Category Archives: wedstrijden

Verslagen van wedstrijden

vooruitblik: robin hood marathon

Over precies 8 weken ben ik aan het lopen. In Nottingham tijdens de marathon die ik vorig jaar ook liep. Dat was toen mijn alleereerste marathon, nadat ik in Edinburgh uiteindelijk na 37 weken schema niet ben gestart. Ik vond het een leuke route, en een leuke run. Ik herinner me het klooien met mijn veters vanwege de nieuwe schoenen, het mooie weer en de finish met S en waf op het veld. Ik herinner me ook de pacer die mij en een andere loopster veel te snel liet starten. Dat gebeurt me dus niet meer dit jaar, ik ga mijn eigen run volgen en eens kijken hoe dat nu zal gaan. Edinburgh vond ik echt niks. De route niet, het weer niet, gewoon niks aan. Nottingham is anders. Het is makkelijk parkeren, geen stress gedoe bij de start dus. Een heel ruim veld met alle ruimte, rustige startvakken, lekker veel ruimte en een rustige sfeer. Het begin van de route is echt niks qua omgeving, de tweede helft is een stuk beter door natuur en langs water. Hoewel ik het erg moeilijk had vanwege mijn schoenen en het warme weer, vond ik het wel een belevenis (en ver). Ik ben dus extra benieuwd naar dit jaar.

Nog precies 8 weken te gaan. Ik volg een ander schema dan vorig jaar, weet ook veel meer en heb 50% meer kilometers achter de rug. Dat zegt niks, want het kan ook ‘teveel’. Maar voorlopig ziet het er allemaal goed uit. Ik heb er zin in, hoop dat we mooi weer hebben, want we plakken er natuurlijk een heerlijke vakantie aan vast. Nog maar 8 weken!

medailles 2014

medailles 2014

vooruitblik: ultra trail Northumberland 28.02.2015

Het lijkt allemaal nog heel ver weg (en dat is het ook natuurlijk) maar ik schreef me zojuist in voor de ultra trail in Northumberland, die ik dit jaar op 1 maart ook liep. Geweldige ervaring, zowel door het weer, de goede voorbereiding en de super support van A en S. A al met al een dag om nooit meer te vergeten. En het smaakt naar meer….. Dus toch maar vast ingeschreven.

ultra

ultra

Ik zal de winter weer in Seahouses zijn, dus kan ik heerlijk weer de routes verkennen van te voren. Maar de route zal ongeveer weer gelijk zijn aan vorig jaar dus het weer is de enige spelbreker dit jaar. Nog 7 maanden te gaan en ik hoop dus dat mijn lijffie het allemaal dan nog steeds leuk vindt om te doen en…. dat woeffie ook nog fit en gezond zal zijn om lekker mee te rennen!! Het grote aftellen kan dus weer beginnen.

25.05.2014 – assignment 24 – Edinburgh marathon – 42 km

Gisteren al de auto naar de finish area gebracht dus vanmorgen weinig stress bij vertrek. Ik was ruim op tijd wakker. Eerst het ritueel van aankleden. Voor een lange loop betekent dat dus anti chafe stick op de voeten en bij de armen enzo. Lekker wat warmte crème op de rug en alles netjes aantrekken. Ik had alles al klaar gelegd dus niet meer nadenken. Extra tassen mee met kleding voor na de run en alternatieve kleding. Het heeft de hele nacht gegoten en het is somber, grijs en vooral nat en heel mistig. Geen optimaal weer om te lopen met mijn longen dus. Zonnebrand is niet nodig. Maar wat kan een mens zich vergissen.

Om klokslag acht uur rijdt D voor met zijn taxi. We zijn enorme bofferds want hij brengt ons niet alleen naar de start maar zal S. de hele route rondrijden zodat hij me kan zien. Twee jaar geleden op de halve bracht hij ons eerst naar musselburgh en daarna naar de start en moest S. met de supporterbus terug naar musselburgh waar de finish zou zijn. Ik zag hem dus nergens toen! Vorig jaar startte ik uiteindelijk hier niet dus dit jaar moest het dan maar gebeuren. Edinburgh zou toen mijn eerste marathon worden.

Ruim op tijd kwamen we in Edinburgh. Parkeerplaats gevonden vlak bij de start en in de auto even gewacht. Ook warming up met de K5. Geen overbodige luxe met dit weer!

klik voor groot


Uiteindelijk dan maar op weg naar de start. Snel nog even naar het toilet in een hotel. Luxe! Maar daarna dan toch naar het startvak.

klik voor groot







Eigenlijk vind ik er niks aan moet ik bekennen. We hadden gisteren de route bekeken vanaf musselburgh en dat is simpelweg richting het oosten, keerpunt en terug. Musselburgh op 9 mile, keerpunt op 17 mile, mooi stukje op een estate en weer ruim 8 mile terug naar de finish. Al die tijd zie je dus een eindeloze stroom lopers aan de andere kant op de terugweg! Tel daarbij op dat de weg door sombere stadjes gaat en op en neer golft en de lol is compleet. Niet echt. Ik keek alleen uit naar het laatste stuk voor het keerpunt en op het estate. Het laatste stukje is prachtig langs de zee en het onverharde stuk bij het estate is ook mooi. Maar zover was het nog niet. Ik moest eerst nog vertrekken!

Om 10 uur zette de stoet zich in beweging. Rustig aan. Het begin van de route loopt namelijk echt omlaag en daar loop je dus al snel te hard! Voor een halve marathon heerlijk maar ik ben onervaren op de hele en moet dus echt oppassen bij dit energie vraagstuk.

Ik wilde rwr doen op 2/30 en dat was best lastig in het begin. Het is niet alleen druk, maar omdat het relatief makkelijk loopt, denk je dat het niet zo nodig is. Maar die fout wilde ik dus niet maken.

Rustig hobbelde ik voort. De eerste 5 km zaten er in no time op. Onderweg al de eerste keer S. en D. gezien. Dat was erg fijn want ik kon meteen mijn arm sleeves en buff weggeven. Die had ik al heel snel afgedaan. Ik was blij dat ik bij de start mijn pet al had weggedaan en dat ik niet last minute toch niet de korte broek voor een lange geruild had!

klik voor groot


Na een kilometer of 7 draai ik de weg langs de zee op. Wind! Dat wist ik al en ik wist ook dat dit tot 17 mile dus zo zou blijven. Maar vervelender: de zon kwam ineens tevoorschijn!! Ik ben niet zo’n warm weer loper en nu had ik dus de zon en de wind tegen. Grrrr.

Het tien kilometer punt komt in zicht op de weg langs het strand. Ik kijk op mijn klokje. Toch te snel qua streeftijd. Ik hoop dat deze 15 sec/km me niet gaan opbreken. Ik hobbel door. Nu nog 5 km naar musselburgh. Ik heb het warm. In musselburgh neem ik wat voeding rond de 15 km. Eigenlijk valt dat niet zo lekker en ik krijg reuze dorst. Ik drink wat. Ik heb S en D al een paar keer gezien en dat is leuk.

klik voor groot



Langs de racecourse en op weg naar het 10 mile punt bij de rotonde. Daarna start de ellendige weg naar het oosten. Grappig genoeg heb ik er nu geen moeite mee maar twee jaar geleden wel toen ik de halve liep. Al snel hobbel ik dus onder de oude kolenfabriek door. Verder en verder gaat het. Ik krijg maagpijn. Niet fijn. Ik drink nog wat. Op zich fijn dat ik mijn rugzak bij me heb maar het is wel erg warm en zwaar dat ding. De winnaar scheurt ineens langs met het lead vehicle. Mooi hoe die man rent!

klik voor groot


Ik loop niet meer erg lekker. Geen idee waarom. Buikie niet fijn, ik voel me sloom, heb het warm en baal van de tegenwind. Op 12 mile zie ik S en D weer. Ik stop er misschien wel mee lispel ik naar S. Welnee zegt hij. Ik rommel door. Huppekee tot het keerpunt dan maar eens kijken.

klik voor groot


Ik kijk op de klok. Hoe kan ik nou zoveel tijd zijn verloren? Ik kijk regelmatig op mijn horloge naar de hartslag en zie dan ook de pace natuurlijk. Snap er niks van. Dan doemt de HM afstand mat op. Ik kijk op mijn klokje en reken. Sufferd. Die tijd is niks mis mee, maar ik heb een average lap veld in beeld en geen average over het geheel. Slim. Niet heel slecht dus. Maar het is nog een heel eind naar de 17 mile. Ik zie veel mensen langs de weg met problemen. Kramp of anders. Ik heb het erg warm gek genoeg en die rugzak…. Ik tel de miles en loer op mijn horloge. Gelukkig heb ik door de maffetone trainingen wat ervaring met tijden per mile. Ik praat tegen mezelf op de cadans.. ‘ ik ben fit en ik ben sterk ‘… Ik zie S en D nog een keer. Ik sms van te voren ‘spons’ en gelukkig kan ik even met de spons wat afkoelen. Verder gaat het weer.

klik voor groot



Ik loop langs 15 mile en 16 mile. Ik zie vanwege de bocht de eindeloze stroom bont gekleurde lopers. Hiet zo langs de zee is het erg mooi. Helaas vergeet ik foto’s te maken. Ik weet al waar het keerpunt zal zijn dus dat scheelt. Dan loop ik eindelijk ook aan de andere kant! Veel wandelaars en mensen die er doorheen zitten.

klik voor groot


Het keerpunt nadert. Het stukje over het estate is leuk. Ik heb – in tegenstelling tot veel andere lopers – geen last van het grind. Ik vind het wel leuk. Gisteren reden we hier even rond om te kijken. Het 18 miles bord zal hier staan en dat beeld had ik ook steeds in gedachten. Onderstaande foto’s zijn van gisteren.

klik voor groot

Ik zie de hekken en we slaan linksaf. De terugweg. De wind nu niet meer tegen maar nu schijnt de zon in mijn gezicht. Ik baal dat ik me niet insmeerde. Maar met regen en mist… Grrr. Niet blij. Mijn buik voelt nog steeds niet lekker. Alles in mijn rugzak is op. Geen water meer, voeding ook op. Ik voel me leeg en besluit toch een nood gel te nemen ook al kan dat verkeerd uitpakken met die buik van mij. Ik sms coolcap en besluit de rugzak af te geven als ik straks S en D weer zal zien. Zij hebben staan wachten tot ik weer terug kwam van het laatste lusje over het estate. Als ik S zie maak ik de rugzak los. Ik krijg de coolcap en zet deze gauw op en hobbel verder. Ik vraag of S mijn ouders een sms stuurt omdat zij me live volgen en niet zullen begrijpen waarom de route stopt op dat punt. Maar zonder rugzak ben ik niet meer te volgen. Wow dat voelt wel beter zonder zak. Ik kijk eens op mijn horloge. Reken wat en denk dat het mogelijk moet zijn om onder de 5 uur te blijven. Streeftijd was 4.45 maar dat haal ik niet. Ik zet de rwr ratio terug naar 1.20/20 en loop verder. Het is een slagveld met mensen die er totaal doorheen lijken te zitten.

