Vandaag voor het eerst in Aken gelopen. Aken is veel mooier dan je zou denken en is ontzettend groen. Voor deze loop koos ik voor het Preuswald. Ik zou dan niet alleen door Duitsland lopen, maar ook door Belgie. Ik had de route in de Garmin geladen en hoopte maar dat ik alles weer terug zou kunnen vinden, want via afstandmeten kan je nooit echt zien wat voor weg je precies kiest.

De parkeerplaats was gauw gevonden en ook een routebord. Daar stonden weliswaar ook wandelingen op, maar de bordjes die je dan zou moeten volgen, kon ik verder nergens vinden dus dat leek me eigenlijk geen optie.

klik voor groot

klik voor groot panorama

Eigenlijk weet je nooit wat je te wachten staat met zo’n soort route, en Duitsland loopt nu eenmaal heel anders dan Nederland met alle hoogteverschillen. Ik was dus erg benieuwd waar de route me allemaal heen zou voeren en voor welke verrassingen ik zou komen te staan. Z-tje vond het allemaal prachtig.

klik voor groot

Het begint allemaal met een mooi breed pad. Ik koos voor vandaag weer eens voor mijn trailschoenen omdat het bos waarschijnlijk erg nat en glad zou zijn door de regen van de afgelopen dagen. Ik was blij dat ik uiteindelijk toch gekozen had voor een topje, want het was al vrij warm geworden. Uiteindelijk bleek dat een minder geschikte keuze maar daarover later meer.

klik voor groot panorama

Al snel moet ik klimmen en worden de paden ineens een stuk smaller en minder makkelijk begaanbaar. Aanvankelijk ben ik al snel de weg kwijt via de Garmin. Ik moet ergens rechtsaf, maar ik zie alleen een pad voor echte klimgeiten waar nog net geen stroompje water doorheen kabbelt. Ik begin er wel even aan maar al snel denk ik dat dit niet de bedoeling kan zijn. Als ik terugkeer op het pad, blijkt de Garmin ineens stil te staan en wil niet meer ‘auto resume’ doen nadat ik stil stond om te kijken waar ik heen moest. Dat gebeurde me eerder op het Leesten onder een bladerdek. Geen idee of dat er iets mee te maken heeft. Er is immers ook nog een footpod die zijn werk moet doen. Inmiddels weet ik dat ik de boel weer kan aanzwengelen via een reset, terwijl dat wel de route en de gegevens vasthoudt. Dat scheelt dus weer, want de vorige keer klikte ik alles weg per ongeluk. Gelukkig pakte de Garmin de route later wel weer op, en kon ik lekker doorlopen. Ik heb wel nog enkele keren de Garmin moeten resetten om weer contact te maken en dat maakte ook dat ik minder foto’s kon maken onderweg. Overigens blijft het lastig een route echt lekker te lopen op vreemd terrein.

klik voor groot

Sommige stukken lopen heerlijk en daar kan ik lekker versnellen. Op andere stukken moet ik bukken om onder de takken door te kruipen of springen over braamstruiktakken die over het pad hangen of slaan de kletsnatte grassprieten die een meter hoog zijn tegen me aan en maken mijn broek doornat. Ook kom ik over een piepklein paadje waar je net een schoen op kan zetten in de breedte met allemaal wortelstronken. De bomen zijn zo laag dat ik compleet gebukt erdoorheen moet zigzaggen. Het is maar een klein stukje gelukkig. Het blijft spannend om zo te lopen, want je moet goed kijken waar je je voeten neerzet. Op deze manier kan ik mooi alles een beetje afwisselen. Vreemd genoeg zitten de trailschoenen me niet echt lekker. Ik voel wat achterop mijn been, wat ik eerder ook al eens had. Dat zal wel te maken hebben met die bloedvaten die zo raar lopen. Niet eerder last van gehad met de trailschoenen. Ik besluit daarom wat te varieren met stappen en de manier van lopen om te kijken of het iets uitmaakt. Dat is niet zo en ik probeer er later maar niet meer op te letten want ik weet dat het nergens iets echt mee te maken heeft. Het gebeurt nou eenmaal soms.

Onderweg roept een man in lederhosen met een verrekijker en een stom wit hondje aan de riem me toe dat ik mijn hond moet aanlijnen. Best hoor. Ik vraag me alleen af wie die kerel eigenlijk is die denkt dat hij me een bevel kan toeroepen. Rare duitsers. Z-tje loopt altijd aan de knie, doet soms een paar stappen opzij om wat te snuffelen maar zal nooit zelf ineens ervandoor gaan. Aan de riem vindt ze het ook niet erg dus vooruit maar. Heb ook geen zin in een bon en misschien is Herr Lederhose wel een soort boswachter (kan het me nauwelijks voorstellen met zo’n raar wit hondje).

klik voor groot

klik voor groot panorama

klik voor groot

Op een gegeven moment loop ik in Belgie ineens en kom ik ook pal langs de spoorlijn te lopen. Ik had dat niet gezien toen ik de route uitzette. Weer een verrassing. Er komt niets langs, geen idee of het nog een spoorlijn is waar iets overheen komt. Ik denk het niet als ik naar de plattegrond kijk na afloop. Het is gelukkig maar een klein stukje. Wel grappig dat ik ineens in Belgie zit. Overal hangen bordjes in het Frans aan de bomen.

klik voor groot

Op een gegeven moment weet ik echt niet meer welke kant ik op moet. Ik kijk vertwijfeld om me heen en zie eigenlijk nergens meer een echt pad. Overal nat gras en nergens meer een pad te bekennen.

Als ik stop om te kijken waar ik heen moet, zie ik ineens allemaal zwarte dingetjes op het koppie van Z-tje. Teken! Niet een of twee maar tientallen kruipen op haar kopje. Ik schrik, en vraag me af of ik ook nu die dingen in mijn haar heb wandelen. Of op mijn rug. Ik heb tenslotte alleen een topje aan en ben dus vrij bloot. Straks maar eens goed kijken, want ik zie niks als ik probeer op mijn rug te kijken. Ik vis er een heleboel van haar kopje af. Liever nu gevangen dan later weer zoeken. Na het teken vangen ga ik weer op weg en modder over een soort pad dat gelukkig uitkomt op een echt wandelpad.

klik voor groot

Maar daarmee ben ik er niet want al snel moet ik rechtsaf waar ik nergens rechtsaf lijk te kunnen. Ik rommel wat over een soort ruiterpad en kom gelukkig wel weer op een breed pad.

Daar kom ik weer dit tegen:

Deze staan overal her en der door het bos verspreid. Een enkele met een brandende kandelaar erbij, allemaal met bloemen en allemaal anders.

Uiteindelijk kom ik op een breed pad en besluit ik de route terug te nemen naar de parkeerplaats die ik heb opgeslagen toen ik vertrok. Gelukkig deze keer ook weer de startlocatie opgeslagen zodat ik na 1,5 km weer bij de auto uit kom. Als ik de uitgezette route vergelijk met de gelopen route, zit er alleen een echte afwijking aan het einde, waar ik inderdaad rechtsaf had gemoeten en onderlangs weer terug had moeten keren bij de parkeerplaats. Geen idee waarom ik dat pad niet gezien heb. Misschien was het er niet (meer).

Ik heb duidelijk ook geen richtinggevoel, want dat ik zo gelopen ben, wist ik dus absoluut niet tijdens het lopen. Vreemd is dat.

De weg is prima voor wat heuveltraining. Voor de halve moet ik hier nog maar een keer naar toe om wat te trainen om sterker te worden. Maar dan liever wel op die mooie brede paden want voor deze keer is het wel weer leuk geweest met het trail lopen.

Gegevens:

* totale afstand 14 km
* temp 16 C
* cadans 80 (waar mogelijk)
* HR max 145

rondje in google earth openen

**juni 35 km – 2011 totaal 979 km**
trailschoes 420 km
kayano 17 211 km
kayano 15 482 km
ds trainer 77 km

Helaas zal ik van dit rondje geen GPS data hebben en dus ook geen rondje kunnen laten zien. Ik ben nog steeds aan het proberen iets te redden van de rondes van de afgelopen week, en inmiddels heb ik de rond van 14 november eraf gehaald om te kijken waar de storing nu zit. Ik heb nog steeds een kleine hoop dat er alsnog iets af komt. Op zich is dit hetzelfde rondje als de vorige keer op de laatste dag in het Sauerland, dus echt spannend was het niet. Het was tamelijk droog weer, en het was redelijk begaanbaar allemaal qua paden ondanks de zware regenval. Vond het nog steeds vrij zwaar, daar waar het pad ineens omhoog loopt vanaf de splitsing met de zwarte route. Maar wel prima zo. Voor de duidelijkheid dan alleen maar de foto van de loipes.

klik voor groot

Gegevens:

* totale afstand 7,25 km
* temp 14 C
* gem BPM 135

Rode loipe rechtdoor, rechtsaf voor zwarte en blauwe route. De rode route liep ik op 08.11.2010, de zwarte route liep ik op 09.11.2010.

klik voor groot

klik voor groot

november 85 km – 2010 totaal 1.385 km

Helaas ook van deze run dus geen GPS gegevens en dus geen plaatje. Daar baal ik verschrikkelijk van. Het gaat erop lijken dat ook mijn mega run van 19,11 (die ik op de 11e liep) niet meer te redden is. De route van vandaag was namelijk een afgeleide van die route, omdat ik niet meer door het bos kon lopen vanwege de zware regenval. ik had gezien dat het laatste stuk (ongeveer 7 km) van de eerder gelopen route voor een groot gedeelte over asfalt en goed begaanbare paden zou gaan, dus koos ik voor deze route. In de avond reed ik met de auto richting dreislar en zag ik pas goed hoe ver het eigenlijk allemaal was. Ik zou zo graag het hoogteprofiel hebben willen zien maar dat gaat dus nu niet lukken helaas.

De hele dag regende het al en het was echt even doorbijten om te gaan starten. Er is niets viezers dan lopen met natte soppende schoenen en kousen. Jakkie. Maar ja, Ziva moet toch ook wandelen, dus uiteindelijk ben ik dan maar gestart om 12.35. Ik had het idee dat ik rond de 11 a 12 km zou gaan lopen door de laatste route van de megarun te doen, richting parkeerplaats terug te keren en vanaf daar terug te gaan naar het hotel. Maar dat werd uiteindelijk 8,91 km omdat ik lager in het dorp uitkwam, de hemel net opengescheurd was en de regen met bakken uit de lucht kwam vallen, ben ik toch maar direct naar het hotel terug gelopen. Daar heb ik meteen een lekkere douche genomen.

klik voor groot

klik voor groot

Ik heb heel even gescholen toen het zo keihard regende ineens, maar omdat ik al helemaal doorweekt was, had dat eigenlijk weinig zin en werd ik alleen maar koud, dus ben ik maar snel doorgerend richting hotel. Zivaatje was ook erg nat!

klik voor groot

Gegevens:

* totale afstand 8,91 km
* temp 12 C
* gem BPM 139

Na een rustdag waar ik een slot heb bezichtigd en wat plaatsjes heb bekeken had ik weer een rondje gepland. Ik was eigenlijk van plan om in Winterberg te lopen, maar gezien het weer heb ik dan toch maar besloten om een van de routes te doen vanaf het hotel. De langlaufloipes had ik nu inmiddels allemaal gehad, dus heb ik besloten om een van de in elkaar geknutselde routes te gaan lopen via de garmin en deels via de bordjes van de uitgezette paden. Op deze manier liep ik nu de Hs1 en Hs 2, oftewel 2 routes die zijn uitgezet door de wandelverenigingen daar. Het zou een mooie combi zijn van bos en velden en een wisselende ondergrond van bospaden en asfalt. Vooral het asfalt trok me wel aan, gezien het weer.

klik voor groot

waterig zonnetje zelfs erbij

klik voor groot

De hele route zou nieuw zijn en ik moet eerlijk bekennen dat dat ook wel maakt dat je door blijft rennen. Enerzijds omdat je niet anders kunt, anderzijds omdat het ook spannend is en mooi. Het voordeel van deze route was ook dat ik eventueel zou kunnen afsnijden na een kilometer of 9 als het toch niet lekker zou gaan om een of andere reden. Uiteindelijk liep ik 17,25 aan een stuk en dat is niet slecht voor een beginner zoals ik denk ik.

klik voor groot

Het begin ging al aardig heuvelopwaarts en dat vind ik in het begin nooit zo ontzettend lekker. Even rustig inlopen is altijd wel fijn voordat het zware werk begint. Ik hoop dus dat de routes nog van de Garmin afkomen, zodat ik het hellingprofiel ook kan tonen per route. Dat zegt toch weer wat meer dan alleen maar opschrijven dat het heuveltje op ging.

Ik kwam nog twee wandelaars tegen die lekker naar beneden wandelden terwijl ik hijgend en puffend naar boven sjokte. Op de hellingen zeker geen snelheidswonder moet ik bekennen, maar dat ik dóór kon lopen, vind ik al een hele prestatie want we hebben het wel over heuvels van soms meer dan 15%.

Maar het was een prachtige route, het begin helemaal door bos en met heuvels. Een klein stukje was redelijk lastig te rennen vanwege de bladeren.

klik voor groot

Zo halverwege (waar ik ook terug zou kunnen keren) was ik lekker op stoom en kwam ik terug in het dorp. Vanaf daar keurig door de garmin verder geleid en al snel was ik inderdaad op de Hs1 aangekomen en kon ik ook deels de borden volgen (die overigens al hardlopend bijna niet te zien zijn omdat ze veel te kleine pijltjes hebben). Ineens een heel ander gebied, vlakker en meer open. Wel bijzonder en zeker bijzonder omdat er ineens een hert voor me uitsprong. Dat gebeurde al vaker maar nog niet eerder bijna op aaiafstand. Ziva had dat veel sneller in de gaten dan ik. Haar neusje werkt prima volgens mij. Zulke dingen maken de run toch weer erg bijzonder.

Een klein stukje voerde de route langs de weg, maar al snel kon ik afslaan en na een beek over gestoken te hebben kon ik weer door een stukje bos lopen. Weer lekker heuveltje op. Daar ben ik een half minuutje gestopt om even wat te drinken want inmiddels hing mijn tong wel als een droog lapje in mijn mond. Ik gebruikte al die dagen al de nieuwe heuptas en die bevalt prima. Niet met de waterzak erin, want dat zit niet erg lekker, maar met een gewone waterfles erin. De bidon die was gekocht van te voren bleek toch te lekken, dus heb ik uiteindelijk maar gewoon een spa sportflesje erin gepropt. Verder had ik de camera altijd bij me, de telefoon, een stukje chocolade en op de koudere dagen ook handschoenen en een hoofdband en bij regen een pet. Er past dus van alles in zonder dat het irriteert, hoewel de band soms een beetje draait. Maar hobbelen doet het niet in ieder geval. Zal in Nederland eens een keer proberen met die waterzak erin te lopen, om te kijken hoe dat nou werkt. Ik heb geen idee hoe je die slang nou moet bevestigen maar daar kom ik misschien nog wel achter. Ik hoef dan niet meer te stoppen voor wat water en dat is op de langere afstanden ook wel prettig.

Na het ultra korte stopje (30 seconden ofzo) weer snel doorgelopen. Stoppen is niet fijn want je bent toch uit ritme en je merkt het direct aan de benen. Maar al snel ging het weer redelijk fijn. Ik vond het wel vrij zwaar en toen er een stukje met onwijs veel modder ineens voor me lag, baalde ik helemaal als een stekker, want daar kan je dus niet doorheen rennen want je zou languit liggen. Na de modder kwam weer een stukje asfalt en kon ik dus weer even doorlopen.

Het was wel grappig want toen ik om me heen keek, zag ik ineens een toren staan…. daar liep ik dus eerder op de heenweg! Wat een eind!!!

klik voor groot

Het laatste stuk was door open velden en ziva vond het nog steeds prachtig mooi. Niet moe te krijgen zo lijkt het.

klik voor groot

Aan het einde ben ik toch een kortere route teruggelopen naar de parkeerplaats (startplek) en dat is uiteindelijk best jammer, want als ik dat niet had gedaan, was de route zeker 20 km geweest en zou ik de eerste 20 km ronde hebben gedaan. Natuurlijk is 19 ook prachtig maar toch…. Het vervelende is wel dat alle wegen naar de Hohe Schlade (startplaats) omhoog lopen…. en voortdurend en lang. Dat is dus extra zwaar dus op zich is een klein stukje afsnijden (niet bewust) dus ook niet gek.

klik voor groot

Ik dacht nog even dat ik wel over de skihelling terug zou kunnen, want ik zag ineens dat ik nu bovenaan de skilift was uitgekomen, waar ik altijd beneden met ziva wandelde bij het uitlaten. Toch maar niet gedaan natuurlijk want dat was vast alleen maar bagger. Maar dat was echt afsnijden geweest!

klik voor groot

Maar ik was erg blij dat ik de parkeerplaats zag opdoemen, want vanaf daar was het alleen maar bergje af richting hotel. Lekker even vaart maken en uitkijken naar een lekker warme douche, wat eten en een tukje.

ziva ging ook lekker een tukje doen na de lange run

Gegevens:

* totale afstand 19,11 km
* temp 12 C
* gem BPM 137

Ik plaats toch maar de route zoals ik die had uitgezet want inmiddels is ook deze route van de Garminaf gehaald omdat er niets meer af te lezen valt.

De tweede dag stond een andere route op het programma, maar vanwege de regen, besloot ik dan maar eerst de zwarte langlaufroute te lopen, die 15 km lang is, plus weer de 3 km van en naar het hotel. Dat zou volgens planning de langste route zijn van mijn verblijf, en aangezien ik vermoedde dat de bospaden alleen maar slechter zouden worden, besloot ik maar om die dan maar meteen te doen in plaats van op de donderdag.

Ik heb goed gekeken naar de routes die op de borden waren aangegeven, zodat ik een beetje een idee zou hebben hoe alles liep. De zwarte route zou immer weer op de rode route uitkomen, en aangezien ik die al gedaan had, zou ik dan een aanknopingspunt hebben voor het verloop van de route. Dit zou immers mijn langste afstand tot nu toe worden, want ik heb nog niet eerder 18 km gelopen. Ik twijfelde dus enorm of ik in één stuk zou lopen, of dat ik het zou splitsen in twee delen.

Vol goede moed ben ik op pad gegaan. Het was zowaar droog, dus dat was al niet slecht. Wel heel mistig en vochtig dus dat was minder lekker. Ziva vond het weer helemaal leuk.

klik voor groot

Het allereerste deel liep gelijk op met de blauwe route, die ik eerder al gedaan had tijdens mijn eerste verblijf. Op een gegeven moment boog de zwarte route af, en wist ik dat die een enorme slinger zou maken. Het was erg mooi en het pad was goed begaanbaar. Dat viel dus alleszins mee. Op een gegeven moment kwam ik bij de rode pijl en wist ik dat ik vanaf daar het (zware) stuk van de rode route verder zou vervolgen. Ik was vol goede zin, want als ik dáár al op de rode route gekomen was, die tenslotte ‘maar’ 10 km was, dan kon het toch nooit zó ver meer zijn en zou het vast geen 15 km zijn. Dacht ik…..

klik voor groot

Het was toch tamelijk op en neer weer, maar ik begin er al aan te wennen.

klik voor groot

klik voor groot

klik voor groot

Uiteindelijk was de route natuurlijk ‘gewoon’ 15 km en werd het totaal dus ruim 18 km, zoals ook gepland. Nooit gedacht dat ik dat zou kunnen en eigenlijk was ik niet eens echt moe.

klik voor groot

In de hotelkamer lekker soep en een zalmsalade laten komen en opgepeuzeld. Dat had ik wel verdiend tenslotte Nu eerst een lekkere nacht en vervolgens een rustdag.

route: 18,2 km

Vandaag op pad weer richting sauerland. Deze keer een nog betere voorbereiding qua routes, voeding en gear. Ben erg benieuwd hoe het zal gaan en of het weer leuk is. Op zich wel vreemd om een tweede keer naar hetzelfde gebied te gaan, zeker omdat het vrij zwaar is daar. Maar ik heb er wel zin in. Wordt vervolgd….

Terwijl ik dit tik, is het alweer 14 november, bijna 23 uur in de avond. Ik ben al drie uur bezig om de gegevens van de routes binnen te halen van de Garmin en dat lijkt nog niet erg te lukken. Als het niet lukt, ben ik alle gegevens kwijt van de routes, en heb ik totaal niets om te showen hier op mijn weblog. Dat zou wel ontzettend balen zijn, want ik liep enorme einden en dat is altijd leuk om terug te kijken. Kan toch moeilijk de routes van afstandmeten op de site zetten, zoals ik die ter voorbereiding had gemaakt om te lopen. Maar ik hou moed, misschien gaat het nog gebeuren allemaal.

De eerste dag kwam ik vrij laat pas aan, rond half 4. Ik wilde per se nog gaan lopen, dus heb ik snel mijn spullen op de kamer gelegd, een plas gedaan en ben op weg gegaan. Ik had mijn kleding al aan, hoefde alleen mijn buitenbroek uit te doen. Helaas bedacht ik dat ik het fototoestel was vergeten, maar omdat het al zo laat was, ben ik niet meer naar de kamer teruggegaan. Voor de zekerheid had ik wel een lamp in mijn nieuwe heuptas gedaan, want het is al vroeg donker, en stel je voor dat ik ineen in het donker door het bos zou moeten rennen…. Dat leek me geen goed idee, dus dat was een veilige gedachte… licht!

Met mijn eigenwijze kop, dacht ik wel ‘even’ de rode langlaufloipe te kunnen gaan doen, die is 10 km plus 3 km heen en weer naar het hotel. Kom aan, 13 km zou toch nog net moeten kunnen voordat het donker zou worden….. Nou dat lukte ook uiteindelijk, maar wel nét aan! Wist ik veel dat het slecht weer was/werd en dat ik zelfs in de natte sneeuw ineens liep toen ik bergje op was gegaan. Dáár had ik nauurlijk geen rekening mee gehouden.

De route was overigens wel mooi. Ziva vond het allemaal prachtig natuurlijk en rende vrolijk rond en rook van alles. Jammer genoeg was het bos al tamelijk nat en glibberig, en de kilo’s bladeren hielpen ook al niet echt mee om een beetje tempo te maken. Aangezien ik geen zin had in een blessure, heb ik ook voorzichtig gedaan en geen onnodige risico’s genomen op gladde stukken. Qua heuvels viel het nog alleszins mee, maar misschien wen je er wel aan als je het vaker doet.

Aan het einde herkende ik ineens het punt waar ik de vorige keer via de blauwe route op was gekomen, en wist ik al dat het vanaf dat punt redelijk te doen moest zijn allemaal en kon ik een tandje bij zetten zodat ik nog voor donker terug zou zijn bij het hotel.

Eind goed al goed dus. De loipes zijn prima uitgezet, en verdwalen is onmogelijk op dat traject. De eerste dag zat er dus op……

op weg naar de startplaats (genomen op andere dag)

klik voor groot

klik voor groot

totaal: 13,2 km

De derde en laatste dag ook weer begonnen met een lekker ontbijtje. Niet origineel, toasts met roerei (vanwege de eiwitten) en een broodje met kaas (volgende keer neem ik zoet, ook vanwege de koolhydraten). Het was aardig weer, niet te warm, een zonnetje en weinig wind. Van de receptioniste had ik gehoord dat de langlauf loipes die vlak bij het hotel begonnen ook prima waren om hard te lopen. Omdat het de laatste dag was, en ik nog andere plannen had en ook nog naar huis moest rijden, heb ik gekozen voor de kortste (blauwe) route. Dat zou dan totaal ongeveer 8 km zijn vanaf het hotel en terug. Dat leek me prima. De borden zouden ook goed zijn aangegeven en dat bleek te kloppen.

klik voor groot

Even eerst poseren bij de start met mijn running-mate

klik voor groot

Vanaf de parkeerplaats bij de skihut starten allerlei routes, die allemaal met pijlen zijn aangegeven. Ik had echter al gehoord in het hotel dat er een aantal kleine pijltjes zouden ontbreken aan de routes. Niet aan te raden dus, althans niet zonder de route in GPS bij de hand.

klik voor groot

De route startte over de brede harde weg, en al snel boog de weg af richting het bos met een mooi en goed begaanbaar stijgend pad. Dat was allemaal prima te doen, ook al zie ik dat het toch aardig heuvelopwaarts liep allemaal.

Als je dat vergelijkt met nederland waar ik de duinen in Scheveningen al best op en neer vind gaan…. dan stelt dat dus allemaal niets voor in vergelijking met de heuvels die ik nu gelopen heb!

Het hele traject was prima te rennen en ik heb de hele route verder uitgelopen dus geen foto’s meer kunnen maken.

Wel aan het einde nog een mooi doorkijkje:

klik voor groot

En de start van de route nog een keer (met eigenwijs hondje die wel de andere kant op wil dan de pijlen aangeven)

klik voor groot

Zo kwam er dus een einde aan 3 dagen Sauerland met prima weer en prachtige routes. Totaal 38 km gelopen en nog wat gewandeld ook natuurlijk. Echt zeer de moeite waard maar wel enkele lessen geleerd: blarenpleisters meenemen (had ik, maar waren op na de tweede dag), altijd GPS bij je met de route die je wilt gaan lopen en eventueel de geprinte kaart (had ik), iemand laten weten waar je precies loopt (had ik ongeveer gedaan, zou ik de volgende keer beter doen hoewel ik nu het gebied beter ken en weet hoe ik makkelijker de routes in de GPS kan krijgen), altijd water en eten bij je hebben (had ik).

Mijn voorbereiding heeft dus aardig wat tijd gekost, maar is dubbel en dwars de moeite waard geweest. Zo ben ik iedere keer goed voorbereid gaan lopen. Het enige dat ik niet had gedaan, was van te voren precies het hoogteverschil van de route uitpuzzelen. Inmiddels weet ik ook beter hoe dat moet, zodat ik beter daar dingen in kan aanpassen. Het is bijvoorbeeld onnodig om via een dorp te lopen (ook nog minder mooi dan bos) om vervolgens op de terugweg weer heuvelop te moeten lopen richting de start. Via Google Earth kan je heel mooi van een route het hoogteprofiel bekijken en dan dingen aanpassen. Voor een volgende keer ga ik dat dus ook doen.

En gewoon lekker wandelen met mijn running mate is ook lekker en ontspannend:

klik voor groot

geotagging: klik voor map & images

Gegevens:

* totale afstand 8,2 km
* temp 11 C
* gem BPM 130

rondje in google earth openen

Totaal oktober 151 km – 2010 totaal 1.296 km

De 2e dag in het Sauerland begon grauw en vooral erg koud. Na een nacht in een niet zo fijn bed (kort en zacht met een heel slap kussen) eerst even gewandeld met de hond en een lekker ontbijt genomen. Toasts met roerei en een broodje kaas. Daarna even gerust op bed om het eten te laten verteren en ondertussen gekozen voor een van de routes die ik bij me had. Een goede voorbereiding is wel nodig, maar is het werk dubbel en dwars waard. Ik had voor deze dagen totaal 4 routes meegenomen op papier en GPS. De route van 26.10 (een succes ook al was het vrij zwaar), een ‘leichte’ route van 12,9 km, een mittlere route van 12,3 km en een 6 km route die ook startte vanuit Hallenberg, maar een niet erg aantrekkelijk hoogteverschil leek te hebben. Dan kan de afstand nog zo kort zijn…… Uiteindelijk gekozen voor de ‘lichte route’ van 12,9 km vanuit bromskirchen, een plaatsje grenzend aan Hesborn waar ik sliep.

Toen ik uiteindelijk klaar was om weg te gaan, bleek het te regenen. Toch vertrokken en omdat ik ineens borden Frankenberg zag staan, even snel gekeken in de routeplanner van de auto of het wildpark erin stond en dat bleek zo te zijn. Eerst dus maar even naar het wildpark omdat het 2 graden was met regen en de hele dag nog voor me lag tenslotte.

Na een ommetje door het wildpark (ik kreeg toch langzaam wel al genoeg van al die heuvels), naar de startplaats gereden voor de route. Inmiddels was het ook lekker droog geworden en was de temperatuur ook wat opgelopen. De stat was makkelijk te vinden en ook daar stond een groot bord met de route. Maar welke kant moest ik nou op? Draaiend met de GPS van de Garmin kwam ik er niet helemaal uit, maar een vriendelijke man wees me de richting en zei me dat ales was aangegeven met een grote “O”. O ja, nou zag ik het. Vol goede moed ben ik dus op pad gegaan.

klik voor groot

klik voor groot

Toen ging het al snel mis, want ik was de weg al kwijt toen ik boven was aangekomen. Het was wel mooi, dus dat was het punt niet.

klik voor groot

Maar het kompas van de garmin volgend, moest ik ineens als een soort klimgeit door bladeren rommelen om weer op het pad te komen. Ik had toen ineens het idee dat ik maar terug moest keren, maar toen ik weer op het brede en prima begaanbare pad kwam, leek het allemaal prima en kon ik weer doorrennen. Wist ik veel wat me nog allemaal te wachten zou staan….. Achteraf kan ik er wel om lachen maar het hoogteverschil, de soms onbegaanbare paden en het feit dat ik de weg kwijtraakte op een punt ergens midden in het bos maakt wel dat ik deze ronde niet snel zal vergeten…..

klik voor groot

Een hele tijd ging het daarna goed, maar ineens kwam ik bij een stuk dat werkelijk zo steil was, dat ik er nauwelijks wandelend tegenop kwam. