Category Archives: reizen

05.04.2015 – rottemeren – 12 km (afgebroken)

Vandaag dag 3 van de 4×15 training. S. zou weer gezellig meegaan op de fiets en natuurlijk was woef ook van de partij. Het was prachtig weer en alles stond op groen voor een lekker rondje. We kozen voor vertrek rond 17 uur in de hoop dat veel mensen dan weer eens naar huis zouden gaan om te eten zodat het niet zo druk zou zijn rond de plas. Dat bleek op zich ook redelijk te kloppen, want het was niet idioot druk met fietsers of wandelaars. Al snel waren we op pad voor ons eerste lapje rond de plas. Het ging eigenlijk prima en al snel waren we alweer bij de molens en liepen weer aan de andere kant van het water terug voor de langste poot van de ronde.

klik voor groot


Ik merkte al snel dat ik eigenlijk wel vrij vlot liep. Ik liep op hartslag frequentie en helemaal binnen MAF maar blijkbaar is door de training in de UK het tempo dat bij mijn MAF zone hoort toch wel omhoog gegaan. Dat is op zich leuk, maar dan kan er ook weer op een andere manier getraind worden, namelijk op nog lagere hartslag! Ik besloot de lap af te maken tot na de brug en dan een laatste lap van 5 km te doen op rustiger tempo. Zo gezegd zo gedaan. Ik klokte af op 10 km en wandelde even 100 meter voordat ik aan de rustige lap zou beginnen. Na 200 mtr startte ik weer en rustig hobbelend liepen we weer verder. Het liep allemaal prima en we zouden er zijn voordat ik er erg in had. Dacht ik. Nou niet dus want ineens voel ik mijn kuit. Pats en stil stond ik. Hoe kan dat nu? Wat voelde ik nu precies? Merkwaardig. Ik kon gewoon op mijn tenen staan dus de pees was het niet. Ik stopte, en maakte een foto van de jonge gansjes die toevallig daar op die plek aan het zwemmen waren. Even niet lopen dus. Daarna gewandeld. Na een tijdje voelde het al beter en zo hobbelde ik terug over het nieuwe onverharde pad langs het water. Terug naar de auto in eerste instantie en dan eens verder voelen en kijken. Op de weg besloot ik dat het genoeg was en wandelden we terug naar de auto. Wat onbevredigend en wat onduidelijk. Wat voel ik nou? Ik heb absoluut veel gevraagd tijdens Hadrian’s wall en Cragside. Sinds die tijd voel ik ook wel ergens een soort strak gevoel. Maar verder niks en lopen doet er niks aan toe of af en bovendien was het al op de terugweg en werd het steeds minder. Maar nu ineens dit. Waarschuwing of echt iets aan de hand? Geen idee maar ik kon niet anders dan stoppen. Voor morgen zit de 4e lap van 15 km er dus ook even niet in lijkt me. Eerst maar even aanzien hoe het zich ontwikkelt. Zou ik mijn allereerste loopblessure hebben?

klik voor groot


gegevens:

* 12 km
* 8 graden – zonnig
* lap: 8 km – pace 6.34 min/km – HF average 134 (max 141) cadans max 172 meestal op 170
* lap opgebouwd uit 3 km RWR – 5 km continu

april 61 km – 2015 totaal 1.117 km

rapa nui – 198 km
hoka bondi b – 27 km
hoka stinson lite – 454 km
hoka stinson trail – 49 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

04.04.2015 – rottemeren – 16 km

Vandaag dus dag 2 van de 4×15 reeks in de voorbereiding op de BAW. Het is eigenlijk rotweer. Winderig en met de noordenwind waterkoud. Het zou ook rond 18 uur gaan regenen dus met een beetje pech lopen we nog in de regen ook. In tegenstelling tot gisteren heb ik ook een buff om en handschoenen en zelfs een hoofdband. Voor het begin met de warming up en het stukje met tegenwind ook wel handig, zo blijkt tijdens het lopen! Het is echt niet fijn om te lopen hoewel de wind me weinig doet. Genoeg oefening gehad in de UK met wind!

We starten weer met het rondje rond de plas. Het is tamelijk rustig, waarschijnlijk vanwege het weer. We lopen langs de bomen met de aalscholvers die broeden. Het is op de foto niet zo goed te zien maar de bomen zitten werkelijk vol met nesten en het is best een kabaal door de vogels daar!

klik voor groot


Ik besluit het eerste deel tegen de wind in op RWR te lopen. De snelheid daarbij is redelijk goed al loopt de hartslag ietsje buiten MAF maar alleszins acceptabel. Voordat ik er erg in heb, lopen we alweer de andere kant op en hebben de wind in de rug. Buff gaat af en de handschoenen gaan uit. Het voelt meteen een stuk warmer. Hoewel alles lekker loopt, krijg ik niet netjes mijn ademhaling in het gareel met mijn cadans. Hier op de vlakke weg is mijn cadans veel hoger dan in de UK offroad en ik moet mijn ademhaling daar nog een beetje op aanpassen merk ik. Mijn tempo op MAF is ook een stuk hoger en kennelijk moet ik gewoon weer even wennen.

