Eergisteren liep ik het stuk vanaf de start bij Alnwick Castle naar de stepping stones waar je de river Aln over met steken. Ik was toen tamelijk verrast door het snel stromende en hoge water. Niks stepping stones. Vandaag zou ik starten bij de golfbaan van Alnmouth bij Foxton en terug lopen naar de stepping stones. Ijs en weder dienende zou ik na terugkeer ook nog even het strandstukje pakken naar het einde van een eerdere parcoursverkenning zodat ik echt alles gezien zou hebben. Bij de route toen van Craster naar Alnmouth kon ik niet verder omdat het getijde te hoog was en er dus geen strand meer was.

Maar eerst dus op naar Foxton voor de start van ons rondje. Dat was gelukkig snel gevonden en parkeren was bij de golfbaan ook geen enkel probleem. Eerst gaat woef uitgebreid haar behoefte doen op een ongewenste plek. Prima, dat is ze maar vast kwijt maar waar laat i dat nu. Eerst zoeken naar een prullenbak maar uiteindelijk vind ik er eentje bij het clubhuis. Weinig dus. Daarna dwars over de baan naar een paaltje waar ‘public footpath’ naar wijst. En meteen zit ik dus ook op de route van de ultra alleen loop ik eerst tegen de richting in. Prima, kan ik even zoeken en op de terugweg gewoon de weg lopen zoals het ‘moet’. We hobbelen al snel langs de baan over een modderig pad. Ik doe vreselijk mijn best en oefen in het moddertrappen en het gaat redelijk.

klik voor groot

Als hier een beetje zon overheen gaat en een paar droge dagen dan lijkt dat wel te doen. Maar ja, ik heb geen invloed op het weer dus ik weet alleen de situatie nu, en niet de situatie volgende week. Het pad is echter maar kort, daarna een stuk grasveld en daarna naar beneden richting de parkeerplaats bij Alnmouth waar het ontzettend druk is. Op de terugweg is dit dus wel even een klimmetje maar dat ga ik straks op de terugweg ontdekken.

klik voor groot

Vanaf de parkeerplaats een stukje duinen in. Op de heenweg loop ik ineens dor heel zacht zand maar op de terugweg ontdek ik dat je heel gemakkelijk over de rand van de golfbaan kunt lopen. Ik weet eigenlijk niet eens hoe de route echt loopt, omdat het naast elkaar ligt maar als het even kan dan pak ik het gras van de golfbaan.

Daarna even door een stukje van het stadje over de weg, langs een soort haventje en dan ver een speelveldje. Huh? O nee toch niet, want als ik aan het einde over het muurtje spring zie ik dat het pad eigenlijk daar loopt. Op de terugweg neem ik dus netjes dat pad (hoewel woef dus al op het muurtje staat voordat ik er erg in heb) maar dat is we enorm modderig, dus het speelveldje lijkt me een prima idee. Daarna houdt de weg ineens op vanwege een ingestorte muur. Ik zag langs de weg ook al overal zandzakken liggen, dus er is hier behoorlijk last geweest met water en wind zo te zien. Maar er is een prima oplossing, naast het afgesloten pad ligt een nieuw pad waar je ook kunt komen, dus prima geregeld. Ik hoef waf niet op te tillen want ze past precies tussen de metalen draden door..

klik voor groot

Daarna is het wel een aardig pad eigenlijk zo langs het water. Het uitzicht is mooi maar straks loop ik de andere kant op. Dat blijkt ook wel fraai, want dan kijk ik uit op het haventje met de bootjes. Ook leuk!

Na het pad over de brug en een stukje over de weg. Ik ontdek dat er een voetpad langs de weg loopt dus dat is prima met woef. Richting een rotonde en rechtsaf nog een stukje over de weg. Straks ergens links en dat is nog even zoeken maar er loopt inderdaad een pad. Nou ja pad…. ik bedoel er is een hekje naar een weiland dat hoog boven me uittorent. Daarheen blijkbaar.
Aan de andere kant is het niet veel beter en is het een beetje onduidelijk of je links moet aanhouden of langs het water moet lopen. Op de heenweg kies ik voor links, dat blijkt een klim en daal stukje te zijn door zachte modder. Op de terugweg zal ik over keiharde rotsjes moeten lopen en ook een stukje modder. Afhankelijk van het weer dus langs de ene kant of de andere kant dat is duidelijk.

klik voor groot

Maar daarna is het ineens een heel andere omgeving en eigenlijk wel mooi. Zeker met het lente zonnetje is het gewoon genieten. Rechts van me stroomt de river Aln die op dit punt een lieflijk riviertje is. Ver voor me uit, zie ik een hoge spoorbrug. Ook niet alledaags en een mooi punt om naartoe te lopen. De route wijst zich vanzelf dus verdwalen is er niet bij. Langs de rivier blijven lopen tot een boerderij. Prachtig! De ondergrond is ook prima te doen alleen erg hobbelig maar goed op te lopen met getrainde voeten.

klik voor groot

Ik zie de boerderij ook al liggen en ik kan kiezen uit het erf (zoals de route lijkt te lopen) of langs de heg over het pad. Ik kies het laatste vanwege de hond en dat is prima. Ik kom uit op de weg waar ik moet zijn via het gat in de heg. Ik weet dat we nu vlakbij de stones zijn met de crossing en ik ben benieuwd hoe het er vandaag uit zal zien.

klik voor groot

Het water lijkt rustiger dan eergisteren en iets minder hoog. De stones zijn nog steeds niet te zien natuurlijk maar ik vond vooral de stroming vervelend de vorige keer. Vandaag heb ik geen zin om weer te oefenen op die stenen dus ik besluit er niet op te stappen. Ik maak wat kiekjes van de route en van de hond en we keren weer terug.

klik voor groot

Vanaf nu dus even foto’s maken van de juiste richting zodat ik die straks voor de reeks kan gebruiken van de hele route. het weer is nog steeds geweldig en dit stukje loopt wel fijn. Dit bedoelde ik nou met lekker onverhard lopen in een mooie omgeving! Niet dat geklooi met die modder enzo om overeind te blijven!

Ik kijk nog even om naar de crossing als ik erlangs loop. Best een grappig punt en ik ben benieuwd hoeveel wandelaars vreemd opkijken als ze daar uitkomen. Maar nu eerst terug. Lekker langs de rivier, op weg naar de brug, onder de brug door, over het gras naar dat rare weiland met die modder richting de weg…. ik weet het al precies en het is leuk om zo te lopen en te weten dat ik hier straks ook weer zal lopen.

klik voor groot

Grappig genoeg kom ik verkeerd uit op het weiland en even kijk ik verrast naar de weg. Ik zie twee hekjes die toegang geven tot die weiland. Eentje waar ik nu op af lijk te lopen en die andere waar ik net doorheen gekomen ben. Vanaf de start lijkt het logisch dat je dus uitkomt bij het tweede hekje, maar als je rechts aanhoudt, kan je dus het eerste hekje nemen. Nou ja, maakt niet uit je komt dus gewoon weer bij de weg uit.

Even een stukje over de weg dus, bij de rotonde nu linksaf richting de brug en bij de brug weer rechtsaf langs het water. Kind kan de was doen en al snel hobbelen we weer over het paadje langs het water, de afgesloten weg en het speelveldje. Nee, ik pak echt het speelveldje straks, dat loopt veel makkelijker. Langs de bootjes en de huizen met de zandzakken op weg naar de eerste golfbaan en de parkeerplaats.

klik voor groot

Ik vind het vanaf deze kant best meevallen met die modder, maar ik weet dat het voor mij uitmaakt of ik moet klimmen of moet dalen. Ik vind klimmen in de modder makkelijker dan dalen. Geen idee waarom. Maar al snel zijn we bij de golfbaan in Foxton. Ik moet daar dus nu even omheen om weer richting het strand te komen om het laatste stukje te doen dat ik nog niet gezien heb. Dat is makkelijk, er is een weg en een hek naar het strand. Vanaf daar linksaf en dan zie je het andere punt alweer opdoemen. Toch loop ik erheen, want de tekening geeft eigenlijk aan dat je door de duinen moet maar er is helemaal geen pad. Ik herinner me van de vorige keer aan de andere kant ook al dat er geen pad was, anders had ik wel de golfbaan kunnen bereiken met hoog water. Ik besluit dus toch over het strand te hobbelen op weg naar het laatste puntje. Daar blijkt een trap naar boven en vanaf daar weet ik het, want daar stond ik de vorige keer ook.

klik voor groot

Ik wandel even naar boven en kijk nog eens naar het pad door de duinen. Nee dat is er niet en er staat ook een bordje. Er komt een oudere dame aanrijden en die vraag ik naar dat pad. Nee inderdaad dat bestaat niet en je kunt alleen naar de golfbaan over het strand. We praten nog wat en het gesprek komt op de crossing van de Aln. Een andere dame komt erbij die vertelt dat ze gezien heeft dat de nieuwe stepping stones werden geplaatst (eind 2013). Ze had de gemeente toen aangesproken waarom die dingen zo laag waren, omdat het water altijd hoger zou zijn. Dat bleek een regel van Health & Safety te zijn. De ene vrouw is benieuwd naar de stones en ik tover de foto’s tevoorschijn. We zijn het eens dat deze rare dingen een veel groter risico op valpartijen vormen dan hogere stenen. Maar het is niet anders, mensen zullen het ermee moeten doen het is vast al een hele klus geweest om deze te plaatsen. Ik ben benieuwd of ik door de rivier ga of over die stenen maar dat zal de tijd leren.

Ik neem afscheid van de dames die eerst nog uitgebreid de hond hebben besproken en beklopt en ga weer op weg over het strand. Ons avontuur zit er weer op en na 17,5 km zijn we weer bij de auto. De hele route bekeken, veel gezien en veel meegemaakt. Ik ken de route nu, de afstand is geen probleem dus het enige dat erg fijn zou zijn, zijn wat droge dagen volgende week en wat zon zodat alles een beetje kan drogen. Als bonus dan nog een zonnetje op de dag zelf en alles sal reg kom.

Gegevens:

* afstand: 17,5 km
* temp 11 graden

februari 176 km – 2014 totaal 405 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 180 km
hoka stinson trail – 243 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Het was eigenlijk heel fraai weer vandaag en dat was ook voorspeld. Ik koos dus voor een parcoursverkenning van het startstuk van de ultra. Eigenlijk was het de bedoeling om met de taxi vanaf Foxton Hall naar Alnwick te gaan en daar vandaan terug naar de auto, maar iets hield me tegen. Dan toch maar in twee delen, want als ik toch de rivier niet over zou kunnen steken, dan zou ik helemaal niet bij de auto kunnen komen zonder enorm om te moeten lopen. Dus het zekere voor het onzekere dan maar. De oversteek zou ongeveer halverwege liggen en een heen en weertje is op zich niet zo leuk en ook niet zo handig voor visualisatie maar vooruit maar.

Toevallig had ik eergisteren op weg naar de hills al de start gezien dus dat was gauw gevonden. Ik nam evenwel toch het verkeerde pad op de heenweg, namelijk langs de rivier en nie langs het hoger gelegen pad, maar op de terugweg deed ik het goed en dat was prettig, want daar was het een stuk droger en minder modderig. Dat scheelt dus alweer, want ik lag alweer in de modder natuurlijk toen ik ergens voorzichtig overheen wandelde (!). De start is wel aardig zo naast het kasteel en de river Aln.

klik voor groot

Gelukkig weet ik dus nu dat het pad redelijk loopt, want onderlangs was het echt verschrikkelijk. Ik vond er niets aan eerlijk gezegd. Maar goed, aan ales komt een einde en ik kwam uit bij een weg die ik moest oversteken om door een stukje bos te lopen.

klik voor groot

In het bos een heleboel sneeuwklokjes en modder. Maar…. voordeeltje van even gaan kijken: je hebt een paadje onderlangs en bovenlangs en bovenlangs is het ook weer beter dus even onthouden. Verder is het allemaal gewoon een pad, en afhankelijk van het weer is dat nog kloteriger of zoiets als nu, Veel beter wordt het niet meer denk ik.

