Category Archives: schotland

29.05.2014 – spott – 14 km

Vandaag bedacht ik ineens dat het misschien leuk zou zijn als S. mee zou fietsen hier. Ik stuurde dus een mailtje naar D. en meteen kwam er een antwoord dat er meerdere fietsen waren en dat hij wel even zijn vrouw en zoon zou SMSen. Het zijn werkelijk schatten, niks is teveel. Super gewoon. S. vond het overgens wat minder leuk dat ik om een fiets gevraagd had…….Maar terwijl we nog even aan tafel zitten, zie ik ineens een van de jongens voorbij lopen met een fiets. Ik roep dus blij dat er een fiets in aantocht is en jawel…. fiets! Dat is dus geregeld! De zoon van D. vraagt zich openlijk af of we gek geworden zijn met die fiets. Of we weten dat het een beetje hilly is en welke kant we eigenlijk opgaan. Ik wijs en zeg blij dat we eerst naar de Ford zullen lopen en dan rechts af zullen slaan. Hij kijkt wazig en dringt niet verder aan, maar wijst nog wel behulpzaam op de kaart naar andere leuke routes. Jajaja, die gaan we ook nog allemaal doen! Eerst deze even want daar ken ik de weg. Behalve het wegrondje, zullen we ook nog even een extra lusje doen, deels even over gras en daarna over een onverhard pad. Maar mijn geheugen blijkt toch een beetje anders dan de werkelijkheid maar daarover later meer.

klik voor groot

Vol goede moed en zin gaan we dus op pad. Als we vertrekken, komen we de vrouw van D. ook nog even tegen. Ze kijkt wat verrast en vraagt of het leuk was, en of we niet nog een tweede fiets willen hebben. Nee nee, ik ga lopen, S. gaat op de fiets en de hond loopt gewoon mee. Als we op weg zijn, blijkt dat de banden een beetje zacht zijn, en S gaat even terug om ze op te pompen. Ik vertrek vast voor de warming up. Het is lekker weer, maar het is een beetje fris nog dus heb ik mijn arm sleeves nog aan die ik al snel af zou doen. Als ik warm ben, klauter ik de eerste heuvel op en dat gaat prima. S. zal hier straks tegenaan moeten fietsen maar gelukkig kan hij dat nu op zijn eigen tempo doen. Ik zie hem nog nergens, dus hij is nog met de fiets bezig denk ik. Ik hobbel verder. Wat is het ontzettend mooi. Gek genoeg geen gele koolzaad velden dit jaar en dat is erg jammer, want dat maakt het gebied zo fraai. Ik loop over de ford die helemaal droog is gelukkig en klim weer omhoog. Ik zie een prachtige ree staan en geniet. S is nog steeds nergens te vinden en als ik bij de afslag kom, besluit ik even te stoppen en te wachten maar dan zie ik S. ineens al verhit aan komen fietsen. Het gaat wel en dus hobbel ik verder. Volgende heuvel op!

klik voor groot




Verder lopen we. Woeffie geniet, ik geniet maar S heeft het wel een beetje moeilijk geloof ik. Hij wandelt ergens de heuvel op, ik hobbel door en als we naar beneden gaan, loopt het weer heerlijk en al gauw komt S. weer naast me fietsen. Het tempo ligt op 4.45 min/km en dat loopt lekker natuurlijk.

klik voor groot


Al snel zijn we weer bij de afslag van de farm en gaan we richting Little Spott. Ook daar een beetje op en neer maar niet zo heftig meer als op het eerste stuk. We lopen verder, slaan weer rechtsaf, komen weer op een rottig stukje en sluiten dat weer af met een mooi stukje dat naar beneden loopt.

klik voor groot




Daarna besluiten we even de exra lus te maken. Eerst even omhoog, daarna rechtsaf door een veld. En hier heeft mijn geheugen me blijkbaar in de steek gelaten want het pad is in werkelijkheid veel langer dan ik me herinner en loopt aardig omhoog. Bovendien staat het gras vrij hoog, wat met de fiets ook geen lolletje is. Ik hobbel naar boven maar als ik omkijk om van het uitzicht te genieten, zie ik een totaal vermoeide en chagrijnige S aankomen. Hij vindt het niet meer leuk, is op het pad aan het schelden en vindt mij volgens mij ook even helemaal niet leuk. Ahum.

klik voor groot




klik voor groot

Herkenbaar, want ik kan ook heel geirriteerd doen als het niet zo lekker loopt allemaal. Blijkbaar is dat wel een menselijk trekje. Ik probeer de zaak wat te sussen door te zeggen dat het maar een klein stukje is en dat het pad straks echt weer normaal wordt. Welnee, ook dat heb ik dus anders onthouden want er komt een kloterig pad met nare grote keien. Ook al niks voor de fiets en mijn Rapa Nui vragen zich ook af waar ze nu weer overeen gestuurd worden en roepen ‘wij zijn de tarmac variant en niet de trail variant’. Maar het gaat prima en al snel komen we weer bij de weg uit. Vanaf daar even golvend op en neer voordat we steil naar beneden zullen gaan. Het uitzicht is geweldig, maar wat mis ik de gele velden van vorig jaar!!

klik voor groot

klik voor groot

Als de weg heel steil wordt, klok ik af en gebruik ik de rest voor de cool down. Dit is zo steil, daar ga ik mijn knietjes niet op kapot maken met naar beneden rennen dus het is mooi geweest. Ik vond het weer onwijs leuk om dit eens zo samen te doen. S. is vooral heel blij dat hij er weer is en hij maakt me duidelijk dat hij eventueel wel met een wegrondje mee wil maar niet meer ‘over die stomme paden’. Ja baas……

klik voor groot

Na 14 km komt er dus weer een einde aan een leuk rondje hier. Op naar de volgende!!

