Geen mooi weer maar wel zin in een rondje. Ik koos voor de start in Low Newton en wilde eerst naar Dunstanbugh Castle lopen en daarna terug naar High Newton of verder terug naar Beadnell. Op die manier zou ik op de terugweg naar de auto weer de wind in de rug hebben en niet alleen maar eerst wind mee en daarna wind tegen hebben. Ik koos voor het strand richting het Castle en dat liep prima. Omdat ik de nieuwe camera bij me had, maakte ik eerst wat foto’s en speelde ik even met de instellingen.

klik voor groot

Toen ik bij de waterarm kwam zag ik een kleine zilverreiger. Die zat een beetje te ver weg voor een mooie foto met deze camera maar het lukte toch nog redelijk goed om de vogel herkenbaar vast te leggen.

klik voor groot

Daarna verder een stukje door de duinen en over de stenen even omhoog klauteren naar het pad richting het Castle. Daar even de bunker gekiekt en de rare brug die zichtbaar was met het lage water

klik voor groot

Het pad rond het castle was prima te doen en al snel was ik aan de andere (mooiere) kant. Daar natuurlijk weer even wat kiekjes gemaakt!

klik voor groot

En even zitten klooien met foto’s maken via de telefoon die de camera bedient.

klik voor groot

Omdat het lekker ging en ik nog geen afstand had gemaakt, besloot ik eerst door te lopen naar Craster, en vanaf daar verder te kijken. Ng even omkijken naar het Castle!

klik voor groot

Daarna door Craster en achter de huizen langs in plaats van langs de zee op het modderpad Dat zou ik dan wel op de terugweg doen. Inmiddels was het aardig dichtgetrokken en miezerde het ook stug door. De wind wakkerde ook aan en daarom besloot ik niet langs de zee te lopen maar nu vast om te keren en eventueel door te lopen richting Beadnell.

Eerst moest waf nog even spelen met een Westie. Nu kan dat nog, want over tien dagen zal ik met een slettebakje lopen die zelf wel ‘wat wil’ en hoog loops is, maar nu is alles nog prima te doen gelukkig.

klik voor groot

Toen ik was omgedraaid, vroeg ik me af wat voor pad eigenlijk links af liep in plaats van het pad langs de zee en kijkend op de kaart zag ik dat ik die route ook kon nemen terug richting Low Newton. Zo gezegd zo gedaan en al snel hobbelden waf en ik door een weiland omhoog en daarna naar beneden over een enorm modderpad/bad richting een rommelige farm waar een boer ons onverstaanbaar te woord stond. Werkelijk geen idee wat hij zei maar het was iets over de modder en de winter en mijn hondje (geloof ik).

klik voor groot

Na de farm even de weg oversteken en weer omhoog klauteren over een weiland. Toen ik daar was aangekomen, herkende ik het punt volgens mij van een eerdere run een paar jaar geleden toen ik naar Howick was gelopen via die route.

klik voor groot

Ik besloot dus nu rechtsaf te slaan weer terug richting Craster te lopen. Inmiddels was het vrij slecht weer geworden en liep ik dus ook nog eens tegen de wind in. Maar dat mag de pret niet drukken natuurlijk en waf en ik rommelden rustig door. Al snel kwamen we bij de quarry van Craster en de parkeerplaats en stak ik de weg over naar een stukje bos om parallel aan het strand richting Dunstan Steads te lopen.

klik voor groot

Ik moest op een gegeven moment lachen want woef ging rechtsaf terwijl ik wist dat ik linksaf wilde richting een farm. Eerder (vorig jaar) waren we echter rechtsaf geslagen en blijkbaar wist waf dat nog. Ik koos echter nu voor de weg links, eerst door de modder maar daarna over een goede weg, terwijl het pad rechtsaf me voor een hoog hek zou brengen waar ik eerder woef overheen moest tillen. Ik denk zelfs dat het twee jaar geleden was, want toen was ik nog helemaal geen modder gewend en baalde ik vreselijk van de gekozen route (bij zoeken naar de link zag ik dat het zelfs in 2011 was).

Daarna ging alles snel, want na Dunstan Steads kom je weer op het pad langs de golfbaan en ben je alweer bijna in Low Newton. Het castle was niet meer te zien in de mist en de regen.

klik voor groot

Ik hobbelde langs en over de golfbaan richting de duinen, door het parkje met de huisjes en langs de vogelkijk hut. Ik besloot deze keer even snel binnen te kijken of er toevallig iets bijzonders te zien was, maar het was natuurlijk grijs en somber en regenachtig dus er was niks. Wafje zat zoet te wachten in de kijkhut en bleef daarna braaf op me wachten totdat ik de trap af was gekomen.

klik voor groot

Na deze stop was ik wel koud geworden (slim om even een jasje aan te trekken) en had ik geen zin meer om verder te lopen in de regen en dus besloot ik terug te gaan naar de auto.

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 17 km
* 3 graden – miezer

feb 57 km – 2015 totaal 414 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 114 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag was het geweldig mooi weer in de ochtend. Ik heb eerst heerlijk gewandeld met woef. Alles was keihard omdat het aardig gevroren had. Geen modder en dus lekker wandelen over de weilanden. Maar daarna wilde ik toch wel op pad met dit mooie weer en ik koos voor Linhope Spout, omdat ik daar vanaf 1 februari ook weer kan komen met de hond. Gauw alles klaargemaakt dus en op pad. Onderweg nog een grote groep schapen op de weg die met een quad en border collie naar een ander weiland werden gebracht.

Onderweg zag ik wel al dat het betrok, maar ik zou toch wel een leuke middag hebben met dit rondje, dus vooruit maar. Onderweg geen sneeuw, maar toen ik Ingram Valley inreed, werd het witter en witter en naarmate ik hoger kwam was ik blijer en blijer met mijn nieuwe winterbanden. Maar het lukte prima om naar boven te rijden en ik kon zelfs ergens langs de weg parkeren waar ik er ook weer weg zou kunnen dus dat was mooi. Kennelijk was hier boven een sneeuwschuiver over de weg geweest, want er lag een prachtig zwart spoor over de weg zonder ijs. Prima dus. Het zonnetje was ook weer gaan schijnen, dus er kon ons niks gebeuren!