Na het bos kwam ik weer op een weiland met schapen waar het prima te lopen was. Daarna loop ik onder de A1 door. Grappig dat je onder de snelweg door kunt. Het is hier namelijk ook heel goed mogelijk dat je een snelweg over moet steken, dat kan bij ons niet, maar hier is dat heel gewoon. Ik zou zelf nooit een route maken die een snelweg oversteekt maar ik had al gezien dat dit een onderdoor gang was. Het is gewoon warm geworden en doe mijn hoofdband af. Dat ik daarbij iets over het hoofd zie (letterlijk), zal ik pas op de terugweg merken. Op het weiland kom ik een man tegen met twee honden. Beide mannetjes. Omdat ik vanaf een afstandje moet roepen of het mannen zijn (vanwege mijn loopse woef) kom ik dus zo makkelijk met mensen aan de praat. Zo ook met deze man. We keuvelen over de modder, over de weg en over de ultra. Hij wijst me wat andere mooie paden en we kletsen verder. Ik zie gelukkig dat woef zich niet meer ‘stelt’ en ook het reutje is niet zo onder de indruk van mijn lekkere hot dog en blijft rustig zitten. Gelukkig, dat begint er dus weer op te lijken, maar het is vandaag ook al de 16e dag. Ik babbel nog wat met de man over de rivier en over de oversteek verderop. Aha, nou dat zal wel diep zijn, zegt hij. Ik wijs op mijn knie en hij beaamt dat het ongeveer tot op de knie zal zijn met sterke stroming. Nou leuk, gelukkig hoef ik er nu niet per se overheen en ik ben blij dat ik voor de heen en weer optie heb gekozen vandaag. Ik neem afscheid van de man en ik loop verder. Ik kom zelfs nog een verdwaald bordje tegen van de organisatie van vorig jaar maar dat hangt op zo’n idiote plek dat je dan wel de route moet kennen om dat te zien. Maar goed die ken ik dus dat is mooi meegenomen. Ik hobbel dus voort.

klik voor groot

Het weiland is prima, daarna gaat de weg linksaf een een of ander wild gebied in waar ik vooral schoten hoor. Hoewel ik het gele jack voor woef in mijn rugzak heb zitten deze keer, blijft ze zo dicht bij me, dat ik het niet om hoef te doen. We hobbelen omhoog en weer omlaag. Bij de zendmast rechtsaf en weer over een tamelijk goede weg die zowel op als neer loopt waardoor het prima te doen is. Ik weet al uit het gesprek met de man dat ik straks ineens op een hele drukke weg uit zal komen, waar woef zeker aan de riem zal moeten dus ik ben gespitst op een weg.

klik voor groot

Op de weg wordt ook net de heg gesnoeid door een tractor dus het is druk en de auto’s razen voorbij. Ik loop weliswaar rechts maar dat blijkt verkeerd want door de bocht in de weg ziet niemand me en moet ik toe twee keer toe de berm in springen met woef. Echt gevaarlijk en ik ren me rot om er snel weer af te zijn. Het is maar een heel klein stukje en dan sla ik alweer rechtsaf een doodlopende weg in. Klopt want aan het einde zal de oversteek van de rivier zijn. Ik ben benieuwd. Het pad loopt vrij aardig maar aan het einde is het enorm modderig en mijn schoenen zakken er totaal in en zitten bijna vast. Ook mijn humeur daalt even diep mee als mijn voeten wegzakken.

klik voor groot

OK, eerst maar eens bij die oversteek zien te komen dan en aanvankelijk loop ik eromheen om te kijken of er een andere optie is. Dat lukt niet. Het water is hoog, ik kan nergens anders overheen dus ik zal toch door die modder moeten en dan bij de rand van het water moeten komen. Ik ben verrast maar ga toch kijken of ik er kan komen en hoe ik dat dan doe.

Woef test even hoe diep de Aln op dat punt is.

klik voor groot

De hele hond verdwijnt aanvankelijk en ze schrikt er zelf van. Blubblub. Dat is dus vrij diep ja. Enfin, uiteindelijk kom ik toch aan de waterrand uit en daar zie ik inderdaad in de sterke stroming stepping stones in de diepte. Grote stenen waar je op zou kunnen staan.

klik voor groot

De diepte valt dus we mee als je op die stones staat, ongeveer een derde van de kuit diep op dit moment van de dag. Maar de stroming is sterk en ik kan me nauwelijks staande houden op de steen. Gauw er weer van af. Ik geef het niet op, want ik zal er toch straks overheen moeten. Of via de stenen, of gewoon er dwars doorheen. Maar met die stroming, wat is nu wijsheid? Ik probeer het nog een keer. gezicht naar de stroming toe en een stevige stap plat door het water. Ja, dat lijkt te lukken dus misschien een kwestie van doorstappen. Ik neem drie stenen en ga dan terug. Ik hoef er nu toch niet overheen, want dit was mijn eindpunt voor deze ronde en ik wil woef ook niet over de hele Aln laten zwemmen. Volgende keer kom ik vanaf de andere kant, en kan ik nog eens kijken. Het water is overigens ijskoud. Maar een goede oefening, mijn schoenen en kuiten zijn nat dus maar eens kijken hoe dat dan loopt nu en we keren weer om.

klik voor groot

Terug gaat een stuk makkelijk want ik ken nu de weg dus ik kan eindelijk een beetje doorlopen. Foto’s maken deze richting op is ook minder belangrijk. Ik maak nog een film van de fotos achter elkaar van de hele route de juiste richting op.

Ik loop weer onder de A1 door en geniet wel van het mooie weer. Ineens valt mijn oog op een bril die op een hekje ligt. He die heb ik ook en op hetzelfde moment begint me iets te dagen. Die bril lag er net nog niet en…. dat is dus gewoon MIJN bril. Die is van mijn hoofd gevallen toen ik op de heenweg mijn hoofdband afgedaan heb. Wat oenig. Ik ben normaal heel netjes op mijn spullen maar ik heb dit totaal niet gemerkt en zou de bril ook niet gemist hebben, en ik zou er niets van begrepen hebben. Wat een geluk. Ik denk dat de man met de honden die ik op de heenweg sprak de bril heeft zien liggen en daar heeft neergelegd. Alsof we het zo hadden afesproken valt mijn oog er dus nu op. Onbeschadigd en helemaal schoon zet ik de bril weer op. Idioot gewoon wat een toeval.

klik voor groot

Verder eigenlijk geen gekke dingen meer onderweg. Ik neem het paadje bovenlangs doos het bos en zoals gezegd zie ik nu het pad dat ik had moeten nemen aan het begin, ook wat meer bovenlangs en niet vlak langs de Aln langs het kasteel. Een stuk droger en het loopt ook beter. Hoewel dit stuk dus niet echt fijn lopen is, is het vooral in het bos erg modderig en natuurlijk daar bij die stomme oversteek. De rest valt op dit moment redelijk mee, maar dan moet het niet nu dagen gaan regenen!

klik voor groot

Grappig dat ik nu eindelijk eens het harry potter kasteel van dichterbij heb gezien. Zweinstein!

klik voor groot

Na 13,5 km zit deze parcoursverkenning er weer op. Gemengde gevoelens dus. Ik geloof niet dat dit iets voor mij is. Ik vind lopen geweldig het lopen op onverharde grond ook maar dat geklooi met modder en al helemaal met rivieren die je moet oversteken vind ik niks. Je moet wel gewoon kunnen lopen. Maar goed, wie weet blijft het een beetje droog de komende periode en valt het mee met de modder. Maar ik ben er niet gerust op eigenlijk.

