Gisteren heb ik een fijn rondje gedaan over een beetje besneeuwd landschap met een waterig zonnetje erbij en ging alles prima. Vandaag is een heel andere dag. Het is niet alleen somber, grijs en nat, maar ik stond op met mega dikke oogleden en rode ringen als een wasbeer. En dat terwijl het allemaal net weer helemaal goed was na een reactie op iets. Wat? Geen idee. Peper? Soja? Echt super balen dat ik dus geen idee heb want dan kan ik tenminste iets laten staan. Nou nog even zo door gaan en ik ga echt terug op de modifast voor een tijdje want ik kan hier slecht tegen. We hebben gisteren sushi gegeten en daarbij nam ik (inderdaad) wat soja saus op de sashimi. Is het dat? Vorige keer kreeg ik het na uit eten gaan maar niet zo mega als nu. Ik heb inmiddels al 20 mg prednison achter de kiezen en een tavegyl die ik gelukkig via de huisarts vorige week al kreeg omdat mijn stripje op was na de vorige episode. Enfin, naar buiten lijkt me wel fijn dus ga ik maar op pad voor een rondje ook al zie ik er idioot uit en voelt het vooral helemaal klote. Ik ben benieuwd of ik mijn benen in beweging krijg na de Tavegyl maar we zullen zien. Geen haast, want Stefan is verkeersregelaar bij de Nieuwjaarsloop aan het begin van de straat. Ik had notabene bedacht dat ik misschien wel mee wilde doen met de 5 km om zo een wegrondje te hebben. Nou niet dus.

Woef is er gewoon al klaar voor en we starten door het bos waar mooi ijshaar te zien is door de kou en vochtige lucht. Ik heb gelukkig toch mijn Mafate aangetrokken want het is her en der gewoon nog glad en ijzig. Dat is dus een goede beslissing zo blijkt. Ik loop mijn gewone rondje. Woef is even stout als ze – eindelijk – weer even kan spelen met een andere hond na de loopsheid. Ze komt niet mee en ik moet wachten. Nou ja het is geen wedstrijd zullen we maar zeggen. We hobbelen daarna rustige verder. Ik zie verder niets, wel een paar nieuwe sporen van edelherten maar geen wolf, gewoon niks. Ik weet nu dat ik met een kleine 6 km bij de afslag naar het bos sta en dat klopt. Maar vandaag wil ik weliswaar een langere ronde doen (ook al gaat het zeer matig) maar ik wilde een lusje doen aan het einde en zo doen we het ook. Als ik weet terug ben bij het losloopgebied loop ik door en neem de eerste grote afslag het bos weer in. Ik weet inmiddels waar ik weer rechtsaf kan (na de 2 heuveltjes) en kijkend op de kaart zie ik later dat dat ook het laatste pad is voor het einde. Wil ik langer, dan moet ik dus door tot het einde. Weer wat geleerd. Ik hobbel nu terug naar het pad parallel aan de weg en sla ergens tegen het einde weer rechtsaf voor een klein extra lusje. Op deze manier kom ik bij het middelste parallel pad weer uit bij het losloopgebied. Allemaal niet interessant, maar voor mij nu wel leuk om te ontdekken want dit is een prima weg voor verlenging, gewoon lekker rechtdoor en breed zonder slalommen om maar wat extra meters te krijgen. Ik laat Fleur weer lekker los bij het losloopgebied, hobbel nog even verder en klok af. Na 10,5 km staan we weer bij de auto. Vannacht zouden we sneeuw moeten krijgen, dus misschien is het morgen wel zo prachtig dat ik nog een rondje ga doen en dan dinsdag weer. We zullen zien hoe het loopt. In ieder geval zit deze weer in de knip.

klik voor groot

gegevens:

* 10,5 km
* 0 graden

januari 29 km – 2025 totaal 29 km