Hoewel ik voor vandaag helemaal geen rondje gepland had, werd ik simpelweg naar buiten getrokken door het fantastische weer. Het zonnetje scheen en het was gewoon heerlijk. Maar waarheen? Niet te lang en niet al te zwaar en ook nog iets fraais vor wat foto’s. De route van de ultra tussen Beadnell en Seahouses is saai dus dat viel af. Ik had al veel rondes gedaan… Wooler staat nog op de lijst maar 16 km nu is gewoon teveel na de zware run van dinsdag en de temporun van gisteren. Ineens wist ik het. Naar de watervallen in de Cheviots. Daar liep ik vorig jaar ook al maar nu zou ik weg weten. Snel kleedde ik me om en in no time waren we op weg. Het is toch 45 km rijden dus ik moest nog opschieten ook. De weg ernaartoe is al geweldig mooi. Onderstaand de film met alle foto’s en ook een video van de waterval.

klik voor groot

Redelijk snel waren we bij Ingram en na even rijden waren we bij de start van de route bij Hartside Farm. Verder kan je niet doorrijden dus daar parkeren en op weg naar de watervallen dan maar.

klik voor groot

Even door een gehuchtje en daarna rechtsaf omhoog het pad naar de watervallen volgen. Ik was even vergeten dat het pad nogal klimt en ook dat er van die rottige stenen lagen. Ik koos er dus op dit moment voor om een stukje te wandelen, aangezien ik het nu even niet kan gebruiken om nog meer te overbelasten voor de lange duurloop van zondag. Woef vond het prima. Ze had (helaas) haar dikke tankie aan want er werd in de buurt geschoten en ik wilde wel dat ze iets geels aan had om op te vallen. Helaas had ik in de haast haar gewone jasje vergeten.

klik voor groot

Na de watervallen bekeken te hebben ben ik teruggegaan naar het pad. Maar niet over het enge gladde rotspad maar gewoon even met behulp van de handen tegen de heuvel op. Dat vond ik prettiger en veiliger dan over die gladde rotsen eigenlijk. Terug over het pad en daarna rechtsaf richting een boerderij. Het was 1 februari geweest, dus ik mocht weer over dat stukje land lopen. Over de brug rechtsaf en klimmen richting een weg. Klimmen en klimmen, maar wat was het prachtig mooi.

klik voor groot

Daarna kwam ik weer op de weg. Toen ik hier vorig jaar stond te genieten van het uitzicht, ving woef een red legged patridge voor me. Dat was toen we bijzonder. Deze keer gebeurde er niks gelukkig. Het stuk terug ging lekker over de verharde weg met de wind in de rug. Ideaal! Genieten en vanzelf lopen.

klik voor groot

klik voor groot

Helaas liet ik per ongeluk woef door een wildrooster kletteren. Ze viel dus werkelijk met haar achterpoten door de ronde balken. Stom van me, maar ze stond er al op voordat ik gezien had dat ze over dit rooster dus echt niet heen zou kunnen. Die stomme hekken zijn daar allemaal niet open te krijgen. Ik geloof dat ze daar eigenlijk geen mensen willen hebben in dat gebied. Maar goed ze heeft zich gelukkig geen pijn gedaan.

Bij het laatste rooster heb ik haar natuurlijk opgetild. En toen waren we ook alweer bijna terug. Het was nog steeds schitterend weer met mooie vergezichten. Niemand tegengekomen dus dat is heerlijk! Toen ik in de verte ineens de auto weer zag staan, vond ik het echt jammer. Maar ik koos voor een kort en mooi rondje en dat hadden we maar mooi gelopen!

klik voor groot

Weer een mooie ronde achter de rug. Nu op naar de lange duurloop van zondag! Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan.