Nog een stukje dus vanaf de andere kant tussen Foxton Hall waar ik gebleven was terug naar de stepping stones en dan heb ik het hele parcours gezien. Op zich al leuk want ik heb veel nieuwe stukken gezien die smaken naar meer.

Gegevens:

* afstand: 13,5 km
* temp 10 graden

februari 158 km – 2014 totaal 387 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 180 km
hoka stinson trail – 225 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Vandaag was eigenlijk helemaal geen loopdag na de 8×1600-tjes van gisteren maar het was zulk geweldig weer, dat ik echt naar buiten getrokken werd. Met helder weer is het namelijk een uitgelezen kans om de hills in te gaan, want alleen met helder weer is dat eigenlijk leuk. Ik deed dat vorige week ook al, toen ben ik naar Linhope Spout gegaan toen het zulk mooi weer was. Allemaal onderdeel van Northumberland park, een enorm gebied met hills en natuurschoon waar van alles te beleven is. Het was even zoeken naar een beetje geschikte route die niet te lang zou zijn en nog vindbaar ook, maar na even puzzelen had ik besloten om naar Simonside hills te gaan, vlak bij Rothbury ongeveer 46 km hier vandaan. De route was snel gemaakt en vol verwachting ging ik op pad. Ik hoopte dat het rustig zou zijn qua honden, omda woef op dit moment echt hoog loops is en zelf ook op zoek gaat naar een lekker mannetje. Daarom nam ik deze keer de Stuntrunner mee, en deed ik voor de verandering eens de band om mijn middel. Het andere eind zou ik wel hetzij aan de hond haken, hetzij aan de rugzak. Vorige keren hing ik de riem geheel aan de rugzak maar dat zat niet zo lekker en daardoor ging ook de riem slingeren. Maar dit was een uitkomst, want ik heb haar bijna overal los kunnen laten lopen en ik heb totaal geen last gehad van de riem. Erg handig dus en weer wat geleerd.
>
De rit naar de start was geweldig. In de verte nog een besneeuwde bergtop te zien. Op onderstaand filmpje is ook een stukje van de route te zien. Erg mooi en het geeft wel een beetje een beeld van de omgeving daar. Helaas kon ik de startplaats totaal niet vinden, maar toen ik uiteindelijk bij Tossen Tower uitkwam, zag ik op de garmin dat ik een kilometer van de start verwijderd zou moeten zijn (dat zegt niets overigens want dat is hemelsbreed) maar op de kaart zag ik ook dat ik er toch echt bijna moest zijn. Ik had genoeg van het dwalen, dus heb ik de auto geparkeerd en ben ik gewon op weg gegaan. Dat stukje weg zag er immers ook prima uit dus vooruit maar.

Zo waren we dus op pad op een lentedag in februari. Ik genoot van de vergezichten over het dal. Rothbury in de verte. Dat is duidelijk een bijzonder stadje. Verder en verder en ineens zag ik het bord van de parkeerplaats waar ik zo naar gezocht had. Nou prima, ik vond dit stukje weg extra ook leuk en anders had ik mooi Tossen Tower gemist (zie video).

klik voor groot

De parkeerplaats stond bomvol met auto’s en ik was dus erg benieuwd. Turend op het bord zag ik dat er ook een rode route zou zijn, dus als ik zou verdwalen, zou ik altijd nog een rode route kunnen volgen. Eerst maar eens mijn eigen route dan en ik sloeg rechtsaf een nogal steil maar prima brede bosweg op. Daar kwam ik de eerste hond tegen maar dat was gelukkig een vrouwtje. Ik bleef aardig klimmen, sloeg bij de mast rechtsaf en liep door. Daarna ineens de keuze uit een bospad of rechtdoor. De rode route ging het bospad op en dat zou ook richting Little Church zijn wat ik graag wilde zien. Dat is een bijzondere rotsformatie die door de wind zo gevormd is. Nou misschien ben ik gek, maar dat heb ik dus niet gezien.

klik voor groot

Ik zag wel een enorm kloterig pad waar een stroompje overheen liep en wat vol lag met stenen en rotsblokjes. Lopen was daar bijna niet te doen maar langzaam kwamen we toch boven. Daar kwam ik ineens op heidegrond terecht. Dat zal prachtig zijn in het juiste seizoen denk ik.

klik voor groot

Ook hier weer een pad van niks maar uiteindelijk kwam ik uit op een heel breed pad, zoals het pad aan het begin ook was geweest. Hum… dat zou betekenen dat er dus wel degelijk een normaal pad was, en dat dat pad waarschijnlijk mijn eigen route was! Beetje jammer dus, want daar had ik prima kunnen lopen en bovendien ook nog meer gezien. Want ik baalde als een stekker van het stukje bos. Met mooi weer in de heuvels gaan lopen en dan terecht komen in een bos waar je alleen bomen ziet, is niet helemaal de bedoeling. Ik wilde vergezichten! Maar goed, niet zeuren ik was er nu uit.

Voor me zag ik de echte hill waar het om gaat. Wat een hoogte.

klik voor groot

Heel in de verte en op de foto’s nauwelijks te zien zag ik bovenop mensen lopen. Op een pad (?) zag ik mensen omhoog klauteren. Op handen en voeten soms zo te zien. Aha. Aangezien het pad aan de andere kant blijkbaar verder ging (je kunt ook onderlangs op het brede pad blijven maar dan zie je natuurlijk niks), besloot ik de klim toch maar te wagen. Het begin was makkelijk. Dan ineens twee honden die vrolijk naar beneden stuiteren. Ik baal want een hond aan de riem op die klautergebeuren is niet handig. Net als ik de man wil toeroepen of het mannetjes zijn, valt hij. Ook dat nog. Hij duikt weer op en zegt dat het vrouwtjes zijn, dus weer geen gevaar. Wel gevaarlijk is het ijs op de rotsen. Dat ik wel moet oppassen. Ja, dat zag ik! Ik kijk om en zie dat ik halverwege ben. In dalen ben ik ook geen held dus vooruit met de geit. Ik klauter verder, en gebruik de sterke heide als ijzers. Best handig en het gaat op deze manier prima. Van lopen is hier echt geen sprake, het is klimmen en klauteren maar nu wil ik ook boven zien ook! En daar komen we ongeschonden aan. Het ging prima eigenlijk en het uitzicht is adembenemend. Eigenlijk kan je het helemaal niet ged zien op de foto’s. Ik denk omdat er geen referentiekader meer is. Je ziet niet dat je daar op 460 meter staat. Maar mooi is het. De eeuwenoude cairns (geen stapel rotsblokken) zijn mooi zo met de achtergrond. Ik loop daar wat heen en weer en geniet van het uitzicht. Ondertussen kijk ik een beetje hoe het pad verder loopt. In ieder geval eerst naar een andere hill zie ik en daar maar weer verder kijken.

