Author Archives: Max

07.11.2012 – aken preuswald 8 km

Vandaag mijn eerste rondje weer in Aken. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn, want het bos leek erg nat en modderig maar omdat het mooi weer is nu, ga ik natuurlijk een rondje lopen. Ztje gaat voor de eerste keer weer mee, op 2 schoentjes dus op hoop van zegen dan maar. Het sneetje in haar voetje is dicht, dus het zou op zich prima moeten gaan eigenlijk.

klik voor groot

Ik heb van te voren een rondje uitgezet op de 910XT en ben benieuwd hoe dat nu precies werkt op deze Garmin. Voor de zekerheid sla ik de startpositie ook op, zodat ik altijd weer de start terug kan vinden. Dat is echt fijn weer van dit apparaat (de 610 kan dat niet).

Al snel hobbelen we samen over de paden die bedekt zijn met een enorm dik pak bladeren. Ik heb al gauw in de gaten dat het echt oppassen geblazen is met deze paden, want je ziet totaal niet wat er onder de blaadjes verstopt zit, en de ondergrond in het bos varieert van zachte modder tot ellendige paden met harde keien waar je flink op kunt zwikken.

Op een gegeven moment zie ik op de Garmin dat de pijl naar links gaat wijzen. Ik snap het niet, want ik dacht dat ik het rondje uit had gezet richting de spoorlijn, dus naar rechts. Dat ken ik ook en uiteindelijk besloot ik dus van de route af te wijken en naar rechts te gaan. Ik zou de weg zeker kunnen terugvinden. Na een tijdje zet ik de navigatie dus ook maar uit, omdat ik toch de andere kant op loop.

Prima pad, niets mis mee normaal, maar door de regen van de afgelopen periode is het pad veranderd in een modderige massa waar je – letterlijk – tot je enkels in weg zakt. Ook stroomt het water vrolijk als een beekje naar beneden langs de modder. Het is dus echt trail runnen hier en goed oppassen. Van enige snelheid is eigenlijk geen sprake en ik twijfel of ik terug zal keren, maar voordat je het weet zit je al op de helft van een pad en is terugkeren ook niet meer zinvol.

Ondertussen hoor ik niet alleen mijn eigen schoenen ver weg zakken in de modder, maar ook de schoentjes van woef. Als dat maar goed gaat! In ieder geval zullen haar voeten nat zijn en ik hoop maar dat het allemaal blijft zitten. Ze loopt in ieder geval prima, dus ze heeft er geen last van. Jammer genoeg zegt ze niks terug als ik bemoedigdend ‘gaat het’ tegen haar mompel. Ze kijkt lief op en dat is het dan.

klik voor groot

Het is wel erg mooi en ik geniet wel van mijn rondje. Ik besluit maar eens te kijken hoe de Kinvara schoentjes zich in en door modder gedragen en let al snel niet meer op de plassen en stroompjes. Vies en nat word ik dus blijkbaar toch wel, dus dan maar eens kijken hoe die schoenen zijn. Ik had al eens gelezen dat ze het niet gek deden op modder en rotsen dus dit zou een mooie test zijn. Ik was niet ontevreden, prima grip eigenlijk zowel op droge als natte ondergrond.

Uiteindelijk konden we afslaan en liep ik weer op een gewone asfaltweg met wat modder stukken die van het land kwamen. Maar dat stukje was – hoewel het heuveltje op ging – prima beloopbaar.

klik voor groot

Richting spoorlijn en weer terug het bos in. Weer een klimmetje en weer paden bezaaid met een dikke laag bladeren. Ik vond het weliswaar erg leuk maar toch wel vrij zwaar. Op een gegeven moment zie ik woef even raar hinken en vervolgens ligt een van haar schoentjes op de grond. Dat kon ook niet anders met die zuigende modder natuurlijk en het valt me nog mee eigenlijk. Ze wacht even en ik beoordeel haar voetjes. Aangezien alles erg nat is geworden, lijkt het me niet lekker zitten en ik besluit het laatste stukje haar zonder schoentjes te laten lopen. Ik heb dus vanaf dat moment twee modderige vieze schoentjes en sokjes in mijn linkerhand tijdens het lopen. Nou ja, voor goed doel zullen we maar zeggen. Ztje hobbelt vrolijk weer met me mee zonder schoentjes. Ze vindt het allemaal best geloof ik.

Als ik weer op de kruising midden in het bos kom, besluit ik recht door te gaan. Ik was even vergeten dat je dan een vrij heftige klim krijgt, maar dat was eigenlijk wel leuk om weer eens te proberen. Dat hebben we in Nederland helemaal niet dus het is vast ergens goed voor.

Blij dat ik weer boven was, besluit ik dan maar weer richting de start te gaan en met behulp van mijn kompasje kom ik prima uit en kan ik de laatste kilometers weer heerlijk naar beneden hobbelen. Dat is altijd zo fijn in dat bos, dat het laatste stuk altijd heuvelafwaarts is!

klik voor groot

Zo kwam er een eind aan het eerste rondje hier. Echt een geweldig mooi gebied, alleen een beetje zwaar om te lopen met de hoogteverschillen.

Gegevens:

* totaal 8 km
* temp 10

rondje in google earth openen

nov 40 km – 2012 totaal 1.850 km

brooks pure flow 150 km
brooks pure flow (2) 55 km
merrell bare access 52 km
kinvara 3 213 km

04.11.2012 – assignment 7: berenloop HM – totaal 21 km

Gisteren kwamen we erg laat aan in Franeker om de nacht door te brengen zodat we uitgerust vandaag op de boot zouden kunnen stappen richting de Berenloop op Terschelling. Het was een beetje rare dag waarop – zonder aanleiding – ook mijn glazen tafel in de woonkamer ineens uit elkaar sprong. Dat gaf dus rommel en ook schrik, want het ging gepaard met een enorme knal. Maar gelukkig geen persoonlijke schade en ook woef lag gelukkig niet dicht bij de tafel. In de namiddag konden we dus alsnog vertrekken en hebben we eerst woef weggebracht, want vanwege haar pootje hadden we besloten om haar toch niet mee te nemen naar het eiland. Dat was erg jammer, want vorig jaar was ze lekker mee naar Terschelling. Daardoor hadden we nu het plan opgevat dat S. zou meefietsen voor zover dat mogelijk zou zijn op het parcours. Op die manier zou hij tenminste ook lekker bezig zijn en wat van het eiland kunnen zien en dat is natuurlijk veel leuker dan ergens alleen maar te staan wachten! Van te voren hadden we dus ook een fiets gehuurd.

Vanmorgen redelijk uitgerust opgestaan en wat gegeten. Ik wist eigenlijk niet goed wat wijsheid was, want om 12 uur zou de loop zijn en ik weet dat ik door die gekke bloedsomloop eigenlijk niet met voedsel in mijn maag/darmen kan lopen. Ik nam dus een klein stukje suikerbrood en liet ook dat uiteindelijk staan en vulde het aan met kant en klare voeding uit een flesje. Niet erg lekker, maar omdat de loop pas om 12 uur zou starten toch wel verstandig(er) om wat te eten.

Het inchecken op de veerboot verliep niet al te soepel vanwege de drukte en de scanautomaten maar uiteindelijk waren we dan toch door de poortjes en liepen we richting de veerboot.

klik voor groot

Net toen we buiten waren werden we aangesproken: ‘ben jij Max’? Moet je nagaan, tussen al die mensen! Zo liepen we dus met twee ‘tweepies’ uit mijn TL richting de veerboot. Er was deze keer eigenlijk ruimte genoeg en we hadden al snel een zitplaats met lekker veel ruimte waar het niet te druk was. Vorig jaar speelde hier nog de band en was het echt een feest aan boord. Nu was het eigenlijk erg stil en ik vond de reis maar lang duren op deze manier. Bij vertrek uit Harlingen hadden we prachtig weer en ik was erg benieuwd wat voor weer het zou zijn op het eiland. Wolken waren er eigenlijk niet te zien dus het zag er best aardig uit en met de wind leek het ook erg mee te vallen.

klik voor groot

Na twee uur varen kwamen we aan op Terschelling. Op de parkeerplaats stond wel een bandje te spelen, dus dat bracht de mensen dan alsnog een beetje in de stemming. Het voelde allemaal toch anders dan vorig jaar gek genoeg.

klik voor groot

Het weer was prima, misschien nog wel beter dan vorig jaar toen het vrij mistig was bij aankomst. Dat we niet weer zo’n mooie dag zouden krijgen als vorig jaar stond van te voren wel vast, maar het zag er niet gek uit eigenlijk. Snel zochten we een plekje bij Zeezicht, een tentje waar we wat konden drinken en even konden omkleden. De fietsverhuur was vlakbij, dus dat was allemaal erg gemakkelijk. Maar al snel kwam natuurlijk het dubben over kleding. Het was immers minder koud, minder winderig en vooral droger dan gepland. Het leek me helemaal geen weer voor een thermohemd, shirt en jackje. Veel mensen hadden het erover en bespraken de kleding. Zo zie je maar waar je je druk over kunt maken voor vertrek! Net toen de dampende chocolademelk (zonder slagroom natuurlijk) voor ons stond, belde L. waar ik vorig jaar de Berenloop mee gelopen heb. Zij sliep samen met haar man en zoon op een klipper die in de haven lag. Ook bijzonder! Helaas heb ik haar voor de loop niet meer gezien.

klik voor groot

Ik was namelijk vrij laat klaar met dubben over kleding, toiletbezoek en rommelen met al mijn spulletjes. Wat een gedoe. Uiteindelijk koos ik er toch voor om mijn kleding aan te houden zoals ik van te voren bedacht had. Korte mouwen thermo, heel dun korte mouwen shirtje en dun jackje tegen de wind (op het strand). Voor het startvak mijn hele dunne korte handschoentjes. S. ging snel de fiets ophalen en ik zou alvast mijn spulletjes gaan afgeven in de tent bij de start. Ik hoopte maar dat ik hem wel weer tegen zou komen in de drukte, anders zou het wel erg ongezellig zijn. Omdat de tijd wegtikte en de start al dichterbij kwam, besloot ik toch maar richting het startvak te gaan en daar liep ik gelukkig S. weer tegen het lijf. De fiets was opgehaald en stond ergens klaar zodat hij kon opstappen na de start. Het was erg druk, maar ergens kon ik toch het startvak in dus dat was prettig. Daar stond ik dan. Op zich met enorm veel zin, puur omdat de route zo geweldig mooi is en de sfeer zo bijzonder is. Maar deze keer was ik toch niet echt helemaal fit. Dat gebeurt me niet vaak, maar ik had pijn in mijn bovenkaak en natuurlijk die schouder. Dat zijn dan eigenlijk net teveel dingetjes on top of alle andere dingen die al hinderlijk zijn tijdens lopen. Maar ik hoopte er maar het beste van. Ik had een aardig armzwaaitje ontdekt nog tijdens de training van donderdag dus dat zou wel loslopen. Kom dus maar op met de start! Er hing een mooi groot scherm boven de startlijn, zodat je een beetje mee kon kijken wat er aan het begin allemaal gebeurde, want het is een lange rij mensen door de winkelstraat van terschelling. Vorig jaar duurde het ook lang voordat we eindelijk konden starten en dat was dit jaar niet anders. Maar het was droog en eigenlijk wel lekker weer!

klik voor groot



Om 12 uur startten eerst de wedstrijdlopers en daarna konden de recreanten op weg. Dat duurde lang, maar de sfeer is gemoedelijk en er wordt dus ook niet geduwd zoals bij andere runs wel eens gebeurt. Over de streep en de 610 aangeklikt in de hoop dat deze het goed zou doen. In mijn rugzakje hobbelde de 910 ook mee die vanzelf aan zou moeten springen na de start via de autopauze optie (dat gebeurde ook zag ik achteraf). Dan zou ik immers in ieder geval de route hebben als de 610 het toch niet zou doen ineens. Maar zowaar… ik heb geen enkele rare uitslag gezien deze keer, dus wie weet heb ik nu geen lemon gekregen van Garmin en doet deze 610 het prima.

klik voor groot


Al snel hobbelde ik over de klinkertjes die gelukkig droog waren. Ik vond het helemaal niet extreem druk op het parcours en nergens liepen mensen elkaar eigenlijk in de weg. Ook geen duwers ofzo. Heerlijk is dat toch. De eerste beren doemden onderweg al op. Niet op de weg (spreekwoordelijk) maar langs de weg in de vorm van speelgoedberen. Er reed ook een auto rond met grote beren, maar die heb ik zelf niet gezien, alleen later op de foto’s. Toen ik op de klok keek, zag ik dat ik eigenlijk een beetje te snel liep, en dat verraste me want zo voelde het helemaal niet. Ik liep gewoon lekker. Omdat ik me niet wilde laten leiden door de klok, besloot ik toch maar gewoon door te lopen zoals het lekker voelde. Ik zou al genoeg tijd verliezen op het strand later en wie weet hoe het vandaag zou gaan? Dat is het lastige van een klokje en lopen met ‘verstand’. OK dit is eigenlijk te snel maar moet ik dan nu al terugzakken? Vlak lopen zou er toch niet inzitten en bovendien kon het me ook eigenlijk niet zoveel schelen bij deze loop. Ik besloot dus lekker door te tuffen en te genieten van de omgeving. Ik had wel muziek op, en dan mis je wel iets van de omgeving, maar ik had daar vandaag gewoon echt zin in. Ik zou dan in ieder geval niet mijn eigen gehijg en geslof horen!

Al snel zag ik ineens de vertrouwde jas van S. naast me fietsen. Dat was leuk! Ik was helemaal verrast. Dat hebben we nog nooit zo gedaan natuurlijk, en ik vond het wel erg leuk. Voor hem was het ook veel leuker op deze manier dan normaal, want nu zou hij ook wat van het eiland te zien krijgen en bovendien niet alleen maar hoeven wachten! Omdat ik weinig gegeten had, besloot ik om redelijk snel toch een gel te nemen, en nu kon ik mooi het lege zakje aan hem geven. Ook handig.

Ik hobbelde door en de kilometers tikten weg. Al snel kwam het 5 km bordje in beeld en ik was nog mooi onder de 30 minuten aan het lopen. Het punt was aangekleed met beren en bordjes. Echt grappig. Deze keer zijn daar dus ook foto’s van! Al snel besloot ik toch mijn jack uit te trekken en ondanks dat dat even een gedoe was vanwege de rugzak, lukte het toch om lopend het jack uit te doen en aan S. te geven. Gelukkig had ik uit voorzorg mijn startnummer al op mijn shirt gespeld en niet op het jack laten zitten!

klik voor groot


Even later valt ineens de metronoom van de rugzak. Die zit daar altijd en waarschijnlijk door mijn rare armzwaaitje, heb ik die er zelf afgemaaid. Iemand schopte het geval een heel stuk weg, maar ik besloot de metronoom toch op te pakken en daarna gaf ik hem aan S. die op dat stuk nog steeds op het fietspad aan het meefietsen was. Het kostte me wel even moeite om weer op gang te komen merkte ik. Vervelend dit soort dingen maar niets aan te doen. Het stuk weg was ruw vanwege wegwerkzaamheden en al snel viel er iemand bijna languit over de dwarsribbels in de weg. Dat was dus even oppassen. Maar de weg was behoorlijk droog, eigenlijk lagen er nergens plassen!

klik voor groot


Ik genoot met volle teugen maar het bonken in mijn hoofd bij iedere stap werd toch wel erg vervelend. Zeker na het oppakken van de metronoom van de grond bonkte alles behoorlijk. Ik seinde naar S. dat ik wel een paracetamol wilde hebben. Dit had normaal natuurlijk nooit gekund, want ik heb zulke dingen natuurlijk niet in mijn renkleding zitten tijdens het lopen, maar het zat wel in mijn rugzakje en als hij nou toch zo dichtbij was! Hij moest dus even stoppen om het te pakken en ik hobbelde door. Helaas sloeg het parcours toen linksaf richting Midsland en mocht hij niet meer meefietsen, dus tegen de tijd dat hij de tabletten had gepakt en weer op de fiets zat, was ik alweer uit het zicht verdwenen. Ik vond het wel een grap maar ik hobbelde natuurlijk vrolijk verder. Toch stond hij ineens ergens in het dorp weer langs de kant van de weg en kon ik de tabletjes pakken en innemen tijdens het lopen. Wie weet zou het de pijn toch wat afvlakken. Ik was er immers nog lang niet.

Ik hobbelde vrolijk door en de eerste 10 km bleven net onder het uur dus ik liep nog tamelijk constant ook. Door het dorp, door de duinen en verder ging de loop.

klik voor groot


En ineens doemde daar de strandopgang al op. Even omhoog en daarna naar beneden richting strand. Ik ben natuurlijk een enorme bangerd, maar aangezien ik helling op een beetje glad vond (op deze schoenen) met het zand erop, durfde ik niet keihard naar beneden te rennen. Het eerste stukje strand was natuurlijk heel rul en verder leek het strand van een afstandje wel aardig hard. Maar ik vond het vies tegen vallen. Het ligt vast aan mij, maar ik vond het strand ontzettend zwaar en ik kwam echt niet vooruit. Ik ben op zich wel een beetje gewend aan strand, want ik loop in de UK ook over strand, maar dat is vrij stevig en dit was een soort combinatie van blubberig zand, dat ook iets ruls had. Maar nogmaals: het lag vast aan mij want ik zag toch genoeg mensen die daar veel makkelijker overheen liepen. Ik had gerekend met 3 minuten verlies op het strand maar dat werd dus meer en dat is best jammer als het dan verder toch zo lekker loopt!

klik voor groot

Tjdens het hobbelen over het strand probeerde ik dan maar om me heen te kijken. De zee was vrij ver weg aan de rechterkant, de duinen links waren dichtbij. Ik stelde me maar steeds voor dat ik al bijna weer omhoog kon richting de weg, dat het maar een heel klein stukje was. ‘Ik doe het dan toch maar’ vertelde mijn positieve ik tegen mijn muitende kant die ik even in toom moest houden. ‘Kijk eens hoe mooi het hier is’? De innerlijke dialoog ging door totdat ik de strandopgang weer achter de rug had (oei wat kan een mens toch moeizaam een hellinkje opklauteren) en over het fietspad richting Paal 8 liep. Het kostte natuurlijk weer moeite om in een ritme te komen en een beetje snelheid op te bouwen. Ik zag dat ik erg veel tijd had verloren en dat mijn gemiddelde waar ik zo tevreden over was aanzienlijk gezakt was. Maar dat kon de pret niet drukken natuurlijk. Ik was uberhaupt al veel meer op mijn klokje aan het kijken dan ik van plan was eigenlijk.

klik voor groot

Jammer genoeg stond de band ook niet bij de bocht richting de Longway. Het was dus aanzienlijk stiller qua muziek en aankleding dan vorig jaar. Ik vond het vorig jaar zo gaaf dat die band (die dus ook al op de veerboot had gespeeld) daar stond. Ik kreeg daar toen echt energie van en kon weer lekker vooruit. Dan maar zonder de opzwepende muziek van de band rechtsaf richting de duinen. S. doemde daar ook weer op met zijn fietsje maar die mocht natuurlijk niet mee het bos in langs de Longway.

klik voor groot

De route ging verder en verder. Nog ruim 7 kilometer van het strand, dus eigenlijk pas op 2/3 van de loop. Door het bos over licht golvende paden. Erg mooi daar en ik vond het ook behoorlijk rustig qua lopers. Het geeft de loop een speciale sfeer. Helaas ook hier geen muziek in het bos. Vorig jaar klonk daar operamuziek dat heel apart was. Misschien heb ik het gemist maar ik heb het niet gehoord. Mijn hoofd bonkte iets minder door de paracetamol maar weg was het niet.

klik voor groot

Even vraag ik me af waar de finish nou is, maar al snel start ik de innerlijke dialoog die me gebiedt lekker om me heen te kijken naar de bomen en de omgeving. ‘Kijk eens waar je loopt’ en ‘dat doe je toch maar mooi’. Ik ben ook volop aan het oefenen met een soort loopmantra maar daar ben ik nog niet zo ver mee. Allemaal bedoeld om de muitende hersenhelft die roept ‘waarom doe je dit eigenlijk’ niet de overhand te laten krijgen. Dat is ook immers nergens voor nodig, want het IS leuk om te lopen en bovendien loop je nog in een prachtige omgeving ook! Maar het brein is een bijzonder iets en als de linkerhersenhelft ook maar iets bemerkt van een ‘ongemakje’ begint die helft al snel te roepen ‘hou toch op’ terwijl de rechterhelft dat dus gemakkelijk kan overrulen. Maar dat vereist ook enige training natuurlijk. En het ongemakje was deze keer natuurlijk wel aanwezig in de vorm van een pijnlijke bonkende kaak.

Maar rechts overwon het toch van links en heel langzaam zag ik ook mijn snelheid weer iets toenemen. Natuurlijk kon ik totaal niet meer goedmaken wat ik verloren was op het strand en na het strand maar ik liep gewoon weer wat lekkerder en al snel was ik het bos uit en liep ik weer over de klinkers richting de Brandaris. Het was nog steeds droog en zeker niet koud. Ongelooflijk wat een geluksvogels waren we! Er was echt rotweer voorspeld dus dit viel alleszins mee.

klik voor groot

Ik hobbelde het dorp in en helaas hadden ze bij de bocht naar links verder het dorp in een soort ‘sneeuwmachine’ geplaatst die witte vlokken door de lucht spoot. Daar was ik niet blij mee, want je loopt toch met open mond te ademen (ja ik weet het, geen neusademhaling meer) en ik had helemaal geen zin in die troep. Maar het was natuurlijk wel leuk voor het effect. Ben benieuwd of andere lopers dat nou ook zo ervaren hebben eigenlijk of dat ik een oude zeur ben.

Het laatste stukje van de route brak aan, door het dorp, onder het spandoek ‘beretrots op jezelf’ door en dan nog een paar rare slingertjes die ik even vergeten was, nog met een beetje golvende weg zo op en neer richting de finish die herkenbaar is aan de rode loper. Daar is het einde en de finish!

Helemaal niet zo slecht eigenlijk qua tijd. Lekker gelopen maar dus wel vermoeiend dan het strand en ook vermoeiender daardoor dan de GNR waar ik heel constant heb gelopen en maar ietsje langzamer was. Maar ik ben blij verrast. Voor deze run had ik niet specifiek getraind omdat ik nu eenmaal met het andere schema voor eind mei 2013 bezig ben en tempowerk zit er nu tot januari eigenlijk niet in. Ondanks het feit dat ik niet echt fit was deze keer was het goed te doen. Genoten, gelopen en gefinished.

Het blijft een bijzondere loop. Alleen het gedoe na de finish is nog steeds niet optimaal. Je moet voetje voor voetje naar de tenten lopen die moeilijk bereikbaar zijn vanwege de mensenmassa.

klik voor groot

Gelukkig had ik S. al gezien (en hij mij) en kon ik lekker mijn dikke winterjack aantrekken zodat ik niet afkoelde. Dat was echt heel erg fijn. Maar uiteindelijk hadden we de tas weer terug en het T-shirt opgehaald en konden we richting een eettentje lopen. Snel even mijn broek aangetrokken en de rugzak afgedaan natuurlijk.

Toen we bijna weer bij Zeezicht kwamen en langs het parcours liepen, kwamen we de man van L. tegen die stond te wachten totdat ze binnen zou komen. Natuurlijk hebben wij toen ook even gewacht om haar aan te moedigen. Ik kreeg het toen wel onwijs koud natuurlijk omdat ik mijn natte shirtje nog wel aanhad, maar ik heb toch maar even gewacht. En ineens kwam ze daar de hoek om! P. (haar zoon) rende haar tegemoet en nam haar aan de hand. Het ging niet meer heel gemakkelijk omdat ze last had van haar rug. Maar met aanmoediging van haar zoon liep ze natuurlijk toch door! We hoorden later dat haar zoon de rode loper afgestuurd werd. Ze mochten dus niet samen over de finish. Dat vind ik wel een beetje flauw, maar er had deze keer heel duidelijk in de voorwaarden gestaan dat de rode loper alleen voor lopers was. Honden waren dus ook niet welkom op de rode loper en dat was ook al een reden om woef niet mee te nemen, omdat ik toch niet met haar zou kunnen finishen. Vorig jaar kon dat nog wel maar dit jaar waren ze blijkbaar heel streng.

Na dit intermezzo snel naar Zeezicht gelopen waar we geluk hadden en een tafeltje konden bemachtigen. Ik ben toen snel me gaan omkleden en had daarna lekker droge kleding aan. Tosti en warme chocolademelk ging er wel in! Daarna naar de klipper gewandeld waar L. geslapen had. Leuk om even te zien waar zij overnacht hadden en natuurlijk even bijgepraat over de run.

klik voor groot

Om 16.30 zaten we alweer op de sneldienst naar het vasteland. Toen we aankwamen in Harlingen goot het van de regen en zo kwamen we alsnog drijfnat bij de auto aan. Onderweg naar huis nog even bij de McDonalds wat gegeten en daarna natuurlijk gauw woef weer opgehaald. Volgens mij had zij ook wel een gezellig dagje gehad bij mijn zus. Zo kwam er een einde aan de Berenloop 2012. Heel anders dan vorig jaar maar wel erg leuk. De bewoners van het eiland maken er echt een feestje van met alle beren onderweg en support onderweg. Ook veel verzorgingsposten met alles wat je maar wilt (water, sportrank, fruit, spons). Hulde! Op naar de 2013 editie?

Gegevens:

* totaal 21 km
* temp 10
* gem HF 155
* eindtijd 2.12.42

rondje in google earth openen

nov 32 km – 2012 totaal 1.842 km

brooks pure flow 150 km
brooks pure flow (2) 55 km
merrell bare access 52 km
kinvara 3 205 km

01.11.2012 – hitland 10 km

**01.11.2012 – hitland 10 km**

Vandaag was het de bedoeling om een rustig rondje te lopen van ongeveer 5 km. Maar ik ben blijkbaar niet helemaal aangesloten, want ik sloeg na 2 km rechtsaf richting de dijk, en dacht lekker tegen de wind in over de dijk terug te lopen naar de auto en uit te komen rond de 6 km. Maar dat klopte dus niet, want uiteindelijk stond er bijna 10 km op de klok. Ik vergiste me dus behoorlijk in de afstand over de dijk naar de parkeerplaats. Normaal parkeer ik daar niet, maar nu zonder de hond maakt het niet veel uit waar ik start. Het lopen ging wel lekker. Het was zowaar droog en het stukje over de dijk tegen de wind in was meteen even een goede ademhalingsoefening. Ik had er weinig moeite mee. Misschien viel de wind toch mee, ik weet het niet. De Merrells lopen lekker en ik twijfel over de beste schoen voor zondag. Ik liep nog geen enorme afstand op de Merrell, maar ik voel ook weinig voor de te grote Pure Flows eigenlijk. Nadeel van de Merrell is dat ze aardig wat zand opscheppen op het strand door het open bovenwerk. Geen idee.

De Garmin 610 deed het goed. Ook de route van zondag – die ik vandaag pas uitlas – lijkt goed gegaan te zijn met normale waarden. Grappig genoeg geeft de 610 meteen juiste elevation gain waarden in TC terwijl de 910 hele andere dingen laat zien. Geen enkel apparaat meet dus precies dezelfde dingen blijkbaar! Inmiddels kwam ook de nieuwe footpod binnen, dus die kan weer op de schoen. Zelfs in de verpakking werd deze footpod direct gevonden, dus de oude is echt kapot helaas.

Anway, het looprondje van vandaag was dus totaal niet zo bedoeld en een beetje te lang. Maar het liep lekker en ik was dus heel verrast dat de afstand zo veel meer was dan gepland. Ik heb ook uitgevogeld hoe ik het beste kan bewegen (tijdelijk) met die vervelende schouder. Ziet er natuurlijk niet uit, maar goed dat is dan jammer.

Nu moet het pootje van woef nog even helemaal helen zodat ze weer lekker mee kan lopen en we kunnen er weer tegenaan. Op naar de volgende run.

Gegevens:

* totaal 10 km
* temp 10

nov 10 km – 2012 totaal 1.820 km

brooks pure flow 150 km
brooks pure flow (2) 33 km
merrell bare access 52 km
kinvara 3 205 km

30.10.2012 – rondje Capelle – 8 km

**30.10.2012 – rondje Capelle – 8 km**

Helaas heeft mijn running mate afgelopen zondag tijdens de run kennelijk door glas gelopen want ze heeft een sneetje in haar zooltje. Gelukkig heelt dat redelijk snel en is het geen likgranuloom zoals ze wel eens eerder had, maar vervelend is het wel. Zowel voor haar (pijn) als voor mij, want ik moet nu extra vaak korte rondjes wandelen en dan dus nog zelf gaan hardlopen. Het was dus inmiddels alweer donker toen ik eindelijk aan mijn rondje toekwam en ik besloot even op de loopband gaan lopen. Niet slecht als dat ding ook eens in beweging komt en ik zou lekker even televisie kunnen kijken ondertussen. Zo gezegd zo gedaan. Maar mijn footpod deed het niet. Geen van de Garmins kon de footpod vinden en dus lijkt het erop dat de footpod nu ook definitief de geest heeft gegeven. Ik vond het ook al zo vreemd dat het contact zo vaak wegviel en er steeds nieuwe batterijtje nodig leken te zijn. Niet echt een kwaliteitsprodukt, want de footpod is ook van december 2009 net als de Forerunner 405. Merkwaardig en niet fijn. Maar toen ik dat allemaal had uitgevogeld was ik drie kwartier verder en redelijk ahum ‘opgeladen’ dat ik me weer heb omgekleed en naar buiten ben gegaan. Ik heb nog niet eerder in het donker hier gelopen op deze manier. Over de weg en zonder de hond. Lampje om mijn arm en been, reflecterend vestje aan over mijn gele jasje en voor de zekerheid een lampje mee.

Hoewel het wel een belevenis was zo met de mooie volle maan, vond ik er niets aan. De auto’s stonken en de scooters lieten een walm na waarvan je de neiging kreeg om de adem in te houden. Ik ben natuurlijk een ontzettende zeur, maar ik ben ook wel verwend eigenlijk met de mooie – autovrije – gebieden zo dichtbij. Daarom is het wel eens goed om zo door de stad te lopen. Ik realiseer me dan dus weer dat het echt de combinatie is van de natuur en het lopen waarvan ik geniet. Het lopen zo tussen de auto’s, fietsers en scooters doet me niks.

Overigens was het rondje precies 8 km zonder dat ik van te voren had gekeken waar ik eigenlijk heen zou moeten en hoe lang het zou zijn. Ik was ergens halverwege verrast door het punt waar ik uitkwam. Zo leer je nog eens wat over de omgeving!

Op naar de volgende run en dan weer lekker door het natuurgebied.

Gegevens:

* totaal 8 km
* temp 10

okt 138 km – 2012 totaal 1.809 km

brooks pure flow 150 km
brooks pure flow (2) 33 km
merrell bare access 42 km
kinvara 3 205 km

28.10.2012 – assignment 6: 8 km – totaal 10,5 km

**28.10.2012 – assignment 6: 8 km – totaal 10,5 km**

Vanmorgen was het natuurlijk eigenlijk helemaal geen 8 uur als ik vertrek, maar 7 uur vanwege het ingaan van de wintertijd. En winterachtig is het, want heeft flink gevroren. In Twente zelfs min 10. Hier niet, maar het is echt wit uitgeslagen en alles is bedekt onder een laagje rijp. Ik heb ook flink moeten krabben en heb een lekker thermohemd aan en mijn nieuwe Nike handschoentjes. Onderweg naar de meren rij ik langs allerlei geweldige plaatjes die de natuur me biedt. Een rijtje vogels op een berijpt houten hekje met schaapjes in het witte landschapje. Ik ben nog niet eens begonnen met mijn run en ik geniet al!

Als ik aangekomen ben bij de start van de route van vandaag, is het nog heerlijk stil. Geen enkele auto en fietsers zijn er ook nog niet. Ik zie er uit als een malloot met links en rechts een horloge om. De 610 is net terug gekomen en ik wil natuurlijk wel eens zien of het geval deze keer wel werkt. De eerste keer waarschijnlijk wel, want dat was de vorige keer ook zo. Daarna bleef ik ineens 1.51 min/km lopen….. Afwachten maar.

Ik start mijn horloges en ga op weg. Het is flink koud en ik ben blij dat ik de buff ook op mijn hoofd heb gedaan. Ik kan er even tegen onderweg! het zonnetje komt al tevoorschijn dus straks zal het wel opwarmen. Ik heb wel zin! Ik ga samen met woef van start en al snel worden we wat warmer tijdens het inlopen. Rustig aan en ondertussen genietend van het spiegelgladde water met alle eendjes die daar rustig dobberen. De molenviergang doemt op en ik geniet van het wondermooie plaatje. Jammer dat ik geen camera heb meegenomen, want dit zijn toch wel unieke dagen!

Ik doe vandaag weliswaar het rondje weer, maar loop 6×800 meter met 2.5 minuut rustpauze. Van te voren rekende ik uit welk tempo ik moest aanhouden ongeveer en zoiets doe ik ook. Ik kom uit op rondjes van 4.34 (147) – 4.42 (140) – 4.37 (144) – 4.30 (149) – 4.26 (149) – 4.33 (147) met tussen haakjes de gemiddelde HR in die lap. Keurige waarden dus hoewel het ook niet super snel ging. Ik oefende wel weer met de metronoom want op het laatste lapje na, liep ik alles met de metronoom rond de 87-88 en dat ging prima. Grappig dat de laatste lap weliswaar op 82 ging, maar nauwelijks langzamer. Maar goed, ik weet dat ik de cadans langzaam moet opvoeren dus dat wordt de uitdaging een beetje. Over een tijdje zal het weer makkelijker gaan en kan ik makkelijker snelheid maken op een hogere cadans.

Na de laps loop ik nog 2 kilometer waar ik wat cadance drills doe en dat is leuk en voordat ik het weet is het rondje alweer voorbij. Het voelt toch een beetje gek dat ik niets getraind heb voor de berenloop van aanstaande zondag, maar het zal wel loslopen want qua afstand deed ik nog wel wat natuurlijk. Maar goed, deze week zit er ook alweer op. Ik vind het opvallend te zien dat elk schema totaal anders is. De 800-tjes moest ik volgens het edinburgh schema bijvoorbeeld sneller lopen, maar dat waren er dan ook maar een paar (meestal 2 in een andere reeks). Ik zie wel een oude training nog met 6×800 op een veel hoger tempo. Geen idee of ik me toen uit de naad heb gerend ofzo want ik vind dat knap rap voor die lapjes. Hoe het ook zij, ik doe nu dit en ik moet maar eens kijken. Voor Berlijn gaan de laps oplopen tot 15×800 dus ik ben benieuwd. Dat lijkt me helemaal niet zo gemakkelijk.

De Pure Flow liepen redelijk hoewel ik niet echt blij ben met het gerommel rond de maatvoering. Eigenlijk loop ik dus nu op een te grote schoen. Heel raar allemaal. Gelukkig hebben de DS Trainers en de Racers een nieuw baasje gevonden. Hele fijne schoenen waar ik met weemoed afstand van doe, maar ik kan niet meer allerlei soorten schoenen door elkaar blijven gebruiken.

Op naar de volgende loop. Helaas zonder mijn runningmate, want kennelijk liep ze door iets scherps tijdens de run (niks gemerkt) want er zit een sneetje in haar zooltje. Heel zielig en bovendien erg vervelend omdat ik dus nu weer extra rondjes moet maken met haar, voetje uit moet wassen en moet verzorgen etc. Ik hoop maar dat het snel herstelt!

Gegevens:

* totaal 10,5 km
* temp 1

okt 130 km – 2012 totaal 1.801 km

brooks pure flow 150 km
brooks pure flow (2) 25 km
merrell bare access 42 km
kinvara 3 205 km

25.10.2012 – rottemeren 30 min HM tempo – totaal 10,5 km

**25.10.2012 – rottemeren 30 min HM tempo – totaal 10,5 km**

Vandaag binnen het schema een beetje gerommeld. Daarom ben ik maar naar de Rottemeren gegaan omdat ik daar bijna nooit last heb van andere honden en dus kan lopen zonder dat over andere honden te struikelen. Het was aardig weer, een beetje mistig maar er waren wel enorm veel vogels. Aan het einde van de run genoot ik van een heel stel tafeleendjes. Dat was erg leuk om te zien.

Onderstaande foto nam ik niet vandaag maar in 2009 in Spanje:

Eerst even warm gelopen. Toen was ik nog blij dat ik mijn Buff op had en een jackje had aangetrokken. Daarna rustig even een paar kilometer RWR gedaan op 2/30 en ook echt rustig gelopen. Toen ik het water over was en er 3 kilometer op de teller stond, ben ik gestart met een heel korte TL. Ik had kennelijk de workout niet goed geprogrammeerd, want de TL startte al na de warming up, dus zat ik al in de volgende lap (die kan je als het ware doordrukken). Beetje dom dus. Ik besloot zonder metronoom te lopen om te kijken wat nu mijn ‘eigen’ cadans was maar deze keer wel af en toe even op de klok te loeren wat ik ongeveer uitspookte en wat het gemiddelde tempo was. Maar toen ik eenmaal aan het lopen was, had ik natuurlijk spijt van mijn jackje, want het was best warm. De Buff was al in mijn jaszak verdwenen! Omdat het lopen wel goed ging, wilde ik eerst al stoppen na 20 minuten om wat beter in het schema te blijven, maar aangezien ik toch het hele meer om zou moeten lopen, heb ik de 30 minuten gewoon maar uitgelopen. Gek genoeg ging het eigenlijk veel makkelijker dan de TL die ik in het kader van eerdere schema’s liep. Toen moest ik echt moeite doen om onder de 6 min/km te komen, terwijl ik nu na 20 minuten het gas eraf heb gehaald omdat het eigenlijk te snel ging (5.53 min/km is immers geen 6.05 min/km wat de bedoeling was) en zo kwam ik uiteindelijk uit op 5.55 min/km met een cadans (zonder metronoom) van 170 dus ik ben dik tevreden. Nu verder lekker rustig aan. Helaas raakte Garmina totaal in de war toen ik op de lap toets drukte na de TL, en bleef het apparaat zenuwachtig brommen en piepen. Vervelend, want er gebeurde niets meer. De workout was klaar (omdat ik een lap miste) en daarom drukte ik weer op start zoals ik normaal ook doe met de 610 als ik de timer weer aan wil zetten. Maar daar kan de 910 dus niet tegen, want dan start ook de autolap en de RWR alert en dat gaat blijkbaar niet samen. Techniek staat dus inderdaad voor niets.

Maar goed, na wat pielen werkte alles weer en kon ik verder hobbelen. Ik hoef dus kennelijk niet bang te zijn dat ik (nog) trager word van het RWR schema dat ik doe voor de marathon eind mei 2013. Volgens mij is die extra rust en de relatief snellere run segments tijdens de RWR precies goed voor mij. We zullen zien, het is allemaal nieuw en ik moet gewoon maar goed voelen en kijken hoe het allemaal is. Pas over een paar maanden kan ik er echt iets van zeggen.

Gegevens:

* totaal 10,5 km
* temp 11
* 30 min TL op 5.55 min/km
* cadans 170 zonder metronoom

okt 120 km – 2012 totaal 1.791 km

brooks pure flow 160 km
brooks pure flow (2) 5 km
merrell bare access 42 km
kinvara 3 205 km

review: Energy Belt – SpiBelt

**review: Energy Belt – SpiBelt**

Ik schreef al eerder over de SpiBelt, waar je kleine spulletjes in kunt stoppen tijdens het hardlopen, zoals sleutels, een telefoon en gelletjes voor onderweg. Ik was erg enthousiast over de Spibelt en gebruik de belt nog iedere keer bij het lopen. Ideaal. Ik was echter ook erg nieuwsgierig naar de energy belt, omdat je bij langere trainingen soms een gelletje wilt gebruiken en ik niet 100% enthousiast was over de gelletjes in de SpiBelt wanneer er gelijktijdig ook sleutels en een telefoon in het zakje zaten. Ik vond het lastig om al lopend onderweg de gelletjes eruit te krijgen, zonder dat er iets uit het zakje viel.

Daarom de Energy belt geprobeerd. Op de website van SpiBelt zie je overigens alle versies van de SpiBelt!

Toen de SpiBelt arriveerde, keek ik in eerste instantie stomverbaasd naar de lusjes. Ik had de nieuwste variant met de brede lusjes, want ik had me laten uitleggen dat de eerdere versies dunnere lusjes hadden. Aangezien ik isogels gebruik (te gebruiken zonder water en dus wat groter), zag ik aanvankelijk geen mogelijkheid om de gels in de lusjes te krijgen. Ik gebruik zelf de High5 Isogels en de belt die daarbij verkrijgbaar is, heeft een soort vlindervormige lusjes die heel makkelijk om de gels passen.


de vlindervormige lusjes van de high5 belt


de high5 isogel in de bijbehorende belt


verschillende soorten gelletjes in allerlei maten

Maar na wat klooien en met wat meer kracht, lukt het uiteindelijk toch om de gels in de lusjes te krijgen. Ze zaten er in!


gels in de energy belt van SpiBelt


gels in de energy belt van SpiBelt

Het lukt dus prima en de gels knappen niet uit elkaar, ook niet tijdens het lopen. Vanzelfsprekend zijn de gewone gels kleiner, en zullen dus beter passen. Maar dan kan je je afvragen of je een Energy belt gaat dragen met de gelletjes, aangezien je daar ook water bij nodig hebt. Persoonlijk zou ik dan eerder voor het Nathanvest kiezen waar je ook water bij hebt en de gelletjes dan in de front zakjes kunt stoppen. Voor isogels waar je niet per se water nodig hebt, is de Energy Belt dus prima en ook voor een (halve) marathon of ultra waarbij je gebruik maakt van verzorging (water) onderweg, is de belt een prima oplossing. Er gaan overigens maximaal 6 gelletjes in de lusjes.

Ik kreeg het niet voor elkaar om onderweg een gelletje al lopens terug te stoppen, dus ‘eruit’ is ook echt eruit. Dat eruit halen gaat niet super makkelijk met een redelijk groot formaat Isogel. Je moet er wel even mee oefenen zodat je gemakkelijk het gelletje eruit trekt. Tijdens het lopen blijft alles verder prima zitten, de belt draait niet. Ook prikken de gelletjes niet in het lichaam tijdens het lopen.

afwerking en kwaliteit

Net zoals de gewone belt ziet de energy belt er prima uit en is mooi afgewerkt. In principe zijn de lusjes natuurlijk heel simpel op de belt zelf genaaid en is dus niet iets bijzonders. Wa dat betreft vind ik de lusjes op de High 5 belt iets mooier en ook wat handiger. Maar het is natuurlijk lastig om voor ieder formaat gelletje een passende oplossing te bedenken.

opmerkingen

Voor de energy belt is dus zeker een plaatsje tijdens trainingen die lang genoeg zijn om het gebruik van gelletjes te rechtvaardigen. Ik merk echter wel dat ik bij langere trainingen ook water gebruik, waarbij mijn voorkeur dan toch uitgaat naar 1 systeem zoals de Nathan met de zakjes aan de voorzijde waar gemakkelijk gelletjes in passen en ook gemakkelijk tijdens het lopen te pakken zijn. maar de energy belt is handig en licht en na even oefenen zijn de gelletjes er gemakkelijk in mee te nemen. Aanrader.

23.10.2012 – hitland 9 km – cadence drills en test

**23.10.2012 – hitland 9 km – cadence drills en test**

Na het mislukte experiment van afgelopen zondag, wilde ik wel eens kijken wat je nu precies aan meters aflegt tijdens de 20 sec wandel’pauze’ in een RWR ratio van 2′/30″ en dat bleek 40 meter te zijn. Maar met een kort run segment van 2 minuten, duurt het vrij lang voordat je echt op stoom komt vanaf het wandeltempo, dus je moet toch wel hard doorlopen wil je een beetje een gemiddelde halen.

Ik heb gewoon een test rondje gedaan met de volgende workout (op gevoel, niet op tempo)

4x RWR segmentjes van 2′/30″ waarbij ik voor mijn gevoel ieder run segmentje net iets harder zou moeten lopen (zonder te kijken op het horloge). Het ging me in dit geval echter vooral om het wandel stukje, om te zien welk ‘gemiddelde’ (i.c. hoeveel meters) je nou eigenlijk haalde, want dat had ik alleen zitten berekenen. De 40 meter is dus meer dan je berekent in een schema, dus het laat zich nu gemakkelijk berekenen hoeveel het gemiddelde tempo kan worden op een bepaalde ratio. Ook het steeds ietsje sneller zonder dat ik snel aan het lopen was ging kennelijk redelijk, dus ook mijn tempo gevoel verbetert wel:
5.56 min/km – 5.51 min/km – 5.47 min/km – 5.36 min/km.

Verder vooral veel cadence drills en dat lijkt nu toch op de merrells echt steeds beter te gaan. Ik vind het nog moeilijk om snelheid te maken op een cadans rond de 180 (in dit geval rond de 177) maar net iets lager lukt het al aardig en bij het lopen, hobbel ik nu rond op 172 – 174 en kan daar al aardig op varieren nu qua tempo (van niks tot sneller) dus dat lijkt de goede kant op te gaan. Grappig dat nog steeds stapjes van 2 soms echt een verschil maken!

De Magic Mile die ik afgelopen zondag eigenlijk moest doen, moet ik dus nu nog ergens doen, maar ik denk dat ik dit nu hetzij morgen hetzij zondag ga doen. Zal vanmiddag bij de rapportage even vragen wat ik het beste kan doen nu.

Gegevens:

* totaal 8,7 km
* temp 13

okt 110 km – 2012 totaal 1.781 km

brooks pure flow 150 km
brooks pure flow (2) 5 km
merrell bare access 42 km
kinvara 3 205 km

21.10.2012 – assignment 5: 8 km – amsterdam

21.10.2012 – assignment 5: 8 km – amsterdam

Vandaag een experiment op de 8 km in Amsterdam. Mijn hart lag niet echt bij deze run, ik had me er al eeuwen geleden voor ingeschreven en eigenlijk ben ik op dit moment helemaal niet (meer) bezig met ‘snelheid’. Maar aangezien er wel 8 km op het programma stond en de trainer het ook OK vond om het als ‘race’ te doen, besloot ik dan toch maar te gaan. Met R. had ik een afspraak voor een haasklusje! dat zou natuurlijk normaal helemaal topperdetop moeten zijn en ik had op zich ook erg veel zin om te experimenteren met deze run, om het als RWR te doen, met een vooraf bedacht plannetje. Nou daar kan ik vast kort over zijn: dat is dus werkelijk totaal mislukt. De eindtijd was dus prut en bijna 90 sec langzamer dan vorig jaar. Maar dat lag dus totaal niet aan R. natuurlijk, maar alleen aan mij.

Maar laat ik bij het begin beginnen. De aanloop naar de run was natuurlijk al niet optimaal met mijn buikloop van eergisteren die gelukkig wel op tijd weer weg was. Maar er gebeurt natuurlijk toch wel wat qua lijf en leden. Giseren voelde alles echter prima, dus wat dat betreft leken de lichten wel op groen te staan. Vanmorgen vroeg opgestaan en aangezien alles al netjes klaar lag, was ik ruim op tijd klaar voor vertrek richting station. Onderweg naar het station bedenk ik ineens dat de envelop met het briefje voor het startnummer nog op het aanrecht staat. Grappig dat je op zich dus wel intuitief weet dat je iets vergeet. Beetje jammer wel dat we daardoor de trein zouden missen, en het kaartje al – keurig voorbereid – gisteren gekocht was. Dat betekende dus dat we uiteindelijk toch met de auto naar Amsterdam zouden moeten, maar gelukkig twitterde R. toevallig waar hij had kunnen parkeren (gratis!) en daar konden wij ook terecht. Vanaf daar een klein stukje wandelen naar de startplaats, na een plaspauze in de VU. Altijd handig! In ieder geval geen dixie met lange wachtrijen deze keer!

Het was heel rustig bij het ophalen van de startnummers dus dat was heel erg fijn. De expo sloegen we over, want het was daar zo ontzettend heet! Dan maar even naar buiten en kort nog wat in gedribbeld om warm te blijven en op naar de startvakken. Ondertussen startte de marathon en keken we vol verbazing hoe de grote groep mensen bij de bocht net na het stadion bijna tot stilstand kwam. Ook niet lekker denk ik, als je eerst in het stadion lekker kunt lopen en dan buiten ineens zo moet vertragen!

klik voor groot



Daarna natuurlijk over en weer bellen met R. om uit te vogelen waar hij was en waar ik was. Dat ging ongeveer zo: ‘Ja bij de Febo’, vlak achter de ballonnen, bij het gele startvak’. ‘Zie je die brandweerwagens niet dan?’. Toevallig had ik – als twijfelkont – in de tent van de brandweer mijn zwarte top gewisseld voor een ander shirt met mouwtjes. Dom natuurlijk want het was prima weer voor een topje ook al was het grijs en somber. Maar goed, uiteindelijk kwamen we met zwaaien en bellen toch bij elkaar uit. Ik ontmoette zo ook N. die – zo bleek later – een waanzinnige tijd zou gaan lopen. Knap hoor. Die Rio aspiraties gaan vast goed komen!

klik voor groot




R. had van te voren het hele schema als workout in zijn Garmin 310 geprogrammeerd, en ik had simpelweg 2′/23″ als RWR alert ingeprogrammeerd. Het was een beetje gereken van te voren om te bepalen hoe snel de loop stukken zouden moeten zijn op deze ratio. Dat leek op zich wel te kloppen, maar ik vond het maar ambitieus en bovendien is het in een massa haast niet te doen om gelijkmatig te lopen. Maar R, dus met het schema in de 310, ik met een RWR alert in de 910. Ik zou dus steeds een signaal krijgen, zonder dat het me een lap zou opleveren. Als autolap koos ik weer voor een kilometer, ook al zou dat niet zoveel zeggen met de walk-segmenten deze keer.

klik voor groot

Om 10.10 klonk het startsignaal en langzaam kwam de massa op gang. Even naar rechts en vervolgens meteen weer naar links waar vorig jaar nog iemand onderuit ging op de tramrails. deze keer dus goed oppassen. Ik liep op mijn slofjes, en had prima grip, ook op de natte blaadjes. Lekkere sloffen dus! Maar we merkten allebei volgens mij al dat we de eerste kilometer al ver achter lagen op schema. We zouden weliswaar beginnen met 5.40 min/km met RWR maar de eerste kilometer kwam er niet van een walk segment, en als je dan maar 5.38 min/km kunt halen als eerste doorkom tijd, dan is er dus iets niet goed. Daarna zijn we toch gestart met de RWR segmenten zoals we die gepland hadden, maar dat betekende dus best wat zigzaggen om netjes rechts uit te komen voor het W-segment. De tweede kilometer ging in 5.31 min/km dus dat is met RWR helemaal niet verkeerd, hoewel we ook in dit lap niet alle W’s gepakt hebben. Het schema van R. lag dus volledig in de soep! De derde lap ging in 5.43 min/km, de vierde in 5.32 min/km dus op zich was het tot op dat moment nog niet eens zo slecht allemaal, en nog redelijk ‘op schema’ hoewel we niet meer liepen volgens plan. Toen we dat wel gingen doen op mijn RWR alert, riep ik na 2 minuten ‘walk’ en zo zakten de ronde tijden ook aanmerkelijk. Niets aan te doen, experiment mislukt.

Ik denk dat we een paar dingen anders hadden kunnen doen. In de eerste plaats ben ik benieuwd wat er gebeurd was, als we helemaal achteraan gestart zouden zijn. De klok tikt immers gewoon door en het gaat toch om de ‘netto’ tijd die je loopt. Waarschijnlijk hadden we dan veel gelijkmatiger kunnen lopen, hadden wij geen last gehad van anderen en anderen niet van ons. Ten tweede hebben we nu weliswaar het schema gevolgd wat voor mij was bedacht, maar zelf was ik misschien meer gebaat geweest met een schema zoals ik in Utrecht deed met 6′/30″. OP die manier loop je uberhaupt al de eerste kilometer zonder W-segment, en hoef je eigenlijk ook minder snel te lopen tijdens het R-segment. Je moet toch aardig doorhobbelen om de 25 of 20 seconden wandelen goed te maken en dat is dus deze keer simpelweg niet gelukt. Natuurlijk blijft dan tot slot altijd de vraag wat we nu hadden gelopen als we simpelweg – zoals ik normaal altijd doe – rustig hadden doorgekrabbeld de hele weg met een mooi tempo. Ik heb zoiets nog nooit gedaan zo, en al helemaal niet met deze ratio en op deze korte afstand. Dit liep ongelooflijk onregelmatig en eigenlijk heel onplezierig. Arme R.! Voor hem natuurlijk al helemaal niks op deze manier.

Zo moet het dus niet, maar het was op zich leuk om ermee te experimenteren. Als je bedenkt hoeveel tijd we toch kwijt zijn geraakt door het slingeren en het wandelen tijdens de W-segmenten, valt het uiteindelijk toch nog mee dat we een eind gemiddelde hadden van 5.46 min/km. Dat had dus allemaal nog veel trager gekund. Zeker als je bedenkt dat ik helemaal geen tempo werk momenteel doe (pas weer in de winter voor Berlijn) en ook nog een beetje aan het sukkelen ben qua lijf en leden (gelukkig geen loop blessure o.i.d.). En we zullen helaas nooit weten wat het anders had kunnen zijn. Dus…. ik hoop van harte dat R. het nog eens wil proberen op een andere loop, met een normaal loop tempo en zonder mensenmassa!

In ieder geval was het finishen in het stadion wel weer grappig. De ondergrond loopt lekker! Er zat alleen totaal niets meer in qua versnelling.

klik voor groot


klik voor groot


De toevoer was gewoon even dicht geloof ik. Als ik nou op mijn klokje gekeken had, dan had ik gezien dat die ene seconde daar echt wel even weggelopen had kunnen worden. Na de finish gezocht naar S. die ergens op de tribune zat. Bij de uitgang vonden we elkaar weer en zijn we daarna nog even naar de Hardloopwinkel gegaan. Die had ik dus echt nooit kunnen vinden, terwijl die plek voor R. zo bekend is. Nu weet ik het natuurlijk ook! Daar nog even wat gedronken, R. heeft zich omgekleed en ik heb J. nog even begroet die ik tot nu toe alleen van Twitter ken. Leuk om dan weer mensen te leren kennen! Helaas waren er nog veel mensen buiten om de marathon lopers aan te moedigen, dus verder heb ik niemand gezien. N. liet zich lekker masseren door J. die dat beroepsmatig doet, dus die lag te genieten toen we weer vertrokken daar.

klik voor groot

We zagen ook nog de eerste finisher op de marathon. Toen we op de TV zagen dat hij eraan kwam (en de helicopter boven ons hoorden), zijn we door het raam van de winkel geklommen, en kwamen zo ineens eerste rang te staan op de baan van het stadion en zagen de eerste finishers binnen komen. Dat is pas hardlopen natuurlijk. Wat een benen, en wat een tempo. Geweldig om te zien!

Daarna rustig teruggelopen naar de auto, naar huis gereden en tot slot lekker sushi gegeten in Rotterdam. Sorry R. dat heb je nu gemist, maar die sushi run gaat er echt nog van komen! Bedankt voor vandaag, en dit gaan we dus een keer goedmaken!

Gegevens:

* totaal 8 km – eindtijd 46.01 (wat doe die stomme seconde daar nou)
* temp 13
* HR average n.b
* cadence gemiddeld 164 met RWR max 186
* pace 5.46 min/km
* ratio 2′/30″ veel w-segments overgeslagen zeker 1e km

rondje in google earth openen

okt 101 km – 2012 totaal 1.772 km

brooks pure flow 150 km
brooks pure flow (2) 5 km
merrell bare access 34 km
kinvara 3 205 km

20.10.2012 – hitland 5 km en Garmin 910 XT

20.10.2012 – hitland 5 km en Garmin 910 XT

Gisteren stond er toch echt hotland 5 km en Garmin 310XT maar vandaag dus ineens een andere titel. Inderdaad kwam gisteren de 310XT en heb ik daar even mee gespeeld. Het lijkt me een top apparaat waar werkelijk alles op en aan zit wat je je maar kunt wensen. Een prima course functionaliteit met zowel breadcrumb route als kompas (terwijl de 405 alleen een kompas heeft), heerlijke grote display die zelfs afleesbaar is door een blinde mol zoals ik en allerlei handige functies. Maar ja. Ik miste dus direct de RWR alert, die ik op de 610 wel heb en natuurlijk ook heel erg vaak gebruik. Vandaag alles heroverwogen, gekeken naar een los RWR apparaatje (USD 20) die dan weer op de broekband moet, nog eens naar de Garmins gekeken en na veel wikken en wegen toch de 310XT weer teruggebracht. En vervolgens omgeruild voor de 910XT. Ik sprak wel af dat als er iets niet goed is, dat ik het geval binnen 14 dagen weer om mag ruilen. Dan zou ik deze zeker voor de 310XT omruilen. Ik ben dus benieuwd of deze 910XT net zo slecht is als de 610 of dat het nu redelijk loopt allemaal. Ik las op fora al van alles over de inaccurate instant pace, maar dat is zo logisch als je op GPS loopt dat ik me daar al jaren niet druk over maak. Zeker na versnellingen of vertragingen, heeft het signaal nu eenmaal even nodig, en dan krijg je soms hele vreemde waarden die uiteindelijk wel redelijk gemiddeld worden. Wat echt achterlijk is, is het ontbreken van een auto standby. Je moet het horloge echt uitzetten na een training, en dan kan je dus ook geen tijd meer zien. Zowel de 405 als de 610 gaan na verloop van tijd na een signaaltje automatisch in de standby modus. Ongelooflijk dat ze nou zoiets stoms weer erin hebben gedaan. Ik snap dat niet, maar zo is er altijd wel weer iets te zeuren over een apparaat. Ook op de 910XT breadcrums en kompas voor navigatie op een ingevoerde course. De back to start (die je werkelijk nooit gebruikt volgens mij) is op de 610 aanzienlijk beter (aanwijzingen en zelfs een signaal bij richting verandering) en ook de bediening van de 610 is superieur aan de 910 en de 310. Maar ik zal over niet al te lange tijd een uitgebreide review schrijven over de 405, 610 en 910 als ik wat langer de 910 in gebruik heb.

Ik liep vandaag dus alleen even een kort experimenteer rondje voor morgen. Even snel RWR getest, even een beetje ingelopen en dat ging allemaal prima. Net zoals gisteren waren mijn benen wel in de loopmodus en zat het tempo er wel goed in. Ik heb natuurlijk niet echt iets gedaan, en me niet moe gemaakt, maar het voelde goed. Als we morgen in het begin nou op een of andere manier dat gekke ritme even in bedwang kunnen houden, dan lukt het misschien allemaal wel. Maar ja, helaas ging het in Bussum enkele weken geleden ook niet goed, hoewel de zin en de vorm er toen ook was. Afwachten maar. Voorlopig zal dit het laatste ‘tempo’ rondje worden in de trainingen naar de marathon. Ik heb morgen wel hulp van R. die me gaat hazen. Die arme man heeft zitten rekenen vanmiddag en alles in zijn Garmin gepropt als workout, zodat je een RWR schema krijgt. Ik ben heel benieuwd naar de uitdraai daarvan na morgen, want volgens mij krijg je dus nu hele vreemde laps. Dubbel leuk dus om te zien wat we uitspoken. Het viel niet mee om te bepalen hoeveel meter je aflegt tijdens het wandelstukje en dat had ik nou vandaag eigenlijk beter uit moeten proberen door zelf even een workoutje te maken. Maar we gaan het allemaal ontdekken morgen. Het RWR schema is opgesteld met een idee dus vooruit maar. Ik weet inmiddels in ieder geval wel welke broek ik aan ga trekken en welk shirtje dus dat is al weer heel wat. En vooral ook op welke schoenen ik ga lopen: de slofjes! Dat wordt dus de eerste keer op de Merrell slippers.

Wordt vervolgd.

Gegevens:

* totaal 5 km
* temp 15 – prima temperatuur geen wind
* HR gemeten, niet relevant
* cadence 172 op metronoom gedurende run segmenten
* pace, niet relevant, experiment lapjes

okt 93 km – 2012 totaal 1.764 km

brooks pure flow 150 km
brooks pure flow (2) 5 km
merrell bare access 26 km
kinvara 3 205 km