Dit heeft nog niet eerder bij een rondje gestaan denk ik.. Een rondje golfcourse! Dat was helemaal niet de bedoeling, ik wilde lekker even zonder kaart en zonder nadenken Bamburgh naar Seahouses lopen over het strand. Maar ik was even vergeten dat het hoog water was (daarom kon ik immers ook vorige week naar Holy Island, omdat het toen laag water was) en bovendien stormde het zo verschrikkelijk dat ik het na 400 meter over het strand wel gezien had en terugkeerde. Het zand was heel zacht, de wind sloeg in mijn gezicht en door de storm haalde ik nauwelijks 8 min/km. Niet zo nuttig dus en dus maar terug. Het was leuk. Niks hoeft, niks moet, alleen maar lopen en kijken waar je uitkomt. Dat kan natuurlijk alleen met goede kaart bij de hand maar die had ik!

klik voor groot

Ik zou dan wel even een rondje maken bij de golfbaan waar ik al eerder liep. Maar al rommelend ontdekte ik steeds meer paden en op een gegeven moment stond ik hoog te kijken op het kasteel en op het dorp. Mooi! Ik was heel verrast want er waren nog best paden waar je overheen kon en soms liep ik dan maar gewoon over de baan. Geen idee of dat mag, ik denk het niet maar ik liep aan de zijkant dus dat moest wel kunnen (hoop ik).

klik voor groot

Op een gegeven moment kwam ik grappig genoeg op een echt wandelpad dat deel uitmaakt van een langere route. Ik wilde dat dan proberen maar dat liep toch dood (nu in de winter wordt er geen gebruik van gemaakt blijkbaar) en dus moesten we weer terug. Kijkend op de kaart zag ik dat er een ander lange afstand wandelpad dichtbij zou zijn dus daar hobbelde ik dan maar naartoe. ik vond het wel een grap en het liep helemaal niet slecht. Beetje nat maar prima te doen. Ik kwam uit op een punt waar ik niet verwacht had uit te komen, vlak bij de weg. Zo leer je nog eens wat en ik zag aan het lijntje op de kaart dat ik best een aardig rondje liep op deze manier. Nu weer terug naar het echte wandelpad dan maar en dan zou ik vanzelf uitkomen op het laatste stukje van de ultra waar ik al eerder liep. In de verte zag ik een groep van 3 mannen met rugzakken wandelen over het lange afstand pad. Stoer en dik aangekleed met grote rugzakken en zware schoenen. Ik was benieuwd of en waar ik die zou inhalen op het pad.

Grappig genoeg gebeurde dat sneller dan ik dacht. Toen ik de laatste wandelaar achterop kwam, keek hij verrast om toen ik aan kwam. Ze deden erg hun best om uit de modder te blijven en toen had ik lol. Lichtvoetig rende ik hem voorbij (nou ja..) en hij was zo verrast dat hij meteen (zoals mannen dan doen) naar zijn maten ging roepen. Hahaha ze vonden zichzelf natuurlijk enorme bikkels, vechtend tegen de wind in met hun bepakking over het rottige pad. En daar kwam ik. Met mijn hondje gemakkelijk voorbij rennend, dwars door de modder en de plassen. ha! Ze moesten eens weten. Ik heb dat pad net geoefend natuurlijk. Maar het commentaar en de uitroepen vond ik natuurlijk onwijs grappig. Zo ben ik dan ook wel weer. Maar nu moest ik natuurlijk ook even braaf het laatste stuk netjes doorhobbelen zonder te zeuren over de modder of de plassen enzo waren we dus alweer heel snel bij het begin van de golfbaan. Zie je… hardlopen gaat toch sneller dan wandelen!

Ng even een kiekje van woef met de zee op de achtergrond en snel weer door voor het laatste stukje langs de zee. Waf ziet er niet uit maar die maak ik straks wel schoon in de zee, het water staat toch lekker dichtbij door het getijde.

klik voor groot

Toch nog een 9 km rondje gedaan en dat valt niet eens tegen want dat zou een heen en weertje ook ongeveer zijn geweest. Ik vond het wel een grap: weer een nieuw stukje ontdekt en dit is dus altijd te lopen als het water zo is of als de wind zo staat. Want natuurlijk heb je op dit stuk ook tegenwind, maar op het strand is het echt alleen heen en weer en dat is toch minder lekker met die storm. Weer een leuk moment om te ankeren zo op de terugweg met die wandelaars. Ik hoop dat ik net zo fris ben straks aan het einde van de trail ultra!

Op naar de volgende ronde dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 9 km
* temp 4 graden

januari 217 km – 2014 totaal 217 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 80 km
hoka stinson trail – 149 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Vandaag wilde ik de laatste lus van het parcours doen. Bamburgh castle waar de finish is, even teruglopen richting Monkshouse en daar de duinen in en de weg over steken. Normaal zou ik dus vanaf het Zuiden komen, Monkshouse oversteken en dan linksaf de duinen in. Ik was benieuwd of er een pad zou zijn. Eerst maar eens kijken welke weg ze nemen bij het kasteel!

klik voor groot

Even goed kijken… hier is straks de finish neem ik aan!!

klik voor groot

Daarna weer de weg vinden naar het strand en dat is een hele kluif omdat de duinen zo ver zijn weggeslagen. Let op formaat hondje en je ziet meteen hoe hoog dat is

klik voor groot

Het strand ligt er prima bij dus we kunnen even lekker voort hobbelen. Ik denk dat ik ongeveer wel weet waar ik de duinen weer in moet voor de oversteek naar de weg. Onderweg zien we de met cement volgegoten zakken ineens die zijn vrijgevallen met de december storm. Dat is bijzonder, ik had het al in de krant gelezen maar nog niet eerder gezien. Leuk dat de natuur dan ineens deze dingen weer prijsgeeft. Zo lang als het duurt, want met een andere wind is alles straks weer verdwenen.

klik voor groot

Ik weet dus nu dat inderdaad de bunker bovenop de duinen de plek is waar we straks linksaf de duinen in moeten. Dat is op dit moment dus een aardige klim over zacht zand, maar het is wel te doen en het stukje door de duinen is maar kort. Daarna de weg oversteken en naar de boerderij lopen. Bij de boerderij rechtdoor over het eerste veld en dan linksaf het andere veld in.

klik voor groot

Maar helaas loopt het anders. Het eerste hek kan gewoon open maar het laatste hek dus niet. Ik kan er zelf makkelijk overheen klimmen maar dit is net te hoog om de hond overheen te tillen, ook omdat je ver in de modder zakt als je daar staat. Dit gaat dus niet lukken en ik heb een beetje de pest in. Ik kijk op de kaart en zie dat ik wel terug kan, en bij Red Barns dan weer het veld in zodat ik van rechts kom en door kan lopen achter het hek. Maar op dat moment heb ik daar helemaal geen zin meer in en ik besluit terug te gaan naar het strand.

klik voor groot

Het weer knapt een beetje op en ik doe lekker mijn handschoenen uit. Ik nam de dikke handschoenen mee en dat is dus met dit zonnetje ineens een beetje warm. Lekker lopen en ik twijfel wat ik zal doen. Vandaag dan maar heel kort en morgen opnieuw vanaf de andere kant proberen? Maar ik loop lekker en het weer is niet slecht. Ik raadpleeg nogmaals de kaart om te zien wat ik dan wel kan doen van de ultra route en ik besluit dan maar het laatste stuk bij de golfbaan en Budle te gaan bekijken. Ik liep daar vorige week al even maar niet precies het stuk wat we moeten doen straks.

klik voor groot

Ik loop over de golfbaan en neem een andere weg zodat ik straks het stuk kan doen wat we lopen op de ultra en vanaf de juiste richting. Ik ben benieuwd waar ik nu uit zal komen maar het blijkt gewoon hetzelfde punt bij dat caravan park waar ik al eerder was. Kijkend op de kaart zie ik dat ik nu rechtdoor moet (nou ja, daar kom ik straks dus vandaan) over een veld. et ziet er ongezellig uit, maar ik zie dat de route daar naar beneden zal lopen. Dat is ook leuk.

klik voor groot

Ik besluit het stuk even door te lopen tot Budle, waar ik dan de weg weer op zou moeten. dat doe ik dan wel een andere keer en bovendien ken ik dat stuk al van eerdere lopen. Maar ineens zie ik een grote groep koeien. Met een klein kalfje en een stier.

klik voor groot

Ook al ben ik ver weg, ze kijken nu al geinteresseerd naar me en komen al een beetje aanlopen. Nope, geen zin in vandaag, dus ik kijk nog even naar het weiland en bedenk dat ik die route nu wel gezien heb dan naar Budle en keer om. Dat omlaag lopen over een schuine kant loopt niet eens makkelijk maar ik oefen even en weet nu ook hoe dat moet. Ik vervolg de weg zoals ik straks ook zal lopen en kom nog door lekkere modder. Maar als ik weer bij de golfbaan ben, anker ik het gevoel en kijk op de klok hoe ver het nu nog is eigenlijk. Deze informatie kan ik straks mooi gebruiken als ik hier helemaal aan het einde van de ultra aan het lopen ben. Nu een prettig gevoel ankeren en straks weer ophalen.

Daarna ben ik weer op het strand. De ultra zal verder over een stukje weg naar Bamburgh Castle lopen en daarna weer door de duinen zoals ik aan het begin van de route al deed. Nu wil ik wel even de hond wat schoner krijgen in het water!

klik voor groot

Op het strand nog een zielige vogel die iets aan zijn vleugel lijkt te hebben. Die is dus ten dode opgeschreven. Woef blijft netjes op commando op afstand. We spelen nog even en daarna is het tijd voor afdrogen en warm worden. Deze route zit er weer op. De geplande route was ongeveer 12 km, ik liep dus nu ook zoiets maar kwam totaal niet op het pad dat ik moest hebben. Irritant.

Op naar het volgende avontuur dan maar weer.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 13 km
* temp 4 graden

januari 208 km – 2014 totaal 208 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 80 km
hoka stinson trail – 140 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Ik had vorige week al met potlood aangegeven dat ik dinsdag of donderdag eventueel Holy Island zou kunnen doen. Dan zou het getijde lang genoeg laag zijn om de oversteek te kunnen maken. Oversteek? Ja een echte oversteek over de causeway. Die weg loopt simpelweg onder water waardoor het eiland van het vasteland wordt afgesloten. Nog steeds zijn mensen stom genoeg om niet op de tabel te kijken van te voren en die komen dus in de problemen en moeten gered worden. Hier ligt standaard een uitdraai op tafel omdat ik dan ook meteen weet of het hoog of laag water is bij Seahouses, Bamburgh of Beadnell. Maar voor een bezoekje aan Holy Island moet je het dus wel echt zeker weten. Maar tot 17.25 was er safe crossing dus tijd genoeg want dan zou het ook al lang donker zijn. Vanmorgen leek het weer echter roet in het eten te gooien. Een beetje fraai weer is gewoon leuker dan somber grijs weer, maar naarmate de ochtend vorderde, leek het toch op te knappen en besloot ik het er maar op te wagen. Er zou me immers niks kunnen gebeuren behalve thuiskomen met grijze en sombere foto’s. De route zou niet minder spannend en leuk zijn. Zo gezegd zo gedaan en ik gokte dat ik rond 13 uur wel zou kunnen beginnen met de run. Eerst natuurlijk even een foto van het begin van de causeway. Blijft grappig. Vorig jaar was ik hier net toen de weg open ging.

klik voor groot

Daarna parkeren in het dorpje en woef klaarmaken voor ons avontuur. Het is maar goed dat ik mijn nieuwe handschoenen bij me heb want het waait flink en hoewel het weer inderdaad aan het opknappen is, is het met de wind aardig frisjes. Eerst even snel een kiekje van het kasteel in de verte. Dat is ons eerste doel.

klik voor groot

Blijft altijd weer leuk om eventjes te kijken maar we moeten wel verder, anders komen we nergens natuurlijk. Het volgende doel zal een witte pyramide zijn. Die is nog niet te zien, maar dat weet ik van vorige keren. Deze keer heb ik geen route gemaakt, ik ga lekker lopen en kijk af en toe op de kaart waar ik ben en waar ik een moet. Het hangt namelijk enorm van de ondergrond af waar je wel en niet kunt lopen dus een route maken heeft geen zin. Bovendien zijn de paden vaak niet eens te zien en loop je maar een eind weg, een beetje op gevoel, luisterend naar de zee aan de rechterkant.

Maar de pyramide komt al snel steeds dichterbij

klik voor groot

Daar istie:

klik voor groot

In panorama:

klik voor groot

Daarna vervolgen we weer onze weg. De wind is zo hard dat je moet oppassen dat je niet van het pad waait tegen de duinen aan. Ik loop dus ‘zwaar’ als het ware om mijn evenwicht te bewaren. Het is wel een leuk gevoel eerlijk gezegd. het enige dat niet zo lekker voelt, zijn de scherpe duingrassen die in je benen prikken. Het gras is namelijk hoog en je loopt daar dus tegenaan omdat het pad zo smal is. Ik zal er wel heel idioot uitzien vanavond met al die rode plekken van de prikjes. Maar verder en verder lopen woef en ik en we genieten volop want het zonnetje is er inmiddels echt bij en alles ziet er vrolijk en helder uit. Dat loopt toch altijd een stuk fijner dan met regen!

klik voor groot

Ik houd het strand aan mijn rechterkant en probeer deze keer eens dichter naar de punt te komen in de buurt van de snook of verder. Daarvoor oop ik ook op een smal paadje langs een soort hekwerk. Op enkele plekken kan je daar doorheen naar de andere kant. Merkwaardig zo’n hek want ik snap het nut niet helemaal geloof ik en ik besluit maar aan deze kant van het hek te blijven, aan de zuidkant als het ware. Maar helaas loopt dat uiteindelijk toch dood, en wil ik dus verder naar de noordkant/strand kant en verder naar de snook dan zal ik dus even terug moeten en door het hek in de hoop dat ik dat ooit weer terug kan vinden dan. Er is werkelijk niets te vinden hier en ik herinner me van enkele keren geleden dat ik als een kip een rondje ben blijven lopen op een bepaald punt, want alles lijkt op elkaar. Dat gebeurt me nu niet omdat ik een kaart bij me heb waar overigens maar 1 pad op staat en niet aan deze kant.

klik voor groot

panorama:

klik voor groot

Met de kaart erbij kom ik uiteindelijk op het strand uit. Ik heb de wind tegen en het zand is vrij zacht. Maar ik wil toch een stukje verder, want ik heb het nu eindelijk gevonden dus vooruit maar!

klik voor groot

Het loopt eigenlijk wel heerlijk zo met het zonnetje en de wind. Maar wat ben ik blij dat ik handschoenen aan heb en daarmee op de kaart kan kijken. Eindelijk geen koude handen meer doordat de handschoenen steeds uit moeten. Heerlijk. Ook ben ik blij dat ik weer mijn loopbril op heb want met de wind tegen op het strand is dat erg prettig met contactlenzen.

Maar ik zie de kilometers wegtikken en kijkend op de kaart ter orientatie, zie ik dat ik op zich nog een stuk verder kan, maar dat ik dan geen idee meer heb hoe ver het terug is. Ik zie dat ik ergens in de buurt van de snook ben. Maar waar o waar is nu het pad vanaf het strand daarheen? Ik zie geen enkel pad en besluit dan maar ter hoogte van de snook (op de kaart) lukraak de duinen in te lopen. En daar kom ik inderdaad op een pad uit dat rechtstreeks naar de snook leidt. Grappig want dat vind je dus echt niet zonder de kaart en GPS erbij.

klik voor groot

Vanaf de snook loopt een pad naar de parkeerplaats en vanaf daar kan ik dus weer verder. Na de snook beslis ik dat ik toch door de duinen terug ga lopen en niet over de weg. Dat kan altijd nog wel als er echt geen pad mocht zijn. Het is even zoeken maar uiteindelijk komen we toch op een redelijk fatsoenlijk pad en ik ben blij. Hier kan ik wel even vaart maken. Af en toe kijk ik op de kaart, want orienteren is echt lastig zonder paden of iets. Je ziet eigenlijk alleen hoge grassen en soms wat heuveltjes met een pad eroverheen. Ergens is een klimmetje met een sort opstapje dat ik niet voor elkaar krijg. Ik moet lachen want woef kijkt belangstellend of ik misschien ook nog ga komen. Uiteindelijk lukt het me op mijn knietjes natuurlijk toch en we kunnen weer verder. Ik heb gelukkig het punt opgeslagen in de garmin waar ik zelf door het hek ben gekomen, want ik denk dat ik anders straks weer vastloop op het hek. Maar het lijkt erop dat ik vanaf de andere kant keurig ga uitkomen! En dat blijkt ook zo te zijn. Als ik een heuveltje over kom en kies voor ‘links’ op de gok, blijkt het hekje toevallig precies daarachter te liggen en zo kunnen we lekker doorhobbelen. Nu weet ik het verder wel ongeveer.

klik voor groot

Uiteindelijk kies ik voor rechtsaf richting de parkeerplaats. Grappig genoeg denk ik dat ik heel ergens anders uit ga komen, maar ik kom goed uit zonder het modder pad van de straight lonnen. Ik loop het allerlaatste stukje even over de weg door het dorp. Maar ik ben dik tevreden. Niet te gek lang, en niet enorm vies geworden en een mooie dag.

Zo komt er na ruim 13,5 km weer een einde aan dit avontuur. Het was leuk, het was lekker weer en ik heb zowaar een normaal rondje gelopen doordat ik een goede kaart bij me had. Net als ik waf heb ontdaan van de piri piri in haar vacht (wat deze keer heel erg meevalt want daar ben ik zo mee klaar) en ze lekker met haar warme jas in de auto zit en ik ben ingestapt…. hoor ik kokhals geluiden achterin….. Ik snel de auto weer uit maar ben te laat. Een enorme berg kots ligt in de achterbak. Woef kijkt ontdaan maar hongerig. Raar beest, zeker een grasje opgegeten. Ik geef haar een zakje voer om niet met totaal lege maag naar huis te hoeven schommelen en dat gaat erin als koek. Gerustgesteld stap ik weer in. Ruim op tijd rijden we weer over de causeway naar huis. Op naar ons volgende avontuur.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 13 km
* temp 4 graden

januari 178 km – 2014 totaal 178 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 62 km
hoka stinson trail – 127 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Vandaag na de lange 45 km run van afgelopen zondag weer een stukje van het parcours ontdekken. Niet helemaal nieuw, want ik liep hier al een paar keer, maar nu wil ik dan wel even zien hoe de route echt loopt en hoe het pad er op dit moment bij ligt. Ik herinner me namelijk een en al ellende na Low Newton maar misschien valt het mee.

Ik vertrek een beetje laat door omstandigheden maar ik ben al blij dat ik alsnog vertrek en heb wel zin in een rondje. Als ik naar buiten stap, ontdek ik dat het enorm is gaan waaien en dat het maar 5 graden is. Gauw even de Buff gepakt en de handschoentjes, want ik had al in de gaten dat ik aardig in de wind zou lopen. Bovendien waait het op de klif bij Low Newton altijd dus beter maar voorbereid met wat extra kleding.

Daarna gauw op pad. Ik besluit om met wind mee te eindigen, dat lijkt me nou super lekker dus ik parkeer bij Beadnell en zal dus eerst zuidwaarts lopen en vervolgens bij Low Newton weer omkeren. Ik liep al eerder het stuk Low Newton naar Craster en Craster naar Alnmouth dus het grootste stuk heb ik straks gezien.

Eerst even door dat afgrijselijke caravan park met die enge groene dingen. Beetje creepy want het is natuurlijk uitgestorven nu. Blij dat ik op de terugweg over het strand zal hobbelen, net zoals de route straks doet.

klik voor groot

Al snel komen we bij het bruggetje waar ook een huisje van de vogelwachters is. In de zommer zitten hier bijzondere en beschermde sternen. Daar zijn we wel eens geweest in juli. Nu is er niks maar je kunt het waer niet zomaar oversteken. Op de terugweg zal ik vanaf hier over het strand verder naar beadnell terug lopen. Nu eerst rechtdoor de duinen in over het pad. Ik ben benieuwd.

Hoewel het op sommige punten modderig is, valt het me reuze mee, want ik heb het wel eens erger meegemaakt. Dit stukje zal niet voor enorm veel vertraging zorgen want er is prima te lopen en het glijdt niet.

klik voor groot

Al snel komen we bij de parkeerplaats van High Newton. Wat gaat het snel! Ondanks de tegenwind hebben we blijkbaar lekker gehobbeld en alles voelt goed.

klik voor groot

Na High Newton weer een pad richting Low Newton. Er moeten aardig wat hekjes open gemaakt worden. Soms moet je over die dingen heen klimmen.

klik voor groot

We hobbelen rustig door naar Low Newton. Grappig, want je kunt de hoge antenne mast al van ver zien. Allemaal orientatiepunten onderweg straks. Als ik op de klif ben, waait het keihard maar het is wel mooi. Heel in de vrte, en onzichtbaar op de foto zie je de ruines van Dunstanburgh castle. Grappig, want daar kom ik dus straks vandaan. Jammer dat je dat niet meer hebt als uitzichtspunt en Bamburgh castle laat zich pas in de laatste mile eigenlijk zien dus dat is geen uitzichtspunt.

klik voor groot

Ik besluit vanaf Low Newton een andere weg terug te nemen. Ik heb het pad nu gezien, dus ik kies voor een stukje duinen. Eigenlijk snap ik niet waarom ze tijdens de ultra niet de duinen nemen want dat is veel mooier dan het stomme pad door het weiland. Bovendien loopt dit een stuk lekkerer. Inmiddels heb ik de wind in de rug en dat loopt heerlijk. Ik anker het fijne gevoel zodat ik het straks kan oproepen als ik ook hier loop. Misschien ben ik dan al vermoeid, dus ik anker het gevoel nu. Woef geniet zichtbaar terwijl haar lange haar in de wind door elkaar rommelt op haar rug. Ze moet echt nodig getrimd maar ik kon niet weten dat het zo mild zou blijven natuurlijk. Niks aan te doen. Ook haar oren flapperen in de wind.

klik voor groot

Als ik bij het bruggetje kom, ga ik rechtsaf het strand op, zoals de ultra straks ook zal doen. Dat is een rare route, maar goed ik doe het braaf. Even door heel zacht zand dan maar. Na korte tijd is het lekker hard en kunnen we weer doorlopen. Helaas wordt woef ineens aangevallen door een enge dikkerd. Ik ben boos en schreeuw heel hard dat hij op moet rotten. De hond schrikt zich kapot van mij. Ja hoor eens, ik ben toch echt de alpha hier. De hond is een vervelende dikkerd die blijkbaar niet is opgevoed als hij zo van me schrikt. Woef kijkt blij op en we gaan weer op weg voor het laatste stukje. Heerlijk met de wind mee en het laatste zonnetje van de dag schuin op mijn gezicht. Genieten dus! Ik heb nergens last van dus dat is een goed gevoel.

Helaas ben ik te laat om de oranje zon bij het haventje nog te kunnen vastleggen. Jammer maar niks aan te doen. Ik ga terug naar de auto, droog woef af en tevreden gaan we weer huiswaarts. Op naar ons volgende avontuur.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 11 km
* RWR 1/30 (soms overgeslagen behalve aan begin)

januari 165 km – 2014 totaal 165 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 62 km
hoka stinson trail – 114 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Vandaag was ik niet alleen een beetje laat met vertrekken, ik was ook van plan om slechts een piepklein rondje te doen om los te lopen. Dit met het oog op de lange training van zondag. Vanwege de wind besloot ik vanaf Bamburgh te vertrekken om richting Monkshouse te lopen maar uiteindelijk ben ik toch de andere kant op gegaan vanaf het kasteel. De golven waren erg hoog en het was mooi om te kijken naar de boarders op het water die de golven te lijf gingen. Maar woef en ik moesten nog even op pad voor een rondje.

klik voor groot

Eerst even over de golfbaan, kasteel achter me, langs het kleine witte vuurtorentje en over het pad. Ik kan dan dus nog de grote blauwe paaltjes missen die de route over de golfbaan aangeven maar omdat er anderen wandelden met een hondje, zag ik dat ik dus niet over de green moest maar ergens rechts af. Ik leer het blijkbaar nooit.

Rustig hobbelen, ik had het idee dat ik de 2×2000 training over het zachte zand nog steeds een beetje ‘voelde’. In ieder geval liep het niet soepel en ik heb geen idee waarom.

Verder over de golfbaan en ineens zat ik op het coastal pad volgens mij. Zou dat het laatste stuk van de terugweg van de ultra dan zijn? Ik kan het op de kaart van de run niet goed zien, maar ik vermoed van wel. Op de terugweg dan eens kijken hoe dat loopt. Eerst even verder lopen, en ik besluit niet de weg terug te volgen van de ultra maar door te lopen langs het vreselijke caravan park. Ik snap dus niets van die lelijke groene dingen in de duinen. Maar goed, het zal wel leuk zijn. Ik kom ook langs vakantiehuisjes die ik wel eens op internet gezien heb maar nooit in het echt. Verschrikkelijk, hoe kan je je vergissen in een plaatje! Blij dat ik daar niet zit.

Daarna komen we ineens aan het strand. Altijd leuk voor waf en ik gooi wat stokjes voor haar. Ik kan over dit zachte en schuine zand toch niet lopen dus ik vind het wel best zo. We rommelen wat over het strand en daarna sla ik weer af richting de duinen voor de terugweg.

klik voor groot

Het pad terug loopt prima en al snel zijn we weer op de weg. Ik herken niks van dit pad van de beschrijvingen van lopers van een eerdere ultra en ik snap dus niet hoe het pad dan richting de finish zal lopen Kennelijk ergens door de duinen maar dat zie ik dan wel. Die duinen daar rond het kasteel ken ik wel. Ik anker het niet vermoeide gevoel op dit punt vast en stel me voor dat ik ook zo finish straks na 55 km.

Op naar de lange run van zondag dan maar.

Gegevens:

* afstand: 5 km

januari 108 km – 2014 totaal 108 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 17 km
hoka stinson trail – 103 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Hoe moeilijk kan het zijn. Gewoon even als tussendoor training 2x 2000 mtr op redelijk traag tempo doen. In het boek dat ik bij mijn schema van Jeff gebruik, stond dit als tussendoor training en dat leek me wel leuk en makkelijk. Het tempo hoefde maar 6.30 min/km te zijn. Kind kan de was doen.

Vol goede moed gestart maar even vergeten dat er weinig strand was en dat ik zeker niet normaal langs de rotsen zou kunnen. Eigenlijk had ik ook geen zin in natte voeten bij Monkshouse dus het was al snel duidelijk dat ik heen en weer zou moeten lopen. Kilometer heen en kilometer terug. Tussendoor ook een kilometer nog rustiger.

Na de warming up en de eerste kilometer zag ik al dat het water snel hoger werd. Het strand werd dus steeds zachter en de wind trok ook aan. Niet zo zeuren, gewoon beginnen. Zwaar! Ja jammer dan, doorlopen en voordat ik het wist mocht ik gelukkig weer omkeren en had ik de wind in de rug. Ik klokte de eerste lap af op 6.01 min/km Hum. Da’s een beetje te snel en ik was kapot. Normaal is dat geen enkel probleem deze snelheid maar met dat zand en de wind dus wel. Rustige kilometer tussendoor en weer op pad voor de volgende 2000 meter. Wat was dat afzien zeg. Zou ik al na een kilometer stoppen? Nee tuurlijk niet, bovendien zit je nog ruim sneller dan de 6.30 min/km dus huppekee. Ik klok uiteindelijk af op 6.11 min/km en ben weer bekaf. De laatste rustige kilometer gaat wel erg rustig en na 8 km ben ik er wel klaar mee.

Hoe moeilijk kan het zijn. Nou heel moeilijk en dit was een van de zwaarste trainingen door dat klote zand en die wind. Bovendien was het nog heel vochtig ook.

Overmorgen dan maar een kort en rustig rondje en zondag volle bak voor de afstand. Maar het is en blijft duidelijk: een wegrondje is niet hetzelfde als een trail (op zand of modder).

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 8 km
* temp 9
* lap 1: 6.01 min/km – lap 2: 6.11 min/km

januari 103 km – 2014 totaal 103 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 17 km
hoka stinson trail – 98 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Vorige week liep ik al het stukje Low Newton naar Craster als onderdeel van de ultra, vandaag koos ik voor Craster naar Alnmouth. Athans, zo ver ik zou komen, want ik had geen vooropgesteld plan. Het was prachtig weer, dus ik had wel zin in een rondje.

Parkeren in Craster en op de kaart kijken welk pad ik precies moet hebben. Terwijl ik dat doe, gaat woef zitten voor een grote boodschap. Netjes als ik ben, diep ik uit mijn zak een poepzakje op. Maar waar laat ik dat nu op dit punt. Ik vraag aan een dame die me tegemoet komt of er ergens bakken staan, waarop ze spontaan aanbiedt het zakje voor me mee te nemen en verderop voor me weg te gooien. kijk! Dat is nog eens aardig. Ik loop wel vaker met een zakje poep in mijn rugzak, maar dit is beter.

Woef blij en ik blij en zo vervolgen we onze weg, op weg richting het pad waar de ultra ook overheen zal lopen. Ik denk dat ik me herinnerde waar ik vorig jaar een keer gelopen heb. Een naar smal paadje tussen de zee en een rij huizen. Modderig en spekglad. Zou het…. En ja, het was zo, dat was het pad waar de run ook overheen gaat. Interesting. Ik weet dus nu zeker dat ik een modder fobie heb. Niet voor gewone modder, lekkere dikke modder waar je in wegzakt maar wel in dit drijfzand. Dood eng. Zelf als je erop staat, glij je gewoon weg. Ik weet niet wat ik daarmee moet eerlijk gezegd.

klik voor groot

Maar goed aan alles komt een eind en ik heb geen idee hoe lang ik erover deed, maar uiteindelijk liep ik weer op een soort graspad. Ook daar wel modderig, maar geen probleem, daar kan je gewoon doorheen en overheen. Misschien nog wel beter dan wandelend. Ik geniet van het mooie weer en de zee. Ik loop zuidwaarts en achter me ligt Dunstanburgh castle. Dat is prachtig en op de ultra heb je dit beeld dus constant voor je totdat je ervoor staat ineens! Dat is dus echt leuk. Voordeel van noordwaarts lopen is ook de zon in de rug, waardoor je met mooi weer tenminste ook nog wat ziet. Het was nu zo zonning, dat het soms lastig was om te zien waar je moest stappen met het oog op de stenen en de modder. Maar ik moest ook nog terug, dus dan zou ik de ‘goede’ richting op lopen.

Zo rommelen woef en ik verder. Dit deel liep ik al eens eerder toen ik Craster/Howick deed. Ik kwam toen terug over dit pad en ik weet dat er ergens een fijn pad met grindjes nog komt waar je prima overheen kunt lopen. Daar kijk ik dus naar uit! Maar voor het zo ver is, kom ik eerst nog op een ander stukje waar niet overheen te lopen is. Ik scheld hardop en besluit dat als het allemaal zo is, dat ik de ultra niet zal lopen. Dit heeft niks met lopen te maken, niet eens met wandelen. Dit is glibberen en glijden en daar heb ik dus echt geen zin in. Ik denk dat het tempo ineens naar 20 minuten oer kilometer is gezakt.

Maar aan alles komt een einde en ineens staan we weer op het kleine ‘strandje’ met het mooie doorkijkje. Ik was even snel de modder van mijn schoenen, want ik heb niet eens meer profiel doordat er een dikke laag rond mijn schoenen zit. Woef mag nog niet in het water, want anders moet ze met natte voetzooltjes nog het hele stuk en dat lijkt me niet handig.

klik voor groot

Vanaf het strandje lopen we over een bruggetje en daarna komen we op een veld met veel schapen. Lekker lopen hier geen problemen gelukkig dus het modder leed is gauw vergeten. Na de schapen komen we dan in Boulmer aan. Even over een verhard stukje door het dorpje en daarna het strand op. Het strand hier is helemaal niet voor me en het loopt prima. Het srand is vlak en dat loopt lekkerder dan bij Low Newton, waar het strand heel schuin afloopt. Dit is prima, en ik geniet van het zonnetje en van een blije waf. Er zijn ook veel vogels op het strand die genieten van het zonnetje.

klik voor groot

Ik kijk alleen wel naar het getijde en denk na wat ik zag op de tabel die ik van te voren raadpleegde. Ik kon deze week niet naar Holy Island vanwege het getijde, dus het zou wel eens kunnen dat het hoog water is en dat het nog hoger wordt. Rekening mee houden dus! Grappig genoeg is op 1 maart het om 12 uur al hoog water, wat betekent dat er op het laatste stuk maar een piepklein stukje strand over is en dat Monkshouse gewoon onder water staat. Dat laatste is niet zo erg, maar zo hoog water op het laatste stuk is wel vreemd, want om 12 uur is er echt nog niemand bij dat deel. De snelste deed er vorig jaar meer dan 5 uur over. Maar goed, ik zal eens een vergelijkbare dag gaan proberen, waarbij het hoog water is om 12 uur en dan kijken hoe het strand erbij ligt. Misschien mag je ook de duinen pakken, dat weet ik niet. Maar nu wilde ik eerst verder richting de golfbaan van Alnmouth.

Op een gegeven moment kom ik bij een bocht waar het water al erg hoog is en vraag aan iemand of ze weet of het water nog aan het stijgen is. De vrouw kijkt dom en snapt niet wat ik bedoel, maar zij loopt nooit verder dan dit. Ah OK. Ik pak de ordinance survey kaart erbij en kijk naar de lijn van hoog water. Tot de kustlijn en kijkend naar wat ik voor me zie, weet ik dus dat ik niet door moet lopen. Ik keer terug en klim de duinen in. Als ik op de kaart kijk, zie ik dat de ultra ook helemaal niet over het strand lijkt te lopen daar dus ik ga op zoek naar het pad en zo lopen we een stukje verder. Maar uiteindelijk kom ik toch weer uit bij het deel dat wel over het strand lijkt te lopen. Het pad door de duinen is namelijk afgesloten vanwege erosie. Ik zit dus vast en kan op dit moment niet verder. Ik neem dus aan dat de ultra vanaf Alnmouth over het strand loopt, en dat is op dat moment in de ochtend ook geen enkel probleem. Het strand loopt goed, dus dat is prima. Ik ga dat nog wel een keer lopen dan en na 10 kilometer besluit ik dan maar om te keren en neem het pad terug door de duinen dat op de kaart aangegeven staat.

klik voor groot

Dat loopt prima en eindelijk kunnen we een beetje opschieten. Door de duinen, over een veld, door Boulmer, over het veld met de schaapjes. En dan loop ik over een pad waar een enorme groep koeien staat. Ze staan daar en blijven staan. Op de heenweg waren ze verspreid en hadden ze geen interesse in ons. Nu wel. En niet vriendelijk volgens mij. Ik kijk goed en zie grote kalfjes erbij staan. Ik weet dus dat ik in geen geval tussen een moeder en een kalfje moet komen en kijk hoe ik het beste om de groep heen kan lopen. Ik maak wat geluid, en roep hoesj hoesj maar deze koeien spreken geen hoesj. Ik besluit de linkerkant te nemen omdat het allemaal heel zacht is en je daar dus inderdaad tot je enkels wegzakt. Maar gelukkig geen drijfzand, alleen blubber. Maar zodra ik naar links afbuig, zet de hele groep zich in beweging en komt op ons af. Niet stappend maar rennend. Ik schrik me kapot en hoor alleen maar snuiven en zie grote ogen en grote neusgaten. Wat is dit nou? Ik ben al zo vaak koeien tegen gekomen en heb nog nooit problemen gehad. Zouden ze mijn kalfje interessant vinden of zijn ze boos? Ik schreeuw dat ze vooral op moeten rotten. Al spreken ze dan geen hoesj…. ik kan heel hard schreeuwen. Zal niet herhalen wat ik allemaal riep. Omdat woef schrikt van de rennende beesten begint ze keihard te blaffen en dat helpt. De koeien kudde komt tot stilstand. En ik ren hard door. Weg bij die koetjes. Ik hoop dat ze er niet staan bij de ultra, want dan heb ik geen blaffende woef bij me. Brrrrrr.

klik voor groot

We vervolgen onze weg maar weer in alle rust daarna. Ik kom weer bij het strandje en daar besluit ik het pad rechtdoor te nemen en niet het slingerpad van de heenweg. Dit loopt redelijk goed en als ik aan het einde kom, sla ik rechtsaf om weer op het juiste pad verder te gaan. Ik heb blijkbaar het nare gladde stuk op deze manier kunnen omzeilen. Best fijn! Maar de echte enge weg bij Craster moet nog komen en ik kijk vast op de kaart of ik dat ook kan vermijden. Dat lijkt te kunnen en eerst lopen we nog even door. Het lopen gaat heel makkelijk nu en de kilometers schieten ook al lekker op. Ik schat dat ik op een kleine 20 km uit zal komen. Eitje maar de heenweg was verschrikkelijk.

Als ik vlak bij de huizenrij kom, zie ik dat er inderdaad een pad achter de huizen langs loopt in plaats van ervoor tussen de zee en de huizen. Net zo lang dus, zelfde vorm. Ook raar! Ik besluit dat pad te nemen en dat loopt aardig goed. Daarna dus even naar rechts en je zou weer op hetzelfde pad uitkomen maar dan zonder dat enge paadje. Mmmm dat biedt perspectief, want ik wil niet vals spelen maar ik ga echt niet mijn benen breken en ik besluit nu alvast om dat pad te nemen in plaats van dat enge pad.

Ik klik de garmin uit en wandel nog even naar het haventje om mijn schoenen te wassen en woef te wassen want die is ineens veranderd in een zwart monster. Ze vindt het wel leuk geloof ik en als ze schoon is, gaan we naar de auto.

Daar word ik aangesproken door een man die vraagt of ik lekker gelopen heb. We raken aan de praat en we komen te praten over het enge pad. “too dangerous’ noemt hij het pad en hij vertelt dat hij in de parish council zal en al twee jaar probeert iets aan het pad te laten doen omdat het te gevaarlijk is voor wandelaars. Ah, het ligt dus niet aan mij! Dan komen we te praten over de run en hij is verrast. De organisatie neemt dus geen contact op met dorpen waar de run doorheen loopt. Vorig jaar was de start van de halve marathon in Craster en ineens stond dus het dorp vol met auto’s. Ik vind dat dus heel vreemd, want je zou verwachten dat met onderling overleg het voor iedereen leuk kan zijn. De restaurantjes en café’s kunnen erop inspelen en misschien kan de council iets doen aan veiligheid.

Ik ga de organisatie maar een maitje sturen over het pad. Misschien kunnen ze gewoon de weg verleggen zoals ik nu gelopen heb. Misschien is het 10 meter langer of 50 meter langer, maar veel veiliger en bovendien kan je ook een beetje doorlopen. Zo niet, dan zal ik echt de vrijheid nemen om dat andere pad te nemen. Oeps…verdwaald. Aangezien het geen kortere route is, kan ik er echt niet mee zitten eerlijk gezegd. Ik domme buitenlander zijn.

Ik neem afscheid van de man, hij wenst me een goede race en na 20 km zit deze gekke run er ook weer op. Veel geleerd! Ik duim voor droog weer, misschien wil het pad dan nog een beetje opknappen. Afwachten maar.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 20 km
* temp 8

januari 95 km – 2014 totaal 95 km

rondje in google earth openen

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 17 km
hoka stinson trail – 90 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Gisteren had ik al met de route zitten klooien voor een route door de Cheviots. Ik wil nog bij Windy Gyle lopen. Dat schijnt een remote stuk te zijn van de Cheviots, dit deel rond Breamish Valley is wat lieflijker. Ik was hier vorig jaar voor de eerste keer en genoot toen enorm. Maar je hebt wel een beetje mooi weer nodig en het liefst ook helder weer.

De weg naar de start is al volop genieten!

Klik voor groot

Voor enorm goed hardlopen hoef je hier namelijk niet heen, het is vooral genieten en een beetje sneller ergens komen dan wanneer je wandelt. Ik koos voor vandaag dus de route die ik al eens gelopen had, alleen hoopte ik nu wat beter de weg te kunnen vinden. Maar ik kan vast verklappen dat dat niet het geval bleek te zijn. Deels door mijn eigen schuld, omdat ik graag naar het mooie punt wilde waar ik de vorige keer ook zo genoten heb. Voor vandaag stond de route in ieder geval in de garmin, in de telefoon en op de navigatie. Dat bleek uiteindelijk prima en nodig. Maar….. als je ergens wat hoger staat waar het gewoon onder 0 is, en het waait ook nog behoorlijk, dan wordt het dus ijskoud. Ondanks het mooie weer van vandaag! Ik besluit iets verder weg te parkeren dan de vorige keer, omdat ik misschien nog door wil lopen naar Linhope spout. Toen wist ik dus nog niet dat het zo koud was! Vol goede moed op pad dan maar!

klik voor groot

Al snel kwamen we de eerste koetjes tegen

klik voor groot

Ik zag deze keer op de gedetaileerde kaart dat ik ineens verkeerd liep en had het juiste pad weer snel gevonden. Een breed gras/modder pad met geweldig uitzicht achter me. Daar moest ik natuurlijk af en toe wel even een kiekje van maken. Na 2,3 km zijn we 200 meter hoger….. aha nu snap ik waarom dat best zwaar aanvoelde

klik voor groot

Maar waar het echte pad nou uiteindelijk naartoe liep, is mij dus echt niet duidelijk geworden, ook deze keer weer niet. En dus kwam ik weer op dat mooie punt uit waar ik de vorige keer ook in de diepte had staan staren waar ik heen moest. Aangezien het zo ijskoud was, besloot ik dan maar even te klunen naar het pad waar ik vorig jaar ook uiteindelijk op uitgekomen was. Maar het liep voor geen meter en aangezien ik soms ahum ‘hardop’ wat dingen riep, bleef woef soms zielig achter totdat ze dacht dat de kust weer veilig was. Stakker.

klik voor groot

klik voor groot

Uiteindelijk kwam ik weer op een pad en kon ik eindelijk weer een stukje doorlopen en warm worden. Dat was wel prettig, maar ik wist ook dat ik nu eigenlijk al snel weer bij de auto zou zijn. Vanaf een vrij hoog stukje is het dan ineens steil dalen en aangezien ik zo koud was geworden en ik harde wind in de rug had waardoor ik minder balans had, heb ik zelfs een stukje gewandeld om niet op mijn snufferd te vallen. Er lag namelijk ook overal ijs dus waar het wel of niet glad was, was moeilijk te zien.

Toen ik de auto in de diepte zag glinsteren, besloot ik ook dat het welletjes geweest was. De watervallen komen wel een andere keer met iets warmer weer, of handenwarmertjes bij me.

klik voor groot

Veel te kort maar erg mooi. Dat moet dus nog een keer herhaald worden! Op naar het volgende avontuur dan maar weer. Overigens reed ik achter een strooiwagen toen ik naar huis reed. Brrrrrr.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 2

januari 76 km – 2014 totaal 76 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 17 km
hoka stinson trail – 70 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km