Tegelijk met mij parkeerde een oudere man die zich ook aan het klaarmaken was om te gaan hiken. Rugzak, gezichtsbescherming, gaiters, enorme schoenen etc. Toen ik uitstapte, raakten we aan de praat en vertelde hij dat hij zijn jas was vergeten. Ai, dat klink bekend, want eergisteren deed ik hetzelfde, alleen zou het op deze plek wel erg rot zijn. ij had nog wel een water- en winddichte fleece bij zich en daarmee ging hij op pad. Toen ik buiten had staan praten, voelde ik dat ik ook wel wat extra’s aan kon trekken en dus trok ik mijn – inmiddels vertrouwde – Nike aeroloft 800 vestje maar weer aan onder mijn windjackje. Mijn sleeves had ik gelukkig al aan. Eindelijk konden we op pad!

klik voor groot

Maar na enkele minuten warming up sloeg het weer ineens om en begon het eerst heel licht te sneeuwen en wat te waaien. Geen zon meer en de wind was koud. Snel dus uit mijn rugzak de dunne overbroek gepakt en aangetrokken. Wat was ik blij dat ik weer lekker met al mijn spulletjes goed voorbereid op pad was gegaan. Ook de crampons zaten in mijn rugzak, dus ik zou geen enkele verrassing hebben onderweg!

Nu ik werkelijk goed was aangekleed, gingen we verder met de warming up. Maar inmiddels was het toch wel harder gaan sneeuwen en waaien en dus ging weer de rugzak af om mijn buff met hoodie te pakken die ik in een helder moment ook nog in de rugzak had gedaan. Met hele koude wind en een beetje hoogte moet je toch oppassen voor wind verbranding, dus dan maar dat ding op. Inmiddels had ik dus een hoofdband op, een buff voor mijn gezicht en de buff met hoody op. Nu voelde het lekker! Gelukkig had ik ook de winter handschoenen aan en niet mijn dunne dingtjes.

Ik voelde me lekker warm in mijn kleding en al snel begonnen we fijn te lopen. Even naar de paar huisjes aan het einde van de weg, en daarna omhoog richting de watervallen. Dat zou mijn eerste doel zijn van vandaag.

klik voor groot

Dat was nog wel even ploeteren maar het ging best aardig eigenlijk. De sneeuw was veel dieper dan ik dacht. Wat een verschillen toch zo landinwaarts versus de kust! Waf vond alles leuk en rende rond door de sneeuw. Wat er uit de lucht kwam waren alleen maar hele dunne ijsschilfertjes waar je niet nat van werd en eigenlijk geen last van had.

klik voor groot

Toen ik boven kwam, merkte ik hoe slecht je je kunt orienteren als alles wit is en de lucht egaal grijs. Alles ziet er hetzelfde uit en ik zag eerst niet zo goed welke richting ik op moest voor de waterval. Maar uiteindelijk zag ik toch in de diepte de waterval liggen. Alleen moest ik daar nog even zien te komen. Ik vind het altijd al lastig en met sneeuw helemaal. Ik besloot dus de poles van mijn rugzak te halen voor wat extra steun en daarmee kwam ik prima beneden. Waf rende steeds op en neer om te kijken waar ik bleef.

Aan de waterval hingen ijspegels. Erg mooi en natuurlijk nog nooit eerder zo gezien. Zo is het elke keer weer anders!

video van de watervallen

klik voor groot

Toen ik even alles bekeken had en wat foto’s had gemaakt gingen we weer op pad. Ik baalde als een stekker dat ik te laat had gezien dat er sneeuw op de lens van mijn camera zat. Ik heb dus rare vlekken op de meeste foto’s gekregen natuurlijk. Lensdoekje bij de hand is dus wel handig en ga ik zeker doen want dit gaat vaker gebeuren natuurlijk. Grrrr.

Kennelijk had er iemand met snowshoes gelopen, en dat spoor volgde ik richting het hek en vanaf daar langs het hek weer naar boven naar het pad. Aan de stokken had ik niet zoveel, want juist met je handen laag kan je heel goed kracht zetten en naar boven klauteren. Waf had er minder moeite mee dan ik, maar het ging allemaal prima. Het was gewoon vaste sneeuw en geen eng ijs zoals in broadstruther, dus geen gedoe eigenlijk. Alleen was het op bepaalde plaatsen wel heel erg diep en ik zag soms waf ook tot haar buik in de sneeuw zakken. Zij vond alles leuk.

Na de watervallen moest ik eerst een stukje terug en ik besloot toch door te gaan met het lusje en niet zomaar terug naar de auto te gaan. Het weer was niet echt slecht en ik was totaal niet koud, dus vooruit maar! Ook dat stuk ging best aardig maar was erg zwaar door de klim. Maar ik kende de weg en ik wist dat na de klim een heel stuk weg naar beneden zou gaan en als ik me niet vergiste zouden we zelfs wind mee hebben. Dat was maar goed ook, want ineens sneeuwde het toch best behoorlijk en in de wind was dat niet zo lekker. Waf ging er heel zielig bij zitten toen ik een foto maakte van de omgeving!

klik voor groot

De weg was eigenlijk helemaal schoon. Ik hoopte maar dat het alleen geschoven was en niet gepekeld en ik was dus blij dat woeffie door de sneeuw rende en weinig op de weg liep. Maar ze zou haar pootjes ook steeds kunnen schoonmaken in de sneeuw en bovendien waren ze dik ingesmeerd. Het was best mooi ondanks de sneeuwlucht en gebrek aan contrasten en kleuren maar zo met de wind in de rug liep alles heerlijk. Ik was blij dat ik voor dit lusje had gekozen want dit was prima te doen en eindelijk konden we een beetje vaart maken. Als ik de langere nieuwe lus had gedaan die ik ook had uitgezocht, had ik nog langer over deze weg kunnen lopen. Misschien de volgende keer!

klik voor groot

Veel te snel naar mijn zin kwamen we bij de eerste boerderij weer en daarna al bij de klim richting de auto. Ik zag dat de oudere man al weg was met zijn auto. Blijkbaar toch te koud geweest voor hem.

In de auto gauw woeffie lekker droog gemaakt en haar jasje aangetrokken. Het was wel weer een avontuur en niet helemaal verwacht zo. Maar als je vertrekt met de juiste gear kan je eigenlijk niets gebeuren, zeker niet als je ook nog gewoon nadenkt en voorzichtig doet.

klik voor groot

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 9 km
* 1 graden – sneeuw en winderig

feb 40 km – 2015 totaal 397 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 97 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Het is vandaag nog steeds winderig maar ook een beetje grijs en somber. Soms piept de zon er wel tussendoor maar het ziet er niet echt uitnodigend uit. Toch besluit ik voor de parcoursverkenning vanaf Alnwick Castle naar de stepping stones. De vorige keer liep ik van Alnmouth naar de stepping stones en nu dus het laatste stukje. Vanaf Alnwick castle start de ultra en dan loopt de route dus via de river Aln crossing. Ik ben benieuwd hoe de stenen er nu bij liggen! Vorig jaar liep ik ook dit stukje.