Ik heb het warm en heb dorst. Ik snap dat niet want mijn rugzak was leeg, ik nam flesjes onderweg en ook nog van S. Zat ik zo slecht in mijn water? Volgens mij niet!

De miles tikken langzaam weg. Ik neem toch nog een gelletje aan van S onderweg en slok wat complan weg. Een risico weer met die buik maar ik voel me leeg.

Water op mijn coolcap en gezicht en verder gaat het. Ik ben niet echt moe, hartslag blijft mooi laag maar ik ben sloom.

klik voor groot


Ik blijf rekenen. Het moet mogelijk zijn om onder die 5 uur te blijven volgens mij. En mocht het toch niet zo zijn dan heb ik tot het laatst gedacht dat het wel zo was! Ik ga verder. Hou me redelijk strikt aan rwr en dat gaat goed. Ik zie zelfs het tempo mooi omhoog gaan. Komt dat door de rugzak die ik niet meer heb? De zon is ook wat weg, het wordt grijzer en ik hoor rommelen in de lucht.

Voor mijn gevoel blijft mijn horloge lang zeggen dat het nog 3 kilometer is. Komaan dat kan altijd. Reken reken. Moet lukken. Nog een stukje tot de rotonde bij musselburgh. Er staan best veel mensen en rwr geeft altijd reactie. Jaja ik weet dat ik er bijna ben. En? Langs de racecourse loopt S zielig te sjouwen met de tassen. Ik gil en roep maar hij hoort me heel laat. Hij gaat me dus niet zien bij de finish. Natuurlijk kon D de taxi nergens kwijt bij de finish area en dat hadden we al voorspeld. Vandaar dat we de auto al de avond tevoren hadden gebracht. D komt dus niet mee en heeft direct als S uitstapt een rit terug naar Edinburgh. Logisch! Ik heb daar allemaal geen weet van, want ik ben op weg naar de finish. Nog een klein stukje. Linksaf het terrein op en over rubber matten die modderig en glad zijn inmiddels. We worden tot voorzichtigheid gemaand. Hum lekker. Waar is die boog? Ik kijk op mijn horloge en ja 4.57 moet kunnen! Maar ik ben een schijterd over die rubberen matten en klok net na de 4.58 af. Maar onder de 5 uur dus niet helemaal ontevreden. Gemiddelde hartslag 145. Keurig dus.

Ik ben nog nat van al het water dat ik over me heen goot en de wind is koud nu de zon weg is. Ik vraag me af of ik S kan terugvinden. Ik krijg een medaille en ga mijn t shirt halen. Ik laat nog een finish foto maken. Gek genoeg zijn er geen folie dekens ondanks de voorspellingen van slecht weer. Ik probeer met de telefoon van iemand S te bellen maar dat lukt niet. Uiteindelijk zie ik hem zwaaien met de paraplu. Gauw iets droogs aantrekken. Er zijn kleedkamers en dat is prettig. Niet handig om een droge onderbroek te vergeten en een handdoek is ook handig volgende keer. Maar al snel ben ik klaar en warm. Als we buiten komen regent het! Toch wel een gelukje vandaag zeker voor S en D!

klik voor groot


We lopen naar de auto die gelukkig dichtbij stond en gaan terug naar huis. Ik mail gauw nog even en goede vriend over het stoppen van de route, want als hij keek, zou hij er ook niets van snappen dat de route ineens ophield onderweg! De rit naar huis duurt maar kort en we zijn snel musselburgh uit. Woef is blij ons te zien. Zij werd verzorgd door de vrouw van D. Top dus! S krijgt een medaille van chocolade met nummer 1 erop. Mijn nummer 1 supporter!!

klik voor groot

klik voor groot

We gaan lekker uit eten en zo komt er een einde aan een loopdagje.

klik voor groot

Is dit nou echt leuk? Ik weet het niet. Ik vond de training voor de ultra geweldig en de loop zelf ook. Geslaagd project. De training voor deze marathon liep niet goed aan het einde door het wegvallen van de 14×1600. De twee weken voor de run liepen ook niet zo lekker. Toch voelde ik me redelijk uitgerust en had ik donderdag en vrijdag lekker gelopen hier. Ik heb onderweg nog nooit zoveel tegen mezelf gepraat en al helemaal niet zo zitten rekenen. Maar het liep niet zoals ik wilde.

Ik ben in ieder geval niet moe dus ik kan lekker gaan lopen hier. Eind september de volgende marathon. Tussendoor staat met potlood nog een andere run in de agenda. Eens kijken hoe ik dat allemaal ga aanpakken. Ik heb gewoon wat tijd nodig. Op naar de volgende runs en avonturen dan maar weer!

Gegevens:

* 42,5 km
* 12 graden – zonnig en winderig na koude en mistige start
* pace 7.01 min/km
* finish tijd 4.58.08
* cadans te laag
* rwr 2/30 later dalend naar 1.20/20
* HF average 145 (maximaal 157 op weg naar finish)

update Ik zie dat ik de laatste 12,5 km het tempo weer goed heb opgepakt en de laatste 2,5 km goed door kon lopen. Voor mij was et keerpunt dus ook echt een prettig punt om aan te komen. Zeker toen ik de rugzak af heb gedaan, ging het een stuk beter. Leermoment: de marathon is geen ultra en daar heeft de rugzak dus echt geen plaats, zeker niet met warm weer. Hoewel het onderweg een beetje rommelig liep, ben ik niet ontevreden. Bovendien heb ik alweer gelopen en niet eens een griebeltje spierpijn gehad. Volgende keer kan het dus gewoon wat sneller. Leren gaat langzaam. Maar liever zo dan je stuk lopen!

rondje in google earth openen

mei 174 km – 2014 totaal 1.149 km

hoka bondi b – 325 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

13.04.2014 – assignment 18: marathon rotterdam – 10 km

11.04.2014 – expo dag

Afgelopen vrijdag waren we al even in Rotterdam op de expo om het startnummer op te halen voor de 10K run en even de route te bekijken. Op de expo ook nog even gekeken naar compressiekousen en reinigingstabletjes opgehaald voor de K5. Al pratend kwamen we op de Generation Ucan poeders en daarvan kreeg ik wat mee om uit te proberen op de volgende duurloop. Natuurlijk ook nog even iets schrijven op het bord en voor de grap trek ik iedere keer dezelfde kleding aan voor deze foto (2011 en 2012)

klik voor groot




klik voor groot

De route was weer bijzonder bedacht en weer anders dan in 2012. Veel klinkers, drempels en bochten. Ik liep deze run in 2011 voor het eerst (was uberhaupt de eerste keer dat ik een run deed) en in 2012 zat deze run helemaal in mijn schema ingebakken (waardoor ik ook netjes een PR liep). Nu natuurlijk het afgelopen jaar (eigenlijk heel 2013 en 2014 tot nu toe) een heel ander soort training gedaan. Geen tempo trainingen, niet eens meer rondes achter elkaar etc. Tel daar ook nog de problemen met de hartfrequentie bij op en mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen. Ik heb ook erg moeten nadenken of ik uberhaupt wel wilde gaan lopen. Maar uiteindelijk besloot ik dan te lopen met een plannetje om te kijken of ik een beetje nette continu temporun kon lopen daar.
Wel weer grappig om te doen want het is lang geleden dat ik een 10K liep! Ik liep er uberhaupt niet veel, vooral in 2011 deed ik dat.

13.04.2014 – run dag

Vandaag dus de dag van de run. Vanmorgen was ik al vroeg op, nam vast een Complannetje (vocht en voedingsstoffen) en daarna nog een havermoutje met appel. Misschien was dat laatste niet zo handig omdat het toch wat zwaar is en ik niet met iets zwaars kan lopen. Ik had de dag van te voren al alles klaar gelegd, dus ik was vrij snel klaar met alles. Ook nog even de K5 training gedaan en daarmee blies ik prachtige waardes. Ook daar veel verbetering. Voor vandaag zou ik de gloednieuwe Pure Flows gaan gebruiken. Gisteren was ook de nieuwe hartslagmeter al in de bus gerold dus die zou ik mooi kunnen testen op deze run. En zo stapten we even na 9 uur in de trein naar Rotterdam. Op het station kwam ik A. nog tegen die ik al eerder had ontmoet. Zij ging haar zwager aanmoedigen en het was wel toevallig dat we elkaar net op dat moment al tegenkwamen! Ruim op tijd dus in Rotterdam en op weg naar het startvak, vlak bij de sushi boer waar we ook na afloop lekker zouden gaan eten. het was droog maar eigenlijk was het bitterkoud door de frisse wind. Ik had gekozen voor een topje met een ondershirt en dat was op zich tijdens het lopen prima maar in het startvak was het erg koud, zeker gezien de periode die we moesten wachten. De start was om 10.45 volgens de planning maar volgens mij was het veel later. Dat betekent dus kleumen tot op het bot. Ik wist alweer helemaal waarom een deel van mij hier dus niks aan vindt.

klik voor groot




Maar goed uiteindelijk mochten we dan toch beginnen en kwam de stoet langzaam in beweging. Oppassen om niet te vallen over alle plastic poncho’s en spullen. Wat een gigantische troep. Niet te snel beginnen, vast tempo proberen aan te houden. Dat was niet zo moeilijk want het was erg druk en sommige stukken waren nog smal ook. Ik wist de weg dus ik probeerde wel deels aan de juiste kant van de bochten uit te komen. De eerste kilometer ging mooi op het tempo dat ik wilde, misschien iets te snel nog. Tweede kilometer ook prima, eigenlijk ging het de eerste 6 km van een leien dakje, mooi vlak hoewel het toch net iets te snel ging. Maar het voelde allemaal prima, HF bleef mooi, althans ik voelde geen rem. Achteraf denk ik ook dat het klopt als ik naar de getalletjes kijk. Alleen kreeg ik na de eerste 6 km een steek. Tsja, volle buik, dan krijg je dat. Eigen schuld. Tandje terug, even goed op het ademritme letten en uiteindelijk ging dat ook weer weg natuurlijk. Goed te merken dat je daar dus aardig in kunt sturen. Jammer dat dit (veel) tijd kostte, maar het is niet anders. Toen ik op de weg het 1000 mtr teken zag staan, besloot ik nog even aan te zetten. Een kilometer is altijd net leuk om nog even wat tijd ‘goed’ te lopen en aangezien ik de vorige lange duurloop na 40 km nog de laatste 2 km in fast finish had gelopen, bedacht ik dat het na 9 km toch zeker zou moeten kunnen. Zo zie je, alles is trainbaar denk ik (tot op zeker hoogte). Bij het opdraaien van de Coolsingel nog even aanzetten en over de finish. Op mijn Garmin zie ik een gemiddelde van 5.45 min/km en dat is netjes. Doordat de route net iets langer was, is de eindtijd geen 57.30 maar 57.44 maar dat kan me niet zo erg boeien. Ik heb gelopen met een plan, met een HF die ‘normaal’ bleef en ik liep continu. Dat was mijn plan en dat heb ik gedaan. Gelukkig was het niet al te warm, want in juni 2013 ging het al mis na 6 km toen ik rustiger liep op een HM. Nu ging het goed, en dat kwam deels door de temperatuur. Leuk dat ik in 2012 55 minuten erover deed, maar dat leek me nu simpelweg niet haalbaar. Met tempotraining kom ik daar zeker weer, maar eerst nu even Edinburgh. Ik heb me het laatste jaar vooral gericht op de langere afstanden en dat merk je. Ook ben ik een stukje zwaarder dan in 2012, dus dat merk je ook. Zo simpel is dat nu eenmaal. Maar volgens mij komt het allemaal goed. Lekker verder trainen en alles heeft tijd nodig. Ook al word ik ouder, het gaat vast nog wel wat worden.