Rond de 7e kilometer wordt woef ineens aangevallen door een enorme dikkerd. De baasjes staan erbij en kijken ernaar. Rare mensen heb je toch. Vervelend genoeg blijft die hond aan de gang en ik ga er ook van schelden en baal als een stekker. Inmiddels is mijn hartslag ineens 151 door dit geklooi. Ik schreeuw als een viswijf naar de hond en die mensen maar die kijken niet op of om. op onderstaand plaatje is de piek mooi te zien. Waar de snelheid naar 0 zakt, zit ineens een piekje in de hartslag!

klik voor groot

Na het voorval gaan we weer verder. Irritant zoiets maar het lopen gaat al snel weer OK. Mijn continu lap gaat prima, maar het voelt op een of andere manier als jakkeren. Heel vreemd eigenlijk, want de hartslag blijft mooi laag, tempo is goed daarbij. We lopen verder en helaas valt inderdaad even na 18 uur de eerste bui. Het stelt niks voor maar we ploeteren even tegen de wind in door de regen.

Als we bij het einde van de plas zijn, lopen we over de eerste baan voor de extra lap en terug over de tweede baan. Daar zien we een lepelaar overvliegen. Het kadootje van de dag! Met bijna 16 km op de klok komen we weer bij de auto uit. Op naar de derde ronde van de reeks!

Als we wegrijden begint het zonnetje te schijnen en neemt de wind ook af. Dat belooft wat voor morgen!

klik voor groot


gegevens:

* 16 km
* 8 graden – somber en winderig en een enkel buitje
* lap: 13,5 km – pace 6.39 min/km – HF average 134 (max 140) met piek van 151 door hondengevecht
* lap opgebouwd uit 3 km RWR – 8 km continu – 2.5 km RWR

april 50 km – 2015 totaal 1.106 km

rapa nui – 198 km
hoka bondi b (nieuw) – 16 km
hoka stinson lite – 454 km
hoka stinson trail – 49 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

03.04.2015 – rottemeren – 17,5 km

Vandaag twijfel ik een beetje of ik ga lopen of niet. Ik voelde iets wat ik niet begrijp en waarvan ik niet weet wat het is. Ik neem aan dat het ‘niks’ is, maar voor het eerst vraag ik of S. met me mee wil fietsen ‘voor de zekerheid’. Het is natuurlijk ook een beetje achterlijk om alleen ergens heen te gaan als je twijfelt. Als we aan het einde van de dag eindelijk op pad gaan, is alles op zich overigens OK, en ik ga ervan uit dat we een gezellig run zullen hebben. Het is al heel lang geleden dat we samen rond de plas op pad waren! Laat ik overigens alvast verklappen dat het lopen prima ging, en dat het dus gewoon loos ‘alarm’ was. We hebben uiteindelijk heerlijk gelopen en hadden nog wel een stukje kunnen doen.

Het weer was niet eens zo slecht. Weinig wind, alleen niet zonnig en S. had het koud op de fiets tot mijn verrassing. Ik was goed gekleed. Mijn dunne Zoca windjackje en een loopshirt. Verder niks nodig gehad en ik twijfelde op een gegeven moment zelfs of ik mijn jackje niet uit moest doen. Eerst een rondje rond de plas gedaan om alvast de grootste afstand af te leggen. Dat liep wel lekker en het ontbreken van wind was echt even een verademing (letterlijk). De molens blijven leuk en er is genoeg te kijken. Niet veel last gehad van racefietsers maar we weten nu dat S vooral voor me moet gaan fietsen bij tegenliggers zodat woef niet ineens tussen ons in gaat lopen en voor mij onzichtbaar wordt.

Na de molens weer de andere kant op, langs het water, langs de bootjes en het restaurantje. In het begin hou je dan zicht op de molens en dat is leuk. Er is nog niemand op het water, want het is veel te koud natuurlijk! Vorig jaar zijn we op 21 april al in de kano gestapt met mooi weer, maar of dat dit jaar weer gaat lukken is nog maar de vraag natuurlijk.

De kilometers vlogen eigenlijk voorbij en voordat we er erg in hadden liepen we alweer over het bruggetje op naar de andere kant. Wat ging het vlug allemaal! Woef vond het ook allemaal prima en hobbelde lekker mee. Ik was blij dat het lopen zo lekker ging natuurlijk en we besloten buitenom over de dijk te lopen en dan over de roeibaan terug. Dat zou ons op ongeveer 17 km brengen en dat klopte ook.

klik voor groot


Onderweg zagen we een eend met pulletjes en twee stellen ganzen met jonkies. De lente komt er nu toch echt aan!

klik voor groot


Toen we weer bij de auto kwamen, maakte ik nog een afschuwelijke selfie van ons samen. Helemaal verwaaid echt niet om van op te knappen. Lekker in de warme auto en op weg naar huis waar we nog even een heerlijk broodje kroket haalden voor thuis. Niet echt het beste herstel voer maar wel lekker.

Omdat het lopen zo goed ging, besloten we dat we dit lange weekend mooi kunnen gebruiken om een keer weer een 4×15 reeks te lopen, de helft van de dagafstand van de borders abbey way die ik in mei met de hond ga lopen. Kan ik even kijken hoe zij het doet. Morgen dus weer een rondje!

gegevens:

* 17,5 km
* 10 graden
* lap: 15,5 km – pace 6.54 min/km – HF average 134 (max 140)
* lap opgebouwd uit 2 km RWR – 5 km continu – 5 km RWR – 3,5 km continu

april 34 km – 2015 totaal 1.090 km

rapa nui – 198 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 454 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 445 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

01.04.2015 – rottemeren – 16 km

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst hier liep, maar ik vind het op Hitland altijd een beetje lastig om zonder de dijk te gebruiken een afstand af te leggen. Dus dan maar vandaag samen met waf naar de Rottemeren en de roeibanen. Omdat het nog steeds erg hard waait, was het even een risico, want met forse wind waai je echt weg van de roeibaan. Maar met deze westenwind van vandaag had ik op de meeste stukken gewoon een zijwind dus dat was verder prima.

Omdat ik zit nog een beetje zit te rommelen met die voet waar het bloedvat gesprongen is, en vanwege de hond en de wind koos ik vandaag voor RWR wat ik eigenlijk nooit meer doe. Ik combineerde dat met MAF en tot mijn verrassing liep ik op deze manier op mijn gemakje op een pace van 6.52 min/km wat ik erg opvallend vind met een ratio van 2/20. Misschien is het geheim dus een mix van endurance training op MAF voor aerobe endurance en af en toe eens voor het lekkere RWR wat dan ook echt heel relaxed aanvoelt op deze manier. Stel je voor dat er geen wind was geweest, dan was het waarschijnlijk nog makkelijker geweest. Overigens gaf de Mio deze run geen enkele foutmelding zoals op alle eerdere runs wel het geval was. Heel merkwaardig ik geloof niet dat ik het begrijp.

Maar goed, ik vond het wel een lekker rondje (ondanks de wind) en naarmate de run vorderde kwam de zon er steeds meer bij en trok ik dus ook steeds meer uit want het was knap koud toen ik startte met de run maar zo lekker in het zonnetje liep het allemaal prima. Woef was ook blij en vrolijk dus op naar de volgende run dan maar weer!

klik voor groot


gegevens:

* 16 km
* 10 graden – winderig maar zonnig
* lap: 14,5 km – pace 6.52 min/km – HF average 134 (max 140) – RWR 2/20 binnen MAF dus bijzonder met RWR dit tempo!

april 16 km – 2015 totaal 1.072 km

rapa nui – 198 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 436 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 445 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

30.03.2015 – ijsseldijk – 11,5 km

Weer een rondje zonder woef vandaag. Ze is prima, maar een beetje rust kan geen kwaad. Hoewel het vandaag droog weer was, vertrok ik dus alleen voor mijn rondje. Omdat er een bloedvat gesprongen is onder mijn voet bij de teen moest ik eerst eens bekijken of het lopen uberhaupt wel ging en daarom koos ik vandaag voor de stuggere Rapa Nui. Dat ging op zich prima, ik had geen last van de plek maar wilde toch niet al te ver lopen vandaag. Gelukkig merkte ik direct dat het gebeurde eergisteren in de avond en kon dus meteen aan de gang met koelen en zorgen dat het allemaal niet uit de hand zou lopen. Dat lijkt dus gelukt.

Het was enorm winderig vandaag en als de wind een beetje draaide op de dijk werd ik soms bijna van de weg geblazen. Maar verder was het wel lekker met een flauw zonnetje en hoewel ik me te pletter verveelde langs de IJssel, was ik toch redelijk snel weer aan het einde van de run vandaag. Helaas sloeg de Mio totaal op tilt net als eergisteren en brak er een pinnetje van de band af toen ik probeer het horloge dan maar om te draaien om te kijken of dat wel werkte. Dat werkte dus niet alleen niet, maar dat zorgde er ook voor dat het ding nu niet meer om mijn pols blijft zitten. Ik had al twijfels over de nieuwe Mio, maar nu weet ik dus zeker dat deze niet goed werkt. Niet prettig als je op HF aan het trainen bent!

In ieder geval zit deze ronde er weer op. Eens beraden wat ik zal doen met de Mio. Vervelend is het wel. Op naar de volgende run dan maar weer. Waarschijnlijk met nog meer wind, want morgen wordt het helemaal stormachtig volgens de voorspellingen.

gegevens:

* 11,5 km
* 10 graden – winderig
* lap: 10 km – pace 6.50 min/km – HF average 133 (geschat, max 139 zonder spikes)

mrt 333 km – 2015 totaal 1.056 km

rapa nui – 198 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 418 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 445 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

28.03.2015 – hitland – 18 km

Hitland? Staat dat er echt? Ja het staat er helaas echt. Ik ben weer in Nederland. Heel erg jammer natuurlijk maar ik heb een geweldige tijd gehad met heel veel prachtige kilometers en momenten, indrukken en beelden om nooit meer te vergeten. De terugblik volgt nog.

Met het reizen kwam het er gisteren niet meer van om te gaan lopen, dus werd het vandaag. Een grijze, grauwe dag met regen en wind. Niet iets waar ik meer aan gewend ben met het geweldige weer in de UK. Ik heb de afgelopen weken 1 dag een miezer regenbuitje gehad onderweg en verder eigenlijk heel mooi weer. Wel winderig, het was echt het jaar van de wind deze keer, maar dat mocht de pret niet drukken.

Vandaag een rondje zonder woef. Ze doet het prima, maar ik kwam er gisteren op de weegschaal achter dat ze toch inderdaad wel erg is afgevallen dus een beetje rust, lekker eten en even bijkomen leek me handig en bovendien met die regen lopen met ingepakte poot is ook niet echt fun dus dan maar niet. Ik heb dus in mijn uppie een rondje over de dijk gelopen. Continu op MAF met HF van maximaal 137 en een gemiddelde van 130. Ook tegen de wind in natuurlijk binnen MAF. Ik las eens ergens dat een trainer het advies had gegeven op een rustige duurloop lekker te gaan beuken tegen de wind in. Prima, maar niet als je op HF loopt. Misschien toch nog even een fysiologieboekje bestuderen want je gaat iets heel anders trainen dan. Ik was in ieder geval niet ontevreden over dit rondje. Op naar de volgende dan maar weer.

gegevens:

* 18 km
* 9 graden – regen en wind

mrt 322 km – 2015 totaal 1.044 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 418 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 445 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

25.03.2015 – belford (st cuthberts cave) – 17 km

Vanmorgen trok ik meteen mijn hardloopkleding aan om direct na het poep en plasrondje met waf op stap te gaan voor de laatste run. Toen ik het weerbericht bekeek, leek het erop dat het rond 10 uur zou gaan regenen en daarna weer op zou knappen. Wachten dan maar? Het was stralend weer toen ik wakker werd. Het andere weerbericht was somberder en voorspelde bewolkt en regenachtig weer. Nou basta, nu was het prachtig dus binnen een minuut vertrokken waf en ik met de auto op weg naar mijn favoriete rondje naar St Cuthberts Cave. Ik zou dan in ieder geval eventjes mooi weer hebben en de rest zou ik dan wel zien.

Al snel kwamen we aan bij het dorpscentrum en gingen we op pad.

klik voor groot


Gauw een selfie maken!

klik voor groot

Stralend weer en heerlijke temperatuur. Ik genoot direct al want dit weer is natuurlijk echt lente! Ook heerlijk trouwens om eens lekker met de lichte rugzak te lopen. Ik leek wel 5 kilo lichter.

klik voor groot

en weer een selfie

klik voor groot

Het was echt geweldig mooi weer en al snel had ik mijn jackje uit. Veel te warm!

klik voor groot

klik voor groot

Het lopen ging heel goed en het ging eigenlijk allemaal heel snel. Vanwege het onduidelijke weer, koos ik niet voor het extra lusje maar zou alleen het kleine rondje doen van het achtje op weg naar de cave. Het uitzicht naar Holy Island was redelijk voor het oog maar minder met de camera natuurlijk

klik voor groot

De gele struiken waren al aardig en bloei en dat maakte de run helemaal tot een lente feestje. Eigenlijk liep ik een beetje te snel maar het liep zo heerlijk en het weer was zo lekker, dat ik het allemaal wel prima vind zo!

klik voor groot

Het laatste stukje richting de cave is zo geweldig mooi en met dit licht al helemaal. Er waren wel wolken, maar ik liep gewoon in de stralende zon en dat kan je op de foto’s ook wel zien aan de schaduw.

klik voor groot

Veel sneller dan gedacht – maar nog steeds met mooi weer – kwamen we bij de cave aan. Omdat ik er nu eenmaal al een paar keer was, maakte ik alleen een kiekje van een afstandje en bovendien stond de zon nu natuurlijk verkeerd voor een foto. Normaal ben ik hiet altijd veel later en schijnt de zon vanaf de andere kant op de cave en nu scheen de zon er nog achter! Gauw weer op weg daarna dus!

klik voor groot

Vanaf de cave heb je altijd het gevoel dat je er al bijna bent ook al moet je dan nog ruim 6 kilometer. Maar zo werkt het nu eenmaal. Vanaf daar even door het bos, over een veld even lekker naar beneden richting Swinhoe farm, over het weilnad met de paardjes en over de gekke stile waar woef even moet klimmen en dan loop je alweer zo Belford in.

klik voor groot

Nog steeds was het prachtig mooi weer en ik had echt het gevoel dat ik een geluksvogel was. Wat een stralende ochtend en wat een mooi afsluiter van een heerlijke, maar vermoeiende periode. Om het allemaal nog fijner te maken, besloot ik een ontbijt te gaan halen bij de farmshop. Heerlijk buiten in het zonnetje een omelet eten met warme chocolademelk. Beetje gekke combinatie maar daar had ik nou echt zin in. Woef lag lekker bij me en genoot ook van het zonnetje volgens mij.

Een geweldige ochtend en toch even ruim 17 km weggetrippeld. Vreemd toch dat dat echt als een ommetje voelt. En als je vroeg op pad gaat , heb je ook nog de hele dag voor de boeg. Heerlijk!

klik voor groot

Na het ontbijt reden we weer naar de cottage. Nog steeds stralend weer dus ik had niet zo door hoeven lopen maar dit voelde allemaal heerlijk. Wat een ochtend!

gegevens:

* 17 km
* 14 graden – zonnig

mrt 302 km – 2015 totaal 1.026 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km —> returned
hoka stinson lite – 400 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 445 km —> returned
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

23.03.2015 – low newton – 11 km

Ik was echt van plan om met de tent nog een dag op stap te gaan, maar ik merk ook dat mijn hoofd vol zit met belevenissen en dat ik langzaam toch moe begin te worden. Het waren wel prima dagen ervoor geweest qua weer, maar zo is het ook goed. Vandaag dus eerst lekker lui in de zon gezeten en wat aan de verslagen gewerkt van Hadrian’s Wall en Cragside en aan het einde van de middag toen het echt lekker weer werd (liever gezegd: mooie luchten en licht) alsnog even op pad gegaan voor een rondje. Geen wegrondje maar naar Dunstanburgh voor de laatste keer. Dat leek me nou een mooi doel met een korte afstand. Zo gezegd zo gedaan en al snel ben ik op weg naar Low Newton waar ik wil starten. Ik heb geen zin in Beadnell vandaag ook al vindt waf de duinen daar het einde. Dat doe ik nog wel maar niet vandaag. Dan bemerk ik dat ik geen poepzakjes bij me heb en rij dus even door naar het dorp waar ik toch mijn Prolite Plus matrasje naar het postkantoor moet brengen. Eindelijk kunnen we op weg maar het is gelukkig nog steeds mooi licht.

Op de parking is het onwijs druk tot mijn verrassing maar we vinden een plekje en ik besluit niet meteen naar Low Newton te lopen maar eerst naar de zee langs de mast.

klik voor groot

Aan het einde van het veld zie ik heel in de verte Dunstanburgh Castle al liggen. Ik zie ook dat het hoog water is en dat is een beetje stom want ik heb niet gekeken, maar ik kan eventueel ook door de duinen.

klik voor groot

Ik loop langs de zee en geniet van het uitzicht. Daarna even naar beneden naar Low Newton zelf. Dat blijft een leuk plekje.

klik voor groot

Verder door achter de huisjes langs, langs de bootjes en weer naar de zee.

klik voor grot

Ik glip ergens toch de duinen in want het loopt zo ontzettend zwaar op het kleine strookje zacht zand. Daar heb ik even geen puf meer voor maar waf vindt het allemaal leuk gelukkig. Ik zie bij de waterarm dat het water uberhaupt heel hoog staat. Bijzonder gezicht eigenlijk en nog nooit zo gezien. Na de waterarm loop ik hoog door de duinen en zie dat er toch wel een stukje strand over is naar het kasteel. Ik besluit om dat strookje te nemen omdat het door de duinen ook geen feest is op het laatste stukje.

Dat gaat op zich goed als ik maar rustig blijf doorlopen. Ik probeerde ergens te wandelen maar dat was nog zwaarder dus even doorlopen tot het einde. En daar is het water al echt hoog! Het komt af en toe al tot de grote stenen en ik moet soms even wachten totdat ik door kan lopen maar we komen gewoon op tijd aan bij de opgang naar het castle.

klik voor groot

Ik klauter omhoog en kijk naar Dunstanburgh. Het licht verandert elke minuut. Dan weer sombertjes, dan open en mooi licht. Bijzonder en lastig te vangen op een foto. Ik maak maar wat foto’s terwijl ik dichterbij kom naar het castle.

klik voor groot


Ook de gekke brug in de zee is niet echt meer te zien en terwijl ik een foto maak, verandert het licht weer. Toch nog maar een foto van Dunstanburgh vanaf deze kant maar! Terwijl ik sta te fotograferen hoor ik ineens om de hoek bij de rots de kittiwakes!!! Lente is nu echt in aantocht want vorige keer was het nog doodstil en nu vliegen de vogels rond de rotsen op zoek naar een nestplaats. Heel bijzonder want ik liep hier nog niet eerder op dit moment. Geweldig!

klik voor groot

Ik hobbel over het keienpad langs het castle. Deze ker weer kurkdroog en ik kom er gewoon prima overheen. Dit jaar is echt uitzonderlijk droog geweest. Ik heb heel wat keren in het verleden hier staan glibberen en glijden om langs het castle te komen.

Al snel zijn we aan de andere kant waar het moois te bekijken is. Ik ben er ooit ingeweest een paar jaar geleden tijdens een run. Dat was ook gaaf maar in de winter kan dat alleen in het weekend. Ik kan me ook nog herinneren dat ik niet ben doorgelopen de eerste keer. Wist ik veel dat het aan de andere kant waar ik dus nu ben zo mooi was. Ik dacht dat het echt alleen maar restanten waren. Nu weet ik beter en heb ik natuurlijk ook al gewoon de hele kustlijn afgelopen (onder andere tijdens de ultra die hier ook langsloopt).

klik voor groot


Ik maak een selfie maar later ontdek ik pas waarom de foto’s zo raar zijn geworden: verkeerde instellingen….

klik voor groot

Ik loop nog even door riching Craster en maak een foto van woef met het kasteel op de achtergrond

klik voor groot

Maar ik merk dat ik eigenlijk moe ben en dat komt door het getrut met de foto’s ook denk ik. Ik ga niet verder naar Craster maar ik keer gewoon lekker om. Het licht is nu nog erg mooi dus daar wil ik van genieten. Ik loop terug via de golfbaan en kijk nog eens achterom. Mooi licht!

klik voor groot

Als ik weer bij de waterarm kom, is het water erg hoog maar het licht is adembenemend. Gele duinhalmen en het castle op de achtergrond met het vreemde blauwe water. Ik raak aan de praat met een echtpaar en we praten over de omgeving, over hiken, over honden en over nog veel meer. Ik sta zeker een half uur te kletsen dus dit wordt een beetje vreemd ‘ren rondje’. Geeft niet. Ik denk dat ik genoeg serieuze trainignen heb gedaan en bovendien….wat is eigenlijk ‘serieus’. Er is niks mis met zo’n rondje waarbij je allerlei snelheden afwisselt, over afwisselend terrein loopt en je benen laat wennen aan stilstaan en weer doorlopen. Ik vind het prima alleen hoop ik dat ik niet ijskoud word.

klik voor groot

Ik neem afscheid van het echtpaar en ga weer op pad. Helaas moet ik even een hele steile duinopgang omhoog maar zelfs dat lukt zonder stoppen. Wat nou geen serieuze training?

Moe maar voldaan komen we weer bij de auto. Dit was leuker dan een rondje rond de cottage maar het duurde wel ietsje langer. Maar ik wilde graag nog een laatste keer naar Dunstanburgh dus dat heb ik gedaan.

Overigens hobbelde ik vrolijk over de 1.000 km voor dit jaar alweer en staat de teller nu op 1.009 km. Dat vind ik toch een heel eind eigenlijk hoewel dat geen doel is natuurlijk. Maar grappig is het wel. Nog nooit zovee kilometers afgelegd in de eerste 3 maanden. Op naar de rest van het jaar dan maar. Ik hoop nog veel te gaan ontdekken met de Borders Abbey Way in aantocht in mei!!

gegevens:

* 11 km
* 12 graden – zonnig

mrt 287 km – 2015 totaal 1.009 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 400 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 428 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

22.03.2015 – shoreston circular – 13 km

Ik loop hopeloos achter met de verslagen maar de lange route en race van gisteren op Cragside en mijn avontuur op Hadrian’s Wall kosten even tijd om te verwerken. Wel alvast even het verslagje van de route van vandaag. Ik wilde eigenlijk naar Belford vandaag en dan slapen in Belford en alles was al klaar voor vertrek. Toen betrok het ineens en besloot ik maar niet te gaan lopen en te gaan slapen en een rustdagje te houden en morgen op pad te gaan. Dat is ook nog steeds het plan. Omdat alles klaar lag, heb ik wel vandaag eens alles in de rugzak gepropt en gekeken of dat nou echt past. Tijdens mijn Hadrian’s Wall avontuur had ik immers de auto dichtbij en kon ik daar alles op mijn gemakje uithalen. Maar het lijkt allemaal aardig te passen hoewel een zomer avontuur makkelijker is omdat de slaapzak kleiner is en woef minder nodig heeft.

Verder dus rustig aan gedaan vandaag. Aan het einde van de middag lekker even een rustig rondje maar dat doet me dus niks. Gewoon over de weg en door het veld en na ruim 13 km waren we weer thuis. Als je dat vergelijkt met de 14 km op het Hadrian’s Wall avontuur dan is het echt geen vergelijk. Dat voelde als een ultra! Ook de 30 km van gisteren (met daarin een 10K race) waren een eitje. Zo zie je maar dat je afstanden en routes nooit met elkaar kunt vergelijken!

Toen waf en ik vandaag op pad gingen moesten we eerst twee dames ontzetten van hun balkon. Ze hadden zichtzelf buitengesloten. Zo kon ik dus even kijken hoe het andere huis eruit zag en dat was interessant. Opgeruimder dan dat van mij, dat was wel duidelijk. Morgen komen ze hier van de toerism board voor inspectie dus ik heb vandaag ook maar vast wat opgeruimd en schoon gemaakt. Dat moet toch voor vertrek maar ik was er niet blij mee op deze zonovergoten dag (want de zon kwam natuurlijk gewoon terug toen ik besloten had om niet op pad te gaan).

Bij vertrek maakte ik een kiekje van de farm en onderweg naar Shoreston ook

klik voor groot

Daar ontdekte ik dat het huis waar we jaren geleden naar keken weer te koop staat. Helaas is het nu opgeknapt dus zal het wel duur zijn geworden. Ik kon nog geen prijs vinden op internet gek genoeg. (update: nu wel…. toen wij daar jaren geleden naar keken kostte het rond de 200K als ik me niet vergis. Nu is het binnen een week verkocht voor een prijs rond de 550K. Ik wist al lang dat we eerder met een gerust hart hier iets hadden kunnen kopen en ook beleggen in ponden was veilig en handig geweest)

Ik heb rustig op MAF gelopen en alles voelde verder prima. Op naar ons volgende rondje. Dan ga ik de 1000 km over voor dit jaar! In 2014 gebeurde dat pas begin mei (!)

gegevens:

* 13 km
* 12 graden – zonnig

mrt 275 km – 2015 totaal 998 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 400 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 417 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km

21.03.2015 – cragside – 30 km (met 10K race)

Vandaag loop ik eerst een 10K race op Cragside. Toen mijn 5K race een succes was op Northumberlandia omdat je daar anders nooit zou zijn gaan lopen, besloot ik me in te schrijven voor die evenement omdat ik graag op Cragside wilde lopen. Dit is dan een mooie stok acter de deur en het inschrijf geld was net zo veel als het toegangs geld. Overigens kan ik vast verklappen dat er helaas geen medaille bij deze race hoorde en dat is dan wel weer jammer natuurlijk. Vannacht waaide het weer hard maar ook dat kon de pret niet drukken en woef en ik gingen keurig op tijd op pad voor de registratie. Het is 45 minuten rijden en ik wist precies waar het was, aangezien ik er vaak langs ben gereden op weg naar Simonside. Even na 8 uur reden we het terrein al op en kon ik lekker dichtbij parkeren bij de registratie. Wel fijn want ik wilde eerst even waf uitlaten en na de run natuurlijk ook meteen weer naar haar toe. Het plan was om eerst de race te lopen en daarna lekker op pad te gaan om alles te gaan verkennen met woef. Ik had (gelukkig) een setje droge kleding bij me zodat ik me kon omkleden na de run in schone en droge renkleding. Ook had ik eten bij me voor woef en vor mezelf dus ik kon even vooruit.

Ik liep na aankomst naar de tent voor registratie en maakte een kiekje van het meertje. Jammer dat het zulk donker weer was maar het was wel erg mooi al. Ik was zo benieuwd!

klik voor groot

Daarna gauw terug naar de auto en even een stukje gewandeld met woef. Ze kon nog lekker los want er was geen hond natuurlijk. Overigens heeft ze de hele dag lopsgelopen daar omdat er niemand was. Ideaal en ze had het reuze naar haar zin, liep voor me uit en keek blij. Ik werd daar zelf ook vrolijk van.

Ik maakte een foto van het estate en de ijzeren brug (uit 1866). Wat was het ontzettend mooi! Ik was zo vreselijk benieuwd naar het gebied! De race zou over de estate drive gaan, dus helemaal verhard. Eerst een kilometer dalen, daarna een beetje golvend tot vlak, en tussen kilometer 5 en 7 sterk stijgend (120 meter omhoog), daarna vlak en daarna knallen naar de finish. Maar ik wilde niet echt racen of mezelf blesseren, ik wilde wel mijn best doen om op tempo te lopen maar wilde daarna ook nog lekker op pad kunnen.

klik voor groot

Zo gezegd zo gedaan. Ik deed woef in de auto, ging nog even in de rij voor de toiletten en daarna op weg naar de start, ruim en kilometer van de registratie vandaan. Ideaal want dat is een mooie opwarmer. Dat ging heuvel op dus dit mochten we straks als eerste weer naar beneden en zou ook de laatste kilometer vormen van de race. Leuk om dat zo alvast te zien!

Er stonden netjes vakken voor de startlijn en ik koos de 60 minuten want sneller zou ik niet zijn. Ik zou al erg blij zijn als ik onder de 60 minuten zou blijven op dit parcours, ongetraind en met vermoeide benen van het Hadrian’s Wall avontuur. Een beetje kletsen met mensen om me heen en daarna op weg. Niet te snel de eerste kilometer want ook naar beneden kan je jezelf al kapot rennen. Het ging eigenlijk heel goed en het was erg mooi onderweg. Van alles al te zien zoals een mooie waterval en een dam. Inderdaad de klim net voor de 5 kilometer. dat viel niet mee en niet tegen. Ik kon gewoon door blijven lopen. De 5 km deed ik in minder dan 29 minuten ondanks het klimmen. Ik was benieuwd of het zou lukken om onder de 60 te blijven op de 10 met de 2.5 km klimmen maar ik zou wel zien. Ik hobbelde rustig door en haalde tot mijn verrassing ook nog mensen in (ik zou er meer dan 100 achter me laten in een veld van 300). Mijn kracht ligt nu denk ik in het snelle herstel. Klimmen gaat niet snel maar ik ben meteen hersteld en kan daarna gewoon door. Ik liep langs Nelly Moss lake en wist zeker dat ik daar straks weer heen zou gaan. Prachtig! Overal was het mooi en het was echt genieten ondanks dat ik best even door moest lopen.

Na 8 kilometer zette de daling in. Dat liep heerlijk maar ik kreeg het enorm warm. Ik had ook een hele rode kop toen ik over de finish kwam. Ik klokte zelf af op 59 minuten, ruim onder de 60 dus en de netto tijd weet ik nog niet. Ik was tevreden en blij verrast. Mijn PR op de 10 km ligt op 55 minuten waarvoor ik echt enorm getraind had en dat was op vlak terrein. Ik was vooral erg blij met mijn hartslag. Geen gekke dingen, niet blijven hangen, mooi reactief en gemiddeld 151 dus op dit terrein voor een 10K race niet verkeerd (MAF ligt op 138).

Ik haalde mijn schone kleding uit de auto en mijn camera en maakte wat foto’s bij de finish. Er kwamen nog steeds mensen binnen!

klik voor groot


Daarna woef uit de auto gehaald en samen op pad gegaan. Ik liep eerst zelf een stukje, richting het pump house en de Archimedes screws. Cragside was het eerste huis in de wereld dat werd verlicht door hydroelectriciteit in 1878. Lord Armstrong gebruikte het water uit de meren om electriciteit op te wekken door een turbine. Er is dus van alles te zien en het eerste waar ik naar ging kijken waren de Archimedes schroeven die nu gebruikt worden voor 10% van de benodigde electriciteit voor het estate. Daar viel ik bijna over wippene padden die al de lente in hun bol hadden.

klik voor groot



Daarna ben ik terug gegaan naar de informatiehut op het parkeerterrein voor een plattegrondje en daar kreeg ik (gelukkig) de map maar ook vier foldertjes met vier wandelroutes en informatie. Dat was leuk, want nu kon ik het hele gebied verkennen zonder weer on road te gaan over de estate drive. Ik koos eerst voor de zwarte route (views of cragside) met veel klimmetjes en uitzichten. Je ziet hier geweldige bomen, waarvan er eentje 40 mtr hoog is en geacht wordt de hoogste van de Uk te zijn. Het was erg mooi en ook het uitzicht naar Rothbury is prachtig.

klik voor groot


Toen ik de route bijna gedaan had, pakte ik de blauwe route op (Nelly’s Moss lakes walk). Daar was ik langs gelopen tijdens de run dus ik wilde daar graag nog even kijken. Hier zie je eerst een soort dubbele dam. Na het bruggetje zie je een soort torentje on het water staan. Daar zit de klep die oorspronkelijk het water moest doorvoeren naar de turbine in het Power House waar ik begonnen was met mijn speurtocht. Ergens op een foto onderaan zie je een afbeelding van het verloop van het water. Veel hoogteverschillen dus en wat een vondst om het zo te maken allemaal. Het meer was prachtig maar het was helaas wel bewolkt en donker dus het komt op de foto’s niet zo erg mooi over. Ik genoot echt van mijn run en het was ook erg leuk om dingen te bekijken zo onderweg.

klik voor groot



selfie met woef

Na het rondje rond het meer pakten we de rode route op (gunwalk) die meer het oostelijke deel van Cragside zou beslaan. Daar waren ook nog wat dingen te bekijken. De route was al erg mooi!

klik voor groot

Even van de route af om het Tatched Boathouse te gaan bekijken. Vreem dgenoeg beslaat geen enkele route dit gebouw en ik was blij dat ik er even in ging om te kijken! Het meer staat nu droog dat is duidelijk.

klik voor groot

Vanaf daar een stukje over de estate drive en langs de dam (Blackburn Dam) met de waterval waar we ook tijdens de run langs gelopen waren.

klik voor groot

Terug naar de route en richting Cragend Quarry. Vreed genoeg heb ik daar geen foto van. Hier keek ik even op een informatie bord en zag dat ik nog naar de Shepherds hut kon gaan en naar een rock tunnel en andere bijzondere stenen.

klik voor groot

Ik vond de route op dat stuk wel uitdagend en vroeg me af of wandelaars hier nou geen moeite mee zouden hebben. Op dit stukje heb ik echt niet alles kunnen joggen.

klik voor groot




Uiteindelijk kwamen we weer bij het estate uit. Er kwam zelfs een zonnetje tevoorschijn en dat maakte het estate nog mooier.

klik voor groot

Vanaf het estate was ik nog steeds niet uitgekeken en via het pinetum ben ik nog even terug gegaan om naar het waterwheel en het powerhouse te gaan kijken.

klik voor groot

Hier zag ik het overzicht van de route die het water moest nemen via alle lakes en hoogteverschillen. Erg interessant. Jammer dat ik het huis niet kon bezichtigen vandaag maar er is nog veel meer te zien en te beleven daar.

klik voor groot

Ik had 20 km extra erop zitten dus vandaag ruim 30 km op de teller. Een erg leuke en boeiende dag met een geweldige route.

Meer informatie over Cragside staat op de site. Daar staan ook onder het kopje ‘walks’ de vier wandelroutes die ik allemaal gedaan heb (en meer) en wat foto’s.

Zeer de moeite waard en eigenlijk moet je dus van te voren de hele site bestuderen, want ik heb blijkbaar de gegraveerde stenen rond Tumble lake gemist. Heel stom maar dat staat nou weer niet op de wandelroute kaarten.

gegevens:

* 30 km
* 10 graden – bewolkt
* 10K race 59.05 finish tijd

mrt 262 km – 2015 totaal 985 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 387 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 417 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km