klik voor groot

Woef en ik gaan dus maar weer op pad. Er ligt een soort weg van grote rotsblokken. Dat loopt natuurlijk voor geen meter, hoewel het er op de foto prima uitziet. Ook af en toe ijs op sommige stukken maar het gaat wel goed en ik kom redelijk snel bij de andere rotsformatie. Ook daar kijk ik weer even rond en geniet ik van het uitzicht. Maar dan moet ik toch wel weer verder. In de verte zie ik een slingerpad lopen. Daar ergens heen dus blijkbaar.

klik voor groot

Gek genoeg wijst het rode pad ergens anders heen, maar als ik op de OS kaart kijk, zie ik dat pad dus helemaal niet en ik besluit dan toch maar mijn eigen route te volgen. Eerst over het pad dat uit de verte zichtbaar is en dan…. even kijken… ergens linksaf door de heide. Ik hoor in de verte de Grouses klokken en ik glimlach. Dat is zo’n herkenbaar geluid. Ik hoop maar dat er niet al teveel zitten als ik er met woef doorheen moet.

Het eerste pad is prima, maar het paadje linksaf is niets. Geen pad maar we komen er wel. Mijn eigen paadje nog verder naar links terug naar de weg blijkt er niet te zijn. Als ik sta te turen en in de verte de weg toch echt zie liggen, komen er net twee mannen aangewanded. Helemaal in vol ornaat, gaiters over enorme bergschoenen, kaarten, navigatie om de nek etc. Zij hadden ook geen pad gezien nee en dit was vast een schapenweggetje maar het zou wel naar de weg leiden dachten ze.

klik voor groot

Nou dat dacht ik ook, en ik wandel een stukje mee en praat over wandelen en lopen. Eigenlijk veel sneller dan gedacht komen we op de weg uit. Hoewel niet alle wegen naar Rome leiden, kwam deze toch mooi op de weg uit en niet eens zo ver van de plek die ik zelf had gewild. Ik ben wel van mijn eigen kaart af, maar ik weet dat ik gewoon simpelweg de weg kan volgen en weer bij de Tower uit zal komen. Ik neem afscheid van de mannen en kan eindelijk weer even gas geven. Dat loopt lekker.

klik voor groot

Het was een beetje raar rondje, maar een eerste keer in zo’n gebied zit altijd vol verrassingen natuurlijk. Ik weet nu dat er ook een bredere, goed begaanbare weg zou moeten zijn. Maar voor nu is het even genoeg. Ik ben blij als ik de auto wer zie staan en nog blijer dat alle banden nog heel zijn. Ik ben een kwartier bezig met het schoonmaken van de hond, geef haar eten en ga daarna voldaan weer huiswaarts.

Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 10,5 km
* temp 6 graden

februari 147 km – 2014 totaal 375 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 180 km
hoka stinson trail – 212 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Er zijn nog twee stukken van de ultra die ik nog niet gelopen heb. Een stukje van Beadnell naar Seahouses dat ik alleen over de weg liep (zo ook afgelopen zondag tijdens de lange loop) en het begin van Alnwick naar Alnmouth ongeveer. Die laatste route zal ik in een keer lopen, waarbij ik me laat ophalen door de taxi en weer terugloop naar de auto. Anders moet ik twee rondjes besteden aan het verkennen van het parcours en daar heb ik geen zin in. Ik wil nog een paar bijzondere loopjes doen, en daar heb ik dus nog tijd voor nodig, want zo lang heb ik niet meer!

Maar vandaag dus maar het stukje beadnell naar seahouses en weer terug. Er staat namelijk een keiharde wind, en mijn rondje in de Cheviots naar een uitzichtspunt in de heuvels heeft een klim van 64 meter naar 450 meter dus dat leek me niet zo’n goed idee met deze wind. Ik was eigenlijk wel benieuwd, want dit stukje mis ik bij mijn visualisatie oefeningen. Ik neem daar de route ongeveer zoals ik denk dat het loopt, maar dat bleek dus niet te kloppen. Eigenlijk was het wel een leuke ronde en weer vol verrassingen.

Eerst maar eens op pad. Omdat ik geen zin heb om in Seahouses te starten (geen idee waarom niet), rij ik eerst naar Beadnell. Daar ken ik het goed want ik startte daar al veel vaker maar liep dan meestal naar Low Newton. Daar zal ik nu op de ultra ook vandaan komen. Dat stukje deed ik al. Nu dus weer terug over het strand. Eerst even een kiekje maken in Beadnell zelf met de bootjes en de ruine. Altijd leuk. Daarna loop ik aanvankelijk verkeerd maar ik zie al snel dat de route even over de weg zal lopen naar de strandopgang.

klik voor groot

Dat loopt dus wel even makkelijk zo een klein stukje. Na strand is dat nooit weg natuurlijk. De wind waait behoorlijk maar ik heb nu zijwind en zal pas op de terugweg de wind tegen hebben denk ik.

Al snel zie ik het paadje dat ik moet hebben om weer op het strand te komen. Daar loop ik dus straks niet langs!

klik voor groot

Het is eigenlijk prachtig mooi weer met een vriendelijk zonnetje. Ik bof enorm en die wind is gewoon een goede oefening. Ik heb mijn bril op tegen het zand dus er kan me niets gebeuren. Ik hoef vandaag ook geen lange afstand te lopen of tempo te maken. Allemaal al gedaan deze week en zaterdag staat er weer een lastige op het programma. Rustig aan dus maar en eens goed voelen hoe mijn lichaam aanvoelt na de belasting. Op een stuk strand liggen grote maar ronde stenen. Het loopt niet heel vervelend maar het is gewoon goed opletten waar ik mijn voeten neerzet. Het water is al een beetje hoog, maar het srand zelf is eigenlijk prima beloopbaar en is ook tamelijk vlak. Ik liep hier al eens eerder, maar keerde toen om bij de rare diepe waterarm bij de golfbaan aan het einde. Daar zou ik dus nu overheen moeten maar met dit hoge water vrees ik dat ik dat nu maar niet ga doen. Eerst maar eens het strand verder aflopen.

Al snel komen we inderdaad bij de waterarm aan het einde van het strand. Het water kolkt voor mijn voeten en ik kan niet zien hoe diep het eigenlijk is. Ik tuur op de kaart. Ja ik zou er echt overheen moeten. Dat is op zich prima, maar ik zie werkelijk niet waar ik dan aan de andere kant heen moet. Waar is dan het pad aan de overkant? ik heb geen zin om voor jan doedel door dat stromende water te waden. Best tijdens de ultra maar niet voor niks nu. Ik tuur en tuur maar zie het echt niet. Er komen twee mensen aan die gehopt hadden dat ik de weg wel wist. Nou nee dus. Ik besluit dus uiteindelijk toch maar een paadje te nemen langs de duinrand terug naar de weg, een langs de weg te lopen en vanaf daar eens vanaf de andere kant te gaan kijken wat de bedoeling is en waar het pad is.

klik voor groot

Ik loop dus een stukje over de golfbaan (daar is gewoon een pad) en kom uit op het punt waar ik bijna bij het punt ben waar ik uit had moeten komen. Ik denk aanvankelijk dat ik hier ook weer van het strand af moet, maar als ik nog eens goed kijk, blijk ik toch nog een stuk langs de rotsen te moeten en ergens verder pas van het strand af. Terwijl ik op de kaart sta te kijken, is een echtpaar bezig om de hond te aaien en te bewonderen. Geen oog meer voor hun eigen kaart of wandeling maar alleen voor de hond. We raken aan de praat en bespreken de route en waar het pad nou loopt. Door het hoge water is er geen strand mee en zien we alleen wat platte rotsen. De vrouw loopt door terwijl de man en ik blijven praten over de hond en over de route. Uiteindelijk zien we dat de vrouw over de rotsen is gelopen en zwaait. Daar is blijkbaar het pad! Samen gaan we dus maar de rotsen op, op weg naar het pad. De man maakt nog even een foto van mij en woef.

klik voor groot

Daarna over een paadje dat uiteindelijk uitkomt op de golfbaan. Dat loopt prima en ik neem afscheid van het echtpaar want ik zal toch weer verder moeten natuurlijk!

klik voor groot

Ik kijk verwonderd dat ik hier uit kom, want hier ben ik dus nog nooit geweest. Grappig, ik zal straks inderdaad bij het haventje van Seahouses uitkomen. Dat komt steeds dichterbij en ook de Farne eilanden zie ik in de verte liggen.

klik voor groot

Het loopt prima en ik weet nu ook waar ik uit zal komen. Bamburgh Castle laat zich al zien dus dat is een mooi punt straks op de ultra. Maar vanaf hier kan ik straks de weg dromen en dit stuk kan ik dus nu ook mooi visualiseren. Na de golfbaan even achter een rijtje huizen langs over een prima paadje, en dan kom ik op de weg naar de haven. Dat loopt lekker even naar beneden op verharde ondergrond.

klik voor groot

Vanaf de haven eventjes omhoog naar de grotere weg langs de reddingsboten en dan rechtsaf en daarna het strand weer op. Ik ben net aan het kijken naar de route als ik weer iemand tegenkom die ik normaal op het strand zie. Ik kan natuurlijk niet doorlopen en spreek even met de oude vrouw. Grappig wel dat ik eigenlijk al zoveel mensen ken.

Ik neem weer afscheid en besluit nu terug te keren naar Beadnell. Het kleine stukje over het strand naar Monkshouse nog en dan bij de rotsen linksaf de duinen in, naar de boerderij met het hek dat niet opengaat en daarna linksaf de velden in…. Dat kan ik wel dromen nu dus dat hoef ik niet nog een keer te doen. Eerst nu terug en ik besluit gewoon langs de weg te lopen, terug naar beadnell.

Het gaat lekker, en voordat ik er erg in heb ben ik Seahouses alweer uit en ben ik alweer halverwege Beadnell. Geen idee of de wind gedraaid is, maar ik heb helemaal geen tegenwind maar een soort halve wind in de rug volgens mij. In ieder geval loopt het lekker. Ineens stopt er een auto even voor me uit. Aangezien het pad aan de linkerkant van de weg loopt, staat de man dus gewoon tegen het verkeer in ineens stil op de weg. Ik ben verrast maar de man begint een heel verhaal over de… jawel de hond. Hij had ook een wire haired Vizsla en waar deze vandaan kwam, en hoe mooi ze was etc etc. Of hij een foto mocht maken etc. Ik moet er wel om lachen. Er is altijd wel wat met die hond, mensen spreken me hier altijd aan maar dit is wel bar dat iemand dus echt van de weg komt om er iets over te zeggen. Het is wel leuk en na even gepraat te hebben vervolg ik mijn weg maar weer, op weg naar Beadnell.

Dat gaat op rolletjes en al snel zijn we bij de parkeerplaats. Ik besluit nog even richting de duinen te lopen om te kijken of woef nog moet plassen en als ik terugkom…..staat daar de auto weer van de man die woef zo leuk vond onderweg. Nee hij volgde me niet, hij moest echt even aan het werk op de camping. Dat geloof ik graag want hij reed immers de kant van seahouses op. En weer gaat het gesprek over de hond en moet woef poseren voor een foto. Ik ben blij dat ik bij de auto ben want ik heb het inmiddels wel koud gekregen.

Het was een leuke ronde, vol met gekke dingen. In ieder geval wederom een nieuwe route. Dat is altijd leuk. Nu nog het eerste stukje van de route lopen en de hele route is compleet. Ik zal dan een overzichtje maken van de foto’s van de route. Hoef ik tenminste ook geen foto’s te maken onderweg straks!

Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 11 km
* temp 6 graden – zonnig, veel wind

februari 115 km – 2014 totaal 345 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 160 km
hoka stinson trail – 201 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Vandaag een korter rondje na de 51,5 km van eergisteren. Alles voelt prima, ik heb niet eens spierpijn deze keer. Misschien door de caseine die ik trouw zowel van te voren als daarna en ook vandaag nog genomen heb. Ik let ook erg goed op voeding en daarbij ook op herstelvoeding. In ieder geval tevreden dus. Ik had geen idee wat ik wilde gaan lopen vandaag en dus koos ik voor het rondje rond het huis over de 7 heuvelen route. Grapje maar die weg loopt enorm op en neer. Het laatste stuk loopt dan weer naar beneden en daar kan je dus even vaart maken. Tot mijn verrassing liep ik toch 5 seconden sneller dan vorige week. Is natuurlijk niks, maar na de route van zondag valt me dat niks tegen.