Gegevens:

* 14 km
* 12 graden

rondje in google earth openen

mei 195 km – 2014 totaal 1.171 km

rapa nui – 22 km
hoka bondi b – 325 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

27.05.2014 – spott – 7,5 km

Vandaag het eerste rondje na de marathon van afgelopen zondag. We zijn bijna de hele middag op pad geweest om vogels te kijken en te fotograferen. Dat was leuk. Maar ik wil toch nog even lopen. Aanvankelijk dacht ik lang te lopen maar aangezien het al laat was en ik de Rapa Nui even wilde proberen, besloot ik tot het korte rondje dat ik al eerder liep hier. Ik wilde eerst even tempo lopen maar de klim de heuvel op was wel heftig en die haalde ik niet. Even omhoog wandelen dus maar. Hum… dat betekende dus dat ik niet meer mijn 4000 mtr lapje kon proberen te evenaren van vorig jaar. Toen ik boven gekomen was ben ik weer lekker gaan lopen. Maar wat ging ik nou doen… rustig of even kijken of ik het nog kon…. De gemiddelde pace was natuurlijk tot het nulpunt gezakt met dat klimmetje. Maar niet getreurd, ik slingerde de motor weer aan en zou wel zien waar ik uit zou komen. En al snel scheurden woef en ik over het stukje weg. Even lekker een stukje dalen dus lekker vaart maken. Door en door…. eens kijken wat ik nou nog op die 4000 mtr lap zou kunnen halen. Just for fun. Haf oog op de HF om te kijken of dat na de marathon niet te gek werd. Lopen lopen en harder lopen even voor de gein. Stukje dalen en stukje stijgen. Beetje vaart maken. Het gemiddelde van ruim over de 7 min/km van het begin zakte steeds verder terug en uiteindelijk klokte ik dat 4000 mtr lapje af op 5.53 min/km. Vorig jaar liep ik 5.45 min/km maar wandelde ik niets en sukkelde ik dus niet het eerste stuk doelloos zoals nu. Wow. Ik kan het dus blijkbaar nog wel. Leuk. Om mijn lichaam wat rust te geven, deed ik de rest van de route heel rustig op AF tempo. Dat was lekker.

De schoenen zitten heel anders dan de Bondi. Minder zacht en wat stugger. Ik moet er even aan wennen maar ze zijn wel vrij licht Nog even bekijken dus hoe dat voelt.

Op naar de volgende ronde dan maar weer. Ik voel niets, geen spierpijn niks!

Gegevens:

* 7,5 km
* 10 graden
* pace 4000 mtr lap 5.53 min/km

mei 182 km – 2014 totaal 1.157 km

rapa nui – 8 km
hoka bondi b – 325 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

25.05.2014 – assignment 24 – Edinburgh marathon – 42 km

Gisteren al de auto naar de finish area gebracht dus vanmorgen weinig stress bij vertrek. Ik was ruim op tijd wakker. Eerst het ritueel van aankleden. Voor een lange loop betekent dat dus anti chafe stick op de voeten en bij de armen enzo. Lekker wat warmte crème op de rug en alles netjes aantrekken. Ik had alles al klaar gelegd dus niet meer nadenken. Extra tassen mee met kleding voor na de run en alternatieve kleding. Het heeft de hele nacht gegoten en het is somber, grijs en vooral nat en heel mistig. Geen optimaal weer om te lopen met mijn longen dus. Zonnebrand is niet nodig. Maar wat kan een mens zich vergissen.

Om klokslag acht uur rijdt D voor met zijn taxi. We zijn enorme bofferds want hij brengt ons niet alleen naar de start maar zal S. de hele route rondrijden zodat hij me kan zien. Twee jaar geleden op de halve bracht hij ons eerst naar musselburgh en daarna naar de start en moest S. met de supporterbus terug naar musselburgh waar de finish zou zijn. Ik zag hem dus nergens toen! Vorig jaar startte ik uiteindelijk hier niet dus dit jaar moest het dan maar gebeuren. Edinburgh zou toen mijn eerste marathon worden.

Ruim op tijd kwamen we in Edinburgh. Parkeerplaats gevonden vlak bij de start en in de auto even gewacht. Ook warming up met de K5. Geen overbodige luxe met dit weer!

klik voor groot


Uiteindelijk dan maar op weg naar de start. Snel nog even naar het toilet in een hotel. Luxe! Maar daarna dan toch naar het startvak.

klik voor groot







Eigenlijk vind ik er niks aan moet ik bekennen. We hadden gisteren de route bekeken vanaf musselburgh en dat is simpelweg richting het oosten, keerpunt en terug. Musselburgh op 9 mile, keerpunt op 17 mile, mooi stukje op een estate en weer ruim 8 mile terug naar de finish. Al die tijd zie je dus een eindeloze stroom lopers aan de andere kant op de terugweg! Tel daarbij op dat de weg door sombere stadjes gaat en op en neer golft en de lol is compleet. Niet echt. Ik keek alleen uit naar het laatste stuk voor het keerpunt en op het estate. Het laatste stukje is prachtig langs de zee en het onverharde stuk bij het estate is ook mooi. Maar zover was het nog niet. Ik moest eerst nog vertrekken!

Om 10 uur zette de stoet zich in beweging. Rustig aan. Het begin van de route loopt namelijk echt omlaag en daar loop je dus al snel te hard! Voor een halve marathon heerlijk maar ik ben onervaren op de hele en moet dus echt oppassen bij dit energie vraagstuk.

Ik wilde rwr doen op 2/30 en dat was best lastig in het begin. Het is niet alleen druk, maar omdat het relatief makkelijk loopt, denk je dat het niet zo nodig is. Maar die fout wilde ik dus niet maken.

Rustig hobbelde ik voort. De eerste 5 km zaten er in no time op. Onderweg al de eerste keer S. en D. gezien. Dat was erg fijn want ik kon meteen mijn arm sleeves en buff weggeven. Die had ik al heel snel afgedaan. Ik was blij dat ik bij de start mijn pet al had weggedaan en dat ik niet last minute toch niet de korte broek voor een lange geruild had!

klik voor groot


Na een kilometer of 7 draai ik de weg langs de zee op. Wind! Dat wist ik al en ik wist ook dat dit tot 17 mile dus zo zou blijven. Maar vervelender: de zon kwam ineens tevoorschijn!! Ik ben niet zo’n warm weer loper en nu had ik dus de zon en de wind tegen. Grrrr.