Ik neem weer de grote rugzak mee en prop daar zelfs de tent bij voor volume en gewicht. Dat merk ik toch wel, zeker omdat er simpelweg meer volume in de tas zit nu. Al snel zijn we op weg en ik maak een kiekje van de brug die laats in Downton Abbey gebruikt werd tijdens de kerstpecial. Het blijft mooi. Vorige keer liep ik er speciaal naar toe om de leeuwtjes te fotograferen, nu doe ik het met een kiekje uit de verte.

klik voor groot

Ik weet inmiddels de weg en weet dus al dat ik vooral bovenlangs moet lopen en niet onderaan bij de rivier waar het helemaal modderig is. Nu liggen er overal hopen aarde en ook modder en echt lekker loopt het niet eerlijk gezegd. Waf is ook meteen gitzwart en smerig Om een of andere reden vind ik er nu al niks aan. Maar ik loop gewoon door, op weg naar de onderdoorgang van de A1 en de weilanden met de schaapjes. Ook nu is woef werkelijk te braaf en blijft rustig tussen de schaapjes zitten. Net alsof ze de dieren helemaal niet ziet!

Na de schaapjes linksaf, even klimmen over een ontzettend saai stuk en dan rechtsaf richting een hele drukke weg. Ik heb dus ruim de tijd om waf aan te lijnen, want nu weet ik dat we dat stukje over die weg moeten. Gelukkig schiet de route wel op, maar het was niet zo slim om uitgerekend vandaag en op dit stuk met gewicht te gaan trainen. De weg loopt enorm op en neer en er staat een harde wind. Niet echt momenten om nou eens lekker positieve dingen te ankeren voor de ultra dus! Het is meer een lopen om het lopen. Althans zo voelt het vandaag. Er is ook gewoon helemaal niks aan.

klik voor groot

Ik ren snel over de drukke weg en sla rechtsaf het pad in richting de stepping stones. Ook daar modder en weer klimmen en dalen. Mmm dat mag ik straks op de terugweg dus weer omhoog klauteren. Alles is verkeerd vandaag, ik zeur over alles. Ik krijg het niet voor elkaar om mijn linker hersenhelft te laten overrulen door de rechter hersenhelft. Dat gebeurt me niet vaak, maar het lukt niet. Ik vraag me af waarom ik me in hemelsnaam voor die stomme ultra heb ingeschreven. Ik heb zulke dingen niet nodig als motivatie om te lopen, de route ken ik nu al en bovendien zou ik zelf wel voorbereiden en rekening houden met het getijde. Ik moet er nog voor betalen ook. Grmbl.

Mijn humeur zakt tot het nulpunt als ik bij de stepping stones kom. Vorige week waren ze nog zichtbaar, nu is er niks en is de river Aln eindeloos breed ineens. Het water kolkt langs de oever. Ik kijk en vraag me ineens af waar waf is. Ze is weg en ik ren over de modder terug en zie haar netjes aan komen lopen. Likkebaardend. Wel verdomme ze heeft iets staan vreten en ik ben meteen boos. Tsja, als je bezorgd bent, dan uit je dat dus in boosheid kennelijk. Ik ben als de dood dat ze een of ander eng giftig iets opvreet ergens en ik baal enorm. Scheldend loop ik weer terug naar de weg. Klote modder, klote pad, klote water, klote ultra. Nou ja, dat dus.

Maar ik kom er wel…. aan alles komt immers een eind en al snel lopen we weer over dat saaie op en neer stuk door het weiland, langs de schaapjes, onder de A1 door richting het bos en weer terug richting Alnwick Castle. Stom kasteel. Stomme Harry Potter.

Ja, het is echt lekker lopen vandaag dat is duidelijk.

Aan het einde van het weiland staat een enorme boxer die niet luistert. Ik mopper in het nederlands dat het beest moet oprotten, maar het blijkt een lieverd (ook al luistert hij voor geen meter) en ik raak aan de praat met de eigenaresse. Er zou een otter gezien zijn aan de oever dus dat zou goed nieuws zijn voor dat gebied.

Ik neem afscheid en loop verder en probeer nog een lusje te maken met een nieuw pad maar dat blijkt nergens op uit te lopen. Terug naar de auto dan maar waar ik vervolgens ruim 10 minuten aan het borstelen ben om de vieze modder van waf te krijgen. Zo’n rotzooi voor zo’n loopje. Grrr. Ik ben inmiddels ijskoud en dat is ook niet echt lekker en ik ben dan ook blij als ik eindelijk in de warme auto kan stappen. Lekker naar huis!

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 14 km
* 2 graden

feb 31 km – 2015 totaal 388 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 88 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag waait het keihard en zie ik windkracht 8 op de weersite staan. Met een Noorden wind, vervalt mijn plannetje om langs de kust te lopen, want alleen maar wind tegen op de heen of terugweg, is ook niet echt aan aanrader. Ik maak een ander plan en kies voor het rondje naar St Cuthberts Cave vanaf Belford. Dat is een kleine 18 km en een machtig mooie ronde en het is een achtje, ook niet verkeerd ten opzichte van de wind en windrichting. Bovendien is het van alles wat: bos, weiland met en zonder vergezichten en als kers op de taart nog de Cave natuurlijk. Dat ik nu de route ken, is een pluspunt, want dan kan je gewoon lekker lopen en genieten.

Ik kies vandaag voor de grote rugzak en prop er van alles in om weer te wennen aan gewicht. Als alles erin zit, kleed ik me om, maak woef klaar en ga op pad. Als ik bij Spindlestone ben, merk ik ineens dat ik mijn loopjack helemaal niet bij me heb en daarvoor is het toch echt te koud. Na 11 minuten ben ik dus weer terug, pak mijn jas en ben weer op weg. Beetje jammer dat dit grapje met dus een half uur heeft gekost! Maar om 12 uur zijn we dan toch echt klaar om te vertrekken en al snel lopen we in de richting van de route. Waf is al meteen vies, en wat het de vorige keer ijskoud en bevroren met een harde ondergrond, ik loop nu eigenlijk meteen in de modder en de blubber. Maar dat is een goede training zullen we maar zeggen en de wasmachine is geduldig. Ik controleer nog snel even het gaatje op de zwelling van het pootje van waf maar dat lijkt dicht dus is de modder niet zo’n probleem.

klik voor groot

Inmiddels is het prachtig weer geworden tot mijn verbazing. Het waait wel, maar er komt steeds meer blauwe lucht en de zon schijnt! Vergis je niet, het is ijskoud en ik heb mijn buff zelfs deels over mijn gezicht getrokken, heb mijn sleeves onder mijn shirt en mijn handschoenen aan. En met het klimmen wordt het straks vast nog kouder!

