Vandaag is het dan eindelijk een geschikte dag voor een lange loop. Had ik eerst last van de ondergelopen wegen, werd het daarna een ijsbaan waardoor het niet door kon gaan. Storm Gertrude en storm Henry waren niet eens een probleem maar toen kon ik het niet zo makkelijk inplannen omdat S. hier was of ik iets anders te doen had. Maar ik had me half half voorgenomen om het dan vandaag te gaan doen en had zelfs gisteren dan maar een rustdagje genomen na 5 loopdagen. Dat leek me dan misschien wel een goed idee en ik had toch twee afspraken. Om vooral niet te gaan lopen, had ik mijn renkleding maar in de wasmachine gedaan anders was de verleiding te groot geweest misschien.

Ik was redelijk vroeg op zonder wekker en besloot maar meteen even een wandeling te maken met woef voor het eerste rondje. Ik wilde haar twee keer uitgelaten hebben voordat ik zou vertrekken voor de run en ik wilde ook nog even wat eten. Verder geen voorbereidingen nodig, ik deed water in de rugzak en dat was het dan. Voor mij geen gerommel met gelletjes en dingetjes. Inmiddels loop ik gewoon op vetverbranding en dat gaat prima. Hoewel ik dus slecht kan lopen op eten in mijn buik, gaat – vreemd genoeg – een gebakken ei met kaas wel goed. Dat komt ook goed uit, want dat zijn vetten en proteines en daar kan je dus wel even op vooruit. Na de eerste wandeling met woef dus gegeten en omgekleed. Na een uurtje ben ik weer naar buiten gegaan met woeffie zodat ze in ieder geval lekker geplast had. Automaatje stond klaar voor haar middaghapje en toen was ik ook klaar om te gaan.

Ik koos voor de Stinson Lite als schoen en had de nieuwe calf sleeves aan met de CEP sokken. Ik was erg benieuwd hoe dat zou gaan op de lange afstand.

Het plan was om 6 rondjes (37 km) rond de cottage te lopen over de weg die ik al eerder liep hier en dan voor het laatste stuk woeffie op te pikken voor een extra rondje en een rondje via de bunker. Het totaal zou dan ergens rond de 47 uitkomen met een mogelijkheid voor korter.

Zo gezegd zo gedaan. Toevallig had S een thuiswerkdag en zou me volgen. Dat voelt grappig genoeg wel ‘fijn’ en gezellig.

Toen ik buiten liep, merkte ik dat het toch best koud was en dat het gevroren had in de nacht. Toch een beetje oppassen dus met de plekken waar dun water op de weg zou liggen. De zon was er al goed bij, dus na het eerste rondje zou alles wel goed te doen zijn.

klik voor groot

Het eerste rondje ging eigenlijk al heel goed en makkelijk. Ik liep rustig en binnen MAF. Maar terwijl ik aan het lopen was, bedacht ik dat het wel een beetje zonde was om alleen maar het rondje te blijven lopen. In 2015 liep ik zowel de 44 km als de 50 km training op die manier.

Na het eerste rondje besluit ik dus door te lopen en niet bij Elford rechtsaf te slaan. Ik zie in gedachten dat S. thuis ineens zal zien dat ik van de route af ben. Ik loop dus een heel stuk rechtdoor nu richting de A1 en ga aan het einde rechtsaf slaan. Zoiets liep ik al eens eerder en ik had in principe een route uitgezet voor de lange run dus ik kan altijd op de kaart kijken als ik het niet meer weet. Maar voor nu maakt het niks uit. Ik wil toch een heel stuk lopen dus ik kan gewoon blijven lopen de komende uren. De weg is prima, en loopt lekker op en neer. Doseren dus en niet te overmoedig zijn want het begin is altijd makkelijk.

Bij de spoorbaan zit een gigantische groep ganzen. Vooral de brandganzen zijn schuw en vliegen op als ik voorbij kom lopen. Op grote afstand van de groep maar desondanks vliegen ze toch op. Een prachtig gezicht en ik probeer snel een foto te maken.

klik voor groot

Uiteindelijk sla ik rechtsaf richting Lucker. Tot mijn verbijstering is Lucker ineens volgebouwd. Met holiday homes. Niet twee maar 40 lees ik op het bord. Wat idioot. Vorige keer was het een lief dorpje met een handvol huizen en een kerkje!

klik voor groot

Ik loop rustig door maar ben op het 13 km punt verrast dat ik nu eigenlijk pas het equivalent van 1 rondje rond de cottage extra heb gelopen. Dit lijkt veel langer. Normaal lijkt een ‘vreemd’ rondje juist korter door de afwisseling. Zo zie je maar hoe de mind ook werkt. Het rondje rond de cottage is nu zo bekend dat je natuurlijk bij elke hoek weet hoe ver je gelopen hebt. Zoiets blijkbaar ik weet het niet. Voorlopig kan ik nog gewoon lekker doorlopen en ik ga richting Spindlestone met de oude molen. Die zie ik al vanaf een afstandje liggen.

klik voor groot

Uiteindelijk ben ik dichterbij en maak ik nog een kiekje natuurlijk. Dit is nou juist een van de dingen die leuk zijn onderweg.

klik voor groot

Ik ga gauw verder want het is wel een ‘serieuze’ training en geen trutrondje. En ik moet nog wel een stukje! Het weer is nog steeds prima, de weg is kurkdroog. De wind die vanmorgen nog vrolijk zuchtte, wordt steeds minder. Storm Henry is gelukkig weg en er is alleen gewoon wat wind zoals er wind kan zijn. Dat is dus best prettig. Alleen hadden ze het wegdek wel een beetje kunnen strijken want zo rond Spindlestone is er geen stukje weg dat vlak ligt….. Maar ik hobbel vrolijk door en vermaak me wel.

klik voor groot

Dat is denk ik de grootste uitdaging van een lang stuk lopen. Het moet leuk zijn en blijven. Je bent best lang onderweg en gewoon alleen met jezelf onderweg. In de tweede plaats moeten dingen als schoenen en sokken goed zijn. Geen pijntjes door verkeerde schoenen of sokken. En dan natuurlijk de brandstof voor onderweg. Ook ik heb ooit met gelletjes en rotzooi gelopen. Wat lastig eigenlijk en wat een gedoe. Nu heb ik gewoon water bij me en alleen voor ‘nood’ wat dextro dingetjes in mijn rugzak. Je weet immers maar nooit. Overigens had ik bij vertrek een bloedsuiker spiegel van 5.3 en ik zal dit herhalen als ik weer thuis ben.

Mijn hartslag blijft overigens mooi laag en stabiel en dat ziet er allemaal goed uit. Het lopen gaat ook verder prima. Maar ik ben er nog lang niet. Grappig genoeg kijk ik nu soms toch op de afstand op mijn horloge omdat ik natuurlijk geen flauw idee heb hoe ver ik al ben en waar ik heen kan gaan. Voorlopig is het gewoon nog een kwestie van stug doorlopen en ik weet nog steeds de weg gelukkig.

Vanaf Spindlestone loop ik een blokje naar de weg langs Budle Bay en via Waren Mill achterlangs bij het hotel. Zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk kom ik na een vervelend klimmetje weer vlak bij de molen uit en loop richting Glororum. Ik zie lammetjes in het veld maar helaas veel te ver weg.

Bij Glororum zou ik eigenlijk rechtsaf willen slaan maar omdat ik zie dat ik nog wel een stukje moet, loop ik rechtdoor zo naar Bamburgh. Ik weet dat ik in het dorp uit zal komen en weer een andere weg terug kan nemen die weer op de bekende route uit zal komen. Ik begin nu een beetje te rekenen en denk dat ik helemaal niet zo slecht uit zal komen als ik nog een normaal rondje doe.

Eerst maar eens naar Bamburgh en weer terug! Het castle ligt er mooi bij in het zonnetje.

klik voor groot

Als ik terugloop, zie ik eindelijk waar de schotse hooglanders gebleven zijn die vorig jaar nog gezellig voor mijn raam liepen. Ik wist al dat ze er nog waren maar in een ander veld. Gelukkig! De lammetjes die er ook zouden moeten zijn, zie ik helaas niet.

Ik loop en loop en ben inmiddels weer op de laatste poot van het rondje rond de cottage. Met mijn lange omweg langs alle dorpjes, heb ik maar de afstand van 4 rondes afgelegd (24 km). Het blijft vreemd dat het zo anders voelt. Althans dat denk ik. Want 24 km blijft 24 km natuurlijk. Ik moet inmiddels wel heel nodig plassen en vraag me af of ik dat bij de bunker in het veld even snel zal doen. Ik loop straks langs de cottage maar daar wil ik nog niet heen, ik pik woef straks pas op. Ik besluit door te lopen. Dat laatste rondje van 6 km zal dan ook nog wel gaan zonder te plassen (denk ik).

Ik begin dus opgewekt aan mijn laatste rondje zonder woef. Er staat 31 km op de teller. Ik zal dus met 37 km weer bij de cottage zijn, precies zoals ik had gepland. Bijzonder omdat ik uiteindelijk een hele andere route nam.

Het weer is nog steeds prima. Ik heb mijn mouwen helemaal opgestroopt en vraag me af of ik snel iets anders aan zal trekken als ik woef ga halen. Ik denk het niet want ik wil meteen weer weg maar eventueel kan het, want ik weet waar alles ligt en wat ik eventueel aan zou trekken.

Bij Elford sla ik rechtsaf en dan weet ik toch echt zeker dat ik heel nodig moet plassen. Snel duik ik een bridleway op en ga achter de heg zitten. Geen hond die het ziet en een hele opluchting. Gauw verder met het laatste stukje! Bij de afslag richting de zee zie ik de Farne Islands in de verte liggen. Gauw een kiekje van deze gekke weg. Even naar beneden en dan een stukje omhoog.

klik voor groot

Ik heb nu wel zin om woef op te halen eigenlijk. Gezellig samen met haar een stukkie. Ik moet wel snel schoenen wisselen want ik wil het laatste stuk offroad doen omdat dat voor haar leuker is. Af en toe heb ik met S. een 1 regelige mail uitgewisseld. Hij heeft me in de gaten gehouden en moedigt me af en toe aan. Leuk!

Als ik weer bij de cottage ben, maak ik snel woef klaar. Ze krijgt een harnasje om vanwege haar loopsheid (makkelijker vastpakken) en ik heb een stevige riem bij me en haar dunne riempje. Met dat dunne riempje kan ik haar niet eventueel wegsleuren bij een reu maar wel met stevige riem en tuig. Helaas zie ik de eigenaresse van de farm met haar dochter en 2 reuen vertrekken voor een wandeling. Ik weet dat zij naar Shoreston lopen, dus ik denk dat ik geen last van ze zal hebben als ik gewoon richting Elford loop als eerste. Afwachten maar. Ik wissel snel schoenen en neem een glas melk met Nesquick. Lekker want ik heb dorst.

Gauw verder en ik pak de Garmin van de deur die ik daar had opgehangen omdat ik anders de satelliet ontvangst zou verliezen. Al snel zijn we weer op pad. Maar als ik op de weg loop, zie ik nog steeds 37.02 km staan op mijn display. Stom toevallig kijk ik, want ik heb helemaal geen afstand in beeld, alleen hartslag. Wasdanou? Stom ding. Ik ben zeker al 450 mtr onderweg. Maar er gebeurt niets, geen meter komt er bij. Ik druk de Garmin uit en zet het geval weer aan. Ik zie dat de satellieten gezocht worden en even later zijn die gevonden. Als ik nu een paar stappen doe, komt er een meter bij. Jammer, want er mist dus nu een stukje op de teller. In ieder geval werkt het allemaal weer en we hobbelen verder.

Samen met woef eerst weer het bekende rondje. Ze vindt het leuk en is blij dat ze ook lekker buiten is. We maken het rondje af en lopen weer langs de cottage. Nu naar Shoreston. De reutjes zullen wel weg zijn inmiddels. Het lopen gaat nog steeds prima. Het is net alsof ik pas net vertrokken ben eigenlijk. Ik neem dus de lange lus via de bunker en de rotzooi. Als ik daar weer de weg op kom, twijfel ik even. Zal ik rechtsaf slaan en er nog een lusje aan vast maken? Ik weet in de gauwigheid niet hoe lang dat dan is en er staat al bijna 46 km op de teller. Terug naar de cottage dan maar.

klik voor groot

Maar als we weer bij de cottage zijn, ben ik nog helemaal niet klaar en woef lijkt totaal niet moe. Zijn we net vertrokken dan? Ik besluit weer richting Shoreston te lopen. Zal ik voor de grap dan de 50 km volmaken? Ik hobbel rustig verder en geniet van het zonnetje en van woef. Bij de huisjes van Shoreston zit er ruim 49 km op. Nu terug of gewoon verder? Ik kan een klein rondje doen via de farm. Geen probleem en we lopen rustig verder. Even omhoog naar de farm, en dan weer de weg op richting de cottage.

Daar ben ik dus weer veel te snel. Rupsje nooit genoeg wil nog wel een stukje en woef ook wel. Maar ik denk dat het genoeg is. Niet overdrijven dan maar en de ultra zelf is maar 60 km notabene. Toch vind ik het eigenlijk stiekum wel jammer. Het is zulk heerlijk weer. Kijk woef en mij nou met die schaduwen!

klik voor groot

Met ruim 53 km staan we weer bij het huisje. Garmin laat natuurlijk 52.95 zien maar het is 53.40 km geworden. Pffff ik had nog maar 1 extra rondje hoeven doen voor die 60. Maar het is goed zo.

klik voor groot

Ik heb echt nergens last van en voel me blij en licht. Op naar de volgende ronde dan maar weer en vanavond eerst lekker zwemmen! Overigens was de bloedsuikerspiegel 5.2 bij aankomst. Mooi stabiel dus! Ik heb rond 25 km twee dextro’s genomen, eigenlijk meer voor het lekker. Over de hele afstand nam ik er 5 totaal. Gemiddelde hartslag was 125 met een max van 140 (klimmetje). Niet slecht dus allemaal.

gegevens:

* 53,4 km
* 4 graden – zonnig, weinig wind

februari 67 km – 2016 totaal 443 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 22 km
hoka stinson lite – 554 km
hoka stinson trail – 264 km
hoka mafate speed – 171 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11 km

Vandaag vertrekt S. weer naar huis dus heb ik weinig tijd voor een run. Maar we besluiten toch om samen nog even op pad te gaan voor een mini rondje dat ook leuk is voor woef. Het is goed weer zonder wind en de temperatuur is goed. Gisteren raasde Gertrude hier nog en morgen komt Henry de boel onveilig maken. We kunnen dus best nog even snel op pad voordat we naar Newcastle gaan. We willen ook op het strand nog foto’s maken van woef die vandaag 10 jaar is geworden!

klik voor groot

We kiezen dus voor een rondje naar Shoreston omdat ze daar lekker los kan lopen en dan via de boerderij daar weer terug voor een rondje zoals we normaal ook doen. Zo gezegd zo gedaan en we starten de run. De weg is droog en het loopt allemaal prima.

klik voor groot

Natuurlijk komen de paardjes even kijken langs de weg en moet ik die even aaien. Ik doe tenslotte vandaag echt een trut rondje om woef ook lekker te kunnen laten snuffelen dus een aaitje kan er wel van af.

Verderop kiezen we toch voor de weg rechtdoor richting de bunker want de weg naar de farm lijkt modderiger. Eens kijken hoe het veld er nu bij ligt waar ik van de week nog op mijn bek ging in de modder.

klik voor groot

Het veld is eigenlijk alweer opgedroogd op enkele stukjes na die wat modderig zijn maar niks bijzonder dus dit was wel een goede keuze en leuk voor woef.

klik voor groot

Daarna slaan we rechtsaf en lopen het wegrondje tegengesteld aan wat we normaal doen. Dat is een heel ander hoogteprofiel dan andersom maar het is allemaal prima. De andere kant op is zwaarder vind ik, deze kant op ga je meer naar beneden en heb je twee echte hellingen. Maar allebei is prima en op deze manier lopen we een kort rondje en dat is goed voor vandaag.

klik voor groot

We maken aan het einde van de weg nog even een foto van de sneeuwklokjes en van ons samen en dan hobbelen we het laatste stukje naar huis. Helaas stoort de Mio (of Garmin) enorm en schiet de hartslag van de keurige zone naar 170 en terug om vervolgens helemaal niet meer terug te lopen. Dan maar uit.

klik voor groot

Jammer, want dat geeft rare resultaten in de uitlees software natuurlijk. Zal de Mio weer leeg laten lopen en zo resetten. Bij de volgende loop wil ik het wel weer netjes kunnen zien allemaal.

Dit korte runnetje maakt 376 als maand totaal. Niet slecht zo zonder lange run!

Op naar de volgende.

In de middag maken we nog foto’s van het verjaardags woeffie:

gegevens:

* 9 km
* 4 graden

januari 376 km – 2016 totaal 376 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka bondi 4 – 9 km
hoka stinson lite – 517 km
hoka stinson trail – 248 km
hoka mafate speed – 171 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11 km

Vandaag is S. hier gezellig bij me. Het waait nog steeds vanwege storm Gertrude maar de zon schijnt. De voorspelling zegt dat het gaat sneeuwen en regenen maar als wij naar buiten kijken, zien we gewoon een lekker zonnetje. We besluiten dus maar om snel op pad te gaan voor een rondje. Woef blijft thuis. Een wegrondje is niet echt leuk voor haar en door de wind hoort zij niks en ik ook niet en moet ik haar aan de riem houden. Even een rustdagje voor haar lijkt dus heel geschikt.

Snel kleden we ons om voor vertrek en staan buiten in de keiharde wind voor het huisje…. S. gelooft mij maar half als ik zeg dat het tussen de heggen echt wel meevalt.

klik voor groot

klik voor groot

Het eerste stuk is natuurlijk tegen de wind in en is best even afzien. Tot mijn verrassing is de eerste waterplas natuurlijk nog gewoon op de weg, maar de tweede waar ik gisteren niet langs kon, is totaal verdwenen en dat betekent dus gewoon droge voeten! Een meevaller.

klik voor groot

Zodra we rechtsaf slaan zijn we uit de wind. De harde zijwind wordt redelijk goed tegengehouden dor de hoge heggen en al snel krijgen we het warm. Het is echt aangenaam weer om buiten te zijn zo. Zonnetje en prima temperatuur. S. is heel verrast dat het zo lekker buiten is. Al snel zijn we bij de afslag met het mooie uitzicht op het castle en op de Farne Islands.

klik voor groot

Ook het laatste stukje gaat prima. We besluiten dus nog een tweede rondje te doen en dat loopt ook allemaal heerlijk. Even een stukje wind mee en daarna weer lekker genieten.

klik voor groot

Wanneer we op de farm komen, vangen we compleet de wind en worden we bijna weggeblazen. Wat een verschil met ons loopje en echt onvoorstelbaar dat je dus zelfs met deze storm genoeg uit de wind kunt blijven (op het stukje met volle tegenwind na).

klik voor groot

Een fijn rondje zo gezellig samen, maar waf is blij om ons weer te zien. Als het weer zo mooi blijft, gaan we vanmiddag lekker met haar bij Craster wandelen.

Onderstaand een leuke foto van ons samen. S. was weer een pakpaard met zijn jaszakken vol spulletjes zoals een pet etc. Ziet er toch wel bijzonder uit!

klik voor groot

gegevens:

* 13 km
* 4 graden – harde wind
* lap 1: 5,5 km – pace 6.45 min/km – HF 135 (141)
* lap 2: 5,0 km – pace 6.58 min/km – HF 136 (141)

januari 367 km – 2016 totaal 367 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka stinson lite – 517 km
hoka stinson trail – 248 km
hoka mafate speed – 171 km
hoka clifton 2 – 100 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11 km

Als ik vandaag de gordijnen opentrek schrik ik me rot. Storm Gertrude is lekker bezig en de storm giert om het huisje heen. Bovendien slaat de regen tegen de ramen. Fijn. Eerst maar eens wandelen met woeffie dan en we beuken samen tegen de wind in. Lekker zeg! Omdat S. vanmiddag hier komt, ga ik eerst maar eens informeren of er wel gevlogen wordt met dit weer. Hij weet van niks en gaat op weg naar Schiphol. Ik heb dus maar weinig tijd voor een runnetje maar terwijl ik met S. aan het overleggen ben over de vluchten, klaart het op en schijnt de zon ineens volop. Blauwe lucht en het ziet er vriendelijk uit. Ik bereken hoe de wind staat en hoe het mijn eventuele run zal beinvloeden. Eerst tegen, dan zijwind op het lang stuk, wind mee naar de zee en weer zijwind op de terugweg. Niet slecht en ik besluit me snel om te kleden voor een rondje. Het begin is echt niet misselijk. Dacht ik van de week te weten wat wind betekende, dat wordt nu door Gertrude weer teniet gedaan. Jonas was niks! Maar we komen toch wel vooruit. Ik heb woef aan de riem want met die storm hoor je niks en er rijden wel af en toe auto’s. De eerste plas kunnen we ontwijken door over de berm te wandelen, bij de tweede kan ik er niet langs en moet ik er dus gewoon doorheen. Wat diep! En vooral… wat koud! Maar we gaan weer rustig verder en slaan rechtsaf. Het zonnetje schijnt en zo met de zijwind gaat het allemaal prima. De heggen zijn vrij hoog dus het loopt goed. Na kilometer kom ik bij de afslag naar rechts en zie ik Bamburgh castle in de verte liggen en loop ik richting de Farne Islands.

klik voor groot

Het is nog steeds prima weer. Het laatste stukje loopt ook goed alleen let ik goed op of ik auto’s hoor of zie, want de zon is laag en schijnt recht in ons gezicht dus automobilisten zullen ons niet goed zien. Maar het eerste rondje ging heerlijk en ik besluit er nog een tweede aan vast te koppelen. Deze eerste continu ronde liep ik – ondanks de wind en de plassen – in 7.05 min/km gemiddeld met een hartslag van 133. Niks mis mee! Ik wandel 500 meter tussendoor omdat de harde tegenwind wel erg hard is. Daarna starten we weer opnieuw voor een tweede rondje. De eerste plas ontwijken gaat weer goed maar bij de tweede plas stap ik verkeerd het water in en ben tot halverwege mijn kuit nat. Nou ja, het is maar water maar toch jammer. We hobbelen rustig verder en als we rechtsaf slaan, zie ik in de verte een prachtige regenboog. Mmmm dat betekent dus ergens regen. En de enkele regenboog worden er twee en de lucht verandert van helblauw naar staalgrijs. Niet veel later begint het keihard te hagelen. Niet zo lekker met de zijwind want de ijsklontjes slaan tegen mijn wangen. Woef doet haar oogjes maar dicht en kijkt af en toe op of ik er ook nog ben. Arme waf. Dit was niet gepland. We komen weer bij de top en deze keer ligt Bamburgh Castle dus niet meer in het zonnetje. Ik maak geen foto maar het verschil met de eerste ronde is groot. Maar nog voordat ik bij de afslag ben, is het alweer opgeklaard en schijnt het zonnetje alweer. Geen probleem dus en zonder verder gedoe komen we na 13 weer bij het huisje aan. Gauw omkleden en S van het vliegveld gaan halen!

gegevens:

* 13 km
* 8 graden – harde wind

januari 354 km – 2016 totaal 354 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka stinson lite – 517 km
hoka stinson trail – 235 km
hoka mafate speed – 171 km
hoka clifton 2 – 100 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11 km

Vandaag waait het gigantisch. Storm Jonas waait hier over en dat gaat gepaard met veel wind en vanmorgen met regen. Maar vreemd genoeg is het na de middag ineens stralend weer met een zonnetje. Ik ga er van uit dat het maar voor eventjes is, dat lekkere zonnetje, en besluit meteen te vertrekken voor mijn rondje. Wind of niet, het zonnetje is heerlijk en de temperatuur is goed. Ik kies voor een rondje rond het huisje en alles continu binnen MAF. Dat lijkt me een uitdaging met de heuveltjes en de wind maar ik ga het gewoon proberen. Woef loopt lekker los en dat betekent dat ik vaak omkijk of er auto’s aankomen en of ze netjes nog in de buurt loopt.

Het lopen gaat heerlijk eigenlijk. Ik vind het jammer dat ik geen camera mee heb genomen maar ik dacht echt dat het zou gaan regenen en ik heb nu gewoon niets bij me. Bamburgh Castle en de Farne Isles liggen zo mooi in het zonnetje! Tussen de heggen is de wind soms redelijk te doen en aangezien ik een vierkantje loop, heb ik afwisselend wind tegen, mee en van opzij. Het rondje gaat zo lekker dat ik besluit door te lopen en er een MAF rondje van 8 km continu van maak. Mijn HF blijft keurig onder de 138, dus dat is mooi. Ik ben benieuwd of dat op het allerlaatste stukje ook zo zal zijn met de wind vol tegen en heuveltje op.

Ik loop weer langs de cottage en ga richting Shoreston. Overal sneeuwklokjes. Helaas dus geen foto! Ik hobbel rustig verder en let op mijn HF. Alleen het allerlaatste stukje heuvelop met de wind pal tegen struggle ik om op de 138 te blijven en tik ik net even de 140 aan per ongeluk. Gemiddeld loop ik op 134 met enkele passen dus helaas nu op 140. Maar prima dus.

Daarna sukkel ik rustig verder en wandel een klein stukje om woef even lekker te laten ruiken en te laten plassen. Voor haar moet het immers ook leuk zijn. We gaan offroad weer richting de weg en daar had ik even niet op zoveel gladde derrie gerekend. Duidelijk verschil tussen de Mafate en de Stinsons. Geen twijfel en ik glij op de gladde modder. Ik doe dus even rustig aan totdat ik weer bij de weg uitkom en daar rond ik af met het laatste stuk mooi op MAF.

Tijdens de cool down zie ik ineens een lammetje in het veld springen. Wat ontzettend schattig. Woef besluit even te gaan poepen, zodat ik even rustig kan genieten van het lammetje. Wat leuk. Morgen proberen een foto te maken!

Heerlijk rondje, mooie hartslag. Ik kan het nog, dat is duidelijk. Grappig dat zo’n rondje zo makkelijk gaat en eigenlijk geen moeite kost. Een rondje Beadnell van 12 km kost veel meer tijd…. Ik hoop dat ik deze week nog naar Holy Island kan. Misschien donderdag als het weer een beetje meezit. Qua getijde kan het.

gegevens:

* 12 km
* 12 graden – keiharde wind kracht 7/8
* lap: 8 km – 54.32 – HS 133 (139)

januari 324 km – 2016 totaal 324 km

rapa nui – 216 km
hoka bondi b – 338 km
hoka stinson lite – 517 km
hoka stinson trail – 222 km
hoka mafate speed – 157 km
hoka clifton 2 – 100 km
minimus MT – 51 km
pure flow – 439 km
pure grit – 35 km
gel-lyte 33 – 11 km