Het tien kilometer punt komt in zicht op de weg langs het strand. Ik kijk op mijn klokje. Toch te snel qua streeftijd. Ik hoop dat deze 15 sec/km me niet gaan opbreken. Ik hobbel door. Nu nog 5 km naar musselburgh. Ik heb het warm. In musselburgh neem ik wat voeding rond de 15 km. Eigenlijk valt dat niet zo lekker en ik krijg reuze dorst. Ik drink wat. Ik heb S en D al een paar keer gezien en dat is leuk.

klik voor groot



Langs de racecourse en op weg naar het 10 mile punt bij de rotonde. Daarna start de ellendige weg naar het oosten. Grappig genoeg heb ik er nu geen moeite mee maar twee jaar geleden wel toen ik de halve liep. Al snel hobbel ik dus onder de oude kolenfabriek door. Verder en verder gaat het. Ik krijg maagpijn. Niet fijn. Ik drink nog wat. Op zich fijn dat ik mijn rugzak bij me heb maar het is wel erg warm en zwaar dat ding. De winnaar scheurt ineens langs met het lead vehicle. Mooi hoe die man rent!

klik voor groot


Ik loop niet meer erg lekker. Geen idee waarom. Buikie niet fijn, ik voel me sloom, heb het warm en baal van de tegenwind. Op 12 mile zie ik S en D weer. Ik stop er misschien wel mee lispel ik naar S. Welnee zegt hij. Ik rommel door. Huppekee tot het keerpunt dan maar eens kijken.

klik voor groot


Ik kijk op de klok. Hoe kan ik nou zoveel tijd zijn verloren? Ik kijk regelmatig op mijn horloge naar de hartslag en zie dan ook de pace natuurlijk. Snap er niks van. Dan doemt de HM afstand mat op. Ik kijk op mijn klokje en reken. Sufferd. Die tijd is niks mis mee, maar ik heb een average lap veld in beeld en geen average over het geheel. Slim. Niet heel slecht dus. Maar het is nog een heel eind naar de 17 mile. Ik zie veel mensen langs de weg met problemen. Kramp of anders. Ik heb het erg warm gek genoeg en die rugzak…. Ik tel de miles en loer op mijn horloge. Gelukkig heb ik door de maffetone trainingen wat ervaring met tijden per mile. Ik praat tegen mezelf op de cadans.. ‘ ik ben fit en ik ben sterk ‘… Ik zie S en D nog een keer. Ik sms van te voren ‘spons’ en gelukkig kan ik even met de spons wat afkoelen. Verder gaat het weer.

klik voor groot



Ik loop langs 15 mile en 16 mile. Ik zie vanwege de bocht de eindeloze stroom bont gekleurde lopers. Hiet zo langs de zee is het erg mooi. Helaas vergeet ik foto’s te maken. Ik weet al waar het keerpunt zal zijn dus dat scheelt. Dan loop ik eindelijk ook aan de andere kant! Veel wandelaars en mensen die er doorheen zitten.

klik voor groot


Het keerpunt nadert. Het stukje over het estate is leuk. Ik heb – in tegenstelling tot veel andere lopers – geen last van het grind. Ik vind het wel leuk. Gisteren reden we hier even rond om te kijken. Het 18 miles bord zal hier staan en dat beeld had ik ook steeds in gedachten. Onderstaande foto’s zijn van gisteren.

klik voor groot

Ik zie de hekken en we slaan linksaf. De terugweg. De wind nu niet meer tegen maar nu schijnt de zon in mijn gezicht. Ik baal dat ik me niet insmeerde. Maar met regen en mist… Grrr. Niet blij. Mijn buik voelt nog steeds niet lekker. Alles in mijn rugzak is op. Geen water meer, voeding ook op. Ik voel me leeg en besluit toch een nood gel te nemen ook al kan dat verkeerd uitpakken met die buik van mij. Ik sms coolcap en besluit de rugzak af te geven als ik straks S en D weer zal zien. Zij hebben staan wachten tot ik weer terug kwam van het laatste lusje over het estate. Als ik S zie maak ik de rugzak los. Ik krijg de coolcap en zet deze gauw op en hobbel verder. Ik vraag of S mijn ouders een sms stuurt omdat zij me live volgen en niet zullen begrijpen waarom de route stopt op dat punt. Maar zonder rugzak ben ik niet meer te volgen. Wow dat voelt wel beter zonder zak. Ik kijk eens op mijn horloge. Reken wat en denk dat het mogelijk moet zijn om onder de 5 uur te blijven. Streeftijd was 4.45 maar dat haal ik niet. Ik zet de rwr ratio terug naar 1.20/20 en loop verder. Het is een slagveld met mensen die er totaal doorheen lijken te zitten.

Ik heb het warm en heb dorst. Ik snap dat niet want mijn rugzak was leeg, ik nam flesjes onderweg en ook nog van S. Zat ik zo slecht in mijn water? Volgens mij niet!

De miles tikken langzaam weg. Ik neem toch nog een gelletje aan van S onderweg en slok wat complan weg. Een risico weer met die buik maar ik voel me leeg.

Water op mijn coolcap en gezicht en verder gaat het. Ik ben niet echt moe, hartslag blijft mooi laag maar ik ben sloom.

klik voor groot


Ik blijf rekenen. Het moet mogelijk zijn om onder die 5 uur te blijven volgens mij. En mocht het toch niet zo zijn dan heb ik tot het laatst gedacht dat het wel zo was! Ik ga verder. Hou me redelijk strikt aan rwr en dat gaat goed. Ik zie zelfs het tempo mooi omhoog gaan. Komt dat door de rugzak die ik niet meer heb? De zon is ook wat weg, het wordt grijzer en ik hoor rommelen in de lucht.

Voor mijn gevoel blijft mijn horloge lang zeggen dat het nog 3 kilometer is. Komaan dat kan altijd. Reken reken. Moet lukken. Nog een stukje tot de rotonde bij musselburgh. Er staan best veel mensen en rwr geeft altijd reactie. Jaja ik weet dat ik er bijna ben. En? Langs de racecourse loopt S zielig te sjouwen met de tassen. Ik gil en roep maar hij hoort me heel laat. Hij gaat me dus niet zien bij de finish. Natuurlijk kon D de taxi nergens kwijt bij de finish area en dat hadden we al voorspeld. Vandaar dat we de auto al de avond tevoren hadden gebracht. D komt dus niet mee en heeft direct als S uitstapt een rit terug naar Edinburgh. Logisch! Ik heb daar allemaal geen weet van, want ik ben op weg naar de finish. Nog een klein stukje. Linksaf het terrein op en over rubber matten die modderig en glad zijn inmiddels. We worden tot voorzichtigheid gemaand. Hum lekker. Waar is die boog? Ik kijk op mijn horloge en ja 4.57 moet kunnen! Maar ik ben een schijterd over die rubberen matten en klok net na de 4.58 af. Maar onder de 5 uur dus niet helemaal ontevreden. Gemiddelde hartslag 145. Keurig dus.