Op naar de volgende run dan maar weer. Woef vond het geweldig maar was roetzwart van de trip over de weg met alle plassen en (uitgereden) modder.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 4
* pace: 5.51 min/km
* cadans 81 bpm
* HF niet gemeten

februari 104 km – 2014 totaal 334 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 160 km
hoka stinson trail – 190 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Hoewel ik voor vandaag helemaal geen rondje gepland had, werd ik simpelweg naar buiten getrokken door het fantastische weer. Het zonnetje scheen en het was gewoon heerlijk. Maar waarheen? Niet te lang en niet al te zwaar en ook nog iets fraais vor wat foto’s. De route van de ultra tussen Beadnell en Seahouses is saai dus dat viel af. Ik had al veel rondes gedaan… Wooler staat nog op de lijst maar 16 km nu is gewoon teveel na de zware run van dinsdag en de temporun van gisteren. Ineens wist ik het. Naar de watervallen in de Cheviots. Daar liep ik vorig jaar ook al maar nu zou ik weg weten. Snel kleedde ik me om en in no time waren we op weg. Het is toch 45 km rijden dus ik moest nog opschieten ook. De weg ernaartoe is al geweldig mooi. Onderstaand de film met alle foto’s en ook een video van de waterval.

klik voor groot

Redelijk snel waren we bij Ingram en na even rijden waren we bij de start van de route bij Hartside Farm. Verder kan je niet doorrijden dus daar parkeren en op weg naar de watervallen dan maar.

klik voor groot

Even door een gehuchtje en daarna rechtsaf omhoog het pad naar de watervallen volgen. Ik was even vergeten dat het pad nogal klimt en ook dat er van die rottige stenen lagen. Ik koos er dus op dit moment voor om een stukje te wandelen, aangezien ik het nu even niet kan gebruiken om nog meer te overbelasten voor de lange duurloop van zondag. Woef vond het prima. Ze had (helaas) haar dikke tankie aan want er werd in de buurt geschoten en ik wilde wel dat ze iets geels aan had om op te vallen. Helaas had ik in de haast haar gewone jasje vergeten.

klik voor groot

Na de watervallen bekeken te hebben ben ik teruggegaan naar het pad. Maar niet over het enge gladde rotspad maar gewoon even met behulp van de handen tegen de heuvel op. Dat vond ik prettiger en veiliger dan over die gladde rotsen eigenlijk. Terug over het pad en daarna rechtsaf richting een boerderij. Het was 1 februari geweest, dus ik mocht weer over dat stukje land lopen. Over de brug rechtsaf en klimmen richting een weg. Klimmen en klimmen, maar wat was het prachtig mooi.

klik voor groot

Daarna kwam ik weer op de weg. Toen ik hier vorig jaar stond te genieten van het uitzicht, ving woef een red legged patridge voor me. Dat was toen we bijzonder. Deze keer gebeurde er niks gelukkig. Het stuk terug ging lekker over de verharde weg met de wind in de rug. Ideaal! Genieten en vanzelf lopen.

klik voor groot

klik voor groot

Helaas liet ik per ongeluk woef door een wildrooster kletteren. Ze viel dus werkelijk met haar achterpoten door de ronde balken. Stom van me, maar ze stond er al op voordat ik gezien had dat ze over dit rooster dus echt niet heen zou kunnen. Die stomme hekken zijn daar allemaal niet open te krijgen. Ik geloof dat ze daar eigenlijk geen mensen willen hebben in dat gebied. Maar goed ze heeft zich gelukkig geen pijn gedaan.

Bij het laatste rooster heb ik haar natuurlijk opgetild. En toen waren we ook alweer bijna terug. Het was nog steeds schitterend weer met mooie vergezichten. Niemand tegengekomen dus dat is heerlijk! Toen ik in de verte ineens de auto weer zag staan, vond ik het echt jammer. Maar ik koos voor een kort en mooi rondje en dat hadden we maar mooi gelopen!

klik voor groot

Weer een mooie ronde achter de rug. Nu op naar de lange duurloop van zondag! Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan.

Gegevens:

* afstand: 8 km
* temp 5 graden – zonnig, weinig wind

februari 45 km – 2014 totaal 275 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 100 km
hoka stinson trail – 190 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Vandaag een kort rondje op normaal terrein. Dat was wel even nodig na de run richting St Cuthberts Cave van eergisteren en met het oog op de lange duurloop van zondag. Ik was benieuwd of alles goed zou aanvoelen qua lijf en leden want die run van eergisteren is toch wel even andere koek. Ik koos dus het rondje rond het huis hier, zoals ik zondag ook na de MM deed. Ik vond het toen knap lastig met die klimmetjes. Het is dan weliswaar asfalt maar niet de makkelijkste weg. Maar het is wel leuk en een uitdaging is het zeker.

Hoewel ik niet super veel zin had vanmorgen, ben ik toch maar op pad gegaan voor dit rondje. Ik wist al zeker at er overal weer van die floods zouden zijn op de weg maar deze keer zou ik me daar zeker niet door laten weerhouden. Wel schreef iemand laatst op een UK forum dat hij bang was voor de potholes in de plassen en daar had ik nou nooit aan gedacht. Maar dat is zeker zo met die rare wegen hier en zeker op het stuk rond het huis. Ik ben dus weliswaar overal doorheen gerend zodat het water tot mijn oren omhoog spatte, maar heb wel heel goed opgelet want je ziet niks met die plassen die donker zijn en zo diep als de schoenen hoog zijn. Maar alles ging goed, ook al kost dat vast ook wat tijd (en ritme). Ik was best tevreden met de tijd van 5.52 min/km. Dat klinkt gek, maar ik doe heel weinig tempo training en je zou verwachten dat je met de RWR methode van Jeff Galloway uiteindelijk toch heel sloom wordt. Blijkbaar is dat niet zo en dat is verrassend eigenlijk. Nu op naar de run van zondag. Als dat goed gaat, lijkt een ultra loop pad voor me open te liggen met volop mogelijkheden. Rustig aan maar, ik heb niet voor niets nog geen dingen gepland voor het najaar. Eerst stap voor stap nu kijken hoe dit gaat en hoe mijn lichaam daarop reageert. Ik ga er maar van uit dat ik tijd genoeg heb.

Toch is het lastig zo’n loop aan het einde van een verblijf want ik heb nog allerlei leuke ontdek routes op het programma staan en ik wil ook nog de start van de ultra gaan bekijken. Maar goed komt tijd komt raad. Daar is vast wel tijd voor.

