Vandaag had ik weer een lange ronde gepland, een kilometer of 20. Het was een warme dag met stralende zon dus ik moest even wachten tot het einde van de dag, omdat het anders veel te warm zou zijn voor woef. Ik had weliswaar gezien dat er ook bos op de route was, maar aangezien ik nog niet wist waar ik zou lopen, besloot ik te wachten.

Maar tegen 17 uur was woeffie er al helemaal klaar voor en gingen we op pad, gewapend met de rugzak en de route. Dat varkentje zouden we wel eens even gaan wassen!

Ik had besloten om een heen en weertje te lopen op het laatste segment van de Southern Upland Way. Ik deed samen met S. al een heel stuk vanaf WatchWater reservoir, naar de Cairns, een stukje verder en weer terug en dat was geweldig. We liepen toen 23 km en genoten de volle route. Super! Nu zou ik aan het einde beginnen en omdat ik gelukkig al wist dat Cockburnspath waar de route dus eindigt (of start) niet fraai was, besloot ik te beginnen bij de Cove. Ik weet waar ik daar kan parkeren dus off we go! Meer informatie over de Cove op deze link

klik voor groot

Het uitzicht is al meteen adembenemend, hoewel… als ik naar links kijk, zie ik die vreselijke cement works met zijn lelijke pijp en even verder het power station. Maar….. dat kan je gemakkelijk even uit beeld houden door daar dus niet een te kijken! Dit is de eerste keer dat ik het zie met zulk mooi weer. Ik kijk en geniet….. Ik besluit eerst even af te dalen naar het strandje bij de Cove. Eigenlijk een beetje geheim plekje en vreemd genoeg zie ik nu dat er ook geen enkel bordje staat dat je attent maakt op het bestaan van de Cove! Maar ik weet het wel en dus ga ik eerst even kijken. Even door het tunneltje en….. Wow!!!

klik voor groot

Ik sta even stil, geniet en woeffie dartelt meteen door het water. Van haar mogen we hier wel even blijven (zij zag het verboden voor honden bordje denk ik niet). Ik maak natuurlijk volop foto’s en die zijn in onderstaande video te bekijken. Geweldig. Helemaal stil, geen hond te bekennen (nou ja eentje dan) en prachtige kleuren, intens groen en blauw door het mooie weer. Overigens is zowel het rode als het blauwe huisje een holiday cottage heb ik inmiddels ontdekt. Lijkt me wel apart maar alleen leuk met er mooi weer denk ik.

Maar ja, we moeten toch weer eens verder en ik besluit nog even te gaan kijken aan de andere kant. Ook al zo geweldig mooi!

Dan gaan we toch maar eens op pad. Het eerste half uur is al rustig voorbij getikt zonder dat we nog maar op de route zijn geweest!

De route loopt eerst door een veld met een eng smal pad boven langs de klif. Ik bedacht al eens dat ik woef haar tuigje aan moest doen, want ook op de John Muir Way viel ze ergens bijna naar beneden. Dit vind ik soms best eng en ze mag dus alleen voor me uit lopen en niet op of om kijken naar leuke vogeltjes. Het pad is eigenlijk niet goed begaanbaar om te rennen maar ik doe mijn best. Af en toe maak ik een foto en dan kunnen mijn voeten weer even in de normale vorm terugveren. Maar die route… zou die nou blijven klimmen? Ik kan alvast het antwoord geven: ja!

Maar de eerste klim levert natuurlijk een geweldig uitzicht op de Cove onder me op. Dat is echt prachtig mooi. Ik verbaas me erover dat mensen die de Southern Upland Way dus hier eindigen, de Cove dus van bovenaf zullen zien, maar niet zullen weten (waarschijnlijk) hoe je daar nou komt. Er staat nergens een bordje en dat is wel frustrerend als je ruim 300 km gelopen hebt, hier aankomt en dan nergens een bordje ziet. Ik zal eens in de beschrijving kijken of je met het boekje erbij wel op het juiste pad wordt gezet.

klik voor groot

Het pad verder is nog steeds niet echt goed begaanbaar maar ik word al een aardig loopschaapje. Woef vindt het allemaal prachtig en heeft nergens problemen mee. Het uitzicht op zee blijft mooi.

klik voor groot

Dan komen we ergens met een waarschuwingsbordje dat er niet meer overal hekwerk is. Nou dat had ik al gezien en gelukkig doet woef het prima en probeert geen vogeltjes te vangen die over de klif naar beneden vliegen.

klik voor groot

Tch doe ik haar ergens aan de riem, want ineens lopen we op een smal paadje dat ik echt niet prettig vind, omdat er gewoon niets naast het pad is. Ja water… ergens ver beneden me. Dus we wandelen even een tweehonderd meter, want plaats voor woef naast me is er niet, dus rennen kan echt even niet hier.

Ineens hebben we uitzicht op een caravanpark. Niet echt mooi, maar ik had het al gezien op de routebeschrijving. Hoewel.. het heeft wel wat. Helemaal niets en dan ineens een enorm caravanpark. Met die Engelse dingen, die rechthoekige blokkendozen allemaal op een rijtje. In de video staan foto’s ervan.

Ineens doemt er een trap op. Ik zal op dat moment nog niet weten dat ik ontelbare treden zal moeten gaan beklimmen tijdens deze tocht. Gelukkig maar….. wat niet weet….

klik voor groot

In het natuurgebied waar we vervolgens doorheen lopen zijn eigenlijk alleen maar trappen en lastig begaanbare stukken. Wel mooi, maar het voelt als een obstacle run. Ik ben blij dat ik inmiddels weet dat ik niet per se over deze weg terug hoef, want dit duurt wel erg lang op deze manier en eigenlijk wil ik ook gewoon wel even lekker lopen.

Het gaat maar door en door, trappetje op en.. trappetje op. Ik word er doodmoe van eerlijk gezegd. Wat een route! Achteraf zie ik ook op het hoogteprofiel dat het de eerste 8 km gewoon allen maar omhoog gegaan is. Ik snap nu wel waarom het zo voelde. En dan met dit parcours…. echt niet te doen. Maar voorlopig is het nog mooi maar dat zal snel veranderen.

Als we de weg oversteken, komen we in een ander soort bos terecht. Mooi, niets mis mee, maar echt bos zonder uitzicht. Donker en… een beetje creepy. Ik kom op een splitsing waar ik omhoog kan of een beetje vlakker kan blijven (volgens de eerste meters die ik het pad op kan kijken). Ik besluit nu te kiezen voor het vlakkere pad en dan op de terugweg voor het andere pad te kiezen want ik weet al dat hier een merkwaardige wirwar van paden loopt die op hetzelfde punt uitkomen. Ik loop verder. Het bevalt me niets. Ik hoor ineens ook rare knallen, alsof er geschoten wordt, maar dat is vreemd hier. Wat is dat nou? Ik loop verder maar ik merk dat het me niet lekker zit. Het voelt niet goed. Ik kijk op de kaart en zie dat ik halverwege het pad ben dus ik loop door, en zal straks dan toch maar omkeren. Het bos is nog veel te lang om ‘even’ doorheen te lopen en het is echt niet prettig. Het bos is ook zo donker en dicht dat ik zelfs mijn GPS signaal totaal kwijt ben. Ik loop wat sneller door zo goed en zo kwaad als het gaat. Straks mag ik lekker afdalen (denk ik nog). Daar is de kruising al en ik sla weer linksaf om terug te keren.

Ja! Weer een stijging hoe kan dat nou? Ik loop en loop. Ik wil eruit. Ik ben eigenlijk nog nooit ergens bang geweest, maar hier voel ik me dus echt niet op mijn gemak. Geen idee waarom. Misschien komt het wel doordat de bewoonde wereld te dichtbij is. En dan ook met een caravan park. Ik kwam al een bierblikje tegen in het bos en dat zegt genoeg. Als je in de rimboe loopt zonder mensen in de buurt, is het veel minder ‘eng’ grappig genoeg. Niet teveel nadenken nu, gewoon even doorlopen. Ik hoor weer die enge knallen. Komen ze nu van dichterbij? Jakkie. Ik loop door en voel me alsof ik in een slechte film terecht ben gekomen. Het is overigens maar een klein stukje op de kaart maar het voelt natuurlijk weer eindeloos en waar is nu dat stukje dalen? Uiteindelijk komt dat natuurlijk ook en al snel lopen we weer op de weg waar we kort tevoren over zijn gestoken vanuit het andere bos. Ik weet al dat ik over de weg terug zal keren naar het caravan park en vanaf daar ook over de weg terug zal gaan naar de Cove. Gelukkig kan dat, dus ik hoef niet weer dat slecht begaanbare kustpad te nemen.

klik voor groot

Dat bevalt een stuk beter maar ik merk wel dat ik vermoeide benen heb. Eigenlijk voor het eerst, want ik heb nooit vermoeide benen eigenlijk. Komt zeker van al die trappen en het rare pad.

Maar zo even over de weg is heerlijk en ik zie ook weer eens wat. Een fraai uitzicht over de zee en de rotsen. Helemaal niet verkeerd.

Omdat het rondje wel erg kort is geworden door deze flauwekul, besluit ik niet meteen rechtsaf te slaan naar de Cove maar even om te lopen en over de weg terug te lopen naar de parkeerplaats. Al snel doemt het laatste stukje op en zijn we weer bij de auto.

klik voor groot

Ik geef woef wat water en kleed me aan. Het weer is een beetje omgeslagen, de zon gaat schuil achter een wolkendekje maar het is ook al vrij laat. Ik heb zo enorm staan treuzelen bij de Cove en heb ook veel foto’s gemaakt van het begin van de route die prachtig was. Ik snap niets van mezelf met dat rare bos. Waarom voelde dat nou niet goed? Het maakt me ook eigenlijk niet uit, want gevoel gaat boven verstand of aantal kilometers en als ik het zo voel, dan keer ik dus simpelweg om. Bovendien heb ik ook niet het gevoel dat ik iets gemist heb, want een donker bos waar je verder niets ziet, dat is op zich mooi maar niet voor nu waar ik van uitzicht wil genieten!

Ik heb nog een ander stuk van de Southern Upland Way op mijn lijstje staan, vanaf Abbey St Bathans. Ik kan daar vandaan twee circular routes nemen en dat is misschien leuker dan een heen en weertje op de route. Op naar het volgende avontuur, hopelijk iets meer volgens planning dan vandaag.

Qua profiel stelt het allemaal niks voor in vergelijking met de andere routes die ik hier liep, maar het voelde echt verschrikkelijk. Misschien ook door die rare trappen, geen idee.

video:

Gegevens:

* 12,5 km
* 19 graden

rondje in google earth openen

juni 176 km – 2014 totaal 1.357 km

rapa nui – 45 km
hoka bondi b – 434 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 530 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Eigenlijk zou dit een rustdag moeten zijn maar ik ben niet moe, het is lekker weer en woef stond al met haar honking pheasant te gooien en had wel zin in een ommetje. Ik ook, dus dat kwam goed uit. Ik nam voor de zekerheid mijn Salomon flesje mee met de camera en wat water. Ik had nog geen idee wat ik wilde gaan doen eigenlijk. Toen ik op weg was voor het rondje ‘buitenom’ bedacht ik dat het misschien wel lekker was om het korte felle rondje te doen en er een temporondje van te maken na al dat getrut op de lange (heerlijke) routes. Kon ik meteen eens kijken of er nog wat schot in zou zitten. Na 500 mtr inlopen gingen we dus op pad. Je verliest altijd tijd om langs het Ford te komen, maar dat is elke keer zo dus vooruit maar. All in the game. Dan komt de felle klim en ik besloot zo snel mogelijk daar tegenop te lopen met een soort RWR zodat ik aan het einde energie over zou hebben om lekker door te knallen. Dat lukt eigenlijk prima. Ik keek niet op mijn klokje, dat zou ik later wel zien. Langs Brock Wood (zonder witte bloemetjes dit jaar) en richting Little Spott. Daar staat een ree rustig te grazen langs de weg. Ik denk eerst dat het een grote hond is, maar het is echt een ree dat snel weg sprint als we dichterbij komen. Geen foto natuurlijk maar ik ben toch bezig met een temporondje dus nu even niet. Maar mooi was het wel! Na Little Spott rechtsaf en met zicht op Bass Rock in de verte in zee heerlijk naar beneden scheuren. Af en toe woeffie even bij de les roepen want ik wil niet dat ze achter blijft. Naar rechts, even een kort klimmetje en weer naar beneden. De afstand vliegt voorbij. Voor mijn tempolapje nog maar 1000 mtr en even later nog maar 500 mtr. Het voelt erg gemakkelijk en als ik vlak voor het afklokken van de tempolap naar de pace kijk, zie ik tot mijn verrassing (en genoegen) dat dit mijn snelste tijd zal zijn. Niet alleen van deze keer hier, maar ook sneller dan vorig jaar. Ik kan het dus nog. Dat betekent dat ik morgen weer ongestoord een rustig avontuur kan beleven met woef.

Na de temporun loop ik op rustiger tempo uit. De laatste klim gaat prima en ik ben tevreden. Woef blij, ik blij.

27 mei: 4000 mtr lap – 5.54 min/km – 148/158
10 juni: 4000 mtr lap – 5.58 min/km – 143/154
15 juni: 4000 mtr lap – 5.43 min/km – 145/156

Gegevens:

* 7,5 km
* 17 graden

juni 163 km – 2014 totaal 1.344 km

rapa nui – 45 km
hoka bondi b – 434 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 518 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Vandaag weer een geweldig avontuur beleefd met woef. Omdat ik vandaag nou eens niet wilde klimmen, besloot ik een stukje van de John Muir Way te doen. In 2014 is deze route opnieuw geopend. De route is 134 miles (215 km) lang en heeft verschillende etappes. Het stuk tussen Dunbar en North Berwick leek me wel geschikt omdat Dunbar hier vlakbij is. Ik twijfelde of ik een heen en weertje zou doen, of toch naar North Berwick zou gaan en dan het hele traject terug zou lopen. Dat zou ongeveer 24 km zijn. Maar dan is het wel ineens een kwestie van ‘moeten’ omdat je niet even terug kunt ofzo. Maar ineens bedacht ik dat het toch wel leuk zou zijn als ik de hele route zou doen en maakte ik voort om de bus te halen vanuit Dunbar. Het is altijd fijner om bij de auto aan te komen omdat je dan bezweet bent van het lopen. Zo gezegd zo gedaan en keurig op tijd stonden woef en ik bij de bushalte. Ik had aan twee mensen gevraagd of ik goed stond want vreemd genoeg staat er dus niets op de haltes. Ik wist dat bus 120 vanaf de High Street zou vertrekken en daar stond ik. Er was verderop een parade aan de gang, dus de bus zou er niet eens langs kunnen, maar ik had toch goede hoop. Ruim een kwartier na schema tijd komt er een busje. Helaas… dat is de 130 en de goede man vertelt me dat ik de 120 net gemist heb, en dat die bus dus helemaal niet hier vandaan vertrekt. Nou ook best, dan gaan we dus maar op pad voor onze run. Ik kijk dan wel hoe het gaat en hoe ver we komen. Het enige dat ik weet, is dat de bus vanuit North Berwick om 17 uur weer vertrekt dus wie weet.

klik voor groot

Het is meteen al ontzettend mooi. Omdat het zulk fraai weer is, lijkt het wel alsof je ergens aan de Middellandse Zee bent. Een heel mooi pad loopt hoog langs het water en je hebt enorm uitzicht. Geweldig en ik doe dus een eeuw over de eerste kilometer omdat ik gewoon lekker sta te kijken en sta te klikken. Woef heeft het meteen al gigantisch warm en ik ben blij dat we de bus gemist hebben want misschien is die hele afstand wel veel te veel vandaag voor haar. Ik ben verrast door het weer, want dit was niet voorspeld. Maar het is zalig dus ik klaag niet. Omdat we blijkbaar een heel stuk door de bewoonde wereld lopen, vraag ik aan een mevrouw met een hondje of ze een extra poepzakje voor me heeft. Ik heb namelijk net de laatste gebruikt voor woef en je weet maar nooit. Zonder problemen stopt ze me een hele stapel in mijn hand en die doe ik in mijn rugzak. We kletsen wat over de honden en we gaan daarna weer op pad. Zo schiet het niet op natuurlijk.

klik voor groot

We lopen verder en komen langs het restaurant Rocks waar we twee weken geleden nog hebben gegeten met een medeloopster en haar man. Dat was leuk, want zij gingen met de motor door Schotland en kwamen even bij ons langs in het huisje.

Het is echt prachtig onderweg, langs de zee en langs de golfbaan en uiteindelijk slaan we ergens rechtsaf over een bruggetje en lopen in de richting van een parkeerplaats en een soort natuurgebied.

klik voor groot

Daar staat een heel modern toiletgebouw en ik besluit woef even wat water te geven en het softflaskje met de chocomel te wisselen naar een extra flesje voor woef. Ze drinkt gretig en ik maak dankbaar gebruik van het toilet. We kunnen we weer even tegen en ik sla in gedachten deze drinkpost op voor de terugweg.

Verder gaat het en het blijft genieten. Maar woef blijft het toch wel erg warm houden. Ik zie aan haar lijffie dat ze het wel leuk vindt, maar het toch moeilijk heeft.

Dan komen we bij een inham waar het weliswaar laag water is, maar waar wel een waterarm is. Dat is weer een mooi plekje voor woef en tot mijn verrassing gaat ze gewoon in het water liggen en duwt zelfs haar kopje onder water

klik voor groot

Ik gun haar even de tijd en als we weer op pad gaan, zit er een man in de schaduw met een digiscoop. We raken aan de praat en hij zegt me dat hij me eergisteren ook al heeft gezien bij het whiteadder reservoir. Ik sta paf. Wat een toeval. We kletsen wat over vogels, over honden en over Schotland. Woef ligt lekker in de schaduw en heeft veel bekijks van wandelaars die het maar een leuk hondje vinden. Woef maakt dankbaar gebruik van de broek van een van de wandelaars om zich eens even lekker te drogen en te schurken. De man vindt het geen probleem en aait haar. Volgens mij heeft ze de tijd van haar leven en ik merk dat ze wat tot rust komt en minder warm is.

We gaan weer op pad en ik zie dat ik alweer even onderweg ben (in tijd) en ik heb nog geen beslissing genomen over de route. Voorlopig zijn we nog lekker aan het rommelen samen.

klik voor groot

Dan zie ik de eerste bordjes met East Linton erop staan. Dat lijkt op 14 km te liggen. Als ik daar dus heen loop kan ik beter doorlopen naar North Berwick, want omdraaien maakt 28 km en een heen en weertje.

Maar haal ik de bus dan wel met dit getrut? Ik reken en reken nog eens Ja, dat moet wel te doen zijn, ook al heb ik geen flauw idee van de route en de ondergrond. Maar ik besluit dus maar door te lopen. Woef doet het weer helemaal prima, het zonnetje wordt inmiddels ook mooi bedekt door een dun laagje wolken dus dat is prima.

klik voor groot

Natuurlijk laat ik haar wel weer even afkoelen waar dat kan en dat is welkom maar niet meer zo nodig als in het begin.

De route staat redelijk goed aangegeven, maar op bepaalde punten waar je toch kunt kiezen en mis kunt lopen, staat dan weer niks. Dat is vreemd voor deze totaal vernieuwde en in 2014 geopende route. Ik ben erg blij dat ik de kaart bij me heb maar misschien zorgt dat er juist wel voor dat je vaak gaat kijken en niet simpelweg rechtdoor loopt als je moet kiezen ergens.

klik voor groot

We komen door een dorpje en ik zie op de bordjes dat het nog ‘maar’ 6 mile zal zijn naar north berwick. Ik reken nog eens en zie dat ik nu toch wel een beetje moet gaan doorlopen. Natuurlijk haal ik het makkelijk maar ik kan niet meer teveel tijd verliezen met honden cool down of foto’s maken.

Ik merk ook ineens dat mijn rugzak totaal leeg is en zodra ik huisje tegenkom waar mensen lekker buiten zitten, vraag ik of ik mijn rugzak mag bijvullen. Best onhandig dat je niet kunt zien hoeveel er nog inzit. Zodra de man van het stel merkt dat ik Nederlands ben, begint hij over voetbal en toont hij de krant. Vertelt hoe geweldig ze gespeeld hebben gisteren. Gelukkig weet ik nog net dat ze met 5-1 gewonnen hebben omdat ik dat toevallig in de krant las, want het kan me geen bal schelen. De vrouw pakt zelfs een bakje voor woeffie die maar 1 slokje neemt Die is dus wel ‘bij’ met vocht gelukkig. Ik niet, en ik drink gulzig en was mijn handen even. Heerlijk! We gaan zo snel mogelijk weer op weg na bedankt te hebben en de man roept me nog na dat ik de bus nog wel ga halen. Nou ik hoop het!

De rest van de route is ook mooi, deels door een bos waar ook ruiters een een of andere speurtocht hebben blijkbaar. Ik schrik me eenmaal wild van een paard maar verder gaat dat goed en hebben we weinig last van elkaar. Ik voel me inmiddels ook een paard, want het loopt niet meer zo lekker, en het pad is niet echt een fijn pad en nog met een klimmetje ook zo aan het einde. Maar we doen ons best en ik reken voortdurend uit of ik nog op schema lig.

klik voor groot

Het gaat verder allemaal goed en ik weet inmiddels dat ik het allemaal wel ga halen als ik die verrekte bushalte tenminste kan vinden. Zodra ik het stadje inloop, vraag ik dan ook waar de bus naar Dunbar is en ik word verwezen naar een straat even verderop en daar loop ik heen. Voor de zekerheid vraag ik het nog een keer, maar dat klopt. Omdat ik te vroeg ben voor deze halte, besluit ik even door te lopen naar de volgende halte om niet al teveel af te koelen. Dat valt niet mee want ik moet bedenken aan welke kant van de weg ik dan moet blijven voor de juiste richting en ik heb ook geen idee waar de bus rijdt. Maar bij de volgende halte stoppen we dan maar en wachten tot de bus komt, dat zal over 9 minuten zijn. Ik durf het niet aan om naar het centrum te lopen waar de route eigenlijk stopt, want als ik nou die bus mis, moet ik 2 uur wachten of 35 pond voor een taxi neerleggen. Woef gaat er bij liggen en ik zet de klok, satelliet en navigatie uit. We hebben er toch maar weer 24 km opzitten samen. Ik voel me net een schip met al die apparatuur aan boord.

klik voor groot

Als de bus komt, weet ik al dat de fare maar 3,20 zal zijn. Dat is dus echt heel goedkoop en woef kost niks. Ze vindt er geen bal aan want ze heeft weinig grip op de grond en drukt zich helemaal tegen de grond. Ik hoop dat ze niet gaat kotsen en doe maar net alsof het allemaal heel leuk is. Ik vind het we grappig zo met de bus maar ik had het liever op de heenweg gehad denk ik.

Als ik zit, zie ik dat mijn benen onder de rode striemen en uitslag zitten van alle plantjes die erlangs gekomen zijn onderweg. Het jeukt niet dus het zal wel goed zijn.

klik voor groot

Na de busrit komen we veilig in Dunbar. In de bus heb ik mijn regenjack aangetrokken en dat was erg fijn om bij me te hebben want je koelt enorm snel af met een beetje wind van een open raampje. Maar met het jack was het prima te doen.

klik voor groot

Als we in Dunbar zijn, loop ik snel naar de auto en kleed me aan met iets warms. Dat had ik al meegenomen en dat voelt een stuk lekkerder. Wat een avontuur. Ik lach en ik ben blij. Het ging prima uiteindelijk. Ik ben beretrots op mijn dappere woef die zo blij en vol vertrouwen met me meeloopt. Dat hebben we toch maar weer mooi gedaan. Op naar ons volgende avontuur

video:

Gegevens:

* 24,2 km
* 19 graden

rondje in google earth openen

juni 156 km – 2014 totaal 1.337 km

rapa nui – 37 km
hoka bondi b – 434 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 518 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km

Het was redelijk goed weer vandaag met niet teveel wind en een matig zonnetje. Daarom besloot ik maar op pad te gaan naar de route die ik gevonden had over de Lammermuir Hills. Vorige week wilde ik die route al lopen met S. maar toen liepen we verkeerd en namen uiteindelijk een kortere route. Nou… laat ik vast verklappen dat dat toen helemaal niet verkeerd was. Ik wist al dat de weg enorm zou oplopen naar 400 meter en dan niet lekker sloom over enkele kilometers, maar binnen 1600 meter van 150 naar een kleine 400 meter. Nou.. mijn hartslag loopt dan al aardig op als je dat moet wandelen en al helemaal met een zonnetje erbij en over een rottig pad. Maar het begin van de route was erg mooi!

klik voor groot

Woef en ik klauterden rustig voorwaarts en vooral de blik achterom was erg fraai met het mooie uitzicht over Dunbar en de zee.

klik voor groot

Langzaam kropen we voort….In de verte zie ik de windfarm al opdoemen. Dat zal wel gek zijn om daar doorheen te lopen!

klik voor groot

Het ziet er niet vriendelijk uit die enorme dingen die nog geluid maken ook. Niks stilte, maar toch een vreemd geluid dat constant aanwezig is. Als het goed is, zullen er paaltjes staan met een rode stip. Dat blijkt op 1 plaats maar zo te zijn en ik mis herhaaldelijk het ‘pad’. Gelukkig heb ik GPS en een kaart maar toch…. Als ik rechtsaf moet, blijkt het bordje op half zeven te hangen….

klik voor groot

Ik zie echter op de kaart prima waar ik heen zou moeten, alleen is er nergens een pad te vinden. Maar dan ook echt NIKS. Kniehoog gras, stroompjes en hoge pollen om je enkels op te verzwikken. Niks pad. Waar is dat verdomde pad. Het gaat nog regenen ook. Ik baal als een stekker, ben pas 6 km op pad maar al heel lang onderweg en hoe verder ik door de rommel ploeter, hoe lastiger terugkeren is en wordt.

klik voor groot

Uiteindelijk kom ik dan toch op iets dat vaag op een pad lijkt. Ik kan er nauwelijks overheen rennen maar ik doe mijn best (in stukken). Uiteindelijk zie ik op de kaart dat we al snel op een ander soort pad uitkomen en…. dat klopt ook. Geen fraai dalend pad waar ik nou eens lekker overheen kan denderen helaas, maar een pad waar ze kennelijk recent enorme keien en keitjes op pletterden. Op de foto is het niet zo goed te zien, maar het is echt geen pad waar je nou eens goed overheen kunt rennen. Helaas is het nog aardig lang ook en dit pad zullen we moeten belopen totdat ik op de weg kom en eigenlijk alweer aan de terugweg zal beginnen.

Het voelt als een afzien, niet janken en doorgaan route.

klik voor groot

Mooi is het allemaal niet. Na de veelbelovende start was het windpark leuk voor even maar daarna zonder het pad niet meer.

Eindelijk vang ik een glimps van het Watchwater reservoir op in de verte. Daar loopt mijn route eigenlijk niet heen maar ik ben er dichtbij en als ik dan eindelijk op de weg uitgekomen ben, besluit ik toch maar even te gaan kijken daar.

klik voor groot

Nou dat loopt uit op een teleurstelling want er is niets aan. Misschien ligt het aan mij maar ik ben teleurgesteld. Niks moois aan. Gewoon een watertje.

We keren weer om en gaan weer over de weg terug naar boven en verder weer richting de start. Er komt geen einde aan en als wrange grap staat er ergens een bordje dat er geen brug is, maar dat de weg naar de boerderij waar ik heen moet 700 meter noordwaarts is. Dat geeft op zich niks, maar als je de boerderij zo dichtbij ziet liggen en je berekent dat je anderhalve kilometer voor jan doedel loopt daar, dan ehm.. nou ja laat maar.

Gelukkig is daar een stromend watertje waar woeffie even lekker kan afkoelen en kan drinken. Het ziet er allemaal op de foto’s enorm grauw uit maar het was nog best warm.

klik voor groot

Als ik bij de boerderij kom, denderen net alle schapen van de heuvel af mijn richting op. Ik vermoed een werkende border collie dus ik wacht even. Uiteindelijk komt de boer er ook aangescheurd op zijn wagentje. We praten even over de schapen, de honden en de route. Voor het eerst een menselijk wezen in dit verrekte oord.

klik voor groot

Het laatste stuk loopt weer heuveltje op en het loopt allemaal niet meer zo soepeltjes eigenlijk. Ik vind er ook geen bal aan dus dat werkt ook niet mee. Grijs en somber en nergens kleur of uitzicht.

Helemaal aan het einde van de route eindelijk wel uitzicht op dunbar en de zee. Het is niet helder maar het is wel net een beetje ‘ah gevoel’.

In de verte zie ik de boerderij liggen waar ik de vorige keer met S verkeerd ben afgeslagen dus ik weet dat ik er nu bijna ben. Mijn schoenen zijn nat omdat ik overal wegzakte in de modder en de watertjes. Zucht.

klik voor groot

Na de boerderij nog een klein stukje en dan over de weg (jippie weer een klimmetje) naar de auto.

Dit was niet mijn favoriete rondje, dat is wel duidelijk. Ik word ook een beetje gestoord van die heuvels hier eerlijk gezegd.

video:

Gegevens:

* 22,5 km
* 15 graden

rondje in google earth openen

juni 132 km – 2014 totaal 1.313 km

rapa nui – 37 km
hoka bondi b – 410 km
hoka stinson tarmac – 460 km
hoka stinson trail – 518 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 256 km