Ik ben nog nat van al het water dat ik over me heen goot en de wind is koud nu de zon weg is. Ik vraag me af of ik S kan terugvinden. Ik krijg een medaille en ga mijn t shirt halen. Ik laat nog een finish foto maken. Gek genoeg zijn er geen folie dekens ondanks de voorspellingen van slecht weer. Ik probeer met de telefoon van iemand S te bellen maar dat lukt niet. Uiteindelijk zie ik hem zwaaien met de paraplu. Gauw iets droogs aantrekken. Er zijn kleedkamers en dat is prettig. Niet handig om een droge onderbroek te vergeten en een handdoek is ook handig volgende keer. Maar al snel ben ik klaar en warm. Als we buiten komen regent het! Toch wel een gelukje vandaag zeker voor S en D!

klik voor groot


We lopen naar de auto die gelukkig dichtbij stond en gaan terug naar huis. Ik mail gauw nog even en goede vriend over het stoppen van de route, want als hij keek, zou hij er ook niets van snappen dat de route ineens ophield onderweg! De rit naar huis duurt maar kort en we zijn snel musselburgh uit. Woef is blij ons te zien. Zij werd verzorgd door de vrouw van D. Top dus! S krijgt een medaille van chocolade met nummer 1 erop. Mijn nummer 1 supporter!!

klik voor groot

klik voor groot

We gaan lekker uit eten en zo komt er een einde aan een loopdagje.

klik voor groot

Is dit nou echt leuk? Ik weet het niet. Ik vond de training voor de ultra geweldig en de loop zelf ook. Geslaagd project. De training voor deze marathon liep niet goed aan het einde door het wegvallen van de 14×1600. De twee weken voor de run liepen ook niet zo lekker. Toch voelde ik me redelijk uitgerust en had ik donderdag en vrijdag lekker gelopen hier. Ik heb onderweg nog nooit zoveel tegen mezelf gepraat en al helemaal niet zo zitten rekenen. Maar het liep niet zoals ik wilde.

Ik ben in ieder geval niet moe dus ik kan lekker gaan lopen hier. Eind september de volgende marathon. Tussendoor staat met potlood nog een andere run in de agenda. Eens kijken hoe ik dat allemaal ga aanpakken. Ik heb gewoon wat tijd nodig. Op naar de volgende runs en avonturen dan maar weer!

Gegevens:

* 42,5 km
* 12 graden – zonnig en winderig na koude en mistige start
* pace 7.01 min/km
* finish tijd 4.58.08
* cadans te laag
* rwr 2/30 later dalend naar 1.20/20
* HF average 145 (maximaal 157 op weg naar finish)

update Ik zie dat ik de laatste 12,5 km het tempo weer goed heb opgepakt en de laatste 2,5 km goed door kon lopen. Voor mij was et keerpunt dus ook echt een prettig punt om aan te komen. Zeker toen ik de rugzak af heb gedaan, ging het een stuk beter. Leermoment: de marathon is geen ultra en daar heeft de rugzak dus echt geen plaats, zeker niet met warm weer. Hoewel het onderweg een beetje rommelig liep, ben ik niet ontevreden. Bovendien heb ik alweer gelopen en niet eens een griebeltje spierpijn gehad. Volgende keer kan het dus gewoon wat sneller. Leren gaat langzaam. Maar liever zo dan je stuk lopen!

rondje in google earth openen

mei 174 km – 2014 totaal 1.149 km

hoka bondi b – 325 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

24.05.2014 – edinburgh marathon vooruitblik

Vandaag toch maar de auto vast naar de finish area in Musselburgh gebracht. Douglas was zo aardig om ons te brengen op zondag, rond te rijden en weer naar huis te brengen na de run maar het leek toch handiger om de auto daar te hebben (was het eerste plan overigens ook) en zo hebben we het uiteindelijk gedaan. Om 16 uur vertrokken we dus hiervandaan om de auto weg te brengen en aansluitend even via Prestonpans, Gullane en Longniddry naar Gosford House te rijden. De marathon loopt vanaf 10 miles naar het estate, keert daar om en gaat weer terug naar Musselburgh waar de finish ook is. Het is een kale, sombere route door nare stadjes. Alleen het eind richting het keerpunt is wel mooi langs de zee en de loop over het estate is zeker leuk met het 18 mile punt daar. Onverhard, dus lekker grindjes happen. Er was iemand bezig om het allemaal een beetje aan te stampen met een roller maar helaas regent het nu dus dat zal wel een puinhoop zijn morgen.

Na het estate dus weer 8 mile terug naar de finish maar daar staat dan gelukkig de auto te wachten! Ik ben erg benieuwd hoe het zal gaan morgen. Ik heb wel een plan maar heb geen idee of dat haalbaar is. Ik probeer 6.45 min/km te lopen met een RWR ratio van 2/30 aan het begin. Ik heb geen flauw idee of het iets gaat worden maar dat zie ik morgen dan wel en dan moet ik het aanpassen eventueel. Wat ze hier ‘vlak’ noemen is een op en neer golvende weg die weliswaar lager ligt bij de finish dan aan de start maar desondanks dus aardig op en neer golft. Twee jaar geleden was dat echt een probleempje op het korte stukje van de golfcourse naar het keerpunt voor de halve marathon. Nu dus 8 miles heen en 8 miles terug. Zoals het ernaar uitziet hebben we ook 18 miles wind tegen want er staat een NE wind.

Afwachten dus maar. Ik hoop dat mijn plannetje gaat lukken!

klik voor groot







23.05.2014 – spott – 7,5 km

Een paar dagen voor de marathon dus nog even lekker op pad dan maar. Stefan maakt eerst nog wat foto’s voordat we op pad gaan.

klik voor groot

Vandaag een kort rondje om nog even los te lopen. Het liep wel lekker eigenlijk en ik heb alleen bij het klimmen even RWR gedaan. Deze keer liep ik tot de klim op 6.10 min/km om alles kwijt te raken tot 6.22 min/km na de klim en uiteindelijk te eindigen op 6.18 min/km. Ongelooflijk dat je zo snel alles kwijt raakt met even tutten op een klimmetje. En dat loop je dan maar matig weer goed in de laatste kilometer. Ik was dan weliswaar 25 seconden per kilometer sneller dan gisteren, maar eerlijk gezegd kan me dat toch weinig boeien. Ben niet zo geschikt als ‘competitief beest’ vrees ik. Maar het rondje ging wel OK. Overigens schrok ik me rot toen ik zag dat ik hier vorig jaar 5.45 min/km over deed (op 4 km dus niet met de klim en de volle 6 km) maar goed, toen liep ik niet twee dagen voor de marathon dus maar eens kijken later in de weken dat ik hier nog ben of ik dat nog haal dit jaar! Eerst op naar de run zondag!

klik voor groot


Gegevens:

* 7,5 km
* 10 graden

mei 131 km – 2014 totaal 1.107 km

hoka bondi b – 325 km
hoka stinson tarmac – 418 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

22.05.2014 – spott – 7,5 km

Vanmorgen met de boot aangekomen in de UK. Redelijk geslapen dus dat was geen probleem. Woef deed het gelukkig ook prima Eerst even ontbijten, en daarna shoppen. Tesco, hondenspullen en tot slot even naar een renwinkel waar ik een waterbelt had laten klaar leggen. Nou dat was niks, maar verder kijkend vond ik leuke kleding. Ik koop eigenlijk niet veel kleding maar in de UK is het allemaal veel goedkoper dan in Nederland dus toch maar even wat gepast. Leuke dingen gevonden! Daarna hebben we wat gegeten en zijn we eindelijk richting de cottage gegaan. Om 21 uur kwamen we aan, en heb ik meteen de dakkoffer open gerukt om mijn renspullen en schoenen te pakken. Binnen 10 minuten was ik op weg voor een kort rondje met woef want dat had ze wel verdiend na 31 uur als kistkalfje in de auto! Net voor het donker waren we weer thuis. Moet wel weer even wennen aan de geur hier en ook aan de heuveltjes maar het was prima te doen eigenlijk. Op naar de volgende ronde! Kan me nauwelijks voorstellen dat het al een jaar geleden is dat we hier waren!

klik voor groot

Gegevens:

* 7,5 km
* 10 graden

mei 124 km – 2014 totaal 1.100 km

hoka bondi b – 317 km
hoka stinson tarmac – 418 km
hoka stinson trail – 473 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

03.01.2014 – connel/oban (garage) – 11,5 km

Omdat de run gisteren werd afgesloten met een auto probleempje, zat er vandaag niets anders op dan met de benenwagen naar de garage te gaan. Dat zou ongeveer 8,5 km zijn had ik berekend. Maar natuurlijk deed ik dat in de snelheid verkeerd en wist ik al snel dat het ruim 10 km zou zijn. Uiteindelijk was het een runnetje van 11 km. Geen vuiltje aan de lucht zou je denken!

Vol goede moed ging ik dus op pad, rugzak om met een droogdoek voor de hond en een droog jasje voor mij. Ik had wel vaag gezien dat het regende, maar wist ik veel wat voor weer het echt was.

Klik voor groot

Toen ik buiten kwam, merkte ik al dat het heel erg hard waaide en regende. Ik startte daarom maar meteen en deed RWR zover dat lekker was met dit weer. Even langs het meer, met woef aan de riem, en over de brug bij Loch Etive en vanaf daar even langs de weg om af te slaan naar de ‘middle road’ (zoals we later zouden ontdekken dat de weg heet). Dat was nieuw voor mij, want ik ken alleen de route door de Glen in het midden en dit was een weggetje dat we ineens zagen op de kaart dat net wat sneller zou zijn. Maar dat bordje ‘unsuitable for vehicles’ had me misschien al aan het denken moeten zetten.

klik voor groot

Het begin was nog wel aardig ook al was het vanaf moment 1 een rot weg. Het was een modderige weg die ook nog eens omhoog liep. Tot overmaat van ramp stond de harde wind ook nog eens pal tegen en sloeg de harde regen/hagel in mijn gezicht. Wat een lol. Maar toen ik op mijn horloge keek, zag ik dat ik al 4,5 km op weg was, dus omkeren was niet echt een optie. Bovendien wilde ik toch de auto ophalen!

klik voor groot

Op een gegeven moment stond er een grote groep koeien midden op de weg. De moest ik dus even voorbij maar koeien kunnen ook schoppen. Woef wachtte braaf af of we erlangs konden en met veel geluid en zwaaien met mijn armen, gingen ze uiteindelijk opzij en konden we verder.

klik voor groot

Aan het einde van de Glen kwam ik weer in de bewoonde wereld en liep de weg weer omlaag naar Oban. Vanaf daar door het centrum naar de garage. Toen ik stond te wachten om over te steken, spatte een auto ons totaal onder water. Lekker!

Als een verzopen kat kwam ik aan bij de garage. Helaas werd ik daar eerst weggestuurd om bij een andere garage wat papieren te tekenen. Vanaf daar weer terug en kon ik eindelijk woef inladen en afdrogen. We waren nat tot op het bot! Met een budget zomerbandje onder de auto in plaats van mijn gloednieuwe winterband, reed ik lekker naar het huisje terug. Overigens zou de volgende dag blijken dat de huissleutel van de bos gevallen was en nog in de takelwagen lag. Gelukkig kon ik iemand nog bereiken voordat we weg wilden rijden en was er iemand bereid om te gaan zoeken en de sleutel te komen brengen naar de garage hoewel het buiten werktijd was.

Zo kwam er een einde aan een koude natte run die echt we even afzien was. Maar achteraf altijd weer grappig en weer iets om niet snel te vergeten.

Op naar het volgende avontuur.

Gegevens:

* afstand: 11 km
* temp 4 – storm en harde slagregen

januari 26 km – 2014 totaal 26 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 154 km
stinson trail – 40 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

02.01.2014 – west highland way 5th stage – 15 km

Vandaag stond er echt een spannende run op het programma. Ik wilde de 5e etappe van de west highland way lopen, van Tyndrum naar Inveroran. Ik had werkelijk geen idee wat me te wachten zou staan en ik had al wat dingen bekeken op internet. Vorige week werd het me nog afgeraden door de WHW mensen via Twitter, maar deze week leek niets een poging in de weg te staan. Hoewel…..de regen kletterde tegen de ramen maar dat zou me niet tegenhouden. Het weer kan immers ook meteen omslaan. Toen we bijna klaar waren met ontbijten en ik al omgekleed was, belden we het taxi bedrijf waar we van te voren al haddn geinformeerd of het mogelijk was om in de rimboe daar een taxi te krijgen. Het bedrag was heel redelijk voor dat gebied (22 pond) dus dat was snel afgesproken. Ik zou met de auto naar Inveroran gaan en vanaf daar naar het startpunt van de route zodat ik lekker weer bij de auto uit zou komen aan het einde van de run.

Toen ik wegreed, zei S. nog ‘tot vanavond’ en hoewel hij een grapje maakte, bleek deze uitspraak onverwacht helemaal waarheid te worden. Helaas, maar eerst de run!

De rit naar Inveroran ging voorspoedig en ik was keurig op tijd. De taxi was ook op tijd en in de stromende regen gingen we op pad naar de startplaats bij Tyndrum.