Op naar de volgende run dan maar.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 8 graden
* pace kern: 5.52 min/km

februari 37 km – 2014 totaal 267 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 100 km
hoka stinson trail – 181 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Vandaag werd het mooi weer, dus besloot ik tot een rondje sight seeing. Ik had al zelf gezocht en uiteindelijk kwam ik op een site van RucksackRose die hier in de buurt ook gewandeld heeft. Samen met haar kaart en mijn OS kaarten, was de route gauw gemaakt. Ik had reuze zin in een totaal nieuwe omgeving en ik was erg benieuwd. De start was snel gevonden op Wooler Lane in Belford. idden in het dorp kan je makkelijk parkeren en vanaf daar was het aar een klein stukje naar de afslag voor het pad. Ik heb onderstaand een film gemaakt van foto’s van de hele route. Het begin van de route is daar ook te zien.

klik voor groot

Eerst richting een boerderij. Ik genoot nu al, want het leek wel lente zulk mooi weer was het. Er hingen wel wolken en helaas gingen die in na het begin van de route een aantal keer voor de zon waardoor de foto’s wat donker lijken. Maar aan het einde van de route werd het weer schitterend weer zoals de foto’s ook wel laten zien.

klik voor groot

Eerst liep de route naar Swinhoe farm en daarna koos ik de weg naar rechts van het achtje. Achteraf bleek dat eigenlijk heel prettig want op deze manier had ik op de heenweg de stijging en op de terugweg de daling. Totaal waren het iets meer dan 600 hoogtemeters op deze route. Samen met het oneffen en modderige terrein, snap ik wel dat voor de kortere wandeling van 12 km ongeveer 5,5 uur staat vermeld als duur. Ik had nu totaal geen haast, heb heerlijk gelopen en ondertussen ook foto’s gemaakt en op de kaart gekeken. Want een kaart heb je daar toch we nodig.

Tot mijn verrassing kwam ik zelfs door een bos. Eindelijk weer eens bomen en de heerlijke zachte ondergrond van een bos. Dat voelde echt fijn en het was een verademing na alle weilanden en stranden van de afgelopen periode. Ik mis hier echt een beetje bomen eerlijk gezegd.

Het was wel modderig en het was een prima training voor me om te leren daar beter op te lopen en te zien hoe de schoenen zich nou gedragen op modder. Veel geleerd deze run!

klik voor groot

Ik heb echt van alles gezien deze run. Weiland, bos, vergezichten op de heuvels en in de verte het strand (met Holy Island zelfs in beeld). Het was geweldig en zo dichtbij! Ik was erg verrast want in geen enkel jaar liep ik hier eerder. Ik weet dat vanaf Wooler geweldig lopen is in de Cheviots en daar wil ik dus ook nog heen. Dat is iets verder, Belford ligt hier 10 km vandaan, en 16 km verder ligt Wooler. Dat is dus allemaal prima te doen want het is net zo ver als naar Holy Island.

klik voor groot

Maar langzamerhand was ik wel erg benieuwd naar die St Cuthbert’s cave want dat was immers het doel van de run een beetje. Ik had weliswaar volop genoten tot nu toe, maar kom maar op met die rare stenen! Ik zag op de kaart dat ik er vlak bij moest zijn op een gegeven moment maar het stond heel slecht aangegeven. Ik had geen idee of ik van het pad af zou moeten of niet maar ineens zag ik aan de linkerhand iets dat erop leek. En ja! Daar doemden de enorme stenen ineens op. Gaaf! Met de hond erbij kan je pas goed zien hoe enorm ze zijn.

klik voor groot

in panorama (klik voor groot)

klik voor groot

Nadat ik er even had rondgewanded om alles te bekijken, is het toch echt tijd om verder te gaan, want ik moet nog wel een stukje. Mijn schoenen zien er niet uit, maar ik ben eigenlijk wel blij met de modder, want ik heb enorm goed kunnen oefenen dus dat was heel nuttig.

klik voor groot

in panorama (klik voor groot)

Stom genoeg moest ik ergens door een veld met enorme modder en rechts een hek met prikkeldraad. Voor dat prikkeldraad schrikdraad. Fijn! Toen ik iets wilde pakken kwam mijn handschoen tegen het prikkeldraad. Dat was niet leuk. Tot mijn ergernis (dat is echt het enige punt waar ik geirriteerd was door de route), snapte ik totaal niet waar ik heen moest. Soppend en glijdend kwam ik uiteindelijk toch uit waar ik heen moest en konden we onze weg weer vervolgen. Leve de kaart en GPS!

Op een gegeven moment kwamen we over een veld met schapen. Woef is dan extreem braaf en blijft gewoon bij me. Altijd weer een mooi gezicht. Deze schapen waren erg nieuwsgierig en bleven gewoon staan. Toen ik langs een smal glibberig paadje naar beneden klauterde, stond woef me beneden op te wachten, maar toen ik achterom keek, stonden de schapen te kijken wat ik aan het doen was. Dat was een leuk gezicht.

klik voor groot

Toen we al lekker opschoten, zag ik dat ik ergens rechtdoor moest. Huh? Ik zag een muurtje maar toen ik eens goed keek, bleek dat het een muurtje was waar je overheen kon klauteren en over een draad kon stappen. Dat werd dus even een uitdaging om woef zo ver te krijgen dat ze snapte dat ze et trapje op moest klimmen en dan door dat gat moest kruipen. Maar het lukte en zo konden we weer verder.

klik voor groot

Daarna een redelijk goed veld en nog een raar stroompje om over te steken maar al snel kwamen we weer bij het beginpunt van de route vlak bij Belford.

klik voor groot

Ik merkte wel dat mijn concentratie tegen het einde van de route ging afnemen en dan moet je oppassen waar je loopt. Het veld was weliswaar redelijk begaanbaar maar liep naar beneden en overal lagen stenen in het weiland waar je vooral niet op moet trappen Gelukkig ging alles goed maar je moet met dit soort rare routes toch oppassen.

Maar helemaal heel maar vreselijk smerig kwamen we weer terug in Belford. Ik heb een kwartier staan borstelen en kammen maar toen was woef alweer schoon, want de dikke modder liet zich redelijk goed uit haar vacht borstelen. Nu ik nog, maar dat moest even wachten tot ik thuis was. Op naar ons volgende avontuur, het was echt weer super. Ik weet weer helemaal waarom ik lopen ook alweer zo leuk vind, en waarom ik het doe.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 18 km
* temp 8 graden – zonnig, weinig wind

februari 30 km – 2014 totaal 260 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 92 km
hoka stinson trail – 181 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen