehad en toen kon ik niet zo makkelijk een andere route kiezen. Dat zijn echt vervelende dingen en je kunt dat dus niet vermijden blijkbaar.

Ik loop nu gewoon door zonder verder na te denken. Ik zie al dat we ruim de 20 km gaan overschrijden. Geen enkel probleem qua afstand maar we zijn door alles onderweg wel lang weg geweest nu….

Uiteindelijk loop ik – sneller dan verwacht – alweer langs Hepburn farm en ben ik er bijna. Maar dan zegt woefje dat ze geen zin meer heeft. Ik kijk naast me en zie dat ze niet happy kijkt. Ze vertraagt en ik hoor gekke geluiden. Heeft ze dorst? Wil ze water? Ze klemt haar kaken stijf op elkaar. ‘Ik wil geen water ik wil kotsen’. En dan spuugt ze tweemaal alleen maar wat gal uit. Dat klote voer hier ook. Ze heeft dus een compleet lege maag en daar kan ze niet tegen. Gelukkig ben ik echt op een steenworp afstand van de auto. Daar krijgt ze meteen eten dat ze blij wegschrokt. Direct heeft ze een andere uitdrukking. ‘Ik ben weer OK hoor’! Ja dat zie ik ook maar ik zal voortaan zorgen dat ik een zakje voer bij me heb voor dit soort avonturen. Ik neem het mezelf kwalijk maar in Nederland heeft ze dit nooit want het voer is beter. Ik moet ook echt mijn best doen om voldoende vlees op haar botten te houden hier. In juni 2015 kreeg ze zelfs gewoon rundvlees uit de sale als bijvoeding…..

Ik wil eigenlijk nog even een foto maken van het bastle house. Maar woef heeft geen zin en blijft gewoon midden op de weg staan. Makkelijk te lezen en ik breng haar terug naar de auto. Genoeg is ook wel genoeg en ik loop zelf dus nog even terug.

klik voor groot

Als ik bij de auto terug kom is woef weer helemaal blij met haar volle buikie. Ik maak nog een kiekje van haar en van mij. Op naar het volgende avontuur dan maar weer.

klik voor groot

gegevens:

* 22 km
* 11 graden

Op onderstaande kaart is goed te zien waar het allemaal mis ging en hoe de route had moeten lopen…. Dit is een OS kaart die ik onderweg dus ook gebruik.

klik voor groot

maart 172 km – 2016 totaal 950 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 164 km
hoka stinson lite – 641 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 413 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11

Vandaag zit ik een beetje te kijken op de kaart waar ik zal gaan lopen. Eigenlijk vond ik dat rondje bij Preston afgelopen week wel leuk en nieuwe dingen ontdekken is altijd leuk. Woef gaat vandaag even niet mee want het wordt mooi weer en dan kunnen we een wat langer stukje lopen. Rustdagje tussendoor is dus wel goed. Ik maak een route van Chillingham naar Chatton over de weg en deels onverhard. Ik ga eerst dronen bij Chillingham en daarna op weg. Althans dat is het plan! Ik laat woef nog een keer uit en ga op pad. Ze staat zo zielig voor het raam te turen dat ik er echt moeite mee heb. Maar ik ben flink en doe net alsof ik haar niet zie en rij weg.

Ik parkeer de auto bij het kerkje in Chillingham. Het kasteel zou nog gesloten zijn en vanaf het kerkje zou ik via grote hoogte ook een blikje kunnen werpen op het kasteel als ik de kaart goed begrijp tenminste. Ik loop naar de achterkant van het kerkje en en maak een plaatje van het kerkje. De drone gaat hoger en hoger vanwege alle bomen en verdomd: daar is ineens het kasteel met de tuinen in beeld.

klik voor groot

de video:

Ik laat de drone maar eenmaal vliegen en maak me daarna klaar voor de run. Ik wil starten met het stukje waar ik niet zeker van ben qua toegankelijkheid en ga gauw op weg. Het is warm maar geen blauwe lucht. Ik trek meteen mijn jasje uit want er staat ook geen wind dus mijn dikke shirt is eigenlijk al te warm.

Ik maak nog even een foto van St Peters church en van het mansion house aan de overkant en ga op pad richting het castle.

klik voor groot

Ik zie ineens dat ik wel degelijk richting het castle kan lopen, dus dat doe ik eerst, zoals ik aanvankelijk ook getekend had.

klik voor groot

Als ik even de voorkant van het kasteel bekeken heb ga ik gauw verder. Ik neem een lusje door een bos met enorm veel sneeuwklokjes en loop daarna de fraaie poort alweer uit, richting de weg.

klik voor groot

Niet veel later loop ik langs het beeld dat ik vanuit de verte zag toen ik voor het kasteel stond. Ik maak een kiekje ervan en je kunt nog net een stukje van het castle zien in de verte.

klik voor groot

Even verderop zie ik weer iets leuks

klik voor groot

Maar dan begint het serieuzere loopje en ik loop weer langs de kerk waar mijn auto staat en ga richting het pad dat ik heb uitgezocht. Maar helaas…. dat blijkt helemaal geen pad te zijn waar ik mag komen en nadat ik aanvankelijk toch doorloop, vraag ik uiteindelijk aan een dame in een soort buggy waar ik eigenlijk wel mag komen en heen moet. Ze wijst me terug naar het begin van de route en zegt me het bospad te nemen dat wordt aangeduid met forest walk. Daarna zal ik op de weg komen die ik bedoelde. Ik betwijfel het, maar ik ga gewoon op pad. Ik kom altijd ergens weer uit en dan zie ik het wel.

klik voor groot

Meteen begint de route eigenlijk daarna te klimmen om vervolgens niet meer op te houden totdat ik op 305 mtr ben. Dat is helemaal niet hoog, maar ik vind het een forse klim en als je eigenlijk op weg bent voor een wegrondje, dan is dit niet helemaal de planning. Ik ben blij dat ik mijn satelliet bij me heb (en aan heb staan) en dat ik gewoon water bij me heb. Dit zou wel eens wat langer kunnen duren dan gepland…

Hoewel het allemaal niet meevalt, is het uitzicht – ondanks het weer – wel erg mooi hoewel dat totaal niet overkomt op de foto’s. De heuvels rondom, de fraaie witte koeien (een bijzonder soort weet ik nu) en de met sneeuw bedekte toppen zijn allemaal prachtig. Het enige nadeel is eigenlijk dat de vergezichten steeds ‘achter’ me liggen. Ik moet dus stoppen en me omdraaien om even te genieten van het uitzicht.

klik voor groot

Maar ik doe mijn best en loop door hoewel ik bijna zeker weet, dat ik dus niet zal uitkomen op de weg richting Chatton. Dat maakt de route wel een beetje onzeker maar ik loop rustig door en zie wel waar ik ga uitkomen straks. Desnoods loop ik de hele route weer terug. Kan ik in ieder geval lekker afdalen!

klik voor groot

Maar dan ineens kom ik op een splitsing waar ik ook een routebord zie staan. Dat is boffen want samen met mijn eigen kaart, kan ik nu even een plan maken wat ik ga lopen. Ik kan inderdaad met een soort lusje teruglopen, maar ik kan ook rechtsaf en dan een lus zuidwaarts maken zodat ik een rondje loop. Ik tuur op mijn kaart en lees het hoogteprofiel. Ros castle settlement zal het hoogste punt zijn op ruim 300 mtr…. ik ben nu pas op 200 mtr dus dat betekent nog wel even een klimmetje. Ik besluit het toch te doen. Ik ga vast schelden maar achteraf is het altijd leuk. Geen idee hoe lang het allemaal is maar dat zie ik dan straks wel. Het lijkt allemaal niet echt ver.

klik voor groot

Het pad is redelijk goed begaanbaar op wat modder stukken na en het loopt allemaal wel aardig. Ik ben blij dat ik niet mijn wegschoenen heb aangedaan want dat was echt niet fijn geweest. Deze hybride schoentjes hebben tenminste een beetje grip op die rommel. Hoewel ik denk dat ik de goede richting op loop, ben ik erg blij dat ik uiteindelijk ineens een bordje zie staan met ‘forest walk’.

klik voor groot

Ik loop door en dan ineens wijst de pijl ergens naar rechts voor een muur. Is dat echt een pad? Rare jongens die engelsen. Ik kom zelfs een wandelaar tegen en ik vraag waar hij gestart is. Hij mompelt iets over een parkeerplaats en als ik vraag of er iets te zien is van Ros castle zegt hij dat er alleen een bord met informatie staat. Ik loop weer door en baal een beetje van het rare pad dat nu volgt.

klik voor groot

Maar dan ineens ben ik uit het bos en loop ik op een pad met prachtig uitzicht. Wat jammer dat het niet helderder is voor de fotos. Ik kan toch vrij ver kijken. Maar de weg loopt nog altijd naar boven en ik ben benieuwd naar Ros Castle settlement. Volgens mij is dat bovenop dat hompje dat ik voor me zie liggen als ik zo eens op de kaart tuur.

klik voor groot

Maar het pad gaat niet naar het topje maar slingert er rechts omheen. Het is wel erg mooi maar waar is dat Ros castle nou? Inmiddels weet ik dat je er alleen via de andere kant kunt komen en dat het een soort platform is waarvandaan je 6 kastelen kunt zien liggen in de wijde omtrek (Bamburgh, Dunstanburgh, Warkworth, Alnwick, Chillingham & Lindisfarne). Dat heb ik dus nu uiteindelijk niet gezien want ineens gaat de weg steil naar beneden. Jakkie wat een eng pad, ik ben toch geen geit….. Maar ook dat gaat natuurlijk allemaal goed maar ik ben niet echt een held als het zo raar steil loopt en hier wandel ik dus ook gewoon even. Modder, rollende stenen en steil naar beneden…. nope not for me. Maar mooi is het wel.

klik voor groot

Dan zie ik weer een routekaart langs het pad en ik kijk erop. Squirel dinges, plantation nog iets en nog een andere plantation en dan ben ik weer bij het castle. Maar ik lijk ineens richting een weg te lopen dus dat is fout. Ik kijk nog eens op mijn eigen kaart en ga een stukje terug. Verdomd zeg er zit ineens een pijltje op een boom in plaats van de grote pijlen in de grond….

klik voor groot

Aanvankelijk neem ik die route maar ik besluit toch richting de weg te lopen. Ik wil nu eigenlijk wel even een stukje opschieten en het laatste stukje is vast ook mooi over die rustige weg. Ik loop dus richting het hek en loop de weg op. Daarna ben ik ineens bij de parkeerplaats die de goede man noemde. Hepburn woods heet het dus en daar kan ik ook nog lopen. Volgende keer misschien met woefje want daar mag ze wel in. Dit hele stuk bos was verboden voor honden dus dat komt goed uit.

Ik heb best een goede keuze gemaakt, want er is nog wat te zien ook onderweg! Old bastle house.

klik voor groot

Daarna gaat het vlug. Ik loop via Hepburn weer naar Chillingham. Als ik bij de drukke weg uitkom, neem ik even nog een detour via een onverhard stuk zodat ik de drukke weg kan vermijden en zo loop ik weer richting de statige oprijlaan van het castle. Nog een laatste keer langs het castle en dan sta ik weer bij de auto. Geen 10 km wegrondje maar 13 km lastige route maar wel bijzonder. Chatton helemaal niet gezien omdat ik zuidwaarts liep en niet noordwaarts vanaf het castle. Ook goed. Zie je wel? Achteraf is het altijd leuk.

Omdat dit langer duurde dan gepland, ga ik gauw naar huis zonder de drone nog een keer te laten vliegen. Wafje zit maar alleen en wil ook naar buiten. Op naar de volgende run dan maar weer.

Overigens reed ik op de terugweg het stuk dat ik had willen lopen…. niks an en echt saai. Dit was veel leuker en echt bijzonder. Ik had het alleen niet gezien/gevonden op de kaart!

gegevens:

* 13 km
* 13 graden

maart 150 km – 2016 totaal 928 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 142 km
hoka stinson lite – 641 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 413 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11

Vandaag is het redelijk goed weer. Ik kom een beetje traag op gang omdat ik met S. zit te skypen en we hebben het over de drone en andere plannen. Langzaam knapt het weer verder op en wordt het helderder. Ik besluit een rondje over straat te gaan doen in de ochtend en vanmiddag met de drone naar Alnwick te gaan om het castle te filmen en te lopen daar. Maar al pratend met S besluit ik tot een rondje alleen over de weg en een rondje met woefje. Tijdens het tweede rondje neem ik dan de drone mee om uit te proberen of ik ermee kan lopen in de OMM pouch voorop. Dat past net en is beter dan op mijn rug waarbij ik de rugzak ook nog eens af moet doen onderweg. Zo gezegd zo gedaan en ik ga op weg voor mijn eerste ronde. Ik maak er een tempo run van zo zonder woef maar vergeet mijn rugzak af te doen en heb eigenlijk ook de verkeerde schoenen aan. Het lukt wel maar het voelt allemaal zwaar en moeilijk en hoewel ik niet als een bezetene ren maar rustig start, kom ik maar net aan de 6 min/km. Dat moet dus beter. Ben ik nu zwaar of voelde ik me zwaar…. that’s the question. In ieder geval helpt de rugzak niet mee voor tempo en ik smelt ook van de warmte in mijn shirt en jackje.

Als ik thuis kom, kleed ik me gauw om in een ander shirt en kies meteen voor geel omdat dat wel op zal vallen met de drone. Daarna ben ik snel klaar voor vertrek.

Maar als ik op de weg ben, hobbelt de pouch met de drone alle kanten op en bovendien kruipt de rits steeds open omdat de drone naar voren valt. Dat moet dus anders. Ik maak meteen een eerste video op de weg naast de farm maar die mislukt via het vluchtplan omdat de farm er wel opstaat, maar ik niet. Al doende leert. Ik ben een kilometer bezig om de drone goed vast te krijgen maar uiteindelijk lukt het. Het grote elastiek van de rugzak klemt nu over de pouch en de onderste elastieken klemmen nog een keer alles vast. Ik voel er zo niets van en er hobbelt ook niks meer. Prima dus en even goed onthouden.

klik voor groot

We lopen rustig door naar Elford en daar laat ik de drone weer op. Propellers erop, kalibreren, plan en gaan. Het kost wel tijd maar het gaat al sneller dan de vorige keer. En even later bij de skischans doe ik het nogmaals. Grappig genoeg lijken de foto’s dus op elkaar omdat je alleen de weg ziet met een geel poppetje. Op de eerste foto loop ik richting Bamburgh castle (het is de weg van foto 5), op de rechter foto loop ik richting de Farne Islands. Wij kunnen dat met onze ogen wel prima zien.

klik voor groot

Het weer is nog steeds prima en het is aangenaam qua temperatuur en zonder jackje een stuk beter!
Ik maak nog een foto van Bamburgh castle in de verte onderweg. Het blijft mooi.

klik voor groot

Dit tweede rondje heeft lang geduurd omdat ik aanvankelijk even moest bekijken hoe deze drone mee kan, maar daarna liep het allemaal prima. Ik kan dus de volgende ronde gewoon de drone meenemen als het mooi weer is.

Helaas trekt de nevel weer landinwaarts als we terug zijn. Ik zal mijn energie dus sparen tot helderder weer en vanmiddag niet nogmaals gaan lopen.

Onderstaand een korte video. Geen idee wat YouTube met de kwaliteit heeft gedaan want het origineel is prima. De bedoeling is natuurlijk niet zoiets saais als onderstaande test video maar een impressie van het lopen hier met hele korte fragmentjes. Dat betekent dus dat de drone vanaf nu gewoon mee zal gaan.

gegevens:

* 14,5 km
* 11 graden
* lap: 5 km – pace 6 min/km – HS 143 (155)

maart 137 km – 2016 totaal 915 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 129 km
hoka stinson lite – 641 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 413 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11

Vandaag start de dag heel grijs en somber. Ik ga ook een lekker middag dutje doen want ik mis niks aan het weer vandaag hier. Maar ruim na de middag klaart het ineens op. Een mooi gelegenheid om even snel met de drone bij Seahouses wat opnames te maken van het haventje. Weer eens wat anders!

Daarna twijfel ik even wat ik zal doen. Hier een stukje lopen vanaf Seahouses? Ik heb mijn renkleding aan dus ik kan overal heen. Maar ik besluit tot een heel kort rondje op Beadnell en dat loop ik snel even samen met woef. Langzaam komt de nevel het land binnen en dat ziet er mooi uit met het laatste zonlicht dat er toch nog even is. het voelt ook warm.

Woef is goed opgeknapt van de rustdag gisteren toen ik alleen op pad was, want ze is heerlijk aan het lopen en aan het snuffelen overal en ik zie haar hele stukken niet. Ik kom een andere loper tegen zonder hond maar op de terugweg kom ik hem weer tegen met hond. Nu heb ik geen hond want ze is heerlijk door de duinen aan het rennen. Ik kan haar zien dus ik wacht gewoon even totdat ze weer bij me is. Ik geniet daar erg van als ze het zo leuk heeft en zie dit liever dan dat ze achter me op mijn hielen of vlak voor me loopt. Laat haar maar lekker avonturieren!

Na een kleine 7 km staan we weer bij de auto. Prima middag zo met de drone en een kort loopje. Vanavond weer even lekker zwemmen en dan slapen en op naar een nieuwe dag.

gegevens:

* 7 km
* 12 graden

maart 123 km – 2016 totaal 900 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 114 km
hoka stinson lite – 641 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 413 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11

Vandaag wil ik eigenlijk wel even op pad want ik ben rusteloos en ik verveel me. Ik kan hier niet lang achter de pc zitten, het is vandaag weer koud in het huisje en ik word gewoon ongedurig. Maar ik wil niet dat wafje ook weer loopt dus met veel moeite laat ik haar alleen achter en vertrek voor een wegrondje waar ik normaal dan niet met haar zou komen. Niet rond het huisje, maar ik rijd een heel klein stukje richting Newham. Vanaf daar maak ik een simpel rondje naar Preston waar een Tower staat. Misschien leuk om even te kijken. Zo gezegd zo gedaan en na 5 minuutjes rijden, parkeer ik de auto in de berm en vertrek voor mijn rondje. Ik heb de kaart mee want anders verdwaal ik vast. Newham is ongeveer 10 huizen groot schat ik. Lekker rustig. Je kunt er nog eitjes langs de weg kopen zie ik….

klik voor groot

Daarna loop ik door richting Chathill. Daar sta ik na 4.5 km voor de dichte spoorbomen. Maar dat is niet slecht, want nu zie ik het oude postkantoortje achter de slagbomen en dat is fraai. Het duurt lang voordat de trein komt en ik blijf in beweging door het perronetje even op te lopen. Wat een mooi perron en station. Echt iets uit een boekje. Geweldig, dat zou ik misschien wel zo gemist hebben.

klik voor groot

Als de bomen omhoog gaan kan ik weer verder. Ik loop nu richting Preston waar de tower ook te bezichtigen is. Daarvoor moet ik even een klein klimmetje op en dan loop ik al het terrein op. Jaren geleden was ik hier ook eens met S. en zagen we rode eekhoorns.

klik voor groot

Na preston ga ik gauw weer verder. Weer even klimmen en daarna loopt het weer netjes vlak. Ik weet al dat het laatste stuk lekker naar beneden zal lopen.

Vlak voor Ellingham zie ik een kerkje rechts van me. Ik zie pas later hoe ik daar eventueel moet komen maar aangezien ik nog een stukje moet lopen, besluit ik daar nu niet heen te gaan. Ik maak een kiekje uit de verte over het weiland.

klik voor groot

Daarna gaat het vlug. Via Ellingham loop ik weer terug naar Newham. Ik zie een piepklein kalfje van een Schotse Hooglander in het weiland en verderop een prachtige leeuw bij en ingang naar een een of ander estate.

klik voor groot

Eigenlijk dus heel veel te zien op dit simpele korte wegrondje. Erg leuk en ik heb dus geen spijt dat ik toch even in mijn uppie op pad gegaan ben!

Als ik thuis kom, heeft woefje drie verpakkingen van magnesium sachets opgegeten. Alleen het karton de rest ligt er nog. Stoute hond!

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 12 km
* 6 graden

maart 116 km – 2016 totaal 893 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 114 km
hoka stinson lite – 641 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 406 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11

Vandaag wacht ik eerst even op de post en daarna ben ik even zoet met kijken wat de post gebracht heeft. Maar wafje moet op een gegeven moment echt uit en aangezien het droog is, gaan we samen op pad voor een rondje. Ik kies voor Beadnell. Niet over de weg, dichtbij en ook leuk voor waf en makkelijk een afstand te kiezen.

Eerst even het vertrouwde plaatje van waf op het strand bij de Lime Kilns. Vergis je niet, dat is nooit hetzelfde door het getijde dat altijd anders is en het licht.

klik voor groot

Daarna starten we de warming up door het caravanpark. Ik ben verrast dat het nog steeds niet open is maar dat zal over 2 weken wel zo zijn vermoed ik. Pasen valt dit jaar vroeg!

Al snel lopen we door de duinen en zijn we weer bij de bekende brug bij Long Nanny. Over niet al te lange tijd zullen daar de little terns weer gaan broeden.

klik voor groot

Daarna verder door de duinen naar High Newton. Wafje kent de weg en sjouwt met een stukje zeewier dat uit haar bek bungelt. Het ziet er een beetje vreemd uit.

Daarna verder richting Low Newton. De temperatuur is prima en ik loop alleen in mijn Falke primaloftje. Mijn hoofdband en handschoenen zijn al lang weer verdwenen in de rugzak.

klik voor groot

Bij Low Newton maak ik een foto van de zendmast waar ik steeds onder langs loop en daarna nog een foto van Low Newton uit de verte. Het blijft leuk om naar te kijken zo vanuit de verte en de hoger gelegen kliffen. Vorig jaar liep ik hier vaak met keiharde wind en ben ik wel eens een andere weg gelopen vanwege die harde wind. Behalve de forse echte stormen, is het qua wind eigenlijk heel rustig dit jaar.

klik voor groot

Ik loop weer het extra lusje bij de zendmast en daarna gaan we terug via High Newton door de duinen en komen weer bij de brug. Nog even een kiekje van ons samen!

klik voor groot

Gelukkig laat ze eindelijk bij de parkeerplaats het zeewiertje liggen en daarna rent ze door de duinen. Gelukkig… er is dus niks aan de hand want ik vond haar een beetje meesukkelen. Maar dat kwam dus door dat stomme wiertje.

Na 13 km staan we weer bij de auto. Ik ga gauw verder kijken naar wat de post gebracht heeft!

gegevens:

* 13 km
* 8 graden

maart 104 km – 2016 totaal 881 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 102 km
hoka stinson lite – 641 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 406 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11

Het is vandaag heel erg mooi weer en ook onverwacht mooi. Er staat weinig wind, ik wil vanwege woefje niet te ver lopen (zie liep al heel erg veel de afgelopen periode) en eigenlijk wil ik wat anders dan het wegrondje. Genoeg redenen om naar Ingram valley te rijden en mijn rondje bij Linhope spout te doen. Dat is kort maar wel zwaar vanwege de klimmetjes. Maar dat is voor woefje minder probleem dan voor mij. Ik pak mijn spullen en ga op weg. Lastig in te schatten hoe het weer daar zal zijn, want ik herinner me vorig jaar nog, toen ik ineens in de diepe sneeuw terecht kwam. Ik neem voor de zekerheid dus mijn windbroek mee en doe in een tasje een ander shirt en mijn aeroloft. Voor nu kies ik voor mijn Falke primaloft shirt en voor de zekerheid neem ik mijn windjackje mee.

Onderweg merk ik al dat we van het mooie zonnige weer naar wat bewolktere lucht toe rijden. Niet erg, het is tenslotte nog geen zomer en als er maar geen harde wind staat, is het allemaal prima daar.

De rit is al een feestje want het is erg mooi onderweg tussen de heuvels met alle vergezichten. Sommige heuvels zijn met een dun laagje sneeuw bedekt en dat is erg mooi. De zon laat zich af en toe zien en maakt alles net wat lichter.

Na 50 minuten komen we aan bij het einde van de weg. Verder gaat de weg niet en daar kan ik ook parkeren. Geen idee hoe ik dat eigenlijk heb ontdekt toen ik hier de eerste keer liep. Ik trek toch mijn windjackje aan, al is het maar voor de warming up en we gaan op pad met de waterval als eerste doel. Het eerste stukje loopt makkelijk en gaat over de weg en gaat zelfs naar beneden. Maar bij de warming up heb je daar niet zo veel aan natuurlijk.

klik voor groot

Daarna loop ik door een soort gehuchtje met een paar huizen en sla rechtsaf de rimboe in. Mijn satelliet ontvanger knippert vrolijk. De stenen op de helling zijn killing en het is verdomd steil hier. Maar het blijft mooi dus ik doe rustig aan. Ik ben hier om te kijken en niet om keihard te rennen. Dat lukt trouwens niet eens dus dat is makkelijk.

klik voor groot

Ik neem de route naar de spout maar ben verrast door het vele ijs dat tussen het gras verstopt zit. Het is helemaal niet zo koud maar blijkbaar zijn de nachten koud en zonder zon ontdooit er niks. Dat wordt dus straks oppassen bij de spout…..

Ik loop naar het bovenste punt van de waterval. Dat is in het echt heel indrukwekkend om dan naar beneden te kijken (60 mtr) maar op de foto zie je echt niks. Het geluid van het water is oorverdovend.

klik voor groot

Wafje mag niet naar de rand en zit geduldig te wachten. Ik vind het zelf ook eng daar en blijf een eind van de rand vandaan maar kan wel alles zien en horen. Ik probeer naar beneden te klauteren maar op die plek lukt me dat niet. Althans, ik doe het niet. Het was vast gelukt maar ik ga mijn poten niet breken en ik heb het al een paar keer gezien. Ik probeer het nog op 2 andere plaatsen maar net bij het laatste stukje besluit ik elke keer dat ik niet verder ga. Dan maar niet. Ik kijk nog even aan de andere kant van de waterval waar het water als rustig stroompje aankomt.

klik voor groot

Uit de verte maak ik een kiekje van de waterval die naar beneden klettert. Op de foto te zien als de witte stroom.

klik voor groot

We keren weer terug naar het pad en gaan op weg voor de rest van de run. Het eerste deel zal ploeteren zijn maar daarna zal ik over een weg heerlijk naar beneden kunnen hobbelen en kunnen genieten van het uitzicht zo tussen de heuveltoppen. De foto’s zijn vreselijk, maar in het echt is het prachtig.

klik voor groot

Als ik eindelijk boven kom, staan er maar enkele schapen jammer genoeg. Ook hoor ik geen enkele grouse klokken. In 2013 ving woefje nog een grouse voor me maar dit jaar is er niks. Alleen fazanten vliegen links en rechts van me uit de struikjes maar die hoeft woefje niet.

Rustig hobbelen we weer naar beneden. Ik kijk een keer op de kaart naar de andere route die ik had uitgezet maar ik zie dat ik daar ergens 200 mtr moet stijgen. Lijkt me prima maar niet voor vandaag want daarvoor ben ik gewoon te laat vertrokken. Voor dat soort grappen moet je echt de tijd nemen en hebben om te voorkomen dat je ineens in het donker op een berg staat. Voor nu is het ook even genoeg.

klik voor groot

Deze keer krijg ik alle hekken open voor woef en dat valt me mee. De vorige keren heb ik haar vaak moeten dragen bij de wildroosters.

Als ik het water oversteek bij het bruggetje, stop ik even om van het stromende water te genieten. En wat een enorme verrassing. Ik zie een dipper (waterspreeuw) aan komen vliegen die landt op een rotsje in het water. Ik probeer mijn cameraatje te pakken maar door de beweging schrikt het vogeltje en vliegt vlak boven het water door naar de andere kant. Wat geweldig dat ik die gezien heb en ook nog eens zo dichtbij. Hij maakte gek genoeg geen geluid, want normaal (net als bij de ijsvogel) hoor je hem eerder dan dat je hem ziet. Maar zijn verenkleed, zijn witte vlek en zijn gedrag zo dichtbij kunnen bewonderen is het kadootje van de run.

klik voor groot

Ik loop even langs het water en sta nog eenmaal stil om te luisteren en te kijken maar ik zie verder niets meer helaas. Daarna begin ik met de beklimming naar de auto.

Na 9 km staan we weer bij de auto. Zo’n tochtje duurt dus bijna tweemaal zo lang als een wegrondje. Maar dat is niet erg. Me dunkt dat er genoeg getraind is met die beklimmingen!

Ik ben blij dat ik op pad ben gegaan voor dit rondje ook al was het veel te kort. Als ik thuis kom, schijnt de zon volop en is de lucht stralend blauw. Zal ik zelf nog een wegrondje doen? Ik geniet zo van het zonnetje hier als ik onderweg ben. Ik besluit het niet te doen. Genoeg is genoeg en met 91 km sluit ik de week af.

gegevens:

* 9 km
* 6 graden – geen wind

maart 91 km – 2016 totaal 868 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 102 km
hoka stinson lite – 641 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 393 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11

Vandaag ga ik naar Belford voor mijn run. Ik durf Wooler niet aan vandaag omdat er ‘heavy snow’ bij de voorspellingen staat. Dat is misschien dan wel weer het andere uiterste. Belford blijft een mooie run dus daar ga ik heen. En vandaag ga ik vooral ‘onderweg’ zijn en niet als een malloot jakkeren zoals de vorige keer toen het ook nog eens heel modderig was. Zo gezegd zo gedaan. Parkeren is even een probleempje omdat het druk is maar ik vind toch een goed plekje. Op het pleintje bloeit de bloesemboom en dat is wel heel lente achtig. Het weer is op zich prima. Droog en goede temperatuur. Later wordt het zelfs helemaal onbewolkt en zonnig. Echt heerlijk. Maar zo ver is het nog niet, we gaan eerst maar eens op weg naar de start van de route. Dit is alweer de zesde keer dat we deze ronde doen deze reis en elke keer is er wel wat nieuws.

klik voor groot

Al snel zie ik lammetjes. Dat vind ik zo ontzettend leuk! Ik blijf gewoon even staan om te kijken naar dat springende grut. Schattig.

klik voor groot

Even verderop zie ik niet alleen lammetjes maar een hele groep europese kanaries. Die zijn zo mooi in het zonlicht maar altijd te snel voor een kiekje met mijn compactje. Nu lukt het toch om er eentje een beetje herkenbaar in beeld te brengen.

klik voor groot

Daarna loop ik door naar de boerderij en geniet van de mooie witte wolken en het licht over de rolling hills naast me.

klik voor groot

Na de farm kom ik weer bij het rare bouwsel. S. vroeg me of ik er wel eens bovenop had gestaan en dat had ik nog nooit, dus besloot ik deze keer eens om eromheen te lopen en te gaan kijken. We waren immers vandaag ‘onderweg’ nietwaar?

klik voor groot

Best een mooi uitzicht en ik loop weer naar beneden. Grappig genoeg heb ik nu een modderstukje ontweken door bovenlangs te lopen. Ook weer een meevaller. Daarna lopen we door en komen we op het weiland dat altijd nat is. Deze keer staan er allemaal schapen met lammetjes. Woef kijkt aandachtig of ze lamsvlees wil eten vanavond…

klik voor groot

Daarna lopen we het bos in. Ook daar modderig maar deze keer is het goed te doen en kom ik prima vooruit. Van het bos weer door richting Swinhoe met de paardjes en de koeien. Gelukkig staan de hekken deze keer allemaal open maar ik zie dat deze keer het aanmerkelijk beter is dan de vorige keer toen ik gewoon tot mijn enkels in de zachte koeienstront stond. Gatsie wat baalde ik die keer van alles. Deze keer loop ik vredig met woefje door. Ik doe rustig aan en kijk om me heen. Ik zie weer allerlei nieuwe dingen. Dat is opvallend. Het maakt echt uit hoe je aan het lopen bent. Ik loop wel eens een wegrondje hier waar ik geweldig uitzicht op bamburgh castle heb. Maar soms kom ik bij de boerderij en heb ik geen idee hoe het castle er eigenlijk bij lag. Dat is te idioot voor woorden natuurlijk. Niks voor mij en toch gebeurt het.

Nu dus niet. Ik kijk, ik ruik en ik luister. Mijn hoofdband is al lang af en ook de handschoenen zitten alweer in de rugzak. Het weer is prima dus ik bof wel dat ik ook zo onderweg kan zijn.

klik voor groot

Ik schiet toch best lekker op zo over het eerste stuk. Ik ben het bos al voorbij, langs het mooie uitzichtspunt gelopen en langs het pad met uitzicht over de cheviots. Ik draaf nu rustig door het veld met de schaapjes en zal zo op het mooie groene stuk terecht komen met de struiken met ruikende gele bloemetjes. Maar hoewel ik echt mindful aan het lopen ben, snap ik ineens niet waar ik ben. Waarom loopt dit eigenlijk ook zo beroerd? Wat doen die hout snippers hier nou op de grond en hoe ver is het nog naar het groen? Ik stop. Letterlijk. Ik kijk om me heen en zie dan pas wat er gebeurd is. Alles is weg. Het pad waar ik normaal overheen loop, ligt een stukje verder naar rechts en ik loop nu over een kale vlakte. Alle mooie struiken met gele bloemetjes zijn weg. Wat erg. Ik heb hier zo genoten in maart 2015 toen het zo lekker begon te ruiken allemaal. En het was zo’n mooi pad met al dat groen. Wat hebben ze nu gedaan? Ik ben verbijsterd.

klik voor groot

Onderstaand een foto van 25 maart 2015 links

klik voor groot

Wat ontzettend zonde zeg. Geen geurende struiken meer straks en nu geen groen. Geen idee waarom dat gedaan is. Het ziet er echt niet uit. Maar goed, we gaan verder en ik loop het bospad op richting St Cuthberts cave. Daar kunnen ze weinig aan verpesten tenminste.

klik voor groot

Ik blijf er even rondkijken en verbaas me toch weer over de grootsheid. Het is echt groot en dat zie je pas als je het vergelijkt met een hondje ervoor als referentie. We lopen weer verder en bij de andere groep rotsen ga ik ook weer even kijken. Dat heb ik dit jaar nog niet eerder gedaan dus dat is wel leuk op deze ‘onderweg’ run.

klik voor groot

Als referentie zit woef voor de rotsen

Al snel zijn we weer op pad. Inmiddels is het echt heerlijk weer geworden. Ik zou er bijna lui van worden maar we gaan natuurlijk nog even door. Richting Swinhoe farm alweer. Eerst even nog over grasland en daarna over de farmroad. Dat loopt prima en ook lekker even naar beneden.

klik voor groot

Daarna komen we in de buurt van de boerderij. Op het hoger gelegen punt heb je prachtig uitzicht over de zee en Holy Island. Op de foto niet te zien maar wel een mooi plaatje. Daarna lopen we over het erf en langs de koetjes die me rustig aanstaren als we voorbij hobbelen. Toch even een kiekje dan maar…

klik voor groot

Na swinhoe farm over het veld met de paardjes die totaal geen interesse in ons hebben en over het lastige veld met alle hobbels, afdalingen en stenen. Ik moet hier altijd even goed opletten waar ik mijn voeten zet maar het uitzicht is prachtig. Links van me weer de zee met Holy Island en het is vandaag zo helder dat ik het castle waar ik de drone tegenaan vloog ook kan zien.

klik voor groot

Daarna gaat het snel. We komen heelhuids door de moddertroep aan het eind voor het muurtje waar we overheen moeten klimmen. Ik haat die modder nog steeds daar moet ik bekennen, zelfs op deze mindful run. Ik wandelde er een stukje overheen (met 18 min/km zag ik op mijn horloge) en verzwikte nog mijn enkel ook. Gevaarlijk dat wandelen… doe mij maar lopen dan….

Woef pakt een stok en speelt ermee onderweg en is nog niet moe. Maar bij het muurtje gaat het mis. Door mijn fout want natuurlijk snapt zij niet dat ze niet met die stok door die kleine opening past. Ze klimt op het trappetje en wurmt zich erdoorheen. Dat gaat dus niet en ze valt van de trap. Shit. Ze heeft niks maar dit soort dingen moet gewoon niet gebeuren. Ze klimt weer braaf de trap op zonder stok en krijgt de stok aan de andere kant weer van mij terug. Hier had ik dus even voor haar moeten denken….. Zonder verdere kleerscheuren komen we aan het einde van de run. Ik grijp nog wel bijna in het prikkeldraad dat die achterlijke engelsen bovenop de houten hekken leggen maar verder gaat het goed.

Daar springen weer lammetjes rond. Echt zoals jonge lammetjes dat alleen kunnen. Ik blijf weer even kijken en genieten van het jonge leven. Verder overal narcissen en andere bloemetjes die dapper hun kopjes boven de grond steken.

klik voor groot

Korte video

Zo komt er weer een einde aan deze run. Heerlijk gewoon onderweg geweest. Ik deed er een uur langer over dan de vorige keer toen ik zo idioot aan het doordraven was. Een uur ja. En? Fijn buiten geweest en echt wel goed gelopen. Maar ook rond gekeken, foto’s gemaakt en dingen ‘ervaren’. Dat was ik dus ook weer een beetje vergeten.

Heerlijk zo.

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 17,5 km
* 8 graden

maart 82 km – 2016 totaal 857 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 102 km
hoka stinson lite – 641 km
hoka stinson trail – 297 km
hoka mafate speed – 384 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11