Gegevens:

* afstand: 8 km
* temp 5 graden – zonnig, weinig wind

februari 45 km – 2014 totaal 275 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 100 km
hoka stinson trail – 190 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Vandaag een kort rondje op normaal terrein. Dat was wel even nodig na de run richting St Cuthberts Cave van eergisteren en met het oog op de lange duurloop van zondag. Ik was benieuwd of alles goed zou aanvoelen qua lijf en leden want die run van eergisteren is toch wel even andere koek. Ik koos dus het rondje rond het huis hier, zoals ik zondag ook na de MM deed. Ik vond het toen knap lastig met die klimmetjes. Het is dan weliswaar asfalt maar niet de makkelijkste weg. Maar het is wel leuk en een uitdaging is het zeker.

Hoewel ik niet super veel zin had vanmorgen, ben ik toch maar op pad gegaan voor dit rondje. Ik wist al zeker at er overal weer van die floods zouden zijn op de weg maar deze keer zou ik me daar zeker niet door laten weerhouden. Wel schreef iemand laatst op een UK forum dat hij bang was voor de potholes in de plassen en daar had ik nou nooit aan gedacht. Maar dat is zeker zo met die rare wegen hier en zeker op het stuk rond het huis. Ik ben dus weliswaar overal doorheen gerend zodat het water tot mijn oren omhoog spatte, maar heb wel heel goed opgelet want je ziet niks met die plassen die donker zijn en zo diep als de schoenen hoog zijn. Maar alles ging goed, ook al kost dat vast ook wat tijd (en ritme). Ik was best tevreden met de tijd van 5.52 min/km. Dat klinkt gek, maar ik doe heel weinig tempo training en je zou verwachten dat je met de RWR methode van Jeff Galloway uiteindelijk toch heel sloom wordt. Blijkbaar is dat niet zo en dat is verrassend eigenlijk. Nu op naar de run van zondag. Als dat goed gaat, lijkt een ultra loop pad voor me open te liggen met volop mogelijkheden. Rustig aan maar, ik heb niet voor niets nog geen dingen gepland voor het najaar. Eerst stap voor stap nu kijken hoe dit gaat en hoe mijn lichaam daarop reageert. Ik ga er maar van uit dat ik tijd genoeg heb.

Toch is het lastig zo’n loop aan het einde van een verblijf want ik heb nog allerlei leuke ontdek routes op het programma staan en ik wil ook nog de start van de ultra gaan bekijken. Maar goed komt tijd komt raad. Daar is vast wel tijd voor.

Op naar de volgende run dan maar.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 8 graden
* pace kern: 5.52 min/km

februari 37 km – 2014 totaal 267 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 100 km
hoka stinson trail – 181 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Vandaag werd het mooi weer, dus besloot ik tot een rondje sight seeing. Ik had al zelf gezocht en uiteindelijk kwam ik op een site van RucksackRose die hier in de buurt ook gewandeld heeft. Samen met haar kaart en mijn OS kaarten, was de route gauw gemaakt. Ik had reuze zin in een totaal nieuwe omgeving en ik was erg benieuwd. De start was snel gevonden op Wooler Lane in Belford. idden in het dorp kan je makkelijk parkeren en vanaf daar was het aar een klein stukje naar de afslag voor het pad. Ik heb onderstaand een film gemaakt van foto’s van de hele route. Het begin van de route is daar ook te zien.

klik voor groot

Eerst richting een boerderij. Ik genoot nu al, want het leek wel lente zulk mooi weer was het. Er hingen wel wolken en helaas gingen die in na het begin van de route een aantal keer voor de zon waardoor de foto’s wat donker lijken. Maar aan het einde van de route werd het weer schitterend weer zoals de foto’s ook wel laten zien.

klik voor groot

Eerst liep de route naar Swinhoe farm en daarna koos ik de weg naar rechts van het achtje. Achteraf bleek dat eigenlijk heel prettig want op deze manier had ik op de heenweg de stijging en op de terugweg de daling. Totaal waren het iets meer dan 600 hoogtemeters op deze route. Samen met het oneffen en modderige terrein, snap ik wel dat voor de kortere wandeling van 12 km ongeveer 5,5 uur staat vermeld als duur. Ik had nu totaal geen haast, heb heerlijk gelopen en ondertussen ook foto’s gemaakt en op de kaart gekeken. Want een kaart heb je daar toch we nodig.

Tot mijn verrassing kwam ik zelfs door een bos. Eindelijk weer eens bomen en de heerlijke zachte ondergrond van een bos. Dat voelde echt fijn en het was een verademing na alle weilanden en stranden van de afgelopen periode. Ik mis hier echt een beetje bomen eerlijk gezegd.

Het was wel modderig en het was een prima training voor me om te leren daar beter op te lopen en te zien hoe de schoenen zich nou gedragen op modder. Veel geleerd deze run!

klik voor groot

Ik heb echt van alles gezien deze run. Weiland, bos, vergezichten op de heuvels en in de verte het strand (met Holy Island zelfs in beeld). Het was geweldig en zo dichtbij! Ik was erg verrast want in geen enkel jaar liep ik hier eerder. Ik weet dat vanaf Wooler geweldig lopen is in de Cheviots en daar wil ik dus ook nog heen. Dat is iets verder, Belford ligt hier 10 km vandaan, en 16 km verder ligt Wooler. Dat is dus allemaal prima te doen want het is net zo ver als naar Holy Island.

klik voor groot

Maar langzamerhand was ik wel erg benieuwd naar die St Cuthbert’s cave want dat was immers het doel van de run een beetje. Ik had weliswaar volop genoten tot nu toe, maar kom maar op met die rare stenen! Ik zag op de kaart dat ik er vlak bij moest zijn op een gegeven moment maar het stond heel slecht aangegeven. Ik had geen idee of ik van het pad af zou moeten of niet maar ineens zag ik aan de linkerhand iets dat erop leek. En ja! Daar doemden de enorme stenen ineens op. Gaaf! Met de hond erbij kan je pas goed zien hoe enorm ze zijn.

klik voor groot

in panorama (klik voor groot)

klik voor groot

Nadat ik er even had rondgewanded om alles te bekijken, is het toch echt tijd om verder te gaan, want ik moet nog wel een stukje. Mijn schoenen zien er niet uit, maar ik ben eigenlijk wel blij met de modder, want ik heb enorm goed kunnen oefenen dus dat was heel nuttig.

klik voor groot

in panorama (klik voor groot)

Stom genoeg moest ik ergens door een veld met enorme modder en rechts een hek met prikkeldraad. Voor dat prikkeldraad schrikdraad. Fijn! Toen ik iets wilde pakken kwam mijn handschoen tegen het prikkeldraad. Dat was niet leuk. Tot mijn ergernis (dat is echt het enige punt waar ik geirriteerd was door de route), snapte ik totaal niet waar ik heen moest. Soppend en glijdend kwam ik uiteindelijk toch uit waar ik heen moest en konden we onze weg weer vervolgen. Leve de kaart en GPS!

Op een gegeven moment kwamen we over een veld met schapen. Woef is dan extreem braaf en blijft gewoon bij me. Altijd weer een mooi gezicht. Deze schapen waren erg nieuwsgierig en bleven gewoon staan. Toen ik langs een smal glibberig paadje naar beneden klauterde, stond woef me beneden op te wachten, maar toen ik achterom keek, stonden de schapen te kijken wat ik aan het doen was. Dat was een leuk gezicht.

klik voor groot

Toen we al lekker opschoten, zag ik dat ik ergens rechtdoor moest. Huh? Ik zag een muurtje maar toen ik eens goed keek, bleek dat het een muurtje was waar je overheen kon klauteren en over een draad kon stappen. Dat werd dus even een uitdaging om woef zo ver te krijgen dat ze snapte dat ze et trapje op moest klimmen en dan door dat gat moest kruipen. Maar het lukte en zo konden we weer verder.

klik voor groot

Daarna een redelijk goed veld en nog een raar stroompje om over te steken maar al snel kwamen we weer bij het beginpunt van de route vlak bij Belford.

klik voor groot

Ik merkte wel dat mijn concentratie tegen het einde van de route ging afnemen en dan moet je oppassen waar je loopt. Het veld was weliswaar redelijk begaanbaar maar liep naar beneden en overal lagen stenen in het weiland waar je vooral niet op moet trappen Gelukkig ging alles goed maar je moet met dit soort rare routes toch oppassen.

Maar helemaal heel maar vreselijk smerig kwamen we weer terug in Belford. Ik heb een kwartier staan borstelen en kammen maar toen was woef alweer schoon, want de dikke modder liet zich redelijk goed uit haar vacht borstelen. Nu ik nog, maar dat moest even wachten tot ik thuis was. Op naar ons volgende avontuur, het was echt weer super. Ik weet weer helemaal waarom ik lopen ook alweer zo leuk vind, en waarom ik het doe.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 18 km
* temp 8 graden – zonnig, weinig wind

februari 30 km – 2014 totaal 260 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 92 km
hoka stinson trail – 181 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Eerder probeerde ik al het laatste lusje van de ultra te lopen maar dat mislukte door een hek dat ik niet open kreeg. Maar ik laat me niet gek maken en dus benaderde ik de route dan van de andere kant en besloot vanaf de duinen, langs het kasteel (op weg naar de finish normaal), door een bospaadje, langs de weg en via Red Barns de route te benaderen. Ik weet nu immers al dat ik na Monkshouse linksaf de duinen in moet bij de bunker, de weg over moet steken, langs de boerderij moet lopen en dan door het hek naar links. Dat deed ik al, alleen zou ik dus nu van rechts komen bij het hek en gewoon door kunnen lopen, en verder de juiste route in de juiste richting op moeten kunnen lopen. Zo gezegd zo gedaan. Er staat een redelijk forse wind van 65 km per uur met windstoten die harder zijn. Helaas zal ik die wind op de heenweg tegen hebben door het veld, maar het is niet anders. Ik wil per se de route in de goede richting lopen.

Eerst parkeren en door de duinen. Maar ik bedenk ineens dat ik nog niet het paadje heb gezien van de ultra zelf die vanaf de weg zal komen dus ik besluit terug te lopen om dan ook daadwerkelijk dat pad te zien. Boeiend, want dat komt dus gewoon op precies hetzelfde duinpad uit waar ik net vandaan kwam. Ik zie sneeuwklokjes!

klik voor groot

Daarna het pad op langs het kasteel en je merkt meteen dat het twee dagen droog was, want het pad is prima begaanbaar, een stuk beter dan een paar dagen geleden. Zo zie je maar dat je inderdaad geen invloed hebt op bepaalde dingen zoals het weer. Onnodig dus om je druk over te maken, het kan meezitten of het kan tegenvallen. Volgens mij heb ik qua training er alles aan gedaan en als het blubber is straks, dan kost dat dus gewoon extra tijd. So be it.

Langs het kasteel even omhoog lopen en daarna straks over het paadje weer richting de weg. Ik neem en stukje weg om een beetje op te schieten, maar je kunt al eerder het pad door de weilanden op. Maar de ultra loopt daar ook niet, dus nemen we de weg maar.

klik voor groot

Na de huisjes van Bamburgh slaan we rechtsaf richting Red Barns. Ik herken die naam, want er staat een huis te koop waar ik eens op internet naar keek. Grappig dat ik daar nu langs zal lopen. Het ziet er in werkelijkheid heel anders uit dan op het plaatje. Beter. Zo zie je maar. Maar hoe dichterbij ik kom, hoe minder ik de route snap. Ik kijk op de kaart en zit toch echt goed. Gelukkig komt er net en auto het erf op rijden waar ik sta te turen op de kaart en hij vertelt me dat ik inderdaad over zijn terrein moet lopen en dan weer op het pad zal komen. ij is even bezig met het hek, dus het bordje ontbreekt. Aha. Nou weer wat geleerd en na even gekletst te hebben, vervolg ik weer mijn weg. Mijn pace voor vandaag is dus verder onbelangrijk want de tijd liep tijdens dit praatje gewoon door en ik zie dus nu 11 min/km op de teller staan. Tsja dat krijg je met dat kletsen. Maar inderdaad is het pad gauw gevonden en hier begint het bikkelen tegen de wind in pas goed. Het veld is totaal open en de wind beukt op ons in. De oortjes van woef flapperen in de wind maar ze loopt moedig voor me uit. Vandaag is ze jarig! Mijn stoere hond doet het toch maar weer mooi zo samen met mij door weer en wind. Dat we straks regen gaan krijgen, is nu wel duidelijk maar het is nog droog.

Al snel komen we langs dat hekje dat ons van de week tegen heeft gehouden. Ha! Maar nu staan we aan de goede kant en kunnen we gewoon lekker verder draven. Opvallend is wel dat ook dit weiland een stuk beter er bij ligt na 2 droge dagen.

klik voor groot

De route laat zich gemakkelijk vinden maar ik ben blij dat ik dit nu een keer gelopen heb, want ergens gaat het nog bijna mis omdat er ook geen bordjes meer staan. Na een hek moet je scherp linksaf en daar loop je dus gemakkelijk voorbij. Maar ik herken het ongeveer en weet welke richting op moet, dus ik kan hier niet verkeerd straks. Het pad valt me reuze mee, door de schapen is het omgewoeld en modderig maar niet glad dus prima te doen.

klik voor groot

Uiteindelijk komen we op de weg uit. Ik liep daar al vaker en en de weg vanaf nu wel ongeveer. De weg loopt lekker naar beneden, daarna slaan we linksaf naar beneden en weer wat omhoog. Prima te doen allemaal en bekend terrein. Deze weg liep ik al tijdens de 45 km route deze richting op. Verder en verder lopen we, naar Glororum en verder rechtdoor naar Budle bay. De weg loopt best lekker even naar beneden en ik ben verrast dat ik deze weg de andere richting op liep tijdens de 45 km route. Pfffff zwaar. Eventjes omhoog en dan weer naar beneden richting Budle bay. Ik passeer een aar geweldig mooie huizen die ik nog nooit eerder gezien heb. Prachtig. Ik zie in de verte voor me Budle Bay al liggen. Inmiddels sneeuwregent het al zachtjes en ik voel dat het langzaam steeds harder gaat regenen. De wind trekt ook nog wat extra aan. Maar wat kan me gebeuren, we zijn al een heel eind en alles gaat prima.

Als ik aan het einde van de weg kom, zie ik het pad waar ik overheen moet. Maar ik zie ook dat vlakbij het hekje waar het pad loopt, die grote groep koeien met stier en kalfje staat. Makkelijk dat je dat kunt zien vanaf de weg, want hier had ik al rekening mee gehouden bij het maken van de route. Ik kies dus toch niet voor het pad door het weiland met de enge koeien, maar loop een stukje over de weg en zal straks linksaf slaan weer de juiste route op. Misschien doe ik dat tijdens de ultra ook wel als ik die dieren zie sta, maar nu met de hond erbij, doe ik het zeker. Ik weet dat het ietsje langer is, maar vooruit maar.

Zo gezegd zo gedaan en al snel lopen we richting het caravan park weer richting de zee. Straks weer rechtsaf richting golfbaan en dus weer op bekend terrein want dat stukje heb ik nu inmiddels al vaker gelopen. Het is inmiddels een beetje noodweer geworden. De regen en de wind beukt op ons in. Woef draaft moedig voor me uit, oortjes wapperend in de wind. Nog een stukje over de golfbaan en over het pad daarna.

klik voor groot

Na de golfbaan even over de weg. De golven van de zee zijn enorm hoog en het geluid is oorverdovend. Er staan heel wat auto’s op de eerste parkeerplaats met mensen erin die naar de beukende golven kijken. Het heeft ook wel iets magisch. Het is schitterend om te zien maar dan wel vanuit een auto. Het waait hier zo hard, en de regen slaat zo hard in mijn gezicht dat ik nauwelijks meer iets kan zien. Soms komt er een hageltje in mijn oog en dat vinden mijn lenzen weer niet zo leuk. Maar we zijn er bijna, dus gewoon even doorzetten. Ik vuur een oud anker af van een eerdere run en loop dus rustig verder. Niet eens meer een kilometer dus ik ben er bijna. Grappig genoeg is de route toch wat langer dan ik dacht en daarmee komt mijn maandtotaal op 230 kilometer.

Ik vind het niet heel vervelend als ik de auto zie staan en ik doe gauw mijn jack aan en een muts op. Even nog de pootjes van woef schoonmaken in de zee en dan gauw naar huis. Deze keer dus geen fatsoenlijke cool down want daar is het weer echt niet geschikt voor. Ik droog woef gauw af, doe de droogjas om en we gaan lekker naar huis waar mijn jarige woef meteen in slaap valt na een lekker bakje eten.

klik voor groot

Op naar ons volgende avontuur. Deze keer ging alles goed en was ik voorbereid op enge koeien die ik zo kon omzeilen. Jammer dat het nu weer zo hard regent want zo wordt het natuurlijk niks met de weiland en de paden….

Gegevens:

* afstand: 13 km
* temp 3 graden – harde wind

januari 230 km – 2014 totaal 230 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 80 km
hoka stinson trail – 163 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Dit heeft nog niet eerder bij een rondje gestaan denk ik.. Een rondje golfcourse! Dat was helemaal niet de bedoeling, ik wilde lekker even zonder kaart en zonder nadenken Bamburgh naar Seahouses lopen over het strand. Maar ik was even vergeten dat het hoog water was (daarom kon ik immers ook vorige week naar Holy Island, omdat het toen laag water was) en bovendien stormde het zo verschrikkelijk dat ik het na 400 meter over het strand wel gezien had en terugkeerde. Het zand was heel zacht, de wind sloeg in mijn gezicht en door de storm haalde ik nauwelijks 8 min/km. Niet zo nuttig dus en dus maar terug. Het was leuk. Niks hoeft, niks moet, alleen maar lopen en kijken waar je uitkomt. Dat kan natuurlijk alleen met goede kaart bij de hand maar die had ik!

klik voor groot

Ik zou dan wel even een rondje maken bij de golfbaan waar ik al eerder liep. Maar al rommelend ontdekte ik steeds meer paden en op een gegeven moment stond ik hoog te kijken op het kasteel en op het dorp. Mooi! Ik was heel verrast want er waren nog best paden waar je overheen kon en soms liep ik dan maar gewoon over de baan. Geen idee of dat mag, ik denk het niet maar ik liep aan de zijkant dus dat moest wel kunnen (hoop ik).

klik voor groot

Op een gegeven moment kwam ik grappig genoeg op een echt wandelpad dat deel uitmaakt van een langere route. Ik wilde dat dan proberen maar dat liep toch dood (nu in de winter wordt er geen gebruik van gemaakt blijkbaar) en dus moesten we weer terug. Kijkend op de kaart zag ik dat er een ander lange afstand wandelpad dichtbij zou zijn dus daar hobbelde ik dan maar naartoe. ik vond het wel een grap en het liep helemaal niet slecht. Beetje nat maar prima te doen. Ik kwam uit op een punt waar ik niet verwacht had uit te komen, vlak bij de weg. Zo leer je nog eens wat en ik zag aan het lijntje op de kaart dat ik best een aardig rondje liep op deze manier. Nu weer terug naar het echte wandelpad dan maar en dan zou ik vanzelf uitkomen op het laatste stukje van de ultra waar ik al eerder liep. In de verte zag ik een groep van 3 mannen met rugzakken wandelen over het lange afstand pad. Stoer en dik aangekleed met grote rugzakken en zware schoenen. Ik was benieuwd of en waar ik die zou inhalen op het pad.

Grappig genoeg gebeurde dat sneller dan ik dacht. Toen ik de laatste wandelaar achterop kwam, keek hij verrast om toen ik aan kwam. Ze deden erg hun best om uit de modder te blijven en toen had ik lol. Lichtvoetig rende ik hem voorbij (nou ja..) en hij was zo verrast dat hij meteen (zoals mannen dan doen) naar zijn maten ging roepen. Hahaha ze vonden zichzelf natuurlijk enorme bikkels, vechtend tegen de wind in met hun bepakking over het rottige pad. En daar kwam ik. Met mijn hondje gemakkelijk voorbij rennend, dwars door de modder en de plassen. ha! Ze moesten eens weten. Ik heb dat pad net geoefend natuurlijk. Maar het commentaar en de uitroepen vond ik natuurlijk onwijs grappig. Zo ben ik dan ook wel weer. Maar nu moest ik natuurlijk ook even braaf het laatste stuk netjes doorhobbelen zonder te zeuren over de modder of de plassen enzo waren we dus alweer heel snel bij het begin van de golfbaan. Zie je… hardlopen gaat toch sneller dan wandelen!

Ng even een kiekje van woef met de zee op de achtergrond en snel weer door voor het laatste stukje langs de zee. Waf ziet er niet uit maar die maak ik straks wel schoon in de zee, het water staat toch lekker dichtbij door het getijde.

klik voor groot

Toch nog een 9 km rondje gedaan en dat valt niet eens tegen want dat zou een heen en weertje ook ongeveer zijn geweest. Ik vond het wel een grap: weer een nieuw stukje ontdekt en dit is dus altijd te lopen als het water zo is of als de wind zo staat. Want natuurlijk heb je op dit stuk ook tegenwind, maar op het strand is het echt alleen heen en weer en dat is toch minder lekker met die storm. Weer een leuk moment om te ankeren zo op de terugweg met die wandelaars. Ik hoop dat ik net zo fris ben straks aan het einde van de trail ultra!

Op naar de volgende ronde dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 9 km
* temp 4 graden

januari 217 km – 2014 totaal 217 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 80 km
hoka stinson trail – 149 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

rondje in google earth openen

Vandaag wilde ik de laatste lus van het parcours doen. Bamburgh castle waar de finish is, even teruglopen richting Monkshouse en daar de duinen in en de weg over steken. Normaal zou ik dus vanaf het Zuiden komen, Monkshouse oversteken en dan linksaf de duinen in. Ik was benieuwd of er een pad zou zijn. Eerst maar eens kijken welke weg ze nemen bij het kasteel!

klik voor groot

Even goed kijken… hier is straks de finish neem ik aan!!

klik voor groot

Daarna weer de weg vinden naar het strand en dat is een hele kluif omdat de duinen zo ver zijn weggeslagen. Let op formaat hondje en je ziet meteen hoe hoog dat is

klik voor groot

Het strand ligt er prima bij dus we kunnen even lekker voort hobbelen. Ik denk dat ik ongeveer wel weet waar ik de duinen weer in moet voor de oversteek naar de weg. Onderweg zien we de met cement volgegoten zakken ineens die zijn vrijgevallen met de december storm. Dat is bijzonder, ik had het al in de krant gelezen maar nog niet eerder gezien. Leuk dat de natuur dan ineens deze dingen weer prijsgeeft. Zo lang als het duurt, want met een andere wind is alles straks weer verdwenen.

klik voor groot

Ik weet dus nu dat inderdaad de bunker bovenop de duinen de plek is waar we straks linksaf de duinen in moeten. Dat is op dit moment dus een aardige klim over zacht zand, maar het is wel te doen en het stukje door de duinen is maar kort. Daarna de weg oversteken en naar de boerderij lopen. Bij de boerderij rechtdoor over het eerste veld en dan linksaf het andere veld in.

klik voor groot

Maar helaas loopt het anders. Het eerste hek kan gewoon open maar het laatste hek dus niet. Ik kan er zelf makkelijk overheen klimmen maar dit is net te hoog om de hond overheen te tillen, ook omdat je ver in de modder zakt als je daar staat. Dit gaat dus niet lukken en ik heb een beetje de pest in. Ik kijk op de kaart en zie dat ik wel terug kan, en bij Red Barns dan weer het veld in zodat ik van rechts kom en door kan lopen achter het hek. Maar op dat moment heb ik daar helemaal geen zin meer in en ik besluit terug te gaan naar het strand.

klik voor groot

Het weer knapt een beetje op en ik doe lekker mijn handschoenen uit. Ik nam de dikke handschoenen mee en dat is dus met dit zonnetje ineens een beetje warm. Lekker lopen en ik twijfel wat ik zal doen. Vandaag dan maar heel kort en morgen opnieuw vanaf de andere kant proberen? Maar ik loop lekker en het weer is niet slecht. Ik raadpleeg nogmaals de kaart om te zien wat ik dan wel kan doen van de ultra route en ik besluit dan maar het laatste stuk bij de golfbaan en Budle te gaan bekijken. Ik liep daar vorige week al even maar niet precies het stuk wat we moeten doen straks.

klik voor groot

Ik loop over de golfbaan en neem een andere weg zodat ik straks het stuk kan doen wat we lopen op de ultra en vanaf de juiste richting. Ik ben benieuwd waar ik nu uit zal komen maar het blijkt gewoon hetzelfde punt bij dat caravan park waar ik al eerder was. Kijkend op de kaart zie ik dat ik nu rechtdoor moet (nou ja, daar kom ik straks dus vandaan) over een veld. et ziet er ongezellig uit, maar ik zie dat de route daar naar beneden zal lopen. Dat is ook leuk.

klik voor groot

Ik besluit het stuk even door te lopen tot Budle, waar ik dan de weg weer op zou moeten. dat doe ik dan wel een andere keer en bovendien ken ik dat stuk al van eerdere lopen. Maar ineens zie ik een grote groep koeien. Met een klein kalfje en een stier.

klik voor groot

Ook al ben ik ver weg, ze kijken nu al geinteresseerd naar me en komen al een beetje aanlopen. Nope, geen zin in vandaag, dus ik kijk nog even naar het weiland en bedenk dat ik die route nu wel gezien heb dan naar Budle en keer om. Dat omlaag lopen over een schuine kant loopt niet eens makkelijk maar ik oefen even en weet nu ook hoe dat moet. Ik vervolg de weg zoals ik straks ook zal lopen en kom nog door lekkere modder. Maar als ik weer bij de golfbaan ben, anker ik het gevoel en kijk op de klok hoe ver het nu nog is eigenlijk. Deze informatie kan ik straks mooi gebruiken als ik hier helemaal aan het einde van de ultra aan het lopen ben. Nu een prettig gevoel ankeren en straks weer ophalen.

Daarna ben ik weer op het strand. De ultra zal verder over een stukje weg naar Bamburgh Castle lopen en daarna weer door de duinen zoals ik aan het begin van de route al deed. Nu wil ik wel even de hond wat schoner krijgen in het water!

klik voor groot

Op het strand nog een zielige vogel die iets aan zijn vleugel lijkt te hebben. Die is dus ten dode opgeschreven. Woef blijft netjes op commando op afstand. We spelen nog even en daarna is het tijd voor afdrogen en warm worden. Deze route zit er weer op. De geplande route was ongeveer 12 km, ik liep dus nu ook zoiets maar kwam totaal niet op het pad dat ik moest hebben. Irritant.

Op naar het volgende avontuur dan maar weer.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 13 km
* temp 4 graden

januari 208 km – 2014 totaal 208 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 80 km
hoka stinson trail – 140 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km