**11.12.2011 – bruggenloop rotterdam 15 km**
Vandaag de Bruggenloop in Rotterdam. Het is eigenlijk prima weer en de harde wind die de laatste dagen over het land woedde is gaan liggen. Er staat nog wel wat wind en helaas zal die wind pal tegen staan over de Brienenoord, maar het lijkt goed te doen. Echt koud is het ook niet, dus het wordt nog even puzzelen wat ik aan ga trekken.
Ik besluit voor het eerst met de koelband te lopen, om eens te kijken hoe dat aanvoelt. Later zal ik daar meer over schrijven. Ik ben erg moe van het trainen van de pup en het veelvuldig buiten staan met het beestje. De loop zal dus vooral een lekkere duurloop worden.
De start is pas rond 15.30 en we gaan toch met de auto, omdat parkeren bij het stadion redelijk makkelijk zou moeten zijn. Ik ben erg benieuwd hoe de loop zal zijn, want ik had eergisteren al gezien dat de borden om wegen af te sluiten al klaar stonden in de stad. Best grappig dus om gewoon over de weg te kunnen lopen!
Omdat alles van te voren is opgestuurd, hoeft er geen startnummer opgehaald te worden. Alleen kan je met een voucher een lampje ophalen en word je geacht dat om je arm te binden om een ‘lint van lopers’ te vormen door de start. Het lampje is snel opgehaald, maar ik besluit het geval niet om mijn arm te doen, want je zult net zien dat het ding gaat afzakken ofzo. Ik ben er wel blij mee, want in de UK is het echt donker en ik heb alleen rode lampjes en geen witte. Dat lampje gaat dus nog wel van pas komen.
Al snel zoek ik startvak C (als slak) en ontdek ik dat je daar helemaal niet meer in kunt, omdat ze vak D door hebben laten lopen. Er zit niets anders op dan aan te sluiten in vak D (nog langzamer) en te proberen een beetje verder naar voren te schuiven.
Na het startschot duurt het iets meer dan 4 minuten voordat ik over de startstreep ga. Het is een drukte van belang. De route buigt een beetje naar links over de eerste brug en daar blijkt het erg smal te zijn met een enge trambaan die wat dieper gelegen is in het midden. Ik kom er niet langs, ook al zie ik een man met een buggy keihard voorbij rennen. maar misschien springen mensen wel automatisch weg als iemand met een buggy aan komt racen. Echt prettig is het niet, want ook al ben ik langzaam, dit is wel erg traag en ik verlies tijd die simpelweg niet nodig is.
Al snel tikken de eerste kilometers weg. Ik ben verrast dat het zo makkelijk lijkt te gaan. Redelijk snel komt de eerste 5 km al in zicht. Even rekenen wat er op het bord staat en omrekenen naar netto tijd en het valt me niet tegen. Ik probeer te letten op ademhaling en ik oefen met mijn 2 stappen in en 4 stappen uit zoals ik bij de trainingen gedaan heb. Soms ga ik automatisch weer naar 2 stappen in en 2 stappen uit, maar als ik de cadans wat opschroef is 2 in en 4 uit toch lekkerder. Keerzijde van de snellere cadans is wel dat ik vermoeider raak zonder dat ik sneller ga. Dat heb ik bij de analyse van de loop goed kunnen zien. Daar zal ik dus komend jaar iets aan moeten gaan doen, want op deze manier loop ik op zich redelijk fijn, maar heb ik geen winst van de snellere cadans. Ruimte om te puzzelen en te oefenen dus.
Ik heb een klein flesje water in mijn jack zitten en loop de verzorgingsposten voorbij. Ik zit goed in mijn vocht en heb vanmorgen gewoon goed gegeten. Toch let ik op signalen van het lichaam. Juist omdat dit een trainingsloop is die ik ietsje sneller dan normaal doe (op deze afstand) kan ik goed kijken en voelen onderweg wat ik eigenlijk doe en hoe het voelt.
Iedere kilometer staat de afstand aangegeven en dat is prettig. Op een gegeven moment kijk ik links van me en zie ik een soort viaduct (dacht ik). Ik heb eigenlijk geen idee waar ik ben. Ik loop door en tot mijn verrassing loop ik ineens op de Brienenoordbrug. Dat was dus geen viaduct, maar de opgang naar de brug. Het valt me alleszins mee en ik tuf lekker door. Maar de brug is wel lang. En de weg blijft toch heel langzaam ietsje stijgen. Het gaat op zich nergens over, maar het is een lange…..saaie weg. Had ik nou toch maar een keer die brug ‘genomen’, dan had ik geweten hoe lang het was. Ik kan het niet zien, het lijkt nog zo ver! Het tempo zakt en ik reken uit dat ik de 3 minuten winst al een stukje kwijt ben doordat mijn kilometer tijd op de brug toch wel gezakt is. Wat gaat dat toch snel! Hier 15 seconden winst, daar 30 seconden verlies en zo verlies je ineens minuten/seconden die net zo goed waren opgebouwd. En dan ineens gaat de weg weer naar beneden. Het lijkt een heel stuk dus ik kan even vooruit en probeer dat ook.
Op 12 kilometer ruik ik het stadion al. Ik zie niets meer op mijn Garmin want het is te donker geworden. Maar dan ineens buigt de weg naar links en gaan we een woonwijk in. S. staat langs de weg en roept me toe dat ik er bijna ben. Maar ik ben er helemaal niet bijna! Dat dacht ik ook! Balen en hier gaat het mentale dus gewoon meespelen. De laatste drie kilometer gaan nog even met een lusje. Het wordt langzaam donkerder.
Op een gegeven moment hoor ik de muziek luider. Ik start de versnelling veel te laat, want ineens ben ik er inderdaad bijna. Ik ben fors teruggezakt in tempo, hoewel het aanvoelde alsof ik sneller liep. Toch vermoeidheid? Gebrek aan water? Ik weet het niet. Het allerlaatste stukje ren ik nog als een honde die ergens toch verborgen zit met 4.30 min/lm over de streep. Maar dat is voor de laatste 200 meter natuurlijk veel te laat en zet geen zoden meer aan de dijk. Jammer want ik had juist bij de trainingen geoefend met versnellen aan het einde na een duurloop. Maar het is al met al toch sneller dan de 7 heuvelenloop dus ik ben niet helemaal ontevreden. Er is nog volop ruimte voor training en verbeteringen en ik vond dit een leerzame run. Ik ben niet moe, heb nergens last van dus ik ben er blij mee.
Zo komt er een einde aan 2011 qua runs. Op naar 2012. Wie weet wat het komende jaar nog gaat brengen!
Gegevens
* totaal 15 km
* temp 8 oC
rondje in google earth openen
december 54 km – 2011 totaal 1.922 km
trailschoes 538 km
kayano 15 760 km
kayano 15 II 74 km
ds trainer 347 km
ds racers 25 km
salvation 118 km