klik voor groot




Na de run hebben we lekker even sushi gegeten. Niet goed voor de lijn maar wel lekker.

klik voor groot

Daarna even zoeken naar de tent voor het graveren van de medaille en dat bleek verder weg dan we dachten. Vorig jaar was dat vlakbij, maar nu dus niet.

klik voor groot

Helaas waren we daarna te laat voor de trein en moesten we een half uur wachten….. Hoera voor OV. Op het station het orkest van de NS en dat was wel leuk.

klik voor groot


Zo kwam er weer een einde aan dit dagje lopen. Ik heb in de avond met verbazing naar de compilatie op Rijnmond TV gekeken. Ik snap die ophef over de marathon niet. Al die emoties, al die mensen en het geblaat erover. Dat ligt helemaal aan mij maar ik snap het gewoon niet zo geloof ik. Alsof het niet iets is dat we gewoon leuk vinden om te doen! Op naar de volgende trainingen dan maar. Voor volgend weekend staan 12×1600-tjes op het programma. Ben benieuwd.

Gegevens:

* 10.08 km
* finish tijd 57.44
* average pace 5.44 min/km
* 14 graden – half bewolkt
* HF average 154
* cadans eerste ronden 84, ronde 7 en 8 dalend (zijsteek) daarna weer oplopend

april 90 km – 2014 totaal 819 km

hoka bondi b – 218 km
hoka stinson tarmac – 317 km
hoka stinson trail – 450 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 211 km

terugblik ultra en leerpunten

De ultraloop van 57 km ligt alweer enkele dagen achter me. Bijna een week. Vorige week rond deze tijd had ik net ontdekt dat de route was omgedraaid aan het einde en dat de route langer was. Ik was op dit moment aan het zwemmen en aan het relaxen voor de run. Die nacht sliep ik redelijk, alleen was ik heel vroeg wakker. Niet verkeerd, want toen maakte ik rond 3 uur in de ochtend een sapje en nam ik een complan. Op die manier had ik alvast wat gegeten en kon mijn lichaam langzaam vast wakker worden zodat mijn darmen misschien al op gang kwamen voor vertrek en niet tijdens de loop. Dat lukt wonderwel en ik had dus nergens last van onderweg. Overigens had ik vrijdag weinig gegeten door mijn slaapje, het rondrijden en het zwemmen. Dat bevalt dus ook prima. Enkele weken voor de run weer gestart met de K5 en vanaf 45 weer opgebouwd naar 70 voor de volle week vooraf. Dat betekent dus minimaal 6 weken van te voren starten maar beter nog een week of 8 a 10 zodat je enkele twee weken op de 55 en 60 kunt blijven en daarna kunt opbouwen naar 70. Waarschijnlijk kan 75 ook maar de vraag is dan wat de toegevoegde waarde is. Voor een wegrun misschien dan met 70 functioneel met de metronoom trainen.

Een week later kan ik zeggen dat ik nergens last van heb. Ik heb een dag of twee een beetje spierpijn in mijn bovenbenen gehad maar dat is niet verwonderlijk. Geen krampen, geen tekorten. Wel enkele nachten Caseine genomen voor herstel en drie dagen ook extra proteine. Maandag heb ik alweer gelopen op de dag van vertrek en dat ging prima en eergisteren heb ik alweer wat snelheid getraind en de afstand weer opgebouwd naar 10 km. Morgen ook weer een 10 km, hoewel er eigenlijk minder in het schema staat. Vanaf volgend weekend wordt het weer knallen met een 10×1.600 meter.

Ik heb veel geleerd van de run. In de eerste plaats dat een plan goed is, en dat je je daar ook aan moet houden. Zowel op mijn eerste HM als M deed ik het verkeerd. Nu deed ik het eindelijk eens goed, eigenlijk uit ontzag voor de afstand. Dat is dus prima, ook al kan ik misschien achteraf zeggen dat het sneller had gekund. Tsja, dat was ook het doel eigenlijk en dat is dus gehaald.

voeding
Vooraf enkele weken proteine goed opgebouwd en na lange trainingslopen caseine als herstel. Electrolyten balans ook goed in de gaten gehouden (kramp). Ik nam een klein risico met voeding onderweg door iets te nemen dat nieuw was. Niet helemaal nieuw want de Complan nam ik altijd al, aangelengd met water maar onderweg nam ik nu tweemaal een pakje met 250 ml, waarvan ik er ongeveer 200 ml van opdronk. Op die manier dus voeding en vocht. Het eerste pakje nam ik echter wel veel te laat op 33 km en dat moet dus veel eerder en misschien wel in plaats van de gels komen waar ik weinig mee heb. Het is te weinig voor vocht en doet me verder ook niks. De volgende lange afstand training (marathon afstand over 2 weken) ga ik dus experimenteren met deze pakjes van 250 ml onderweg. Ik denk eigenlijk dat ik aan 3 a 4 pakjes volledig genoeg heb onderweg. Als nood tussendoor kan ik eventueel dan wat gel nemen. Of ik dat in de softflasks moet doen of in mijn rugzak moet ik nog gaan uitvinden.

vocht
Ik heb niet veel gedronken onderweg uit de waterzak. Dat kwam deels door de 400 ml complan en de 400 ml chocolademelk en de 250 ml water. Dat telt toch ook mooi al op tot een liter. Onderweg heb ik ongeveer 600 ml uit de zak gedronken denk ik, deels met inname van de saltsticks. Dat zou dus neerkomen op een 1600 ml plus een 200 ml gel, dus bijna 2 liter. Dat is ruim voldoende voor deze weersomstandigheden maar niet meer als het warm weer wordt denk ik. de SIS drank is op zich OK maar erg zoet en dat zorgt er niet voor dat ik extra ga drinken. Met warm weer zal het niet te drinken zijn dus dan niet gebruiken (was ook leerpunt na Berlijn). Ik heb redelijk trouw de saltsticks genomen, had geladen met twee in de ochtend en de avond van te voren. Was net genoeg merkte ik de volgende dag aan de tenen, dus kan net iets beter.

kleding
Ik had mijn wintertight aan en dat was prima vanwege het water waar ik doorheen moest. De trail schoenen waren prima, alleen hele nagels zodat je geen pleisters hoeft te gebruiken is wel prettig, want die pleisters zorgen weer voor nieuwe blaren. Ik had na 6 km mijn jasje al uit, droeg vrij lang wel mijn handschoenen en trok onderweg met de hagel nog eenmaal de buff op mijn hoofd. De rugzak is al vrij warm, maar met weinig wind dus zeker geen jack aan bij temperaturen boven de 8 graden. Alle runs in de UK heb ik op de Herzog Active kousen gelopen.

opbouw
Ik ben heel rustig gestart maar omdat ik niet op mijn horloge keek in het begin, heb ik niet echt een idee. Na 3 kilometer keek ik voor de eerste keer en zag een redelijk tempo, dat misschien zelfs nog iets te hoog lag. That said, ik heb de laatste lus nog mooi versneld over de weg en dat is het voordeel van het bekend zijn met de weg. Je weet waar het makkelijk is, waarvoor je moet sparen en waar je wel kunt versnellen. dat is met een onbekende route lastiger dus echt rustig starten is gewoon een vereiste voor een succesvolle loop. Ik hoop vanaf een volgende run weer met hartslagmeter te kunnen lopen dus dat zal ook wel een indicatie geven voor de zwaarte van de loop. Deze run in ieder geval goed gedaan, waarbij het ontbreken van wind een groot voordeel was.

wat kan er beter
Eigenlijk niets. Een volgende keer onder deze omstandigheden kan het wat sneller, maar dat bouwt vanzelf verder op. De opbouw was goed, ik kan een volgende keer iets regelmatiger eten en eerder beginnen. Rond 50 km ging het lampje van de brandstoftank even knipperen dus daar was ik simpelweg wat te laat. Omdat ik zelf niets meer bij me had, was ik afhankelijk van support en dat is niet handig en niet nodig met de softflasks.
Saltsticks iets beter op tijd nemen, ook afhankelijk van het weer. Bij warm weer zeker meer en sneller nemen en langer na de run. Modderlopen verder oefenen en niet te bang zijn voor water etc.

conclusie
Tevreden over deze eerste ultra en eerste trail. Goed gevoel aan overgehouden, misschien ging het zelfs wel iets te gemakkelijk maar dat schrijf ik nog steeds toe aan het feit dat ik de route zo goed kende. Dat maakt het een stuk makkelijker. Op naar de volgende.

01.03.2014 – assignment 12: ultra trail run – 57 km

Vandaag dan de dag van de ultra run. Maar laat ik bij gisteren beginnen.

