Als ik de gordijnen opentrek is het stralend weer. En het is niet alleen stralend weer, er is ook geen wind en vooral dat laatste is verrassend want het waaide keihard de afgelopen dagen. Ik had al met potlood in mijn agenda gezet dat ik deze week op drie dagen naar Holy Island zou kunnen qua getijde, maar had het vanwege de harde wind al naar achteren geschoven op een ander moment. Maar nu kon ik dus alsnog op pad met dit mooie weer! Ook al is het misschien wat veel zo in aanloop naar de ultra, ik kon dit moment niet voorbij laten gaan.

En dus waren we al snel op pad richting het eiland. Om 10.15 zou er safe crossing zijn en om 10.30 reden we over de causeway. Ik blijf het zeggen, het is echt heel apart dat die weg zo onder water loopt (en dat er keer op keer mensen zijn die gered moeten worden uit hun auto’s). De weg was al erg droog vond ik, en later zou ik ontdekken dat het hele eiland kurkdroog was vanwege de geringe regenval. Ik heb hier in 2011 gelopen door water en modder. Zo erg dat ik toen nooit gedacht had dat ik er weer zou komen, maar tot nu toe loop ik hier elk jaar tenminste een rondje! (2011, 2012, 2013, 2014)

klik voor groot

Omdat ik de vorige keer was uitgekomen bij de Snook en daar omkeerde naar de parkeerplaats aan de andere kant van het eiland, besloot ik nu eens te starten bij de Snook en terug te lopen naar het kasteel aan de andere kant. Dat leek me leuk en het scheelde ook een heel stuk rijden. Bovendien is het kasteel een mooi doel en kende ik de terugweg vanaf daar dan goed, dus dat loopt ook fijn(er).

Even wat kiekjes van de Snook dan maar.

klik voor groot

Het gebied daarachter, dus verder westwaarts op de kaart had ik nog niet eerder gezien omdat ik altijd daar omkeer, maar het was een beetje ‘meer van hetzelfde’ en dus besloot ik om te keren en op weg te gaan naar het kasteel.

klik voor groot

Ik liep een stukje over het strand, maar omdat ik de weg terug kende en wist dat ik een stukje over het strand zou lopen, koos ik voor de weg door de duinen en ging de duinen weer in.

klik voor groot

Dat was op zich wel even een gokje, want ik wist van de vorige keer dat ik zou stuklopen op een prikkeldraad afzetting met maar enkele hekjes her en der. Maar tot mijn verrassing liep ik precies goed en kwam ik uit bij het hekje waar ik doorheen kon. Meevaller!

klik voor groot

Vanaf daar hobbelden we lekker door. Er was geen kip te bekennen op dit stukje van het eiland. De meeste mensen parkeren bij het kasteel of bij het dorpje en komen niet zo ver. Het lijkt allemaal klein, maar je kunt toch veel kanten op en dat is leuk. Maar mijn doel was nu het dorpje en het kasteel.

Maar toen ik het dorp inliep, besloot ik nou eindelijk eens naar de priory te gaan. Ik zie dat altijd in de verte liggen en nu kon ik er mooi eens kijken. Tot mijn verrassing was het druk in het dorp en bij de priory maar het was wel vredig en zo met het mooie weer kreeg je echt een lente gevoel.

klik voor groot

Daarna hobbelden we door de straten van het dorpje op weg naar het kasteel. Onderweg sprak ik nog met twee Nederlandse mannen die ook op het eiland waren. Een woonde in Newcastle en had het nog nooit gezien maar nu een collega was overgekomen voor een klus, had hij besloten om maar eens te gaan kijken. Altijd weer leuk om onderweg te kletsen met mensen.

Alleen dat hondje trekt nogal aandacht om een of andere reden en ook tijdens het lopen vinden mensen het geen probleem om ineens tegen je aan te gaan praten. Wat er met haar pootje is en welk ras het is.

We naderden het kasteel en ook hier nam ik dus even de tijd voor wat foto’s. Minuten en seconden zijn dus echt niet belangrijk op zo’n run.

klik voor groot

Ik hobbelde even naar de wintertuin maar die lag er echt sombertjes bij. In de zomer is dat erg mooi weet ik van foto’s en ik zou het graag eens zien. Maar dan lopen er overal mensen dus dat is weer minder.

klik voor groot

Na de foto’s weer gauw op weg. Het was zulk heerlijk weer. Vorige keer waaiden we hier bijna weg en wapperden de oren van waf in de wind. Eenmaal liep ik hier als een fladderende papiertje in de wind. Heerlijk was dat. Ik herinner me de bulderende golven naast me en het gevoel dat je opgaat in de natuur.