Klik voor groot

De vrouw van de taxi vertelde dat ze nog niet vaak iemand in deze tijd van het jaar naar de route bracht. Zelf had ze het nog nooit gelopen omdat ze gek werd van alle mensen die ze moest oppikken en route. Veel geblesseerde mensen of mensen die geen zin meer hadden. Ik vond het wel grappig. Een kennis van haar man had de race een keer gelopen in 17 uur en was daarmee 2e geworden. Lijkt me helemaal super om een keer te doen als ik later groot ben, maar daarvoor moet je eerst kwalificatie runs doen. Dat is dus allemaal even ver weg, maar een keer als meerdaagse loop is het ook erg gaaf denk ik.

Na een kwartiertje waren we bij de start en kon het avontuur beginnen. Ik vond het best een beetje spannend. Ik had bewust gekozen voor de 5e etappe en niet de 6e, omdat je bij de 5e toch nog een gevoel houdt van ‘mensen’ in de buurt. De start was naast een winkeltje en al snel waren we op pad. Waf vond het meteen al leuk. Grappig genoeg was het opgehouden met regen dus de start was redelijk droog. De wind was wel gaan liggen en het zachte briesje dat er stond, zou het eerste stuk in de rug zijn, dus dat was wel een geluk!

Het begin van de route was al erg mooi. Besneeuwde bergtoppen om me een en helaas kan een foto nooit weergeven hoe het er in werkelijkheid uitzag. Veel mooier dan je kunt vastleggen.

klik voor groot



Na korte tijd moest ik ineens over een vervelend pad omhoog de heuvel op. Dat was wel grappig want ineens was ik toch echt in de Highlands aan het rommelen op een bergpad. De Teasi had de route netjes op het scherm, en ook op de telefoon stond de route op een OS 1:25.000 kaart. Wat dat betreft kon er niks misgaan maar de route is ook aangegeven en kan eigenlijk niet verkeerd gaan. Dat is wel lekker lopen, je hoeft alleen maar te lopen en te genieten. Maar het pad was vrij technisch en ik moest wel opletten waar ik mijn voeten zette. Woef liep voorop als stormram.

klik voor groot




Uiteindelijk ging het pad weer naar beneden om onder de weg door te gaan. Ik moest daar voor de eerste keer woef optillen en er zouden nog veel uitdagingen volgen waar ik woef overheen moest krijgen.

klik voor groot

Daarna weer volop genieten op de route. Alles was mooi en nieuw natuurlijk. Op een gegeven moment zag ik aan de overkant van water koeien staan. Dat was een prachtig plaatje en woef moest ook even poseren natuurlijk.

klik voor groot





Ik hobbelde steeds verder en ik vond het weer geweldig dat ik dit kan doen op deze manier. Lekker lopen, in een prachtige omgeving en met een blije woef die ook nog een beetje op me past. Ik kwam overigens niemand tegen natuurlijk. Helaas stuitte ik wel een paar keer om hekken en hekjes waar ik even powerlifting moest oefenen. Bij het hek van de foto moest ik woef over het grote hek tillen en dat valt niet mee als je een hond niet keihard op de grond wilt laten kletteren aan de andere kant van het hek!

klik voor groot

Toen ik dichter naar Bridge of Orchy kwam, sloeg het weer om en hingen er ineens grote witte wolken,

klik voor groot

Maar goed ik moest toch door dus sukkelden we verder en gingen bij het spoor door een tunneltje.

klik voor groot

Omdat het allemaal zo mooi was, kwam ik eigenlijk veel sneller dan ik dacht bij Bridge of Orchy. Ik moest daar even de weg oversteken naar het hotel Bridge of Orchy waar we jaren geleden wel eens gegeten hadden.

klik voor groot

Inmiddels was het heel grijs geworden en even later begon het keihard te regenen. Bij het hotel waren wel enkele wandelaars die dik ingepakt in waterproofs een rondje maakten. Ik had het pad al gezien waar ik heen moest richting Inveroran. Dat zou de eerste kennismaking worden met Rannoch Moor, als een soort opwarmer.

klik voor groot

Ik was benieuwd maar al snel was ik aan het klimmen op grote rotsblokken waar het water overheen stroomde. Ik was blij dat ik goede schoenen aanhad.

klik voor groot





Ik vond het wel apart. Op een gegeven moment zag ik de eerste watertjes van een afstand en van hoogte. Wat was het ontzettend mooi! Dit had ik niet verwacht want de weg naar het hotel over de weg is vlakbij het water en nu zag ik het ineens van een hoogte!

klik voor groot

klik voor groot

Ik hoef niet zoveel te schrijven bij de foto’s denk ik, want het was gewoon prachtig. Ik genoot en lette goed op hoe ik liep. Ineens zag ik ook in de diepte weer de auto staan bij het kleine hotelletje. Daar moest ik dus heen en ik vond het jammer dat het avontuur al bijna ten einde was.

klik voor groot




Toen ik weer beneden kwam, zag ik hertjes staan bij het hotel. Ze liepen weg toen ik eraan kwam maar ik kon ze goed zien. Ik besloot even verder te lopen om het begin van route 6 te doen. Maar toen ik zag dat het eerste deel tot Victoria Bridge over de weg liep en het ineens heel donker werd, besloot ik terug te gaan. Ik was best nat en koud, dus ik vond het eigenlijk wel welletjes zo. Ik liep dus terug naar de auto en bedacht dat ik op een redelijke tijd thuis zou zijn om nog wat aan de dag te hebben Wel zo leuk voor S. natuurlijk! Ik verzorgde eerst de hond, gaf haar te eten, maakte haar droog en warm en at zelf een meegebrachte boterham. Ik trok mijn natte shirt uit en trok droge kleren aan. Alleen mijn broek en kousen kon ik niet uittrekken. De schoenen waren natuurlijk ook doorweekt. Maar over een uurtje zou ik al thuis zijn, dus what the hell. Wist ik veel……

Toen ik in de auto zat te eten, zag ik iemand die net aan kwam lopen en ook de herten zag. Grappig genoeg kwamen de herten kijken en uiteindelijk waren ze zo dichtbij dat je ze kon voeren. Ik ging natuurlijk de auto uit om ze te voeren en te aaien. Wat een leuke ervaring!

klik voor groot

Daarna was het genoeg en reed ik weg naar huis. Op dat moment kletterde de regen tegen de ramen. Ik was erg blij dat ik ervoor gekozen had om de route af te ronden bij het einde en niet door te gaan voor een stukje van de volgende etappe. Ik stuurde een sms naar S. dat we op weg waren.

Toen ik bij Dalmally was stuurde ik een sms dat ik het koud had…. ik kreeg als antwoord dat de verwarming aanstond voor een douche en de slagroom klaar was. Maar helaas….. In de bocht merkte ik dat er iets is was en het volgende moment was het klaar. Een klapband.

klik voor groot

Godzijdank niet in de totale rimboe, maar net voor een service station. Mensen! Het had op geen beter plek kunnen gebeuren. De an probeerde te helpen met een compressortje via de aansteker maar dat ging niet. Er kwam iemand met een echte pomp maar de lucht ging r net zo snel uit als erin. Jammer maar helaas. Toen begon het grote rondbellen en wachten. Het bleek een feestdag te zijn dus zef ee garage bellen in Oban had geen zin (zo bleek). Uiteindelijk de anwb gebeld. Die hadden een computer storing en aangezien ik geen uren wilde wachten (dacht ik toen nog), belde ik de verzekering. Ondertussen probeerde ik nog andere garages te bereiken maar kreeg niemand. De verzekering ging voor me aan de slag.

Ondertussen klappertandde ik van de kou natuurlijk met mijn natte broek en schoenen. Gelukkig had ik ook een jogging broek in de auto en dat was iets beter. Maar de verlossing kwam in de vorm van de echtgenote van de eigenaar van de shop. Ik kwam met haar aan de praat toen ze haar man even verving omdat hij ging eten. We hadden het over wandelen, lopen en honden en toen ik de foto’s liet zien waar ook woef op stond, had ze kennelijk bedacht dat ik wel OK was. Toen haar man terug kwam, vroeg ze of ik mee naar binnen kwam, samen met woef die zielig in de auto zat te wachten. Dat wilde ik wel en al snel zat ik in de hondenkamer samen met woef. Lekker warm. Zonder dat ik kon tegensputteren kreeg ik een left over van een Indiase maaltijd voorgeschoteld en om 5 uur kreeg waf zonder morren een bakje eten samen met de andere honden. Daarna nog een koekje en alles was weer tonnetje rond. Ik keek met verbazing toe hoeveel voer er in de bakken werd gedaan. De honden van de vrouw waren gigantisch dik. Ik snapte wel waarom. Woef schrokte de brokken en het blik snel naar binnen, de dikkerdjes snuffelden wat aan het bakje en hoefden eigenlijk niet. Ik snap dat wel. Ik was erg benieuwd hoe deze meuk zou gaan vallen, aangezien madam alleen maar vlees krijgt.

klik voor groot

Ondertussen ging constant de telefoon. Eerst om te zeggen dat er echt niemand zou komen. Huh? Ik vroeg hoe dat dan zou moeten als ik in de bossen had gestaan. Hij ging nog een keer zijn best doen. Ik had zelf al bedacht ondertussen dat ik de auto daar misschien kon laten staan en morgen dat maar terug zou komen. Maar na een uurtje ging weer de telefoon dat er iemand zou komen vanuit Oban. En zo geschiedde: na ruim 4,5 uur werd de auto op de takelwagen gereden en konden woef en ik ook in de wagen klimmen die ons naar huis zou brengen. Eind goed al goed en om 19.30 waren we eindelijk thuis. Weer met een aparte ervaring!

klik voor groot

Morgen dan maar verder kijken. Eerst lekker opwarmen en slapen en dromen over de mooie run met het rare einde. En ja inderdaad: erg veel foto’s voor een piepkleine afstand maar als je er een keer zelf geweest bent, begrijp je waarom.

Gegevens:

* afstand: 15 km
* temp 8

januari 15 km – 2014 totaal 15 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 143 km
stinson trail – 40 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

31.12.2013 – sandpit – 10,5 km

Vandaag een kort rondje na de 36,5 km run van eergisteren. Overigens voel ik dus werkelijk niks, en ik was graag gisteren gaan lopen, maar dat leek me niet verstandig. Een rustdagje is immers ook belangrijk. Vandaag werd het ineens mooi weer en ik maakte de vergissing om te gaan lopen in de Sandpit. Ik had natuurlijk langs het meer bij Bonawe moeten gaan lopen vanwege de vergezichten, maar mijn plan was echt even een kort rondje en door het bos zou prima zijn. Vooraf wel even dubben…. wordt het de Glen vanwege het mooie weer? Dan zou ik de nieuwe tarmac schoenen aan kunnen, of wordt het een rondje bos of stenen? Dan liever de Bondi of trail schoenen.

Klik voor groot

Toen ik naar de Sandpit reed zag ik al dat het een foute beslissing was want de zon was achter de bergen verdwenen aan die kant. Dom dom. Maar ik dacht snel thuis te zijn met dit rondje, en dat was de reden dat ik hiervoor koos. Ik ben immers niet alleen en eerst ruim een half uur rijden naar Bonawe is weer erg lang.

Vol goede moed dus op pad voor mijn kleine, doch lastige rondje met klimwerk bij het begin van de route. Omdat ik een lusje eraan vast wilde maken begon ik iets te rustig want gaandeweg wilde ik eigenlijk gewoon eerst het 5 km rondje afmaken en kijken hoe snel ik dat kon doen. Tsja, als je dan bij het relatief dalende stuk niet opschiet, dan loop je dat nooit meer goed en ik eindigde met een schamele 6.10 min/km Niks 5.45 min/km zoals ik blijkbaar in juni deed. Maar goed, ik loop nu ook weer met de zware rugzak en vond het weer warm. Voor de grap zou ik een rondje zonder rugzak en zonder jack moeten doen en moeten kijken of dat uitmaakt. Maar ik mag niet mopperen, want ik heb wel alles geklommen zonder stoppen.

klik voor groot

Na het korte rondje toch nog maar even doorgesukkeld naar Barcaldine forest voor een minilusje eraan vast. Dat blijft een raar stukje daar met die ommuurde camping. Jakkie. Verder ook geen mooie uitzichten of iets dergelijks dus eigenlijk een beetje gemiste dag.

Gegevens:

* afstand: 10,5 km
* 353 hoogtemeters
* temp 5
* pace 5 km lap 6.10 min/km

december 232 km – 2013 totaal 2.071 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 143 km
stinson trail – 25 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

29.12.2013 – assignment 3: glen lonan/loch etive – 36,5 km

Vandaag weer een lange route op het programma. Ik had gels besteld bij Wiggle maar die zijn blijkbaar zoekgeraakt ofzo en dus konden we gisteren nog naar Oban om gels te kopen. Gelukkig vonden we een winkel die ze verkocht, zelfs de gels die ik normaal ook gebruik, dus was ik blij. Ik kan echt niet eten onderweg en met de gels kom ik redelijk goed uit. Zeker nu ik de gels in de softflasks doe van te voren. Echt ideaal, dat had ik eerder moeten doen/weten. Geen geklooi meer met losse gelletjes en papiertjes die plakkerig zijn en die je nergens kwijt kunt onderweg. Niet meer iets open hoeven scheuren met de tanden. Op deze manier kan je ook gewoon een slokje nemen en hoef je ook niet meer een heel gelletje te gebruiken. Gisterenavond was de taxi al gebeld om me om 9.30 op te halen bij het huis. De kosten: maar liefst 25 pond. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken en vanmorgen was ik al vroeg klaar met alles. Spulletjes bij elkaar gelegd, woeffie verzorgd en dus wachten op de taxi. Altijd toch weer en beetje spannend zo, want het zou best lang zijn en terugkeren is er natuurlijk niet bij. Het weer zag er redelijk uit, veel minder wind dan de vorgaande dagen en het leek niet hard te regenen. Misschien zou het zelfs wel droog worden/blijven!

Woef was er in ieder geval al klaar voor en lag voor de deur te wachten. Zonder haar vertrekken zou geen optie zijn!

Klik voor groot

De taxi is keurig op tijd en waf en ik stappen in voor vertrek.

klik voor groot

De rit duurt niet erg lang. Kan je nagaan hoe duur de rit is op deze zondag! Grappig genoeg was het vorig jaar ook 29 december dat ik dit rondje op deze manier deed, alleen dan wat korter (25 km).

Meteen bij het hotel aan de weg laat ik me afzetten deze keer. Vorig jaar reden we een stukje de Glen in, maar ik weet dat ik alle kilometers nodig zal hebben. Sterker nog: voor een volgende keer is het zelfs beter om links af richting het dorp te aan en me bij de furnaces af te laten zetten om wat extra’s te hebben. Maar goed, ik deed het nu eenmaal zo deze keer. Ik zette de Spott aan, klooide wat met mijn foon en al snel waren we op pad.

klik voor groot



Het liep eigenlijk allemaal heel voorspoedig en ook al had ik deze weg recent met de auto gereden, ik vond het wel meevallen qua klimwerk. Dat komt vooral door het feit dat de weg glad en verhard is denk ik. De route langs Loch Etive was natuurlijk een en al rotsen en scherpe rollende stenen. Dan moet je extra oppassen en dat kost allemaal extra energie.

Maar het landschap trok snel aan me voorbij. In de lucht werd ik vaak vergezeld door een roofvogel. Herkenbaar aan het krijsende en snerpende geluid. Soms zag ik er eentje vliegen. Erg fraai. Grappig genoeg liep ik al snel langs het pad waar ik een paar dagen geleden in ben gegaan bij mijn verrassingsrondje vanaf Fearnoch. Nu wist ik dus dat ik daar het bos in zou kunnen. Nog steeds wel een optie voor een lange run, parkeren in Fearnoch, via het pad naar de Glen en door de Glen naar het huisje lopen. Vanaf daar terug over de weg (7 km). Volgend jaar misschien een mogelijkheid. Glen Etive lijkt me ook wel gaaf, ook al zou ik daarvoor een heel eind moeten rijden.

Het landschap is heel weids. Echt jammer dat het niet mooier weer was. Op een gegeven moment kletterde de regen ook naar beneden. Niet erg, want ik had de goede kleding aan en woef zou ook niet nat worden in haar opvallende tankie, Geen nood dus en het leek ook weer op te klaren (wat het ook al snel deed).

klik voor groot

Al snel ontmoetten we de Schotse Hooglanders die geinteresseerd naar dat rennende gele ding staarden.

klik voor groot

Helaas kreeg ik de meeste hekjes naast de wildroosters niet open, maar inmiddels kan woef deze roosters wel oversteken in tegenstelling tot de roosters bij het Loch. Ik wacht dan rustig af wanneer zij er langzaam overheen stapt. Voorzichtig, voetje voor voetje. Maar het lukt, en ze zakte nergens doorheen gelukkig. Het scheelt een stuk als ik haar niet steeds hoef op te tillen.

klik voor groot

Veel te snel naar mijn zin liepen we alweer richting de brug. Connel Bridge is een oude spoorbrug die over Loch Etive gaat. Best een imposant ding, maar het zou ook betekenen dat ik over enkele kilometers al bij het huisje zou aankomen.

klik voor groot

S. stond me buiten al op te wachten en maakte een foto tegen de zon in. Inmiddels was het lekker weer geworden! Ik gaf snel de hond aan hem kreeg een nieuwe softflask met 1 gelletje en ik vervolgde weer mijn weg voor de rest langs Loch Etive. Woef moest zielig thuisblijven en later hoorde ik dat ze heel onrustig was geweest en veel had zitten jammeren

klik voor groot

Het was nog best even puzzelen in gedachten hoe ver ik moest lopen om de kilometers af te maken. Tot het kerkje zou te kort zijn….

klik voor groot

Tot de priory dan? Ik snapte er niets van want ik had van te voren alles nagemeten op afstandmeten.nl. Ik besloot bij 29 km om te draaien naar het huisje. Dat zou genoeg moeten zijn en ik kwam ook alleen maar in een klim en daal stukje. Grappig genoeg liep de terugweg dus op rolletjes en ik was voor mijn gevoel in een oogwenk weer bij het klimmetje in de bocht. Vreemd dat het mentale dan toch meespeelt. Onzekerheid over de route en de afstand op de heenweg, terug gewoon lekker lopen en met een doel lopen. Namelijk het huisje met een warme douche! Overigens was het mooi weer geworden dus ik bofte enorm weer.

Toen ik vlakbij het huisje was, zag ik dat S en woef al buiten stonden. Dat is nog eens een ontvangst! Woef had lekker haar auto coat aan en was helemaal wild.

klik voor groot

En voor S. zat de rustige middag er ook weer op. Nou zou hij eerst mijn enthousiaste verhalen weer moeten aanhoren over deze loop…..Op naar de volgende run!

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 36,5 km
* 760 hoogtemeters
* temp 8
* pace 7.00 min/km
* rwr 2/49
* HF niet gemeten
* ademhaling 3/2

december 220 km – 2013 totaal 2.060 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 143 km
stinson trail – 14 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113