Maar het is wel super genieten, want de wind is al uitdaging genoeg en met het zonnetje ziet het er allemaal heerlijk lenteachtig uit. Ik geniet volop moet ik bekennen. De rugzak zit erg comfortabel en de volgende keer kan daar weer meer gewicht bij om te oefenen. Kennelijk is een goede rugzak gewoon comfortabel met gewicht, want ik vind de kleine Salomon niet meer fijn zitten als ik er veel inprop om te oefenen. Deze rugzak is er wel echt voor gemaakt, dat is duidelijk.

klik voor groot

Al snel zijn we bij het mooie punt waar we echt het mooie gebied in zullen lopen. Even daarna over een weiland en daarna het bos in.

klik voor groot

We hebben al een aardig stuk geklommen en het is meteen een stuk kouder. En er ligt sneeuw! Een dun laagje en totaal niet lastig. Eigenlijk loopt het wel lekker, al kan je niet goed zien wat eronder ligt. Maar alles loopt zonder problemen.

klik voor groot

Wel een verschil met het klunen richting Broadstruther vanaf Wooler vorige week. Daar kon je dus simpelweg niet overheen. Vreselijk maar uiteindelijk kwam ik er natuurlijk toch. Dit is prima en het is nog mooi ook.

klik voor groot

Het lopen gaat prima, ik heb nergens moeite mee, noch met klimmen, noch met de ondergrond. Ik ben tevreden en kijk om me heen. Woef dartelt voor me uit en vindt alles duidelijk enig. Raar beest. Haar buik zit onder een enorme laag modder maar dat is kennelijk geen probleem.

klik voor groot

De route gaat vlot. Ik zou wel benieuwd zijn naar mijn hartslag en het is ergerlijk dat de nieuwe Mio gewoon op kantoor op de boerderij ligt vanaf vrijdag. Dat weet ik, want ik kreeg de mail van aflevering. Maar kennelijk is het keer op keer teveel moeite om even te laten weten dat er iets is gekomen, en even brengen is er ook niet bij. Ik ben vrijdag twee keer langs geweest zonder resultaat. Er komen nog 4 pakjes, dus dat wordt leuk volgende week!

Maar goed, zonder hartslagmeter is ook best en ik hobbel vrolijk door. Ik maak even een pitstop en doe dat deze keer nog zonder de shewee. Ik heb er wel al mee getest en dat ging goed, maar ik ben als de dood dat ik toch mijn broek onderpies met dat ding, dus ik laat me gewoon maar zakken tussen de struiken. Ik ben nog niemand tegen gekomen dus hier is het geen probleem. Hoewel… dat rode harige beest dat van een afstandje zit toe te kijken…..

Na 10 kilometer weet ik dat ik bijna bij de cave ben. Het pad naar de cave is een stuk lastiger dan vorige keer maar het gaat prima. Ik krijg er aardigheid in blijkbaar. Wat ik wel bijzonder vind, is dat woef zonder problemen het beste pad kiest. Soms zwenkt ze ineens naar een andere kant om daar (inderdaad) over minder modder of water te lopen. Hoe ze dat nou ziet, is mij een raadsel maar het is voor mij vaak wel handig aangezien ze voorop loopt. Padzoeker!

Dan ineens ben ik al bij de cave. Ik ben er nu voor de derde keer, maar het blijft indrukwekkend en ik ga er weer even heen om foto’s te maken. De vorige keer maakte ik een video, dat doe ik deze keer natuurlijk niet.

klik voor groot

Daarna gaan we weer lekker op pad. Het is nog steeds fijn weer en ik ben niet koud geworden van het foto’s maken dus dat is lekker. Ik kijk nog een keer om naar die gekke cave

klik voor groot

Het is nu eigenlijk nog maar een klein stukje en dat maakt de route ook zo prettig. Eerst lekker lopen met mooie vergezichten en gevarieerde ondergrond, daarna de cave en dan lekker terug. Die terugweg gaat voor een groot deel naar beneden en deze keer heb ik ook de wind mee. Dat is dus gewoon lekker ontspannen lopen en kijken!

klik voor groot

Als ik het veld bij de manege moet oversteken is het verschrikkelijk modderig maar het gaat prima. Deze keer kijken de paardjes alleen verveeld op van hun eten en komen niet snuivend meelopen zoals de vorige keer. Dat scheelt alweer! Waf is zo mogelijk nog viezer en mijn schoenen zien er ook bijzonder uit. Maar da mag de pret niet drukken en we hobbelen voort.

Al snel ben ik bij het lastige hekje waar waf via een soort stenen trappetje omhoog moet klimmen en dan moet bukken onder het blauwe draadje door. Maar dat doet ze prima.

klik voor groot

Ik moet daar wel om lachen. Dit soort dingen doet ze toch maar weer gewoon.

Nu is het nog maar een klein stukje en al snel is daar het kasteeltje weer en zijn we bijna in Belford. Ik baal van de laatste hekjes, want overal ligt prikkeldraad bovenop, waar je dus bijna met de rugzak of met je jack aan blijft hangen. Ik snap dat niet zo goed eerlijk gezegd maar dat zal wel aan mij liggen. Is vast erg nodig.

klik voor groot

Bij het watertje laat ik waf er even doorheen lopen om de ergste modder kwijt te raken en ik probeer mijn zolen een beetje schoon te krijgen. Als we bij de auto zijn, borstel ik woef zo goed als het gaat weer schoon en maak haar droog. Na ruim 10 minuten is dat goed gelukt en kan haar jasje lekker aan om droog en warm te worden. Mijn schoenen zijn nog steeds enorm vies, dus die zolen lopen niet erg snel schoon. Wel iets om aan te denken!

De route was veel te kort naar mijn zin, maar morgen gewoon weer een lekkere run!

gegevens:

* 18 km
* 2 graden – zeer winderig, maar zonnig

feb 18 km – 2015 totaal 374 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 75 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag even een snel rondje vanaf Beadnell. Het stormt vreselijk en het is ijskoud. Maar et is droog en waf moet toch echt uit dus hijs ik me in mijn renkleding en ga op pad. Waf is vandaag jarig en aan niets is haar leefijd te zien. Ze rent als een idioot heen en weer en jaagt achter denkbeeldige (?) beestjes aan door de duinen. Ik vergat mijn fluit en dat is met deze wind niet zo handig maar het gaat allemaal goed. Ik hou haar wel goed in de gaten, want het is geen onwil, maar met haar tempo de ene kant op en mijn tempo de andere kant op in de harde wind, is ze me zo kwijt en hoort ze niks.

Ik maak even snel een foto op het strand van het bouwsel dat uit de steigers is en ga op pad. Ik merk meteen dat ik op de terugweg de wind schuin voor zal hebben dus dat wordt nog een harde dobber. Maar de heenweg gaat heerlijk.

klik voor groot

Ik kom bij High Newton een enorme groep hikers tegen die met de bus zijn afgezet in Beadnell blijkbaar. Ik neem een andere route over de parkeerplaats en wacht niet netjes op mijn beurt om over het hekje te klimmen. Waf is er al onderdoor en onderweg naar Low Newton. Voor me uit een slinger hikers die vreemd opkijken als wafje ze voorbij komt rennen met mij er achteraan. En natuurlijk moet ik me dan toch even uitsloven en even kwiek en licht over de duinen voorbij rennen. ‘Kijk eens hoe makkelijk’. Ha! Ik ben een mens, dat is duidelijk. Uitslover! Maar het is wel een goede training zo, want stoppen is er niet meer bij natuurlijk als je wilt laten zien hoe licht en kwiek je over de duinen kunt rennen. Ik kom dus ook vrij snel in Low Newton aan en moet om mezelf lachen. Ik kijk even op het hoogste punt naar Dunstanburgh castle in de verte. Niet voor vandaag en ik vermoed dat het de bestemming is van de groep hikers. Het is immers maar 10 km enkele reis vanaf Beadnell waar ik ook ben gestart.

klik voor groot

Ik loop weer via de omweg langs de zee terug. De wind zal ons nu niet in het water blazen door de windrichting dus het is niet gevaarlijk. Het gaat eigenlijk best goed, ondanks de wind. Ik ben blij en voel me goed. Liep ik eergisteren nou 44 km? Ik had gisteren prima kunnen en willen lopen, maar ja, iemand heeft bedacht dat een rustdag af en toe ook goed is, en dus keek ik verlangend naar buiten, naar het zonnetje maar ging niet. Balen.

Veel sneller dan een paar weken geleden zijn we alweer bij het bruggetje. Dat ging dus heel snel en ik ben niet moe. Vorige keer liep het veel lastiger, maar nu was het een ommetje. Lekker hoor, maar wel zwaar zo met de wind en als de wind zo hard en uit deze richting waait over 4 weken dan ben ik de sigaar. Afwachten maar. Voor nu staat er Noorden wind, krachtig tot hard dus dat zou precies verkeerd zijn.

Mijn januari totaal is iets meer dan 350 km. Best veel en ik liep nog niet eerder zoveel in een maand (299 maximaal). Toch leuk.

klik voor groot

gegevens:

* 11 km
* 3 graden – erg winderig

jan 357 km – 2015 totaal 357 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 144 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 57 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag was het prachtig weer met volop zon. Wel een fris en fors windje maar goed, je kunt nu eenmaal niet alles hebben dus ik ga gauw op pad. Deze keer met mijn gewone rugzak, hoewel ik de grote rugzak erg comfortabel vind. Maar ik wil een parcoursverkenning doen, dus dan maar zoals ik het straks ook ga doen, dus met de normale kleine rugzak.

Ik moet een half uurtje rijden voor de startplaats en ik vergeet (stom genoeg) op de getijdetabel te kijken tot hoe laat ik het strand over kan steken. Dat is niet erg belangrijk voor de route die ik als kern wil lopen, aangezien die vanaf de golfbaan naar de stepping stones loopt. Vorig jaar wilde ik vanaf Alnwick Castle naar Alnmouth lopen, maar stuitte ik op de stepping stones die totaal onzichtbaar onder sterk stromend water lagen. Daar had ik op dat moment geen zin in, en dus knipte ik de route in 2 delen, zoals ik deze keer ook zal doen. Overigens had ik tijdens de ultra enorme mazzel, omdat de stones ruim boven het water uitstaken en je gewoon met droge voeten kon oversteken!

Ik loop weer op de Mafate en ik ben erg benieuwd of deze me beter door de modder zullen voeren dan de Stinsons. Het blijft een beetje proberen allemaal wat comfortabel zit. De zolen van de Speedcross en de Fellraisers zijn volgens mij niet te verslaan op de modder, maar op een lange afstand zoals de 60 en in mei op de 120 zal ik toch iets anders nodig hebben.

Maar genoeg over de schoenen, nu eerst eens op pad en gaan lopen. Wafje heeft er zin in, poept eens lekker op de golfbaan (wat ik dus weer naar de auto ga terugbrengen aangezien er nergens prullenbakken staan) en daarna gaan we dan toch echt op pad.

Het begin langs de golfbaan is enorm modderig maar het gaat prima. Daarna een stukje over gras met uitzicht over de zee.

klik voor groot

Daarna loop ik even verkeerd maar ben al snel weer op het juiste pad naar beneden richting de parkeerplaats bij het strand van Alnmouth. Daar loop ik overheen en zo de duinen in. Vorig jaar was dat een heel zacht stukje met rul zand, nu ligt er een keurig pad. Grappig wat er allemaal verandert in een jaar. Daarna even een stukje over de weg langs wat bootjes. Altijd weer leuk om even te kijken.

klik voor groot

Vanaf de bootjes snel over een pad richting de grote brug.

klik voor groot

Het schiet enorm op en ik ben verrast als ik alweer richting de rotonde loop om straks linkaf een weiland in de slaan dat hel steil omhoog zal lopen. Ik ken de weg op mijn duimpje hier en hoef dus niet op de kaart te kijken. Dat maakt het op zich minder spannend, maar dit is uberhaupt niet echt een heel mooi stukje van de route dus vooruit maar.

Ik loop over de weg, sla linksaf en beklim de heuvel. Dat gaat heel makkelijk ondanks de modder en al snel lopen we weer richting de mooie spoorbrug

klik voor groot

Daarna hobbelen we lekker verder naar de farm en vanaf daar naar de oversteek van de river Aln via de stones. Ben benieuwd hoe ze erbij liggen!

Als we dichterbij komen, zie ik al dat ze weliswaar zichtbaar zijn, maar dat het water keihard stroomt. Mmm ik moet het toch eens een keer proberen zo, maar niet vandaag. Heb ik geen zin in en ik wil niet dat waf helemaal nat wordt. Dat doe ik dan wel in mijn eentje vanaf het castle. Vanaf Beadnell naar Seahouses wil ik ook in mijn eentje doen omdat je ook daar een diep water door moet waden bij de golfbaan. Niet nodig voor waf met dit koude weer.

klik voor groot

Na de stepping stones keren we dus weer terug richting de farm, naar de brug en vanaf daar weer langs de bootjes, via de parking op het strand langs de golfbaan en dan maar verder zien wat ik ga doen. Het is wel een erg klein stukje zo, hoewel er straks 15 km op zal zitten als ik weer bij de golfbaan ben. Maar het gaat allemaal makkelijk dus dat is een opsteker.

klik voor groot

Bij de golfbaan besluit ik nog even door te lopen richting Boulmer. Misschien niet helemaal tot Boulmer, maar in ieder geval nog even over het strand en dan verder kijken. Het getijde is prachtig laag, en ligt een enorm strand voor me. Zo groot zag ik het nog niet eerder en het loopt ook super lekker.

klik voor groot

Na het strand even de trap op en door het caravanpark richting Boulmer. Ik heb een beetje zijwind en tegenwind, dus op de terugweg lekker windje mee. Ik heb alleen geen idee van het getijde en weet niet hoeveel tijd ik heb om de auto weer te bereiken. Dat loopt onrustig en ik baal dat ik niet goed gekeken heb op mijn tabel die op tafel ligt. Maar ik kon niet vermoeden dat het allemaal zo makkelijk zou lopen vandaag en dat het zulk lekker weer zou zijn. Ik ging op pad voor een kleine 18 km en ik kijk nu al tegen veel meer kilometers aan. Maar hoe ver ik nou kan komen….

Al mijmerend loop ik het park weer uit en zie Boulmer liggen in de verte

klik voor groot

Na Boulmer even over het schapenveld en ik ben nu bijna bij het punt waar ik de vorige keer gestopt was vanaf Craster. Nog maar een stukje verder dan, want dan kan ik bij die enge koeien verderop even modder testen met deze schoenen, want modder ligt daar enkeldiep!

klik voor groot

Ik zie zelfs Dunstanburgh castle liggen in de verte met dit heldere weer. Wat gaaf en wat jammer dat ik er nu niet heen kan met dit zonnetje. Maar het is te ver en met het getijde…… Maar ik zie een strandje en daar ga ik deze keer eens kijken. Nog nooit geweest op deze route en zo hoef ik maar een keer langs die enge koeien straks

klik voor groot

Dan zie ik ineens dat ik nu toch wel een eind aan het lopen ben, en besluit na het strandje om te keren. Dat lijkt me wel genoeg voor vandaag en het getijde blijft ook maar in mijn achterhoofd malen, want ik kan absoluut de auto niet bereiken via het strand met hoog water en zou enorm ver moeten omlopen landinwaarts om weer bij de parkeerplaats te komen. Dan dus maar terug. Ruim 26 km is ook best voor vandaag denk ik.

We gaan terug en meteen raak ik verzeild in de kudde koeien. Mooie oefening om door te lopen in de diepe modder. Ik ploeter voort en ineens hoor ik gesnuif achter me. Die rotkoeien komen achter me aan. Hoesj hoesj roep ik en ik zwaai met mijn armen. Ze zijn niet zo onder de indruk en willen mijn kalfje even bekijken. Shit waarom zegt waf geen woef zoals vorig jaar? Dat werkt prima. Maar ik ren voort met gesnuif achter me. Ik zie het hek al dus dat gaat goed komen en snel rennen we over het bruggetje naar het hek. Dag koeien!

klik voor groot

De koeien zijn me helemaal gevolgd tot het water maar ze hebben niks gedaan gelukkig. Vanaf de koeien is het nog maar een klein stukje. Even langs de schapen door de waterige modder en daarna door het caravanpark, over het brede strand (waar het water nog steeds laag is) en daarna naar de golfbaan.

Na 26,5 km zijn we weer bij de auto. We hadden nog veel verder kunnen lopen maar dit is mooi voor vandaag. Op naar de volgende run.

gegevens:

* 26,5 km
* 6 graden

jan 294 km – 2015 totaal 294 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 92 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 46 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Zoals voorspeld is het vandaag een prachtige dag met veel zon maar wel wat wind. Ik had van te voren een route gemaakt die ik deels vorig jaar ook heb gelopen, met een start in Wooler, een half uurtje rijden hier vandaan. Het is behoorlijk rimboe daar, en aangezien er veel sneeuw gevallen is, wilde ik goed voorbereid op weg. Ik heb net de Mafate binnen gekregen en besluit die schoenen dus te proberen op deze route. Verder gaat de grote 35L rugzak mee. Niet zozeer vanwege alle spullen, maar wel om te oefenen met de rugzak en met wat gewicht. Ik prop er dus van alles in, deels om te oefenen, deels omdat ik goed voorbereid de heuvels (en eventueel sneeuw) in wil gaan. In mijn Exped waterdichte zakjes zit dus van alles. Mijn kitlijst is hier te vinden

Als ik klaar ben, smeer ik de pootjes van waf in en gaan we op pad. Ik heb er zin in en de route naar de Cheviots is weer adembenemend mooi met vergezichten en besneeuwde bergtoppen. Het is nog steeds zo vreemd dat het achterland hier bij de kust er zo uitziet. Gelukkig had ik van te voren nog even de startplaats opgezocht want dat had ik anders niet meer kunnen vinden blijkt wel weer. Maar al snel ben ik klaar voor vertrek (denk ik) en sms ik dat we op pad gaan. S heeft precies de route en looprichting en kan me ook volgen via de satelliet. Best een fijn idee, want er worden nog steeds wekelijks hikers van de heuvels hier gehaald.

Als ik waf uit de auto wil pakken, merk ik dat het ijskoud is en dat ik niet goed gekleed ben. In ieder geval niet voor de warming up. Met deze keuze ben ik al ijskoud voordat ik ga beginnen en dus stap ik de auto weer in en begint de grote verkleedpartij. Ik trek mijn ultradunne (regen)broek over mijn tight aan, want met deze wind in de heuvels is dat heerlijk (heb ik gemerkt). Onder mijn dunne windjackje trek ik mijn aeroloft giletje aan en zelfs nog mijn rainsleeves. Daaroverheen gaat mijn jackje en zo gaan we op pad. Volgens mij is de eerste 20 minuten al weg en mijn Garmin tikt al vrolijk door. Maar aangezien het me niet om de snelheid gaat maar om de route, kan me dat niet schelen en eindelijk gaan we dan op weg!