Ook nu voelde het weer heerlijk. De zon scheen en voor het eerst hoorde ik hier vogels fluiten. Het idee en het gevoel dat je hier zo kunt lopen is lastig te beschrijven. Ik lees over trainingen met minuten en seconden die belangrijk zijn. Ik voel hier iets heel anders. Ik loop, ik geniet en het kost geen enkele moeite. Lopen zoals lopen bedoeld is. Zoals we in de steppe gelopen moeten hebben. Rennen, stilstaan, kijken en weer verder. Ademhaling en lichaam verbonden. Geen pijn, geen ongemakken. Gewoon lopen omdat het nu eenmaal sneller en makkelijker is dan wandelen.

klik voor groot

Veel te snel komen we alweer bij ons volgende doel: de rare witte pyramide in het landschap. Daarvoor moet woef even onder een hekje doorkruipen maar of ze nou moet klimmen of kruipen, het is allemaal geen probleem

klik voor groot

We lopen weer verder en al snel staan we voor het rare bouwsel.

klik voor groot

Even wat foto’s en we gaan weer op weg. Wat is het prachtig mooi en wat is het heerlijk weer. Ik ben zo bij dat ik meteen op pad ben gegaan zodra ik zag dat het kon. Geen gedoe met schema’s die voorschrijven wat je moet en mag doen. Ik heb goed opgebouwd naar de ultra en een schema dat dagelijks voorschrijft wat je mag en niet mag…. dat heb ik wel gehad eigenlijk. Heerlijk!

klik voor groot

Even raak ik de weg kwijt omdat ik naar een hoog punt ben gelopen voor de foto’s maar al snel lopen we weer heerlijk door de duinen te hobbelen. Ik krijg de neiging om ergens in de zon te gaan zitten eigenlijk. Maar ik besluit dat ik eerst doorloop omdat ik weet dat het zou gaan betrekken en dat zou jammer zijn.

Ineens zie ik de restanten van een bouwsel dat hier tijdens een eerdere loop nog gewoon stond. Wat jammer

klik voor groot

Ik ga uiteindelijk toch even lekker zitten en geniet van de zon. Natuurlijk weer een kiekje van woef en mij

klik voor groot

Daarna weer lekker doorlopen. Het tempo is eigenlijk vrij aardig zo door het losse zand en ik ben tevreden. Het gaat allemaal heel makkelijk ondanks het rulle zand en het lastige terrein met klimmetjes.

klik voor groot

Ik weet dat ik alweer bijna bij de Snook ben want ik heb al een beeld opgevangen. Nog een stukje over het strand en dan zal ik er al zijn. Jammer want het was geweldig maar het is ook nu wel even genoeg zo. Volgende week kan ik net zoveel lopen als ik zelf wil, nu hou je toch een beetje rekening met de run want stel je voor dat je moe wordt (haha). Grrrrr.

Dan zie ik ineens een bol op het strand naast me. Is dat nou een zeehond? Een levende? Dat is wel vreemd want de zee is zeker een mijl weg op dit moment. Ik loop erheen om te kijken maar zie van een afstandje dat het dier ademt. Is het OK?

klik voor groot

Ik besluit Bobby te SMSen maar zie terwijl ik dat doe al dat het dier wakkerder wordt. Er zit geen schuim om zijn bek zoals dieren met longworm dat hebben. De ogen staan goed en helder en er komen geen rare geluiden uit het dier. Het lijkt een vermoeide zeehond die gewoon moet wachten op hoog water.

klik voor groot

Waf stond van een gepaste afstand te wachten maar vond het uiteindelijk welletjes en komt aanlopen. Ze struikelt daarbij bijna over de zeehond die ze totaal over het hoofd lijkt te zien. Daar reageert de zeehond prima op en ik ben gerustgesteld. Die redt het wel en we gaan gauw weg om hem verder rust te gunnen zodat hij straks lekker kan zwemmen.

klik voor groot

Ik klauter de duinen weer in waar ongeveer de auto moet staan en daarmee komt een einde aan een runnetje van 15 km door een prachtig gebied. Het was nooit eerder zulk fraai weer en ik heb echt genoten. Hoewel het best zwaar lopen is, ben ik totaal niet moe maar eerder opgeladen. De ontmoeting met de zeehond was ook fantastisch natuurlijk en ik ben blij dat ik nu eens de priory heb bekeken.

Op naar de volgende ronde dan maar weer!

gegevens:

* 15 km
* 10 graden – zonnig weinig wind

feb 302 km – 2015 totaal 659 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 255 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 239 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Het is vandaag weer heerlijk zonnig maar nog steeds staat er een keiharde wind, kracht 6 a 7 en dat is met de open velden of langs de kust geen lolletje. Ik had – na gisteren – ook even geen zin meer in een heen en weertje langs de kust maar aangezien de straten helemaal droog zijn, kan ik heerlijk over de weg lopen en dat is ook erg fijn hier. Deze keer niet zo lang, maar weer het rondje richting shoreston, over het veld en de normale route in tegengestelde richting. Als ik dat loop, vraag ik me af hoe ik in hemelsnaam de 38, 44 en 50 km de andere kant op heb kunnen lopen met elke keer eerste drie km stijgen. Maar goed, ik had nu ook een beetje rekening gehouden met de wind, want ik wist dat ik nu windje mee zou hebben op de terugweg en dat liep heerlijk.

Ik was niet ontevreden over deze run, want het was eigenlijk weer zo’n soort ‘uitrust rondje’ hoewel het tempo goed was en ik fors moest knokken op het veld tegen de wind. Ik noem het deze keer geen MAF rondje omdat ik tegen sommige klimmetjes gewoon even lekker heb doorgelopen en aan het einde ook gewoon doorliep. Maar de HF was daarbij max 143 en met een gemiddelde van 131 kan ik dik tevreden zijn.

Op naar de volgende run dan maar weer.

gegevens:

* 9 km
* 8 graden – harde wind
* lap: 7 km – pace 6.50 min/km – HF average 131 (max 143)

feb 287 km – 2015 totaal 643 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 255 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 224 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag is het wederom heel erg winderig maar wel droog en zonnig. Ik wilde een wat langere parcoursverkenning doen en dus waren waf en ik tegen het middag uur op pad voor ons rondje. Ik koos de start vanaf beadnell en hoopte tot craster te kunnen komen, ondanks de wind. Ik heb dit rondje al eerder gelopen, alleen liep ik nu iets verder dan de vorige keer. Overigens waaide het toen ook al hard.

Op beadnell schommelde mijn auto heen en weer toen ik mijn spullen klaarmaakte voor de run. Goh, ideaal weertje. Het was een westen wind en dat betekende dus eigenlijk zowel heen als terug een soort zijwind. Aangezien de wind nog wat draaide ook en het eerst vooral ZW was, had ik het hele stuk op de heenweg tegenwind. Het viel me nog niet eens echt tegen maar ik merkte op de terugweg dat ik moe was. Bovendien worden je voeten steeds bijna tegen de opstaande randen van het pad geblazen en dat loopt dus voor geen meter.

Het begin ging eigenlijk best vlot. Voordat ik er erg in had was ik al bij High Newton en even later waren we bij Low Newton op de heuvel en hadden we uitzicht op het castle heel in de verte.

klik voor groot

Vanaf Low Newton over het strand naar de ruines. Iedereen die we tegen kwamen had wel iets over de wind te vertellen en terecht. Idioot gewoon. Waf ploeterde ook dapper voort. Maar uiteindelijk waren we toch aan het einde van het stukje strand en konden we het pad opklimmen naar het castle.

klik voor groot

Het pad rond Dunstanburgh was redelijk goed te doen en was niet super modderig. We waren er dus snel omheen en aan de andere kant maakte ik nog een kiekje en daana liep ik snel door richting Craster, Ik wilde dan wel even kijken nu hoe het pad achter de huizen langs erbij zou liggen, hoewel het niets zegt, want met een paar dagen regen is alles weer veranderd in een modder zooi.

klik voor groot

Craster kwam ook redelijk snel dichterbij en ik maakte een kiekje van het haventje en de visnetten. Ik vind dat altijd wel een aardig plaatje.

klik voor groot

We hobbelden door Craster en namen op de heenweg het pad achter de huizen langs over het gras zodat ik op de terugweg het pad tussen de huizen en de zee zou kunnen nemen. Daar loopt de ultra immers ook overheen en ik heb daar ooit glibberend en scheldend een half uur gedaan over een paar honderd meter!

Maar het viel erg mee deze keer dus als het een beetje droog blijft, is ook dit wel te doen hier. We waren dus snel weer in het centrum van Craster en gingen op de terugweg richting Dunstanburgh castle. Dat bijft een mooi gezicht dus maakte ik mijn laatste kiekje

klik voor groot

Na het castle even via de golfbaan zoals de ultra ook loopt en dat was een tegenvaller. Normaal is dat pad altijd goed, maar nu had over de hele afstand een grote trekker een diepe geul gemaakt met van die dwarssporen. Niet om overheen te lopen en het liep gewoon klote. Beetje jammer en ik merkte dat ik er erg moe van werd.

Maar aan alles komt een einde en al snel hobbelden de heuvel op riching de duinen, liepen door de duinen terug naar Low Newton, langs de vogelkijkhut, achter het restaurantje langs en klauterden weer omhoog richting High Newton. Dit was het enige stukje waar ik de wind in de rug had, maar ik had al zoveel energie verbruikt met de heenweg dat ik er nauwelijks lol van had. Daarna weer volop zijwind en langzamerhand had ik er wel genoeg van. Nog een stukje door de duinen, over de lange brug bij de vogelplas en daarna de laatste kilometer naar het caravanpark.

Gelukkig niet teveel honden tegen gekomen maar ik heb woef vaak moeten aanlijnen en weer los moeten maken. Ik was dus ook ontzettend traag op deze route. Vooral de wind speelde me parten. Als we dit ook tijdens de ultra gaan hebben – en de voorspelling zegt van wel – dan heb ik een probleem. Ik ben niet zo erg sterk en dit is gewoon lastig. Maar goed… eerst maar eens kijken hoe het weer zich gaat ontwikkelen.

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 24,5 km
* 8 graden – harde wind kracht 7

feb 278 km – 2015 totaal 634 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 246 km
hoka stinson trail – 49 km
hoka mafate – 224 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag is het prachtig weer en ik had al het rondje naar St Cuthberts cave in gedachten dus dan zijn we gaan doen. Deze keer niet in de middag maar gewoon als ochtend rondje en dat beviel prima. Ik wist immers niet hoe het weer zou blijven, dus toen het mooi leek, zijn we op pad gegaan. Pootje weer ingepakt, voetjes ingesmeerd en vooruit met de geit. Het was echt heerlijk buiten en totaal niet koud ondanks dat het toch wel waaide.

Eerst even een stukje over de weg waar ineens schapen op ons af kwamen. Ik had geen idee wat de boer wilde, maar hij was blij met mijn hondje want de schapen moesten eigenlijk terug en dat was dus precies wat gebeurde toen we verder liepen. Boer blij, schapen blij.

klik voor groot

Daarna waren we al snel in het mooi gebied. Even langs de boerderij met de bunker en daarna de velden op.

klik voor groot

Ik kwam gelukkig niemand tegen want wafje zou wel wat ‘willen’ maar over een paar dagen is de loopsheid alweer op z’n retour denk ik. We hobbelden verder en ik genoot van het mooie weer en de omgeving. De route is zo afwisselend dat het nergens saai is. Bos, weilanden, vergezichten, alles wisselt elkaar constant af. Heerlijk en je kunt hier gewoon ook nog echt hardlopen ook al is het best zwaar.

klik voor groot

Holy Island was goed te zien (zie boven, eerste foto) maar wat me vooral opviel waren de blikkerende campers die blijkbaar daar geparkeerd stonden. Het is vakantietijd dus het zal daar heel druk zijn. Volgende week is het getijde goed om erheen te gaan, dus ik wacht wel even totdat iedereen weer verdwenen is daar! Hier liep niemand ik heb echt geen levende ziel gezien onderweg. Zalig.

klik voor groot

Veel te snel kwamen we alweer in de buurt van de cave en hoewel dat maar op 11 km ligt, is het daarna echt alweer de terugweg en gaat het snel.

klik voor groot

Twee weken geleden ben ik naar de cave gewandeld met S. vanaf de parkeerplaats vlakbij. Wel leuk om hem te kunnen laten zien het eruit ziet ‘in het echt’ want ik leg zo lopend natuurlijk veel makkelijker een afstand af dan wandelend.

Omdat ik de cave nu al een paar keer gezien heb, maak ik alleen van een afstandje wat foto’s

klik voor groot

Daarna gauw weer verder. Het is nog steeds prachtig weer en het is volop genieten. Rechts van me mooie vergezichten met uitzicht op de Cheviots. Vorige keer lag er nog sneeuw.

klik voor groot

Al snel kwam ik bij de andere rare rotsen. Toen ik met S. was, zijn we daar eens heen gelopen en er bleken nog veel meer rotsen en grotten achter te liggen. Ik ben er nu niet weer heen gegaan maar bijzonder is het wel.

klik voor groot

Daarna lekker heuvelafwaarts terug naar Swinhoe farm waar ik weer over het weiland met de paardjes zal moeten banjeren en daarna lekker over het veld terug naar Belford.

klik voor groot

Het is ook deze keer weer jammer dat het er alweer bijna opzit. Daar doemt het rare muurtje alweer op, maar mijn handgebaar maakt het voor woef meteen duidelijk dat ze het trappetje op moet klimmen en onder het blauwe koordje moet kruipen. No problem!

klik voor groot

Vanaf het hekje is het nog maar een klein stukje en al snel zijn we weer in Belford bij de start. Jammer. Het was zo lekker. Ik heb deze keer niet een stuk van de St Cuthbertsway erbij gepakt. Ik ga dat nog wel doen, maar ik had geen idee hoe ik deze route zou vinden op de vierde achtereenvolgende dag lopen. Vandaar dat ik het dus maar bij deze afstand heb gehouden. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet en zo blijven er nog routes te ontdekken voor de volgende keer.

gegevens:

* 17 km
* 8 graden – zonnig

feb 237 km – 2015 totaal 594 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 239 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 199 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag is het helder weer en dus een mooie kans om de heuvels in te gaan. Dat het waait, neem ik dan maar voor lief. De rugzak was al gepakt en redelijk op tijd gaan waf en ik op weg naar de Tower bij Great Tosson waar ik de auto ga parkeren. Ik heb een mooie route gemaakt van 21 km, die deels hetzelfde stuk als vorig jaar zal nemen, alleen niet langs Little Church maar buitenom en dan terug via St Oswalds way onderlangs en weer noordwaarts richting de Tower. De Simonside ridge zal de meeste tijd kosten, want daar kan je niet echt hardlopen en bovendien moet je daar eerst naartoe klauteren (via rotspunten, en deels met je handen). Maar zo ver was het nog niet, eerst de rit en daarna eerst een stukje over de weg naar Simonside!

klik voor groot

Dan blijkt al snel een heel stuk van de trail afgesloten te zijn en kan ik helemaal niet de route volgen die ik wilde nemen. Ik moet linksaf in plaats van rechtsaf en loop ineens over een vervelend pad met de wind pal tegen. Ik ben bekaf als ik bij de start van de beklimming kom en vind er niks aan. Ga ik klauteren? Ik zal wel wind mee hebben op de ridge dus dat is wel prettig maar het is 465 meter hoog en zal dus nog meer waaien dan het hier al doet…. En ligt er ijs? Bij de voet van de heuvel kijk ik omhoog (en vergeet een foto te maken maar die staan nog hier van de vorige keer) en besluit dat ik het ga doen. Ik trek wel mijn donsjas aan, want het waait echt heel erg hard en ondanks dat het zonnetje schijnt, maakt de wind het best fris.

De beklimming gaat goed, alleen moet ik af en toe tegen de zon inturen waar woef uithangt en of er niemand afdaalt met een hond. Woef is hoogloops en wil wel uitkijken naar een mannetje. Oppassen dus! Maar het gaat goed. Tussentijds maak ik een paar foto’s want het is en blijft gaaf!

klik voor groot

En dan zijn we boven. Dat ging een stuk makkelijker dan vorig jaar! Natuurlijk neem ik de tijd om even te kijken en te genieten want het is helderder dan ik eigenlijk dacht en dat is fijn.

klik voor groot

Als ik uitgekeken ben (hoewel je nooit uitgekeken raakt), gaan we verder de ridge op. Overal is het mooi en overa is wel wat te zien en door de wolken krijg je hele mooie effecten als je naar het dal kijkt.

klik voor groot

Ik hobbel rustig door en geniet. Maak veel te veel foto’s maar dit stuk is nu eenmaal geweldig en daar kom je voor. Zulke dingen zie je niet altijd dus ik neem rustig de tijd.

klik voor groot

Ik klets met een gezin met drie labs (allemaal dames gelukkig) en met een hiker die ook lekker aan het genieten is. Ik ben blij met mijn donsjasje want ik heb het totaal niet koud omdat de jas geen enkele wind doorlaat. Heerlijk en wat ben ik blij met mijn rugzak. Ik kan gewoon dit soort dingen meenemen op dit soort routes zonder gedoe. Het past allemaal prima en de rugzak is comfortabel. Wel zit de rugzak optimaal als ik een extra jas aanheb zoals nu, dus eigenlijk ben ik blijkbaar te ‘dun’ voor deze rugzak maar dat lost ook wel weer op met een extra padding misschien.

Verder en verder hobbelen we. Je moet hier niet moe zijn want de weg is eindeloos en slingert zich over de ridge van de heuvel. Er lijkt geen eind aan te komen en het is een vreemd pad met een soort trappetjes, rotsblokken en soms modder. Niet echt een wandel/renpad.

klik voor groot

Ik kijk op de kaart welke route ik ga nemen. Vorig jaar sloeg ik ergens af en nam ik een vreemd paadje dat uiteindelijk op de weg uitkwam. Nu wil ik doorlopen naar het einde van de ridge en daar de St Oswalds Way nemen. Maar ik twijfel vanwege de wind en door het pad. Eigenlijk lijkt me gewoon terug over de weg net zo prima voor vandaag. Door de wind, de klim en het tijdsverloop ben ik misschien niet meer geconcentreerd genoeg voor de lange weg benedenlangs. Die route kan ik een andere keer doen zonder de Hill op te klauteren en de ridge te doen. Dat lijkt een goed idee.

klik voor groot

Als ik zo eens op de kaart kijk, is de weg nog eindeloos lang en zo ziet het er voor me ook uit…..

klik voor groot

Maar in de diepte en in de verte zie ik de parkeerplaats liggen die ik zou kunnen nemen als ik de St Oswalds Way hier wil lopen. Daar moet ik dus nu ook heen en vanaf daar pak ik de weg terug naar de Tower waar ik geparkeerd sta. Ik daal verder af en kom op de weg waar ik eindelijk weer lekker kan opschieten. Het was maar een klein rondje maar het is echt zo bijzonder. Vandaar dus een baby rondje met meer dan 40 foto’s.

Moe maar voldaan en weer met een hoofd vol indrukken komen we bij de auto. Ondanks de modder op het laatste stuk heeft de bandage om het pootje van waf prima gewerkt en alles is nog mooi schoon en droog eronder. Dat betekent dus dat we ook andere routes weer kunnen gaan doen.

Op naar de volgende run dan maar weer met wat meer ‘run’ dan ‘hike’.

gegevens:

* 11,5 km
* 6 graden – veel wind

feb 200 km – 2015 totaal 556 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 220 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 182 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km

Vandaag zou het getijde ongeveer hetzelfde zijn als tijdens de run en was ik dus benieuwd naar de breedte van het strand bij Foxton in de ochtend als ik daar voorbij zou moeten. Ik had dus alles nagerekend en om 9.15 waren we op weg naar de golfbaan om te gaan kijken en vanaf daar de ronde terug te lopen naar de stepping stones. Aan die kant zou geen tot weinig modder liggen en dat zou dus met waf en haar pootje wel moeten kunnen.

Om 10.00 stonden we op het strand te kijken naar het water. Eerst maar een stukje richting de strandtrap dan maar, want ik had nog even tijd nodig om te zien hoe snel het water zou stijgen. Dat ging best snel maar het stuk strand dat er was, was prachtig vlak en hard. Prima beloopbaar en heerlijk zacht voor het lijf. Als alle stukken strand nou eens zo konden zijn!

Het water kwam best snel richting de duinen en ik kwam met iemand aan de praat over het getijde en over de run. Hij dacht dat het wel zou moeten lukken ook later, want het was al even niet voorgekomen dat het water helemaal tot de duinrand gekomen was. Dat liet de strook zeewier ook wel zien. Goed nieuws dus.

klik voor groot

Ik rommelde wat heen en weer over het strand met woef totdat ik zeker wist dat ik qua tijd ook voorbij zou zijn tijdens de ultra en daarna ging ik op pad. Ik koos voor het klimmetje vanaf het strand naar het pad langs de golfbaan. Ik ben dat pad nog nooit naar beneden gegaan ook al weet ik dat de ultra zo loopt. Het is een heel raar steil modderig pad waarbij je bovenop de stenen uitkomt. Vorig jaar ben ik omgelopen zodat ik een normaler pad naar het strand had. Ik ga echt niet voor jan doedel mijn nek breken als het niet moet. Maar stijgen is makkelijker dan dalen en nu kon ik mooi eens zien wat voor pad het nou eigenlijk was. Nou prima om tegenop te lopen maar daar ga ik dus niet af als het niet hoeft, zeker niet met modder. Ik loop wel weer een stukje om.

klik voor groot

Daarna over het pad langs de golfbaan en dat lag er vrij aardig bij eigenlijk. Al snel liepen we weer langs de bunker, naar beneden naar de parkeerplaats bij Alnmouth, door het dorpje langs de bootjes over de brug, stukje over de weg, bij de rotonde rechtsaf en weer linksaf het weiland in en dan de klim. Ik kan het dromen, al loopt de ultra natuurlijk de andere kant op.

klik voor groot

Het ging allemaal heel snel eigenlijk en we hobbelden al snel langs de river Aln op weg naar de stepping stones. Daar deed ik wafje het gele signaaljasje even aan omdat er weer gekken aan het schieten waren. Maar ik zag ze niet en het was niet veel, maar voor de zekerheid dan maar even aangetrokken. Het loopt daar wel lekker. Het is een mooi vredig stukje, waarbij de spoorbrug natuurlijk een mooi punt blijft om naar te kijken. Maar het loopt ook gewoon lekker, zelfs met dit sombere weer van vandaag. De vorige keren dat ik hier liep was het net lente.

De boerderij doemde al op en al snel waren we bij de stepping stones. Daar trof ik een echtpaar waar ik mee aan de praat raakte over wandelen, routes en de run.

klik voor groot

De stones lagen er vredig bij en staken een heel stuk boven water uit. et water van de river Aln kabbelde er rustig omheen. De man ging eens over de stenen kijken en zei verbaasd dat het zo diep was. ‘Daar ga je toch niet doorheen’ zei hij nog. Nou dat vind ik dus ook. Als het er zo bij ligt op de ultra, is het prima. Vorig jaar hadden we ook dat geluk. Maar twee weken geleden was er geen steen te zien en raasde het water langs je voeten. Geen lol aan toch? Afwachten maar. Als het een beetje droog is, dan heb ik geluk.

Ik ben niet overgestoken omdat ik niet wilde dat waf een nat verband kreeg met haar wonden. Ik keerde dus weer terug en wist ook dat de route ongeveer 17 km zou worden en dat leek me wel weer genoeg. Waf had haar stoere grote harnas aan van de rugzakken, en dat was ook even wennen voor haar natuurlijk dus dit was lang genoeg.

klik voor groot

De terugweg ging zo mogelijk nog sneller en voordat ik erg in had, waren we weer bij Foxton Hall golfcourse. Daar ben ik nog even naar het strand gelopen om te kijken hoe het er dan nu bij zou liggen, ver na de ‘safe crossing’ tijd van de tabel maar er was nog steeds wel een stukje beloopbaar strand. Ziet er dus goed en hoopgevend uit. Als het nu niet twee weken achter elkaar gaat regenen, dan zal het allemaal wel loslopen.

klik voor groot

gegevens:

* 17,5 km
* 5 graden

feb 189 km – 2015 totaal 545 km

rapa nui – 186 km
hoka bondi b (nieuw) – 314 km
hoka stinson lite – 220 km
hoka stinson trail – 40 km
hoka mafate – 170 km
minimus MT – 26 km
pure flow – 331 km
pure grit – 20 km
speedcross – 52 km