Jawel, wederom het babyrondje vanaf Bamburgh Castle vanwege het weer. Vanmorgen werd ik (onaangenaam) verrast met een witte wereld, terwijl net alles weg was. Beetje jammer, want nu is het niet alleen alemaal erg nat, maar ook weer glad.

Maar goed, omdat het getijde inmiddels veranderd is, kan ik in de ochtend ook niet meer hardlopen op het strand, en kon ik alleen eerst even gaan wandelen en eens kijken hoe het er allemaal uitzag. Omdat ik het toch wel bijzonder vond, en ik later op de middag zou gaan lopen, plaats ik hier ook de foto’s van de wandeling, als herinnering aan deze dag.

De “doorgaande” weg waar ik zaterdag nog mijn intervallen op liep bij gebrek aan beter vanwege de keiharde wind en de hagel lag er zo bij:

klik voor groot

Tsja wat zal ik er eens van zeggen.

Maar er lag ook sneeuw in de duinen en op het zand van het strand en dat was wel erg bijzonder. Dat zou snel weg zijn met het opkomende water (dacht ik).

klik voor groot

Na spelen met woef, kwam ik aan bij Monkshouse waar het water vrij breed was. Iedere keer is de doorgang toch weer net wat anders. Soms is het smal en kan je er wel overheen, dan is het weer breed en onbegaanbaar. Natuurlijk kan je er gewoon doorheen rennen zoals ik vorige week deed, maar het is gewoon net te koud voor dit soort grappen met die harde wind, dus dan straks maar starten vanaf het kasteel voor een kort rondje met wind tegen op de heenweg en wind in de rug op de terugweg. Ook wel lekker.

Maar na 13.20 zou het getijde redelijk goed zijn en zou ik weer over het strand kunnen. Dus maar de stoute renschoenen aangetrokken en op pad gegaan voor een rondje. Het dooide aardig en regende zachtjes. In het eerste stuk lag nog aardig wat sneeuw op het zand en dat loopt best vreemd. Je neemt kleine stapjes en let toch beter op merkte ik al snel. Daarna een stukje dat icy was en daarna kon ik gewoon over het zand.

klik voor groot

Het liep best aardig maar de harde wind zorgde er wel voor dat ik een tempo had van niks. Geeft niet, ik was toch niets van plan vandaag maar het was nog best doorbuffelen. Morgen is de wind eindelijk weg, dus dat is prettig. Wie weet hoeveel mooie dagen er nog komen. Als ik nou eindelijk weer eens de weg op kan, wordt mijn wereldje ook weer wat groter.

Inderdaad was het niet echt handig om door Monkshouse te waden. De sneeuw van vanmorgen was daar wel grotendeels weg, maar het water stroomde stevig door en was te breed. Springen dus geen optie en we keerden weer om.

Er lag nog een grote dode zeehond op het zand. De dieren hebben het duidelijk moeilijk en de storm van gisteren zorgde denk ik voor het stranden van dit dier. Gisteren viste ik ook al twee dode eenden van de weg nadat ik van het zwembad terug reed. Onbeschadigd, misschien ook door de wind. Ik werd er helemaal sip van.

klik voor groot

Met de wind in de rug hobbelde ik lekker terug en al snel kwamen we weer bij de duinen. Het strand was al veel groter, omdat het water weer aan het wegtrekken was. Nu hoefde ik dus niet over de sneeuw. Er lagen gek genoeg ook veel vissen op het zand. Ook nog nooit eerder gezien. De natuur staat toch voor niks!

klik voor groot

Gegevens:

* totaal 6,5 km
* temp 2

jan 141 km – 2013 totaal 141 km

kinvara 3 – 369 km
minimus – 100 km
pure flow – 151 km

Vorige keer dat ik de 800-tjes moest lopen, moest ik op zoek naar een stukje weg zonder enorme diepe plassen. Dat vond ik uiteindelijk dichtbij het huisje. De keer daarvoor, moest ik op zoek naar een weg die niet een stijgingspercentage zou hebben van 10% in schotland. Maar dat lukte uiteindelijk allemaal.

Ook deze keer weer een aardige uitdaging. Niet alleen zocht ik een vlak stukje, ook zocht ik een stukje weg zonder ijs of sneeuw. Omdat dat niet mee zou vallen, koos ik vanmorgen voor het strand. Dat varkentje zou ik wel eens even wassen op het vaste zand.

Met woef ging ik vanmorgen op pad om vervolgens niet alleen totaal weg te stormen van het strand, maar ook om keiharde hagelstenen pal in mijn gezicht geblazen te krijgen, die ook erg pijn deden aan het snuitje van woef. Hum…. lopen is leuk, maar het moet ook nog wel ergens op slaan en het was werkelijk noodweer. Op deze manier zou het niks worden en we keren weer huiswaarts. Nat en koud en zonder training. Voor een sukkelrondje was het misschien nog wel een optie geweest de andere kant op uit de wind, maar zo was het niets en zou het ook niets worden.

In de middag besluit ik dan alsnog maar nog een poging te wagen. Ik reken uit dat het net zou kunnen qua schemering en vol goede moed ga ik op pad. Pet op, buff op mijn hoofd eronder en een buff om mijn nek die ik omhoog kan trekken tegen eventuele hagel of tegen koude wind. handschoenen, thermobroek en shirtjes. Ook natuurlijk een extra geel jasje over mijn jack omdat ik over de weg van Bamburgh naar Seahouses geen en weer zou gaan lopen. Dat zagg ik nog als enige optie eigenlijk, omdat die weg goed schoon was.

Ik heb geen tijd om fatsoenlijk in te lopen, en bovendien is het toch akelig koud en koel je snel af tijdens het opwarmen. Ik reken uit waar ik ongeveer moet starten om een beetje goed uit te komen op de weg en start de klok. Deze keer wil ik me goed houden aan de opdracht qua pace (reeksen van 4’40″ – 4’30″ – 4’25″ – 4’20″), ook al zou dat elke tweede ronde niet meevallen omdat ik de wind pal tegen zou hebben. Een tijdje geleden liep ik de 800-tjes op iets meer dan 4′ maar dat is dus nu niet (meer) de bedoeling. Vorig keer liep ik de laatste overigens wel in 4′ en toen kreeg ik dus op mijn kop. Foeiiiiii.

De eerste lap gaat prima richting Bamburgh. Ik word goed gezien door de auto’s en het is droog. Ik doe rustig aan en de tijd lijkt goed. Op de terugweg is het even aanpoten vanwege de wind en de buff voor mijn mond en neus biedt uitkomst. Helaas begint het al een beetje te regenen en wordt het aardig donker ineens. De tweede lap gaat ook goed. Lapje drie gaat weer prima, ook al regent het gestaag door en komt er inmiddels ook wat hagel bij, maar niet van die enge grote keiharde ballen zoals vanmorgen en bovendien is de wind ietsje gedraaid lijkt het. Op de terugweg hagelt het ineens keihard en moet ik echt de buff voor mijn gezicht trekken. Ik praat tegen mezelf en zeg dat er toch maar vast 4 lapjes opzitten als ik deze nog even af kan maken. Het zwemmen dat ik iedere avond doe is ook een mooie mentale training, omdat ik na 60 baantjes steeds denk ‘dat ik er nu bijna ben’ en gek genoeg gaat het dan ook heel vlug ineens. Dus straks al over de helft!

Het weer is totaal omgeslagen ineens. Hagel, sneeuw en wind beuken op me in. Ik moet er stiekum wel om lachen, maar moet ook heel erg uitkijken of ik gezien word door de auto’s. Ze zijn hier geen lopers gewend, en het is erg slecht weer.
Lap 5 gaat nog wel lekker met een soort zijwindje half in de rug maar lap 6 is echt dramatisch. Ik lijk wel een idioot zoals ik over de weg tegen de elementen loop te vechten. Als ik deze nou nog even doe, dan heb ik er in ieder geval 6 gedaan en dan lijkt het ergens op! Maar na nummer 6 moet ik toch weer terug, want de auto staat ergens halverwege in het gras. Lap 7 dan ook maar even afmaken en kijken hoe ver ik kom! Ik zet toch wel even aan, want hoe sneller ik loop, hoe sneller ik bij de auto ben! Dan maar niet uitlopen! De wind waait hard en probeert me van de weg te blazen. De ijskorreltjes blijven inmiddels een beetje liggen op de weg en ik kijk of het glad lijkt. Het lijkt allemaal wel goed, dus vooruit maar, even die hele lap afmaken! Hup even doorlopen, ik kan het! Maar na lap 7 ben ik natuurlijk weer een meter of 500 van de auto af en moet ik weer terug. Ik praat tegen mezelf dat ik dat nog best even kan doen, en dat ik dan wel even kan kijken of ik de hele lap afmaak of niet. Ik zet aan, ik loop en loop, het lijkt allemaal veel sneller dan het gaat vanwege de wind, maar ik doe mijn best. Ik kijk niet op mijn horloge, want ik kan niet meer doen dan mijn best met dit weer. Op de auto’s blijven letten, op de weg letten met de gaten en het ijs en doorlopen! Het gaat goed, ik lach in mezelf en zeg dat ik het gewoon ga afmaken! Ik loop langs de auto, nog maar een paar honderd meter en ja! De laatste 800 meter zit er ook op. Ik lach, en wil bijna mijn vuist in de lucht steken. Ik heb werkelijk geen idee wat ik nou precies heb uitgespookt qua pace, maar ik heb mijn best gedaan en getracht de lapjes steeds gepaard even snel te laten zijn en net wat sneller te laten worden. Ik heb uitdrukkelijk de opdracht gekregen om niet te snel te gaan en niet als een idioot te gaan lopen. Nou, dat kon niet eens vandaag dus dat was al makkelijk.

Uiteindelijk zag ik deze gegevens:

lap 1 – 4’38″ – HR 147 – cadans 84
lap 2 – 4’39″ – HR 151 – cadans 85
lap 3 – 4’31″ – HR 146 – cadans 86
lap 4 – 4’31″ – HR 150 – cadans 87
lap 5 – 4’24″ – HR 148 – cadans 87
lap 6 – 4’27″ – HR 155 – cadans 87
lap 7 – 4’11″ – HR 155 – cadans 86
lap 8 – 4’13″ – HR 157 – cadans 86

Mooi om te zien dat de tegenwind de HF doet stijgen. Het voel ook niet erg mee en ik was erg verrast dat ik de tijden zo dicht bij elkaar heb kunnen houden zonder klokje. Kennelijk wordt mijn tempo gevoel wel steeds wat beter. Alleen waren de laatste 2 lapjes te snel. Zal wel op mijn kop krijgen, maar de omstandigheden waren ook een beetje vreemd deze keer.

Anyway, I did it!

Gegevens:

* totaal 9 km (vandaag totaal 12 km)
* temp -1

jan 134 km – 2013 totaal 134 km

kinvara 3 – 369 km
minimus – 93 km
pure flow – 151 km

Jawel, een baby rondje vandaag na alle kilometers lopen en zwemmen. Bovendien kreeg ik (terecht) op mijn kop van mijn coach dat ik de 29 km assignment van afgelopen weekend te snel had gelopen. Eens en dus tandje terug vandaag en dat was lekker.

Ik koos er voor om te starten vanaf Bamburgh Castle omdat het toch een beetje te koud is om weer natte voeten te krijgen doordat ik door de waterarm bij Monkshouse zou moeten lopen. Vanaf de andere kant naar Monkshouse leek me dus wel geschikt voor het baby rondje op mijn gemakje.

Eerst even door de duinen. Woef vindt het prachtig allemaal.

klik voor groot en gallery

Het leek erop dat het een mooie middag gaat worden en eigenlijk was ik net te vroeg vertrokken voor het zonnetje. Maar het klaarde flink op. OP de heenweg kostte het me wel wat moeite om op bedrijfstemperatuur te komen, zeker als je langzaam start en eigenlijk geen echt tempo wilt maken. Er stond maar weinig wind, maar wel vanaf Seahouses en dat was best fris zo in mijn luchtwegen.

Maar het zou vast een fijn rondje worden. Het strand is nog steeds erg breed, ik bof enorm met de getijden en ik keek nog niet wanneer het weer wisselt en ik meer problemen ga krijgen met het strand. Wel dubbel vervelend omdat weg rondjes er met de sneeuw hier echt niet inzitten. Het autorijden wordt ook niet makkelijker.

Aan het einde bij Monkshouse zag ik ijspegels van de grassen van de duinrand hangen. Erg mooi, hoewel het op de foto niet echt overkomt. Woef bleef geduldig wachten toen ik snel een kiekje maakte en ik kon het dus niet laten om haar ook even te laten poseren met de Farne Islands op de achtergrond.

klik voor groot en gallery

Toen ik weer terughobbelde zag ik ineens mooie ganzen op de rotsen en moest ik natuurlijk even kijken. Helaas is mijn kleine cammetje niet zo geschikt om zwarte ganzen op een zwarte rots te fotograferen. Daarom maar een ander plaatje en met een vergrootglas zie je 3 ganzen op de rotsen zitten. Toen ik omkeek, zag ik een andere rare vogel op het strand. Op de heenweg naar het strand zag ik al een red legged partridge en een torenvalkje dus mijn dag was al helemaal goed.

klik voor groot en gallery

De terugweg was heerlijk en mijn handschoenen waren al lang in mijn zak verdwenen en het voelde gewoon warm met het zonnetje op mijn rug. Heerlijk, wat ben ik toch een bofferd dat ik dit kan doen. Woef was ook echt blij, keek steeds om of we nog samen aan het hobbelen waren.

Grappig genoeg lag er in de bocht waar kennelijk helemaal geen zon komt, een laagje ijs op het zand. Tricky dus en iets om rekening mee te houden straks als het getijde anders is. Dan is het strand immers kleiner. Ben benieuwd. Toen ik even over en door de rotsen moest (dat kan dus alleen als het getijde goe dis, anders kom je er gewoon niet goed langs) toch nog even snel een snapshot gemaakt in het voorbij lopen. Ik vond het licht zo mooi en ik geniet zo!

klik voor groot en gallery

Helaas kwam er dus veel te snel een einde aan dit korte rondje maar leuk was het wel. Woef vond in ieder geval van wel en ik vond mezelf weer een bofkont. Dat ik dit zo kan doen is toch uniek. Ik voelde me helemaal blij toen ik weer de duinen in sjokte op weg naar de auto. OP naar de volgende ronde.

klik voor groot en gallery

Gegevens:

* totaal 7 km
* temp -2
* HR average 134

jan 122 km – 2013 totaal 122 km

kinvara 3 – 359 km
minimus – 89 km
pure flow – 151 km

Vanmorgen lag er ineens sneeuw. Dat had ik hier in al die jaren nog niet meegemaakt. Het was prachtig en ik was ontzettend benieuwd of er langs het strand bij Low newton ook iets zou liggen en hoe de ruines erbij zouden liggen dan. Het was een gok, want ik had geen idee wat het weer zou gaan doen en of er uberhaupt zo vlak langs de zee wel sneeuw zou zijn blijven liggen. Maar niet geschoten altijd mis, dus ben ik me snel gaan omkleden. Ik nam voor de zekerheid in mijn rugzakje de yaktrax mee.

De weg zag er niet aanlokkelijk uit, maar met mijn winterbanden zou het prima moeten lukken, zeker als ik geen engelse rijder tegen zou komen.

Helaas ging het nog bijna mis toen ik hier net weg was, want ik kwam een overmoedige Range Rover rijder tegen die dacht dat hij wel alleen zou zijn op de weg. Toen hij ging remmen, zag ik dat hij begon te glijden en bijna ging draaien, maar gelukkig kwam hij uiteindelijk toch een stukje van me vandaan tot stilstand. Eikel.

klik voor groot

Na 25 minuten was ik bij de parkeerplaats van Low Newton. Het blijft toch nog wel een stukje rijden, maar ik hoopte dat het de moeite waard zou zijn. Ik heb hier twee jaar geleden erg vaak gelopen, en vorig jaar maar een keer vanwege de modder langs het kasteel. Toen was het echt geen feest om te lopen hier. Afwachten maar. Dit jaar heb ik betere schoenen.

klik voor groot en gallery

Woef vond het weer geweldig en ik hoopte maar dat de dikke laag poten wax zijn werk zou doen.

klik voor groot en gallery

Helaas kwamen er ineens grijze wolken binnen vanaf de zee en zei iemand onderweg dat er nog veel meer sneeuw aan zou komen. Afwachten maar wat de ochtend me allemaal zou brengen. Ik was goed gekleed, had alleen geen petje bij me, alleen een buff.

Op het strand lag op de droge stukken een poederlaagje sneeuw. Wel bijzonder en met het licht en de dreigende lucht leverde dat hele mooie plaatjes op.

klik voor groot en gallery

Ineens begon het helaas toch te hagelen en te sneeuwen en was het aardig donker al. In de verte kon ik al de ruines zien liggen. Daar wilde ik nog helemaal heen! Eerst moest ik het watertje over zien te steken maar dat viel niet mee doordat alle paden in de duinen ondergelopen waren. Uiteindelijk ben ik maar over de golfbaan gelopen en naar het bruggetje gegaan.

klik voor groot en gallery

Ik zag wel een mooi doorkijkje zo door de duinen richting de ruines en ik genoot met volle teugen. Ik wist al dat ik heel vies zou worden, dus het kon me allemaal weinig schelen en ook de natte grasslierten die me zeiknat maakten, deerden me niet. Ik vond alleen dat het niet zo erg opschoot door het zoeken naar een pad en het water. Maar uiteindelijk was ik weer op het strand.

klik voro groot en gallery

Verder en verder ging het en eindelijk kon ik weer lekker even dooorhobbelen over het strand dat er niet slecht bij lag. Ik bofte enorm met het getijde, ik kon tot in de middag over het strand.

klik voor groot en gallery

Na enkele kilometers kwam ik bij het pad aan dat richting het kasteel zou lopen. Het was ontzettend modderig en met die keien die daar liggen, is het allemaal niet makkelijk. Ik weet niet zeker of die ultra wel iets voor mij is, want die neemt ook dit stuk vanaf Alnwick richting Seahouses. Ook deze keer heb ik er weer lang over gedaan. Ik kwam zelfs niet normaal door het hekje omdat het ondergelopen was. Ik ben een trailrunner van niks hoor. Inmiddels begon het weer weer heerlijk op te klaren en kwam de zon tevoorschijn en hoopte ik dus maar dat ik mooi licht en een mooie lucht zou hebben als ik eindelijk aan de andere kant zou komen.

klik voor groot en gallery

Maar de aanhouder wint en langzaam kwam ik dichterbij… Ik was toch zeker niet voor niets uitgerukt en al zo ver gekomen… Ik herinner me nog de allereerste keer dat ik hier was en niet omgelopen was naar de ‘goede’ kant. Wat had ik de pest in toen ik later de foto’s op Gooogle Earth zag toen ik keek waar ik eigenlijk gelopen had. Dat heb ik daarna ruimschoots goed gemaakt natuurlijk.

klik voor groot en gallery

Net toen ik aan de andere kant kwam, dacht ik dat ik eindelijk uit de modder was. Ik heb een hekel aan modder omdat het werkelijk zo glijdt! Zelfs als je stil staan, kan je ineens toch onderuit glijden. Ik was aan het rommelen met de camera, had mijn handschoen uit van de rechterhand en wandelde even verder en BAM daar lag ik. Camera face down in de sneeuw, en ik midden in de schapen stront. Alles zat onder, onder mijn nagels, aan mijn jasje, op de camera, op de andere handschoen, overal dus. Mmm ik was niet blij. Woef vond het prachtig natuurlijk en sprong om me heen. Baasje dichtbij… leuk!

Nou ja, niks aan te doen, de wasmachine is geduldig en gelukkig staat er eentje in het huis. Ik veegde dus maar zo goed en kwaad als het ging alles af aan de sneeuw en maakte nog wat foto’s. Ik had inmiddels wel koude voeten en de (nu) natte handschoen(en) werkten ook niet erg mee.

klik voor groot en gallery

Maar wat was het mooi! En een geweldige lucht en licht. Wat een bofferd en wat fijn dat ik had doorgezet met dat kloterige stukje langs de andere kant om hier te komen! Jippie.

klik voor groot en gallery

Ik ben nog even richting Craster gelopen, maar ook al was het eindelijk lekker lopen over het weiland met de sneeuw, was het toch beter om terug te gaan. Dit zouden al enorme junkmiles zijn, omdat ik gisteren ook al gelopen had en ik moest ook nog terug. Ik had mijn doel bereikt en begon dus maar wer aan het rottige stukje naar de andere kant.

Ik vond het knap lastig weer door die modder, en zeker als je al een keer onderuit gegaan bent, ben je toch blijkbaar extra voorzichtig (of bangig). Maar op het pad is het geen kwestie meer van zacht vallen zoals ik deed, maar gewoon bovenop de rotsen en stenen vallen, of in een ongunstig geval gewoon naar beneden donderen. Dus maar rustig aan. Ik zag op een gegeven moment geloof ik 20 min/km staan op mijn klokje. Hahaha dat kan dus ook nog als je op handen en voeten ergens langs wilt komen Dit pad was enkele jaren geleden toch echt prima te doen. Vorig jaar ook al niet echt, maar nu helemaal niet meer.

Uiteindelijk kwam ik weer bij het hekje met de waterpartij en besloot ik maar over de golfbaan een stukje te lopen om lekker warm te blijven en een beetje tempo te maken. Woef moest natuuurlijk nog even poseren bij de vlag.

klik voor groot en gallery

Vanaf daar lekker doorgesukkeld, ook al waren mijn voetne best koud en nat. Ik vond het wel lekker lopen zo op die schoenen, want het was weliswaar nat, zacht en een beetje modderig daar, ik kon er prima uit de voeten.

Halverwege weer via de duinen naar het strand en uiteindelijk kwamen we weer bij die verdomde waterarm. Eerlijk gezegd wilde ik gewoon doorsteken omdat mijn voeten al nat waren, maar het was toch wel erg diep en stroomde best snel dus ben ik toch maar terug gegaan door de duinen naar het bruggetje.

klik voor groot en gallery

Na een kilometer of 9 kwamen we weer bij het begin punt. De helle zon was weer verdwenen dus ik had precies het goede moment gehad bij het kasteel. Toen ik omkeek zag ik dit:

klik voor groot en gallery

Nauwelijks te geloven dat dit hetzelfde is aan de andere kant:

klik voor groot en gallery

Het was een vermoeiende maar erg leuke route. Met echt hardlopen had het weinig te maken door de route die ik koos. Ik kon op het veld en op het srand goed vaart maken, maar verder was het soms echt klunen. Maar ik heb genoten.

Gegevens:

* totaal 10 km
* temp 0

rondje in google earth openen

jan 115 km – 2013 totaal 115 km

kinvara 3 – 359 km
minimus – 82 km
pure flow – 151 km

Vandaag een rustig rondje met woef. Het regent en af en toe gaat de regen over in sneeuw. Het is nat maar er staat geen wind en dat maakt het allemaal minder vervelend. Bovendien moet woef toch lekker wandelen en dat gaat in hardloopkleding en met goede renschoenen eigenlijk nog beter dan dik ingepakt met laarzen dus vooruit maar! Woef had er wel zin in, en we hadden gelukkig tijd tot 2 uur qua getijde.

Al snel hobbelden we over het uitgestorven strand. Ik kwam redelijk snel op gang en merkte niets van de lange run van eergisteren. Gelukkig maar. Ik had geen vooropgesteld plan, zou wel zien waar ik zou eindigen. Eerst maar eens over Monkshouse en ik ben inmiddels al gewend aan het idee om gewoon door de stroompjes heen te lopen en natte voeten te krijgen. Lekkere schoenen dus!

Daarna kwam het kasteel al in zicht en lag er zowaar een vlokje sneeuw op het zand. Wel opvallend en ik ben benieuwd of het nog echt gaat sneeuwen of dat het hierbij blijft zo aan de kust. Glad is het nergens (nog) gelukkig, alleen staan de wegen wel onder water dus een wegrondje zit er even niet in voor de lol. Wat ben ik blij dat we zaterdag de 31 km ronde hebben gedaan.

Uiteindelijk was ik veel sneller dan verwacht al aan het einde van het strand bij Stag Rock en keerden we weer om. Even door het water aan de andere kant.

klik voor groot

Verder en verder ging het, en op verschillende punten was het zand ontzettend zacht en zuigend. Maar dat is een goede oefening zullen we maar zeggen. Waf liep lekker voor me uit te sjouwen met haar zeewiertjes.

Na 10 km kwam er – te snel – een einde aan het rondje. Lekker rustig aan gedaan, lage hartslag, lekker loopje zo.

Thuisgekomen meteen alle natte spullen uitgedaan en lekker warme kleding aangetrokken. Niet erg handig met die strakke kousen allemaal maar goed. Inmiddels heb ik alweer gegeten, heeft woef gegeten en ligt de run alweer achter me. Woef slaapt ook alweer heerlijk.

Gegevens:

* totaal 10 km
* temp 0
* HR average 135

jan 103 km – 2013 totaal 103 km

kinvara 3 – 359 km
minimus – 72 km
pure flow – 151 km

Vandaag alweer assignment 17, en weer een lange ronde in de UK. De eerste lange route van het schema was in september, en deed ik ook hier, samen met S. op de fiets. Toen was de opdracht 25, maar die werd per ongeluk iets langer, hoewel de kern wel netjes 25 km was. Vandaag moest de kern 29 km zijn en dat is best een eindje. Dit is de tweede 29-er van het schema, de eerste in Nederland alweer een tijdje geleden. Wel een beetje gek dat ik hier nu bijna 30 sec/km sneller liep, maar dat was ook niet helemaal de bedoeling, ook al heb en had ik nergens last van (behalve een teen die tegen de schoen zat te duwen).

We kozen voor een aanpassing van een eerdere 20 km ronde die ik hier deed in januari en dat beviel op zich wel, alleen loopt het op de laatste 10 km aardig op en neer, net op een moment dat je het eigenlijk wel een beetje gezien hebt.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Vandaag een rondje zonder woef, want we zouden over de weg gaan, en helaas was het veel te nat op de weg om eerst 10 km met haar te doen en dan de rest van de route af te leggen. Bovendien is het wel goed om echt een ronde achter elkaar te doen zonder stopjes en gedoe. De foto’s van onderweg maakte S. dan ook allemaal zodat ik het hele stuk lekker kon door hobbelen. Soms zag ik hem dus ook even niet, omdat hij ergens een foto aan het maken was. Uiteindelijk haakte hij dan weer gezellig aan.

Eerst ontbijten met een lekkere juice van ananas, appel, komkommer, limoen, avocado en spirulina en tarwegras. Daar zou ik toch wel even op vooruit moeten kunnen. Daarna maar eens aankleden. Het was rotweer, regen en wind en het zag er allemaal niet opwekkend uit voor een lange ronde.

klik voor groot

Vol goede moed gingen we dan maar op weg. De fiets was gisteren al bekeken en de banden waren opgepompt. Niemand had de fiets gebruikt hier sinds september toen we hier ook liepen!

Ik was erg benieuwd hoe nat het zou worden, en door hoeveel diepe plassen we zouden moeten, want het was ontzettend nat geweest en overal lage diepe plassen op de weg. Ik zette daarom toch reserve schoenen klaar en droge kleding, voor het geval we toch zouden willen wisselen bij het kruispunt van het achtje van de route hier bij het huis. Overigens zijn we uiteindelijk anders gelopen vanwege de wind en de plassen, en zouden we hier helemaal niet meer bij het huisje uitkomen.

klik voor groot

De route zat in de Garmin dus dat was wel makkelijk, hoewel ik de route wel een beetje kende. Maar het is toch wel handig, want er zijn niet veel zijstraten, dus verkeerd is al gauw meer dan een kilometer.

Het werd al snel heel erg mooi weer met mooi licht, weinig wind en een zonnetje. We waren heel verrast en hoopten dat het lang mooi weer zou blijven.

klik voor groot

Een heel stuk ging over de weg en dat loopt niet erg ontspannen eigenlijk. Zeker niet richting Beadnell waar het eigenlijk best een drukke weg is. Halverwege kan je wel een soort pad kiezen en dat deden we dan ook (zie foto onder). Dat was wel redelijk glad op mijn pure flows.

klik voor groot

Al snel kwam Beadnell in zicht met rechts de zee Vorig jaar ben ik daar nog even naar de zee gelopen om foto’s te maken, maar dit jaar was het natuurlijk niet helemaal een fun run, zodat ik door moest lopen. S. ging bij een kiosk even wat water halen voor hemzelf en ik dieselde vrolijk door.

klik voor groot

Verder en verder ging het, en ik snapte niet waarom ik nou te snel bleef lopen. Ik voelde niks, maar wist wel dat het nog een heel eind was. Mentaal was het alleen niet makkelijk, want vanaf Beadnell loop je naar Seahouses, en ben je dus bijna bij het huisje. Vanaf daar zou ik echter nog ruim 10 km moeten, eerst richting Bamburgh dus weer weg van Seahouses en dan met glooiend landschap weer terug. Maar dat was een goede oefening. Dus al snel liep ik door Seahouses om over de weg richting Bamburgh te gaan.

klik voor groot

Het kasteel ligt aanvankelijk heel in de verte maar komt steeds dichterbij

klik voor groot

Door Bamburgh langs het castle en dan begint het toch even zwaar te worden. Ik lig de hele afstand op een totaal vlak tempo 6.34 min/km (RWR), maar weet dat het straks moeilijk gaat worden met de hoogteverschilletjes. Niet zo erg als in Schotland maar toch best heftig voor een laaglander zoals ik. Als we weer zeer vals plat tegenkomen, val ik even uit waarom we de route niet hebben omgedraaid (alsof S. dat kan helpen, ik koos notabene de afwijking van de route zelf). Mara al snel bedacht ik dat het zonde van de energie was en bovendien onhebbelijk, want S. was al die tijd lief aan het meefietsen en aan het foto’s maken en had ook wel een stalen reet inmiddels. Dus al snel draaide ik het om en vroeg of het bij hem nog wel ging Ondertussen bleef ik vertellen hoeveel kilometer het nog was.

Ah de afslag met het kasteel links, en de Farne islands tegenover me. Nu waren we bijna bij het huisje! Alleen… moesten we nog een heel stuk voor de route, en zouden we dus helemaal niet klaar zijn als we langs het huisje zouden lopen. Hahaha ik vond het wel een bak, maar toch wist ik zeker dat we het fluitend zouden halen en al die tijd was het mooi weer geweest ook nog! Wat een bof.

klik voor groot

Ja daar liepen we langs het huisje maar… we zouden nog 1.500 meter moeten afleggen dus toch maar een stukje rechtdoor in de hoop dat de plassen weg waren op dat stukje.

klik voor groot

Even afslaan nog en daar lag weer het castle in de verte in het zonnetje maar nu vanuit een andere richting. We waren er bijna!

En ja…. tuuuuut daar klonk het signaal van de 29 kilometer en kon ik het klokje aftikken. Eindtijd met een pace van 6.37 min/km dus niet eens zoveel verloren met de laatste 10 km op en neer. dat viel dus niet tegen, pace op de eerste 29 km was 7.02 min/km op vlak terrein in Nederland. HF gemiddeld 145 is op dit stuk ook helemaal niet verkeerd. Beetje dom dat ik vergat een gelletje te nemen aan het einde. Het liep allemaal lekker. na 40 minuten nam ik er eentje, na 12 en 18 km en toen niet meer. Handig. Na het lopen maakte ik meteen een lekkere juice van groenten en fruit om alles weer aan te vullen.

Even snel een foto laten maken door iemand die aan het bouwen was. Daarna rustig teruggehobbeld, buff op vanwege afkoelen dus een beetje gekke foto.

klik voor groot

Ik was dik tevreden. Ik tik dit verslagje pas de volgende dag en merk(te) helemaal niets. Alleen mijn tweede teen stoot tegen mijn schoenen rechts, zeker als de weg op en neer loopt. Dan schuift mijn voet toch teveel in de schoen en gebeurt dit. Geeft niet, maar ik voelde het well erg gedurende het laatste stuk.

Op naar de volgende ronde. Ik heb via het schema nog een lange ronde hier te gaan over 3 weken en tussendoor komen nog andere opties. Leuk!

Gegevens:

* totaal 31 km
* temp 3
* HR average 145
* tempo 6.37 min/km (RWR 2/20)

rondje in google earth openen

jan 93 km – 2013 totaal 93 km

kinvara 3 – 359 km
minimus – 62 km
pure flow – 151 km

Vorig jaar heb ik heel wat keren over dit strand gelopen omdat Ztje problemen had met haar voetzooltjes en dus vooral op zachte ondergrond moest lopen. Maar vandaag dus weer mijn eerste strand rondje hier in Seahouses, richting Bamburgh Castle. Ztje had er wel zin in!

klik voor groot

Gisteren was het overigens stralend weer, terwijl het vandaag nat en somber was. Op de heenweg stond ook een aardig windje tegen en dat maakte het er niet makkelijker op. Ik zou deze keer tot 11 uur over het strand kunnen en langs de rotsen dus ik had tijd genoeg.

Toen ik het strand opkwam werd me al direct toegeroepen door iemand. ‘Hello Dutch Lady’! En even later kwam de tientonner die ooit een Labrador was op me af rennen. Ik vind het wel grappig dat ik hier zoveel mensen ken en ook overal tegen kom. Dat maakt het altijd weer een soort ‘thuiskomen’. Maar daarna werd het stil en konden we lekker doorhobbelen.

Na 800 meter kwamen we bij Monskhouse. Dat ziet er iedere keer anders uit en ook deze keer was het enorm breed en zou ik er slecht overheen kunnen. In september was het voor het eerst zo breed als nu en liet ik me nog weerhouden door mijn schoenen om erdoorheen te rennen. Deze keer was ik voorbereid en wist ik al dat ik op mijn Minimusjes er gewoon doorheen zou kunnen crossen. Dat was best een gek gevoel, want je loopt gewoon door stromend water heen en krijgt dus aanvankelijk zeiknatte voeten. Maar dor het lopen is dat al snel weer weg en merk je er niets meer van.

Verder en verder ging het en ik bedacht wel dat de ultra die ergens met potlood in mijn agenda staat (50 km) voor 2014 best zwaar zou zijn, want dat pakt ook dit straks als laatste stukje. De wind staat meestal vanaf Bamburgh naar beneden, dus je hebt vrijwel het hele stuk dat wind tegen. En dat het echt kan waaien, dat weet ik!

Maar goed, na Monkshouse met het water kwamen we al snel bij de rotsen waar we gewoon nu langs konden door het getijde en al snel liepen we langs het imposante kasteel van Bamburgh waar nu met dit weer niet veel aan was natuurlijk.

klik voor groot

Snel nog even een kiekje gemaakt van woef en mij

klik voor groot

Er komt vast nog wel weer een mooie dag. Daarna nog even verder tot het einde, weer even door water en weer omdraaien voor de terugweg. Dat ging wat lekkerder ook al kwam ik maar met moeite langs de rotsen vanwege het getijde.

Na bijna 9,5 km waren we alweer terug en zat het rondje erop. Op naar de 30-er voor komend weekend. Ik hoop dat het niet te koud wordt, want misschien wordt het dan ineens glad!

Gegevens:

* totaal 9,5 km
* temp 5
* laps: 4.000 mtr op 6.39 min/km (wind tegen) HR av 143 – 6.16 min/km HR av 145 RWR ratio 2′/20″
* cadans R segments 86-87

jan 62 km – 2013 totaal 62 km

kinvara 3 – 359 km
minimus – 62 km