Gelukkig ken ik de weg en zie ik nu wel waar het pad loopt! Maar het valt meteen al erg tegen want er ligt overal ijs en er is nauwelijks te lopen. Tegenvaller!

klik voor groot

Maar even later ben ik wat hoger en op het gras is het goed te doen hoewel ik verrast ben dat ik gewoon op sneeuw loop hier. Als ik het hekje van het bos zie, besluit ik mijn poles te pakken want die heb ik toch wel nodig met deze ondergrond. Bij deze rugzak moet ik daarvoor wel even alles losmaken om ze te kunnen pakken en dan besluit ik ook eens te kijken of ik nou een selfie kan maken met de telefoon en de camera. Geen ideale plek zo in de schaduw maar toch leuk.

klik voor groot

Het bos loopt niet makkelijk maar is een prima oefening. Sneeuw, ijs en modder wisselen elkaar af en ik doe mijn best en ploeter voort. Ik kan zowaar stukken gewoon goed doorlopen. Al snel zijn we uit het bos en herken ik het grote veld achter het hekje waar ik aanvankelijk toch even verkeerd loop. Ik zie twee hikers met een grote rugzak ver voor me uitlopen. Ben benieuwd of ik die uiteindelijk nog zal inhalen (hetgeen inderdaad gebeurt dus dat deed me wel deugd ondanks mijn geploeter).

klik voor groot

Ik kan de route goed vinden gelukkig en dit deel is prima beloopbaar ook al stijgt het behoorlijk. Ik doe totaal maar 500 hoogtemeters maar het valt lang niet altijd mee en zeker niet door de harde wind. Maar ik weet dat met deze westenwind ik op de terugweg de wind mee zal hebben en dat is een prettig vooruitzicht!

Al snel ben ik voorbij de boerderij die daar in de rimboe ligt en begint de weg naar boven. Dit pad is eigenlijk prima maar er liggen wel overal stukken ijs die spekglad zijn. Soms glijden de punten van mijn poles gewoon weg maar het gaat prima en ik schiet eindelijk een beetje op. De hikers in de verte komen steeds dichterbij!

klik voor groot

Als ik boven aan de heuvel ben gekomen, staan de hikers op de kaart te kijken. Het blijkt vader en zoon en zoonlief krijgt uitleg over kaartlezen en kompas kijken. Hij staat er verlegen bij of vindt er geen zak aan, daar kom ik niet helemaal achter maar als ik wegloop na een praatje gemaakt te hebben, besluit ik de volgende keer ook de papieren kaart eens mee te nemen want je kunt in dit gebied eigenlijk niet alleen vertrouwen op de GPS! Waf en ik gaan weer verder en ik geniet van de weidsheid en de zon. Het is echt heerlijk weer (op de wind na). Vorige keer regende het toen ik deze route liep en dit is wel fijner en vooral veel mooier, want ik zie nu wat!

klik voor groot

Het lopen gaat vrij aardig maar het is wel concentreren en oppassen. Het pad door het bos is ook een combinatie van sneeuw en ijs maar wat is het mooi!

klik voor groot

Het schiet al aardig op naar Broadstruther zie ik. Het is best prettig om te route te kennen, want je weet ongeveer waar je bent en hoeft niet steeds op de kaart te kijken. Vorige keer was het modderiger hier, maar nu is het weer glad vanwege sneeuw en ijs. Zo is het altijd weer anders!

Waf en ik lopen langs het kleine riviertje dat nog aardig wat geluid maakt. Ik hoef me geen zorgen te maken want ik weet van de vorige keer dat er een bruggetje is aan het einde van het pad. Daar maak ik nog wat foto’s voordat ik verder ga.

klik voor groot

Daarna weer een stukje klimmen en weer met sneeuw en ijs maar dit gaat best

klik voor groot

Na het watertje is het even klunen en daarna kan ik over een breed pad omhoog naar Broadstruther. Daar heb ik de wind werkelijk pal tegen en besluit ik te wandelen naar het huisje. Ik kom nog iemand tegen waar ik even mee klets over vogels (of liever gezegd het ontbreken daaraan vandaag) en hiken en routes. Hij had ook moeite met de sneeuw en het ijs en vooral met het pad door het bos waar ik ook doorheen was gegaan. Grappig, want ik vond het bos prima te doen eigenlijk! We nemen afscheid en waf en ik gaan weer verder naar de cottage die ons eerste loopdoel is.

klik voor groot

Daarna loer ik eens op de kaart om te kijken waar ik nu ook alweer heen moet. Ik neem een ander pad dan vorig jaar, maar zal wel uitkomen bij de boerderij ver weg in de rimboe. Het is de bedoeling dat ik vanaf daar het pad naar Yeavering Bell neem en terug zal gaan via St Cuthberts Way. Ik betwijfel echter of dat haalbaar is met dit ijs en twijfel zelfs of de weg wel beloopbaar zal zijn en geen ijsbaan zal zijn! Maar eerst maar de eerste stap en richting de farm lopen.

Van lopen is echter op het volgende traject geen sprake. Het is een kwestie van doorzetten en niet zeiken en er vooral maar om lachen. Het is werkelijk wandelend al bijna niet te doen en zonder poles was ik nergens gekomen denk ik. Af en toe puf ik even uit van de inspanning en concentratie en kijk ik op de kaart hoe ver het nog is. Het is een eindeloze vlakte om me heen en het pad is bedekt met water, ijs, sneeuw of een combinatie. Ergens denk ik op sneeuw te stappen, maar zak erdoorheen, door een laag ijs zo het water in. Dat is nat maar mijn schoenen waren al nat dus soit. Ruilen kan toch niet meer. Ik vind waf vooral zielig want die ijslaagjes zullen wel scherp zijn. Ik bedenk meteen dat ik voortaan een stickie voor haar pootjes bij me wil hebben. Maar ze hobbelt mee, en rent door de heide op zoek naar Grouses voor ons avond maal. Ze weet nog niet dat ik geen cooker bij me heb om dat beestje lekker klaar te maken maar dat geeft niet. Ze vangt gelukkig niks maar de opvliegende Grouses zorgen wel voor wat afleiding en vermaak.

klik voor groot

Ergens is een hek dat ik totaal niet open krijg, en waar ik waf dus overheen moet tillen. Dat gaat goed maar als ik mijn poles wil pakken, valt mijn softflask uit de rugzak. Ik denk dat ik de fles weer goed terugstop, maar dat blijkt later niet zo te zijn. Ik kom bij een stroompje waar ik nog op tijd zie dat bruggetje is om over te steken. Ik kon waf gelukkig ook nog net terugroepen. Als ik een foto sta te maken, ontdek ik dat mijn flesje toch verdwenen is en ik besluit terug te lopen omdat het maar een klein stukje is naar het hek. Daar ligt mijn flesje inderdaad en daar ben ik blij mee, want ik ben er nogal aan gehecht!

klik voor groot

Ik kom een echtpaar tegen die ook aan het ploeteren zijn over het ijs en we bespreken de route en de toestand van de route. De weg vanaf de farm zou niet beloopbaar zijn volgens de man, en het pad was ook slecht. Op mijn vraag of Yeavering Bell te doen zou zijn, antwoordt hij dat het afhankelijk is of ik fit ben of niet. Het ging dan vooral om de klim. Nou ja, ier kom ik niet veel verder mee en ik vervolg mijn weg maar weer, nog steeds eerst richting de farm.

klik voor groot

Dan zie ik in de verte al de farm liggen. Zie je, aan alles komt een eind en we hebben dit stuk dus bijna gehad! Weer een hek waar ik wafje overeen moet tillen en ik maak een selfie

klik voor groot

Daarna lekker doorhobbelen over het veld met sneeuw naar de farm en bekijken of ik de route kan volgen zoals gepland of niet. Grappig genoeg kan ik via dit pad de stream oversteken via een bruggetje. Vorig jaar na ik het pad evenwijdig maar moest ik de stream gewoon doorwaden. We waren toen wel lekker schoon daarna herinner ik me. Nu is het wel prettig zo met droge voeten oversteken. Ik hobbel richting de weg en kijk op de kaart. De weg ziet er slecht uit maar in de verte lijkt het wel goed te zijn. Ik kan niet zien tot hoe ver, maar het ziet er redeijk OK uit dus als nood kan ik de weg gebruiken voor de terugweg, al zou ik dan wel een kilometer terug moeten lopen.

We beginnen aan de klim en het loopt prima. Ik voel me blij, het is nog steeds mooi weer en ik kan goed oefenen met de poles. Hoewel ik geen bal aan de clinic gehad heb qua lopen met poles, heb ik toch een paar tips gekregen waar ik iets aan heb en zo hobbel ik vrij snel de heuvel op met behulp van die dingen. Ik weet bijna zeker dat het straks met volle bepakking ook lekker zal lopen. Goed dat ik mijn armen train in het zwembad!

Maar dan komen we bij een hek. Achter dat hek is het pad veranderd in een ijsbaan. Als je goed kijkt op de foto zie je dat het geen water is, maar gewoon ijs. Ik kijk op mijn horloge en reken. Ik pak de kaart erbij en besluit dat het tijd is om terug te gaan. Ik ga zelfs iet meer klunen naar het pad, maar besluit om te keren en toch de weg te proberen. Dat is ongeveer 6 km en als dat onverhoopt toch niet beloopbaar is, zal dat al tijd genoeg kosten.

klik voor groot

Het is jammer, ik ben bijna bij Yeavering Bell maar ik kan een volgende route maken dus geen probleem. Ik loop lekker naar beneden de heuvel af en al snel zijn we weer bij de weg.

Met de wind in de rug is het heerlijk en het eerste stuk van de weg is helemaal prima en ik besluit mijn stokken lekker in mijn hand te nemen.

klik voor groot

Zo loop ik dan op flink tempo terug naar de auto. De Mafate doen het ook wel goed op de weg al loopt het een beetje vreemd. Waf heeft het naar haar zin en rent nog steeds rond over de heide. Niet moe te krijgen blijkbaar en ik ben erg blij. Ze is zo vrolijk en happy.

Maar helaas zijn er toch hele stukken weg die onbeloopbaar zijn of lastig te belopen. Soms kan je net een smal spoor belopen en dat is goed, maar op plekken is het toch een ijsbaan. Mijn stokken vouw ik nog drie keer uit onderweg dus ik ben blij dat ze niet op mijn rugzak zitten.

klik voor groot

Maar uiteindelijk komen we er wel en het is een goede beslissing geweest dat ik ben terug gegaan. Ik heb nu volop daglicht gehad en ben ruim op tijd bij de auto. Ik maak nog even een selfie met foon en cam en ga dan terug naar de auto

klik voor groot

Tot mijn verrassing heb ik mijn kleding dus gewoon aangehouden en was het goed. Dat rare dons dingetje (dat overigns heel erg duur was), lijkt dus een goede aanschaf, want het geeft een fijne warmte zonder te warm te worden. Ben benieuwd!

De route was vandaag maar 18 km, maar het was – zoals ook gedacht – een middagvullend programma door de ondergrond. Maar een prima training. Ik ben niet moe, hoewel het lastig was om te lopen. Ik denk dat dat komt doordat het spannend en mooi is. Vanavond lekker zwemmen en op naar de volgende run.

gegevens:

* 18 km
* 1 graden

jan 268 km – 2015 totaal 268 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 92 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 18 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Staat er echt 6 km? Ja helaas wel, want dit rondje mislukte gewoon. Ik had weinig tijd omdat ik naar Newcastle wilde, en dacht slim te zijn en snel een rondje Seahouses strand te doen. Dat is 10 km naar Bamburgh castle en dichtbij. Over de weg kon helaas niet vanwege de vorst van de nacht. De weg was glad en daar ga ik dus liever niet over glibberen als het niet hoeft. Snel naar het strand dus! De zonsopkomst was prachtig!

Gauw op pad dus maar. Het zand was prima en bij Monkshouse kon ik crossen zonder natte voeten dus dat was fijn. Daarna lekker verder lopen richting de rotsen maar daar ging het mis. Blijkbaar was ik net te vroeg of is alles weer anders dan vorig jaar, maar ik zag even niet waar ik die rotsen kon vermijden via het strand en op de rotsen zelf was het veel te glad door stukjes ijs. Daar ga ik me niet aan wagen als het niet hoeft dus keerde ik weer om. Ik had ook nog de wind vol tegen dus slingerend over het strand maar weer teruggelopen en daarmee was het rondje voor vandaag ten einde. Vanavond maar lekker intensief zwemmen en morgen op avontuur. Overigens deed de Mio weer gek dus die gaat retour. Hoop dat de nieuwe er snel is.

gegevens:

* 6 km
* 4 graden

jan 250 km – 2015 totaal 250 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b – 490 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson tarmac (nieuw) – 92 km
hoka stinson trail – 1.124 km
hoka stinson trail – 40 km
minimus MT – 303 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km