Gisteren vredig even geslapen in de middag en ik was helemaal klaar en opgeladen voor de run. Aan het einde van de middag naar Bamburgh gereden om nog even te kijken of de finish route nu voor het kasteel langs zou lopen of aan de achterkant. Toen ik door de duinen scharrelde, zag ik ineens pijltjes staan van de organisatie. Huh? Langs het kasteel en ineens een splitsing bordje. Linksaf naar de finish voor de marathon en rechtsaf voor de ultra. Watte? Maar de route gaat toch anders? Richting het kasteel, kilometer vooraf linksaf de duinen in, weg oversteken, door het veld bij de boerderij, etc. Finishen met blik op het kasteel vanaf de golfbaan? Zoals het pijltje nu stond, zou de route ineens omgekeerd lopen. Tweemaal de duinopgang? Tweemaal het strandstukje? Zonder strand aan het einde van de dag? Dat het hoog water zou zijn, wist ik al weken. Zouden zij dat ook weten dan? Enfin, we zijn dus maar gaan kijken waar de andere bordjes dan stonden. Die waren niet te vinden maar toen we bijna bij huis terug waren, zagen we ineens wel bordjes. Ja hoor: het veld IN waar ik had gedacht UIT te komen, zoals de route ook had aangegeven en zoals ik het gelopen had (die ochtend zelfs nog) en had gevisualiseerd. Wel verdomme. Terug naar het huisje, kijken naar de mail van dinsdag de 25e (!). Inderdaad, kijkend op dat kaartje, blijkt de route veranderd te zijn. Niet alleen de route is anders, ook de afstand is anders. Schreef ik me in voor een 53 km run die eigenlijk 55 zou blijken (volgens oude verslagen), zou het nu ineens rond de 58 km gaan uitkomen. Toch merkwaardig maar ergens was ik blij dat ik het voor de start ontdekte, want ik zou misschien wel gewoon de duinen ingelopen zijn. Toen ik op de kaart gekeken had ben ik als een speer nogmaals de laatste lus gaan rijden en maakte foto’s. Daarmee veranderde ik snel de video zodat ik in de avond nog een keer even kon kijken en kon visualiseren hoe ik moest lopen. Niks mooie finish met blik op het kasteel dus. Idioten. Met dat gevoel ging ik dus slapen gisteren. Niet blij. Maar ik viel na het zwemmen redelijk snel in slaap maar was heel vroeg wakker. Om 3 uur stond ik dus maar mijn eerste sapje te maken, zodat ik vast wat gegeten had. Ik nam ook een vloeibare maaltijd. Daarna lekker terug naar bed, even dommelen. Uiteindelijk stonden we om 6.45 klaar, A. zou ons komen halen en naar het kasteel brengen. Zij en S. zouden samen met woef mijn support crew zijn voor de dag. Ik was te volgen via internet en we hadden precies afgesproken waar goede punten zouden zijn om me te zien en eventueel wat aan te geven. Even na 7 uur waren we bij het kasteel en registratie bleek helemaal achterin de stallen te zijn, een rot eind lopen nog.

klik voor groot

Daar moest je op een lijst kijken voor het nummer, dat vervolgens op de hand geschreven werd. Daarna kreeg je een bandje om met een kokertje voor de timing. Meteen weer naar buiten richting de bus die eigenlijk meteen vertrok zodra ik instapte. Er werd niet gekeken of iedereen aan boord was en dus moest de bus een paar keer stoppen bij het wegrijden omdat er nog mensen aan kwamen lopen. Lijkt me vreemd maar goed. In de bus was het wel gezellig. Ik kwebbelde wat met mijn achterbuurman, een 20 jarig broekie die wilde winnen (werd 2e heel knap) en iemand die voor me zat en nog niet wist wat hij ging doen. Onderweg zag ik de auto van A. uit een andere afslag aan komen rijden.

klik voor groot

Die waren dus ook op weg naar de start. Wel erg fijn, want het was ineens ijskoud met vriesweer maar wel prachtig loop weer.

Bij de start werden we uitgeladen en kwamen we aan bij het punt waar ik al gelopen had met waf. Tot mijn verrassing hadden ze geen belletje gegeven naar Alnwick Castle blijkbaar, want het he was dicht en er zat simpelweg een bordje van de organisatie op het hek: climb here. Huh? Ik was redelijk verrast, want dat soort dingen snap ik dus niet goed. Maar goed, het groepje lopers voor de ultra stond op het veld (74 lopers) en daarna begon de briefing in de kou. Over de route, over het soort pijltjes etc. Boven ons een drone die foto’s maakte.

klik voor groot

Daarna klonk al snel de hoorn en ging iedereen op pad. Ik had maar 1 plan: rustig lopen, langzaam, langzame start, RWR ratio van de training en maar zien. Dit was voor mij de eerste afstand en ook de eerste keer dat ik zo lang op dit soort terrein zou lopen. Van alles wat: grasland, modder, duinen, strand, stukje bos, water doorwaden, rotsen. Rustig aan dus en zoals ik al had voorspeld zag ik na enkele minuten al geen enkele loper meer. Ik had besloten niet op mijn klokje te kijken en gewoon mijn eigen plannetje te volgen. Finishen met een smile en met het gevoel dat ik langer en sneller had gekund. Maar ik wist dat die finish nog heel ver weg zou zijn! Na een paar kilometer keek ik eens en vond mijn average pace niet eens zo slecht.

klik voor groot

Misschien toch zelfs wel iets te snel. Grappig genoeg hobbelde ik dus totaal in mijn uppie over het veld langs de rivier. Over de weg, door het bosje, linksaf het weiland in, even omhoog etc. Ik kon het dromen. Daar zag ik ineens alweer wat lopers voor me. Gek zeg, zo snel uitgelopen en daar liepen ze alweer. Ik liep ze natuurlijk niet voorbij maar ik vond het opvallend om te zien dat ik met mijn trage steady pace toch inliep. Na 6 kilometer kwam ik bij de river crossing. Daar was ik tweemaal eerder op mijn verkenningsroute en donderdag was ik er nog even langsgereden op weg naar huis. Geen enkele keer had ik de stepping stones gezien want het water was altijd te hoog. De eerste keer stond ik tot mijn kuiten in het water op de stenen en had ik moeite mijn evenwicht te bewaren door de stroming, de tweede keer was het al een stuk rustiger en donderdag was het heel rustig water maar waren de stepping stones nog wel onder water. Vandaag dus niet. Rustig en vredig staken de stenen boven het water uit. Wel eerst even door de modder zooi maar dat lukte ook wel aardig. Helaas kom je daar dus wel aan met zwarte schoenen vanwege die enorme glibber en modder partij op weg naar het water, maar oversteken was dus geen probleem.

klik voor groot

Aan de andere kant stonden A. en S. samen met woef. Woef huilde en wilde ook mee. Nee meisje, nog even wachten. Ik gaf mijn sleeves en hoofdband aan S. Dat was ik maar vast kwijt en ik besloot toch mijn jack vast uit te doen. Dat was wel wat aan de vroege kant maar ik had geen zin om meteen op te warmen en met de rugzak om is het al snel warm.

Zo hobbelde ik vredig door. Voor me uit liepen twee mannen die ook niet zo snel waren en die had ik soms dus voor me in beeld. Verder heerlijk rustig en alleen. Al snel liep ik Alnmouth alweer binnen en daar bij de rotonde stond mijn crew weer. En daarna ook weer op de grote parkeerplaats in Alnmouth. Daar wisselde ik mijn gel flask voor een volle en aaide de waf. Ook het eerste CP kokertje laten aflezen met een apparaatje. Verder ging het, heuvelopwaarts naar Foxton golfcourse. Wat gek zeg, ik voelde me prima, keek om me heen en zag ook de omgeving gewoon. Maar het ging allemaal heel makkelijk. Zou dat toch komen door al die keren dat ik hier in gedachten al liep? Dat de visualisatie dit gevoel geeft?

klik voor groot

Langs de golfbaan op weg naar het clubhuis dan maar. Ook dit had ik al gezien en ik wist precies wat er allemaal ging komen. Bij de golfbaan bleek de route ook meteen naar het strand te lopen, maar toen ik de 2 mannen zag glibberen en glijden via de korte route, besloot ik gewoon om te lopen over de golfbaan en daar door het hek naar de golfbaan te gaan. Zo was de route ingetekend en ik wist ook niet beter. Dat resulteerde dus wel in een A en S die op het strand de verkeerde kant op stonden te kijken waar ik bleef. Hahaha!

Het strand naar de duinopgang was redelijk te doen, beetje zacht maar OK. De duinopgang gaat via een trap en vanaf daar weer over het veld naar Boulmer. Ik was nu 12 km onderweg. Op zich wel een gek idee, want ik zou dit stuk nog meer dan 4 keer moeten afleggen. Maar alles voelde prima.

klik voor groot

Ook gesneden koek en het liep lekker. Weinig wind, zonnetje en prima grasland. Al snel kwam ik in Boulmer aan en ging verder over weiland met de schaapjes. Ook prima te doen en ik vond dat het al aardig opschoot. Vanaf daar naar een strandje en over een modderweg langs de enge koeien. Verdomd zeg, die koeien stonden er gewoon nog maar ze stonden links en ik had er nu – met als toen ik het parcours verkende op de heenweg – geen last van. Toch raar dat die beesten er dus gewoon nog stonden. Maar niks aan de hand en ik hobbelde verder. Stukje naar beneden naar een strandje en weer langs het water. Ik was benieuwd hoe dat stukje nu erbij lag want dat had ik van de week nog een keer gelopen. Door en door ging het…. beetje modder maar wel redelijk te doen. Bij de inham bij Howick stond mijn trouwe support crew weer. De volgende halte zou Craster worden op 25 km en daar zou ik woeffie krijgen. Ik hobbelde dus verder en was eigenlijk verrast dat ik er al heel wat kilometertjes op had zitten. Ik genoot van het uitzicht op de zee vanaf de klif en de gele bloemetjes aan de struiken die aan het uitkomen zijn. Mooi gezicht, ik vond het vorige week al erg mooi toen ik hier liep. Ik naderde Craster.

klik voor groot

Het pad voor de huizen langs was OK net zoals vorige week. Wat een verschil met de eerste keer dat ik er liep en het niet te doen was. Door Craster village en daar stond mijn driekoppige crew die zou worden uitgedund tot twee met een mobiele eenheid. De mobiele eenheid vond het meteen helemaal leuk en vanaf dat moment liep ik dus met een slingerende riem om mijn middel. Woef liep lekker los, dat leek me ook beter met het oog op andere wandelaars en renners. De HM startte immers in Craster en de marathonners kwamen inmiddels ook voorbij. Over het weiland naar Dunstanburgh Castle. Gesneden koek voor woef en mij. Natuurlijk ging woef meteen eens lekker zitten voor een grote boodschap en kon ik dat ook nog eerst oppakken en in een zakje gaan doen. Ik deed dat maar weer in de rugzak zoals ik eerder deed. En weer op weg dan maar. Wat was het leuk zo samen op pad. Samen weer op weg richting Dunstanburgh Castle. Voor mijn gevoel al zo dichtbij huis. Dat is helemaal niet zo, want we hadden er pas 25 km opzitten en dat was dus niet eens op de helft. Maar zo voelde het niet. Ik heb geen moment gedacht ‘jee wat ver nog’.

Stom genoeg liep de route langs een plas in de diepte en niet bovenlangs richting het kasteel of onderlangs over het pad. Hier dus modder happen en beetje glibberen maar dat ligt aan mij, want ik zag iemand er vlot overheen rennen zonder op of om te kijken. Wie weet kan ik dat ook nog wel eens. Nu even niet. Om het kasteel heen en richting de golfbaan. Daar was iemand een beetje RWR aan het doen en ik vroeg of hij RWR deed maar hij was ‘gewoon’ kapot en zou uitstappen (er zouden maar liefst 11 mensen uitstappen op de ultra afstand). Daar op de golfbaan zat mijn uitdunde crew in het zonnetje te wachten. Ik dronk wat en zei dat ik enorm nodig naar de plee moest en dat in Low Newton wilde doen (ik wist dat daar een openbaar toilet was). Verder en verder liep ik dus maar weer, wederom op bekend terrein want woef en ik liepen dit eerder en zelfs vorige week nog voor de laatste modder beoordeling. Golfbaan, door de duinen langs de vogelhut en richting Low Newton. Daar stond A. bij de toiletten klaar om de hond even aan te pakken (en de deur op een kier te houden omdat het licht het niet deed). Even snel plassen, weer goed aankleden en maar weer op weg richting High Newton waar CP 2 was. Daar stond water voor woefje maar net toen ze een slokje wilde nemen deed een andere hond lelijk en wilde ze niet meer. Zielig maar goed, we moesten dan maar weer door. Woeffie vond het enig, zeker met al die mensen die wat tegen haar zeiden. Ze hijgde, kwispelde en keek blij. En de riem maar slingeren tegen mijn benen. Misschien toch een beetje te lang. Maar op deze manier kon ik haar snel pakken als het moest. Dus jammer dan. Al snel kwamen we bij de lange brug richting Beadnell. Hier rechtsaf het strand op en…. oei oei oei wat klote. Heel zacht zand echt net een ruiterpad. Dat wist ik wel maar nu leek het een uur te duren voordat ik op normaal strand terecht kwam. Balen en wat zwaar. Maar toch…. ik wist hoe lang, hoe en wat dus gewoon maar even door. Aan het einde weer mijn trouwe crew en daar een bakje water voor woef en een Complannetje voor mij om te eten (leerpuntje: te laat op 33 km). Pffff ik vond het daar wel zwaar maar verder gingen we weer. Door Beadnell en weer rechtsaf het strand op. Dat strand was alweer een stuk kleiner en het is een strand met grote ronde stenen. Dat liep niet fijn en ik vreesde voor het einde van het strand: de waterarm bij de golfbaan. Nou inderdaad.

klik voor groot


Er liep iemand voor me, die er gewoon in sprong voor het foto momentje. Ik zag dat het water tot boven de knie kwam. God wat een lol. Woef stapt het water in en kiepert naar voren en moet daarna zwemmen. Aangezien zij er al is, kan ik niet anders dan volgen en kleddernat (en koud) bereiken we de overkant.

klik voor groot

Fijn, maar er is geen strand en dus moeten we over de stenen strompelen op weg naar het pad over de golfbaan bij Seahouses. Vanaf daar loopt het weer lekker en zijn we alweer snel in Seahouses. Vanaf daar het strand op. Strand? Strookje bedoel ik. Strookje zacht paardenpad. Precies zoals voorspeld natuurlijk: hoog water. Als je het strand hier niet kent, dan weet je dus niet dat je hier normaal een prachtig breed strand hebt met hard zand. Nu dus even niet. Baal. Soms moest je even wachten om langs het water te kunnen als de golven even terug trokken. Waardeloos. Hier baalde ik dus een beetje. Ik was niet moe maar ik snap dit dus niet. Volgende week is het strand tot 19 uur begaanbaar, nu vanaf 13 uur al minder. Monkshouse was ook al ondergelopen maar ik was toch al nat dus vooruit maar. Daarna over de rotsen waar je iedereen zag klauteren en rommelen. Hier zouden we dus straks weer overheen moeten.

klik voor groot


Huh? Hoe dan? Eerst maar eens naar Bamburgh Castle. Na de rotsen zag ik al gauw de vlag van de duinopgang. Daar de duinen in, langs het kasteel en door voor de laatste lus. Ik zie het bordje met de keuze tussen de marathon en de ultra. Op het kasteel veel mensen die kijken naar de klauteraars door de duinen. Er finishen nu heel wat mensen, aangezien er ook een 10K en een HM en marathon afstand is. Maar het komt niet in me op om de route in te korten. Ik ga gewoon verder en dat ik dus eigenlijk al bij de finish ben, doet me niets. Gewoon even het laatste lusje. Die lus die ze zo verpest hebben door de richting om te draaien. Ineens begint het keihard te hagelen. Het is helder, met heel mooi licht en een zonnetje maar hagel. Grappig want ik zie een mooie regenboog natuurlijk over de zee. Prachtig om te zien. Woef en ik hobbelen verder naar Stag Rock en de golfbaan van Bamburgh. Richting het caravan park en daarna naar Budle Bay. Daar twee mannen die kennelijk niet verder kunnen of willen. Ze zullen uiteindelijk 45 minuten achter mijn finishen. Pffff als je zo bij de finish moet komen…. we zagen ze later strompelen langs de weg. Van wandelen was al nauwelijks sprake meer. Maar ik ging lekker door met woeffie. Op naar het laatste controle punt. Daar overlegd over de laatste route over het strand. De jongen riep blij dat er geen probleem was omdat de route over de golfban liep. Ja I wish, vorig jaar wel ja, maar dit jaar dus niet. Aha probleempje. Nou ja, doe dan maar Ingram road of Links road. Eerst maar eens verder lopen, bij Budle bay omhoog (had ik niet gevisualiseerd om hier heerlijk de andere kant op naar beneden te rennen met uitzicht op de baai?). Ik SMS mijn crew dat ik al voorbij de auto ben en ze dus gemist heb. Ze zullen me later achterop komen met de auto. Woeffie blij, die dacht natuurlijk dat ze nu lekker met de auto verder mocht. Raampje naar beneden of ik nog iets nodig had. Nee dacht het niet maar 1 minuut later merk ik dat het lampje van lege tank gaat branden en SMS ik dat ik toch nog wel een chocomel wil hebben dan bij de volgende stop. En zo neem ik dus nog een chocomelletje bij Glororum. Ik zie links van me het kasteel al liggen maar ik moet nog even doorlopen. Stukje omhoog, dan een weg die naar beneden en omhoog loopt, en deel uitmaakt van mijn temporondje hier rond het huisje. Ik zie op mijn klokje dat de gemiddelde pace weer verbeterde doordat ik eindelijk op deze laatste lus weer een beetje kan lopen. En ik kan het dus nog gewoon. Lekker even doorhobbelen. Ik kom bij de kruising en twijfel dus nu. Over het weiland zoals de route loopt en dan vastlopen en over een drukke weg of de lange saaie weg linksaf en verkeerd uitkomen bij het kasteel. Dan ga ik dus de route af zoals gesuggereerd bij de CP. Ik besluit voor het laatste aangezien ik met de hond loop en ik denk dat de drukke weg te gevaarlijk is met woeffie. Achteraf had ik ook bij red barns eraf kunnen gaan maar nu ik hiertoe besluit, denk ik er niet verder over na en loop. En loop. Goh het is toch nog best ver naar het kasteel eigenlijk. Ik slof een beetje omhoog richting kasteel en de finish is waardeloos. O nog een loper en ik zie ineens dat ik een tent in moet voor de chip. Die wordt afgelezen en het ding wordt afgeknipt. Water was er ook nog en er wordt gewezen naar een grote witte tank. Geen bekers. Ook niet onderweg. Verstandig en prima maar ik heb even gemist dat het een cupless event was, anders had ik mijn opvouwbare geval wel meegenomen. Het is rustig en saai bij het kasteel. Niet gek natuurlijk als je als slak op de langste afstand binnenkomt maar als klap op de vuurpijl blijken er ook geen medailles meer te zijn. Dat is leuk zeg. Achterlijke zooi voor 55 pond. Ik ben dus niet laatste, er zijn op mijn afstand al 11 uitvallers en zelfs op de marathon is niet iedereen binnen. Is tellen nou echt zo moeilijk? Ik wil gewoon een medaille, kinderachtig of niet. Ik vind het al jamer dat het voor alle afstanden 1 dingetje blijkt te zijn. Nou sjips. Ik voel me een beetje bekocht. Maar ik ben niet moe, heb nergens last van en wil wel weer gaan lopen dus mijn doel is bereikt. Ik had uiteindelijk niet eens zoveel meer tijd nodig dan op de weg training, 30 sec/km meer en dat komt vooral door het stilstaan, toiletbezoek, en de rotsen en het strand denk ik. Verder viel het me erg mee en weet ik dus zeker dat het voor mij enorm heeft geholpen dat ik de weg zo goed wist en precies wist wat me te wachten stond. Maar op het moment bij de finish voelt het een beetje als een domper momentje.

klik voor groot



Enfin, met 57 km teller ben ik toch tevreden hoe ik deze eerste keer gedaan heb. Niet moe, vrolijk en fris (ik zie er fruitiger uit dan mijn trouwe support crew) en ik heb standvastig mijn plannetje gevolgd zoals ik wilde. Nu kan ik verder trainen, uitbreiden en opbouwen. Met alles wat ik geleerd heb, wordt het vast nog wel wat.

Ik ga lekker zwemmen in de avond en slaap als een roos. Woeffie slaapt ook meteen en vond het volgens mij ook geweldig spannend allemaal. Mijn woeffie liep toch maar mooi 32 km met me mee te hobbelen! Ben enorm trots op haar. Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 57 km
* temp 11 graden – zonnig
* pace 8.02 min/km
* chip time 7.32
* HF niet gemeten
* cadans niet gemeten
* RWR ratio 1/30

maart 57 km – 2014 totaal 514 km

rondje in google earth openen

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 193 km
hoka stinson trail – 340 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

video zoals de route nu echt was:

08.12.2013 – schemadag 20: 15 km tempoloop – bruggenloop

Vanmiddag is het weer zover: de Bruggenloop in Rotterdam. Om 15.30 het startschot en dan 15 km draven door de stad, over Bruggen waaronder de Brienenoordbrug. Het is leuk dat de Maasboulevard is afgesloten voor verkeer, zodat je daar overheen kunt rennen. Dat kan normaal natuurlijk niet en dat maakt het wel leuk zo’n loop. In 2011 deed ik de loop voor het eerst en dat was het jaar waarin ik net begonnen was met runs en die de afsluiting van het jaar was. Ik liep toen binnen de 1.30 uur en was heel tevreden. Het jaar daarna dus 2012 was ik overgegaan op RWR training voor de marathon in Edinburgh in 2013 en probeerde ik de 15 km ook op RWR te doen met een ratio van 2/30 geloof ik. Dat mislukte want ik moet natuurlijk veel te snel lopen in de run segmentjes. Ik eindige in iets van 1.33 volgens mij en dat valt relatief gezien dan nog wel mee. Dit jaar heb ik een heel kort schema gevolgd, bestaand uit draafrondjes, tempotrainingen en duurlopen. Maar de duurlopen gaan natuurlijk op RWR en daarmee heb ik geen problemen. Sterker nog, met RWR kan ik ook gewoon op 6.14 min/km lopen maar dat is natuurlijk geen ‘tempo’ maar gewoon lekker lopen. Het is ook niet zo dat ik niet op tempo kan lopen, maar die verrekte hartslag loopt vast op een bepaalde frequentie en als ik daar niet overheen ga, dan loop ik gewoon tegen een muur te duwen en gaat het niet (meer). Als ik dat kan voorkomen, is er niks aan de hand. Ik ga dus proberen rustig te starten maar ook niet zo rustig dat je niet meer in een tempo komt. Zal mij benieuwen. Het is natuurlijk niet belangrijk of je nou 1.30 of 1.33 loopt, maar het gaat meer om het principe en om het ‘begrijpen’. Afwachten dus maar. Wordt vervolgd…..
Vanmiddag dan de Bruggenloop gedaan. Het was vrij warm voor de tijd van het jaar, ongeveer 11 graden en dat maakte het lastig om te kiezen wat ik aan zou trekken. De wind was best fris en tegen het einde van de run zou het misschien kouder zijn. Ik koos voor het nieuwe Falke jack met alleen een thermohemd met korte mouwen eronder. Dat leek me prima maar het was veel te warm natuurlijk. Ik had gewoon een lange mouwen shirt aan moeten trekken zodat ik lekker de mouwen op kon trekken. Niks aan te doen, ik had gekozen en daarmee moest ik het doen.

Gelukkig konden we parkeren bij de Kuip ondanks het boksgala dat ook gehouden werd die dag. Daarna even naar de McDonalds voor toilet bezoek en op naar de start. Lampje opgehaald (dit jaar beter georganiseerd, gewoon bij doorkomst naar het terrein op de Kuip) en daarna wachten en kijken. Het was aanvankelijk nog vrij stil maar tegen de tijd dat de warming up startte, was het al erg druk en stroomden de startvakken ook al vol. Het ging weer op letter en er stonden mensen te kijken of het allemaal wel klopte.

klik voor groot

Ik had vandaag mijn net ontvangen Bondi’s aangetrokken, want de oude zijn totaal versleten op de zool maar ook het bovenwerk is gescheurd aan beide kanten en van beide schoenen. Er staat nu precies 300 km op en na 125 km begonnen de zolen al. Vanwege mijn handwerk (tape geplakt aan de binnenkant) kon ik er nog wel even op vooruit maar vreemd is het wel.

Ik was erg benieuwd wat ik ervan terecht zou brengen want ik heb keurig het schema gevolgd voor deze run en ik heb er op zich wel zin in eigenlijk. Kom maar op! Het startschot klinkt, en al snel zijn we op weg. Niet al te druk, geen opstoppingen aan het begin van de route. Na 5 km zie ik dat de gemiddelde pace ongeveer 5.45 min/km is. Dat is op zich te snel maar 5.50 tot 5.55 min/km zou moeten kunnen dus ik besluit iets terug te gaan. Maar na 7 km is het eigenlijk over en voel ik een muur waar ik niet tegenop kom. Misschien had ik op dat moment meteen over moeten gaan op RWR maar ik trek nog even door en verlies daarmee erg veel tijd. De tweede lap klok ik af op precies 1.00 maar doordat de eerste km niet klopt (weer) klok ik op 1.01 voor de tweede lap. Da’s dus niet zo best want ik ben dus erg veel tijd kwijt op dit deel. Ik besluit verder te lopen met RWR en daarmee gaat het een stuk beter en hou ik ongeveer gemiddeld dezelfde tijd aan. Opvallend, want daar kan ik dus wel degelijk sneller lopen als je het gemiddelde gelijk houdt.

Aan het einde zie ik de klok ineens opdoemen en versnel ik zowaar nog tot een fraaie 4.45 min/km wat niet eens zo gek voelt. Pas dan schiet eindelijk mijn HF over de 158. Wie het snapt mag het zeggen. Weinig verschil dus qua tijd met vorig jaar toen ik helemaal met RWR liep.

Zo moet het niet, en ik vind er geen bal aan. Dit jaar heb ik weinig wedstrijden meegelopen, dus ik kan ook niet echt oefenen hiermee. Nu eerst op naar de ultra en dan maar weer eens zien.

klik voor groot






Gegevens:

* afstand: 15 km
* temp 11
* tijd 1.32.58 (grumbl)

december 50 km – 2013 totaal 1.893 km

hoka bondi b – 300 km
hoka bondi b – 15
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

03.11.2013 – Berenloop marathon – 0 km

Jammer maar helaas, maar de loop is afgelast. Gisteren al de hele die ik wilde lopen, maar vanmorgen vroeg ook nog de halve. We waren net – na een slechte nacht in Franeker – bij de boot. Maar dus even niet. Het was prachtig mooi weer, maar de organisatie vond het blijkbaar toch beter om het maar helemaal niet door te laten gaan. Er stond weliswaar een harde wind, maar verder was er nog niets aan de hand.

Geen ‘beretrots op jezelf’ dus dit jaar….

Toch maar weer op huis aan dan. Nog even gekeken naar alternatieve loop over HM afstand, maar ook in Wieringerwerf was de loop door het Robbenbos afgelast vanwege de takken. Warmenhuizen was nog een optie, maar dan zouden we lang moeten wachten tot de start. We besloten dus maar naar huis te gaan en dan thuis met de hond een mooie loop te gaan doen. Terug dan maar, over de afsluitdijk. Mooie blauwe lucht.

Thuisgekomen was het ontzettend rotweer met harde regen, en harde wind. Vervelend genoeg ging het ook enorm onweren en bliksemen en dat is nou net de enige factor die hardlopen gevaarlijk maakt. Ik ben dus maar een dutje gaan doen na deze vreemde week, en toen ik eindelijk weer wakker werd was weliswaar de hagel en het onweer weg, maar was het ook al laat. Morgen dan maar lekker lopen. Rust is immers ook training. Vanmiddag dus een slaap marathon gedaan en dat voelt ook goed.

20.10.2013 – amsterdam – 8 km

Vandaag een temporondje tijdens de 8 km van Amsterdam. Ik weet niet of ik echt zin had. Aan de ene kant wel, want een tempotraining is nooit weg, aan de andere kant niet. Het is een massaal evenement en ik had geen idee of ik nou last van mijn knie of rug zou krijgen. Voor de zekerheid had ik dus ook een telefoontje bij me, maar ik ging ervan uit dat het niet nodig zou zijn.

Gisteren waren we in Valkenswaard geweest om een rugzak te kopen (gelukt) en dat was een lange dag met veel zitten en staan. Niet echt een goede voorbereiding dus. Als klap op de vuurpijl zou ik ook nog met nieuwe schoenen gaan lopen. Hele rare schoenen die speciaal bedoeld zijn voor de lange afstanden, zoals de marathon en verder. Aangezien ik toch problemen lijk te hebben op de nieuwe Kinvara 4, heb ik de knoop doorgehakt en heb nu een heel ander soort schoen. Misschien krijgen de duitse verkopers toch nog gelijk met hun mening dat de minimalistische schoenen zoals de Kinvara en Pure serie niet geschikt zijn voor afstanden langer dan een halve marathon. Maar ja, waar blijven we dan met alle gedachten van tegenwoordig over ‘natuurlijker lopen’? Ik weet het inmiddels niet meer en koos dus voor een schoen die wel 4 mm drop heeft (anders blijf je wisselen en wennen) maar met een hele dikke zool en optimale ‘demping’. Het ziet er niet eens heel raar uit en niemand wees op mijn schoenen of vroeg wat voor belachelijke dingen ik nou aanhad.

Vooruit maar, over 2 weken zal ik het pas weten op de lange afstand tijdens de marathon op Terschelling. Voor vandaag eerst maar eens kijken of ik over mijn eigen voeten ga struikelen en of me dingen opvallen.

klik voor groot

Dit jaar lekker met de auto, zodat we na de loop meteen weg zouden kunnen rijden. Parkeren bij de VU en dat was makkelijk en gratis. Even snel plasje plegen bij de VU en daarna naar de sporthallen bij het stadion om het startnummer op te halen. Idioot eigenlijk want ze sturen een envelop met een brief, die emailen ze ook nog, maar je moet alsnog het nummer ophalen. Dat zit overigens weer in een envelop.
Maar goed, startnummer opgespeld, schoenen goed dichtgedaan en daarna naar de startvakken.

Overal enorm druk natuurlijk maar al snel stond ik in het startvak en kon het wachten beginnen. Het was een smalle boog waar alle 4400 lopers doorheen moesten. Best een lange rij en een lang lint dus.

klik voor groot





Om 10 uur klonk het startschot en ging ik op weg. Het was heel eventjes wennen aan de schoenen en ik wilde ook niet als een speer weg racen. Ik had me voorgenomen om de eerste 4 km door te lopen en daarna RWR te gaan doen. Geen idee eigenlijk waarom ik niet vanaf moment 1 RWR heb gedaan, maar ik wist uit ervaring al dat je in de eerste helft nauwelijks kunt stoppen met die mensen massa. Voor het eerst ook weer eens met HF meter om te kijken wat er nu gebeurt. Ik had niets in beeld ik wilde pas later kijken of mijn gevoel overeen kwam met de metingen. Dat bleek zo te zijn. Aan het einde van de 3e kilometer merkte ik dat de rem erop stond. Leuk dat je harder kunt en wilt, maar als de toevoer hapert dan gebeurt er niks. Op dat moment dus maar RWR gaan doen. Ik had een keurige tijd op 5.30 min/km gelopen, precies zoals ik wilde. Maar ik wist toen asl dat ik geen 44 minuten zou kunnen halen en probeerde dan uiteindelijk op 5.45 min/km (46 minuten) te lopen. Dat is ver boven de 55 minuten op de 10 km maar ik deed weinig tempowerk dit jaar, concentreerde me vooral op de afstand.

klik voor groot




De laatste kilometer toch nog even gas bijgegeven en grappig genoeg ging uiteindelijk helemaal aan het einde eindelijk de hartfrequentie netjes omhoog over de gevreesde 158 bpm. Toen ging het ook makkelijker en de laatste km was meteen 20 seconden sneller dan kilometer 4 tot en met 7. Jammer maar helaas. Ik heb wel plannen om misschien enkele maanden tot de ultra alleen op lage HF te lopen maar daarvoor moet ik me nog even verder inlezen.

Ik kwam net op 46.16 binnen maar als ik mijn Garmin uitlees, zie ik een 5.45 min/km op de teller met een overschrijding van de afstand. Ik ben niet ontevreden met deze slechte voorbereiding, het relatief warme weer en de nieuwe schoenen.

Het goede nieuws is dat ik niets heb gevoeld tijdens de loop. Geen enkel pijntje of pijnscheutje, niets. Ik heb dus hoop dat deze schoenen ook op de lange afstand het goed gaan doen. Het zou best kunnen dat die Kinvara niet geschikt is. De Asics gaan op marktplaats, over 2 weken misschien de Kinvara dus ook wel. Het zou geweldig zijn als ik de Pure Flow en de Bondi B kan afwisselen en verder geen gezeur meer heb met schoenen want ik word er dol van en het is nog peperduur ook. Afwachten maar. Over 2 weken weet ik het.

Op naar de volgende run.

Gegevens:

* afstand: 8 km
* HF 158 gem
* pace 5.45 min/km
* eindtijd 46.16 (2012: 46.01, 2011: 44.35)

klik voor groot

oktober 91 km – 2013 totaal 1.596 km

hoka bondi b – 8 km
kinvara 4 – 112 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

29.09.2013 – assignment 15: marathon – 42 km

Vandaag de lange training tijdens de marathon. Ik heb getwijfeld over gewoon RWR of meegaan met een langzame pacer op een prima tempo voor een training. Ik koos voor het laatste en dat bleek dus totaal verkeerd. Daarover later meer. Laat ik in ieder geval vast verklappen dat ik gewoon over de finish ben gehobbeld, en ook nog met een smile. Nu ik dit tik – een dag later – voel ik totaal niet dat ik gelopen heb, en waarschijnlijk ga ik straks ook nog wel een rondje lopen en anders morgen weer lekker natuurlijk. Maar laat ik beginnen bij het begin van de dag gisteren. Want het blijft natuurlijk de eerste marathon als ‘evenement’ en dat was ook best leuk.

De dag van te voren had ik al besloten welke kleren ik zou aantrekken en had ik alles klaar gelegd. Raar genoeg voelde ik eigenlijk niks, wat je wel zou verwachten. Misschien doordat de afstand niet meer ‘ver’ lijkt/is en ik van plan was gewoon lekker te lopen als lange duurloop, misschien net wat sneller dan normaal. Eindelijk dus een training met een medaille plus een ervaring rijker.

klik voor groot

Om 6.15 rijden we hier van het huisje vandaan, met woef ook achterin. Ze zal niet meelopen, maar thuis blijven is veel te lang dus gaat ze lekker mee op pad. Het zal wel leuk zijn om ook haar langs de weg te zien staan. Jammer dat het te ver is voor haar zo over de weg.

We arriveren keurig op tijd even na 8 uur op het parkeerveld waar plaats genoeg is voor alle auto’s. Lekker dichtbij de start en finish, dus we kunnen woef even in de auto laten totdat de start geweest is. Qua zon is dat ook geen probleem, want het is nog fris en de zon is nog maar waterig. Later zal blijken dat in een auto vlakbij een hond de hele ochtend en middag heeft gezeten. Hulpdiensten hebben de hond uren en uren na de start uit de auto bevrijd door een ruitje in te slaan en hebben de hond bijgebracht met water. Achterlijke mensen die zelf gaan lopen en de hond in de warme auto laten zitten. Meteen diskwalificeren zou ik zeggen.
Maar onze woef hoefde niet bang te zijn dat we haar zouden vergeten.

Eerst even naar het veld gelopen om te kijken en naar het toilet te zoeken. daar was het nog heerlijk rustig en dat was maar vast gedaan. Daarna gewacht tot de loopster kwam opdagen die mijn halve marathon startbewijs had overgenomen. Dat was snel geregeld en toen schoot het ook al op qua tijd voor de start want het was al over 9 uur en de start zou om 9.30 zijn.

klik voor groot

Dus terug naar de auto, laatste spulletjes gepakt en op weg naar het startvak dan maar. Ik had van te voren bedacht wat ik wilde doen…. Zelf rustig aan RWR doen, of met de langzaamste pacer mee van 4.45 om op vlak tempo ook op heel laag tempo te lopen. Dat laatste leek me wel een uitgelezen kans om nu te gaan lopen en dus gingen we op zoek naar die trage pacer. Op het allerlaatste moment kwam de goede man aanlopen en wist niet waar hij het startvak binnen kon komen. Vreemd genoeg had ik startvak geel gekregen, maar aangezien dat vooraan was, leek het me uberhaupt al beter om ergens achteraan te starten en zo kwam ik toch nog de man tegen. Later zou blijken dat het erg jammer was dat ik de man toch nog gevonden had op het laatste moment. Al snel bleek dat hij maar 2 volgers zou hebben, dus dat zou toch een makkie voor hem moeten zijn zou je zeggen. Hij had al vele marathons gelopen en ook gehaasd. De meeste op 4 uur.

Na verloop van tijd kwam het vak in beweging en in golven startten de lopers. De halve marathon is het hoofdnummer, er zouden nog geen 1000 lopers op de marathon zijn. Dat merkte ik uiteindeijk ook goed aan het einde, want er waren niet alleen geen supporters of bands of weet ik veel wat langs de kant van de weg, maar ook totaal geen lopers. Je liep dus moederziel alleen je eigen marathon eigenlijk.

klik voor groot



Maar het begin was natuurlijk heel druk omdat HM-ers en M-ers door elkaar startten. En daar gingen we dan uiteindelijk. Ik had totaal geen enkel gevoel bij deze loop eigenlijk. Ik wilde gewoon een goede loop neerzetten op mooi gelijkmatig tempo om eens te kijken hoe ik dat nu zou doen op dit moment in de training. Ik had immers het schema gevolgd voor Edinburgh, eind mei en inmiddels was het alweer eind september. In de tussentijd had ik nog een 21, 27, 33 en tweemaal een 37-er gelopen dus wat dat betreft was het helemaal niet zo slecht. Alleen had ik enorme last van mijn rug en been (niet gerelateerd aan lopen) dus ik moest eerst maar eens zien waar het schip zou stranden vandaag.

Ook was het natuurlijk veel warmer dan gehoopt en gepland en stond er ook nog eens harde wind.

Maar eerst maar eens lekker lopen. Vol goede moed gingen we van start. Op mijn hoofd een rustig luisterboek van Baantjer. Dat zou me de komende uren wel bezig houden dacht ik.

De eerste kilometer gaat redelijk goed. Ik heb alleen een veld met afstand op mijn horloge omdat ik werkelijk gewoon alleen maar wil lopen voor de afstand. Omdat het erg rustig aanvoelt, kijk ik o peen gegeven moment in het begin even naar de pace en zie een mooie 6.32 min/km staan. Dat is te snel voor de eindtijd van de pacer, maar het voelt lekker rustig. Ik ga er maar van uit dat het goed gaat komen en dat na de eerste kilometer het juiste tempo wordt opgepakt. Verder en verder lopen we. Toch voelt het niet comfortabel omdat de pacer steeds een ander ritme loopt. Het lijkt ook wel snel te gaan maar ik hou het er maar op dat het komt doordat het warm is en de goede man onregelmatig loopt. Ik heb in ieder geval nergens last van en hobbel rustig verder.

klik voor groot

Op een gegeven moment zie ik op mijn horloge het eerste 10 km lapje doorkomen. Laptijd voor de eerste 10 km is 1.03 What the fuck. Nou snap ik dus ook waarom het niet comfortabel voelde. Ik twijfel enorm. Wat moet ik nou doen… stoppen met die pacer en mijn eigen race gaan lopen? Op zich loopt alles nog prima, maar ik weet dat dit tempo gewoon niet lekker zal zijn voor de hele afstand en met deze temperatuur is het ook niet is wat ik wil, of misschien kan. Ik zeg tegen de pacer dat hij veel te snel gaat en ruim onder de eindtijd van 4.30 aan het lopen is. ‘ I try to slow down’ krijg ik als antwoord. En hier ga ik dus zelf de mist in, want ik had op dat moment moeten stoppen met volgen en lekker zelf moeten gaan lopen. Maar dat is achteraf praten natuurlijk. Ik dacht toen nog dat het wel goed zou komen eigenlijk.

Het lopen zelf ging prima, misschien was dat ook het probleem een beetje. Ik besloot op een gegeven moment dan maar mee te lopen tot 20 km, omdat ik had gezien en gemerkt dat hij toch wel was gaan vertragen, en vanaf daar lekker de tweede helft op RWR te doen. Dat is natuurlijk totaal niet hoe het hoort, want normaal start je daar in het begin mee, om lekker rustig te eindigen met voldoende energie over. Maar goed, het liep nu eenmaal zoals het liep dus ik zou het ermee moeten doen.

Op 11 mile zie ik S. en woeffie langs de kant van de weg staan. Prima! dat is voor mij een prima moment om even te stoppen, de hond te aaien die uit haar dakje ging en even wat chocomel te drinken. Ik wist op dat moment dat dit het ‘breekpunt’ op de route zou zijn, want als je eenmaal even stopt om wat te drinken, dan loopt het daarna altijd anders. Ik was erg benieuwd of ik uberhaupt weer op gang zou komen.

klik voor groot

Nadat ik wat gedronken had, vervolgde ik weer mijn weg met een heerlijk rustig RWR tempo. Al snel kwam de afslag waar de marathon linksaf zou slaan, en de halve marathon richting de finish zou gaan lopen. Aha, daar moest ik dus heen maar voorlopig dus nog even niet. Wat een roteind eigenlijk. Ik vond het wel een grap. Inmiddels was het aardig opgewarmd trouwens en ik besloot ook van alle drankposten gebruik te maken onderweg. Ze hadden handige waterzakjes waar je je niet in kon verslikken.

De route was daarna een heel stuk erg saai. Er liep bijna geen hond, want met zo weinig mensen op de marathon zijn er weinig lopers en supporters zijn er al helemaal niet. Al snel loop ik door een stil straatje en daar staat woeffie weer. Leuk!

klik voor groot

Ik sukkel rustig verder en op 27 km staat S. weer met een hele blije woef die erg graag naar met toe wil komen. Natuurlijk loop ik dan niet door, dus weer even een chocomelletje en een aaitje voor woeffie. Wat is het hier stil zeg! Gek genoeg voel ik mijn knie een beetje, en ik vermoed dat het door de nieuwe schoenen komt. S. zegt opgewekt dat ik ook rechtdoor kan lopen naar de finish. Huh? Nou nee, het is meer een waarneming en verder niks. Ik neem een spons mee voor onderweg en dat is prima. Grappig dat je dus zonder problemen 15 km met een spons kunt hobbelen.

klik voor groot

Ergens in een stil straatje besluit ik toch maar eens het zooltje uit mijn linkerschoen te halen. Kennelijk zit er toch wel verschil in model tussen de Kinvara 3 en 4 maar ik vermoed dat het door het extra zooltje komt dat ik links erin heb gelegd. Maar dan gebeurt het, en ik sta bijna te lachen op straat. Ik krijg mijn schoen niet los! Voor de zekerheid had ik een driedubbele strik gemaakt omdat de veters van de Kinvara nog wel eens los willen schieten. Nou deze keer zou ik ervoor zorgen dat het niet kon gebeuren en inderdaad. Met geen mogelijkheid krijg ik de schoen open, maar doorlopen kan ook niet, want inmiddels zit het wel een stuk losser dan moet. Je kent dat wel… een losse schoen en dan een enorme knoop die je er niet uitkrijgt zo een beetje aan het einde van de veter. Minutenlang sta ik te emmeren met die schoen. Ik erger me niet eens, ik vind het zo stom. Eindelijk is de schoen los, zooltje is er snel uit en de schoen zit weer dicht. Aan een toevallig voorbijganger vraag ik of hij het zooltje achterin mijn rugzak wil stoppen. Ik heb geen idee WAAR hij de zool instopt maar als ik finish, zit er geen zooltje in de rugzak. Jammer dan. Ik vind het wel een grap.

Na het geklooi met het zooltje ben ik erg veel tijd verloren. Het kan me niet echt schelen eerlijk gezegd. Stil is het toch al onderweg en het is maar goed dat ik geen aanmoediging nodig heb van mensen onderweg, want daarvoor moet je dus blijkbaar echt niet daarheen gaan!

Ik ga weer verder en besef dat het nog best ver is. Eerst maar eens kijken of die knie nu lekkere kan bewegen zonder dat zooltje. Vreemd genoeg loop ik vrij aardig op mijn RWR training en achteraf zie ik dat het niet eens erg onregelmatig was. Tot mijn stomme verbazing zie ik ineens de pacer met zijn idiote vlag lopen en een stuk daar achter het andere meisje dat nog steeds haar best doet om bij die man te blijven. Ik snap er niets van, want mijn tempo is na twee keer uitgebreid stoppen bij woef en het minuten lange geklooi met mijn veters echt tot het nulpunt gezakt. Ik kijk op mijn horloge naar het gemiddelde en zie dat die man toch echt niet meer op 4.45 aan het lopen is. Hahaha nou inderdaad…. hij heeft het tempo omlaag gebracht. Wat een achterlijke zooi, want het meisje dat ergens ver achter hem loopt, kan nooit meer hem inhalen zo te zien en hij loopt gewoon in zijn uppie wat te rommelen.

Hoe het ook zij, ik haal hem uiteindelijk maar in, en snap er dus geen bal van wat hier gaande is. Never mind, ik loop inmiddels mijn eigen rondje en ik ben toch verrast dat – ondanks de snelle start – het nog vrij redelijk gaat zo in de warmte. Ik neem uitgebreid de tijd om wat te drinken bij de drinkposten en dat is weer een goede oefening voor een volgende run. Ik verslik me namelijk gigantisch in een slok uit een Lucozade flesje dat ook ergens te krijgen is. Ik schrik er zelf van, maar gelukkig ben ik redelijk snel weer op adem. wat een kluns ben ik ook.

De route is op bepaalde punten best aardig op het marathon traject. Langs water, langs een roeibaan en een wildwater baan en om een soort meertje heen. Daar geniet ik eigenlijk wel van en als ik om het water heen moet lopen, besluit ik over het gras te gaan lopen in plaats van over het fietspad. Het is uberhaupt een rare route, want veel blijkt onverhard te zijn (en stoffig) en helemaal ‘vlak’ in de zin van biljartlaken is het nou ook weer niet voor ons laaglanders. Vals plat, viaductjes en bruggen en de opgang vanaf het water is allemaal hier nog ‘vlak’. Voor mij nu gelukkig geen probleem, maar wel iets om rekening mee te houden als je een route uitzoekt voor een run. Het is inmiddels aardig warm en er staat een vrij stevige wind rond het water.

Ik merk dat ik veel meer vaart kan maken over het gras, kennelijk omdat alles lekker voelt qua schoen en knie. Ook best. Inmiddels ben ik ook weer ingehaald door de oacer die met een ‘hello my Dutch friend’ me voorbij rent. Blijkbaar wil de man in zijn eentje alsnog op de 4.45 finishen. Overigens zal hem dat niet meer lukken zie ik in de einduitslagen. Ik begrijp werkelijk niet waarom hij dan niet tenminste de andere loopster op sleeptouw heeft genomen op weg naar de finish. Zij was nergens meer te bekennen en toen ik haar inhaalde, had ze het duidelijk erg moeilijk.

Langs het water lopen nog enkele lopers die het heel moeilijk hebben en nauwelijks meer lopen. Ik klets tijdens mijn walk segmentje soms nog even met iemand en ga daarna weer mijn eigen weg.

klik voor groot

Maar dan ben ik eindelijk het water voorbij, en daarna zal het niet meer zo ver zijn dacht ik. Ik neem nog een lekker watertje en pak er nog eentje bij voor mijn spons. Die zakjes zijn echt handig, ook al worden ze erg warm als je ze in de hand houdt. De teller tikt rustig door qua afstand en de 40 km komt al bijna in beeld. Jeetje, dat valt toch eigenlijk heel erg mee ondanks alles.

Ik loop langs de rivier en moet een bruggetje over. Jippie, weer even omhoog en dan naar beneden waar ik woeffie en S. alweer zie staan. Jammer genoeg kan ik woef niet overpakken om mee te lopen op het laatste stukje, want er staan hekken. Maar goed het is nog maar een stukje.

klik voor groot

Stom genoeg denk ik dat het na het bruggetje nog maar een heel klein stukje is. Maar ik zie een heen en weer stukje, maar geen keerpunt. Ik zet nog wat aan en tot mijn verrassing merk ik dat dat op zich nog best gaat eigenlijk. Het stelt natuurlijk allemaal geen biet meer voor op dit tempo, maar ik weet toch over de laatste 3 km nog een versnellinkje te maken van 30 sec/km. Zonder moeite dus dat kan nog wel beter denk ik.

Alleen het laatste stukje is toch verder dan ik dacht. Dat is dus puur een mentaal iets, je vergist je dan in de afstand. De garmin gaf uiteindelijk ok 42,7 km aan, en grappig genoeg is dat kleine stukje ‘extra’ ook iets dat je merkt zo aan het einde. Je rekent dus blijkbaar constant ergens in het onderbewuste uit hoe ver je nog moet lopen.

Maar goed, uiteindelijk mag ik dan linksaf slaan het finish terrein op.

klik voor groot

Daar loop je over gras een stukje en het is lekker droog natuurlijk vanwege het mooie weer. Met een totaal waardeloze finish tijd kom ik dan gewoon over de finish. Ik ben niet moe, ik voel eigenlijk niks. Ik heb veel geleerd en wil de volgende eigenlijk alweer lopen.

Ik krijg een mooie medaille en toch voelt het wel verdiend.

S. is natuurlijk ook al op het finish terrein en woeffie is helemaal door het dolle heen als ze mij ziet.

klik voor groot

Ik trek een vest aan, en we lopen naar de auto. Tsja, dat was de run. Het zat er weer op. Jammer dat ik de keuze maakte om mee te gaan met de pacer, want het begin was voor mij in dit stadium natuurlijk nog veel te snel. Ik weet inmiddels ook dat wanneer je te snel start (Berlijn !) je echt in de problemen komt aan het einde. Ik had geen eindtijd in gedachten, maar meer een goede run op mooi tempo voor de afstand.

is dit dan een mislukte run geweest? Dat vind ik eigenlijk niet. Ik had natuurlijk veel sneller moeten kiezen om mijn eigen run te doen en de pacer los te laten die er duidelijk niets van kon, maar toch… Hoewel het te snel ging, kon ik daarna toch lekker RWR doorsukkelen zonder vermoeid te raken/zijn. Ik heb onderweg heel andere dingen gezien. Mensen die echt niet meer vooruit kwamen bijvoorbeeld. Ik moet beter op mijn schoenen letten, en ervoor zorgen dat de schoenen waar ik op getraind heb en op ga lopen dus niet net voor de run totaal doorgesleten zijn. Dan krijg je dus dit soort dingen. Ik weet dus nu ook dat ik niet al te behoudend hoef te starten als ik een run wil doen voor een bepaalde tijd.

klik voor groot

Maar goed, dit was natuurlijk niet al te best en ik zou het graag willen herhalen met mijn eigen idee en tempo. Want mijn training in april was sneller dan dit geklooi. Toegegeven: ik weet (achteraf) dat die training te snel was als training maar toch.

klik voor groot

Na de run gaan we nog even in de stad naar de laptop kijken. Ik voel wel wat stijf als ik de auto weer uitstap, maar verder voel ik helemaal niks. Als ik dit stukje tik, heb ik de eerste 8 km alweer gelopen. Ik wilde langer lopen, maar besloot dat 8 km voor nu wel genoeg zou zijn. Beetje lief zijn voor het lijf kan ook geen kwaad.

Maar de komende dagen dus nog lekker lopen hier en volop genieten van al het moois hier in de natuur.

Over 2 weken weer een wat langere training en zo sukkelen we op weg naar de ultra en natuurlijk naar betere tijden op de marathon. In ieder geval voelt de halve marathon afstand inmiddels wel als een ‘ ommetje’ zo tijdens een run en dat is toch wel een verschil met 2 jaar geleden toen ik hier mijn eerste halve marathon liep. Winst is er dus nog steeds te behalen, alleen soms door vallen en opstaan.

Op naar de volgende run dan maar weer.

Gegevens:

* totaal: 42,7 km
* temp: 18 graden – zonnig, breezy
* HR niet gemeten
* pace 7.15 min/km
* eindtijd 5.09.21

Overigens zie ik bij het uitlezen van de garmin dat ik maar liefst 10 minuten verspeeld heb onderweg met het kleppen en aaien, met de veters en bij de drankposten. Tel daarbij op dat ik vanaf 17 km op RWR ben gaan sukkelen en het is nog niet eens zo gek wat ik heb gedaan. Hahaha alles is relatief.

Tijdens de run zijn hele leuke foto’s gemaakt door de fotografen langs de kant van de weg.

klik voor groot



rondje in google earth openen

september 197 km – 2013 totaal 1.505 km

kinvara 3 – 602 km
kinvara 4 – 58 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 184 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 59 km
merrel bare access – 113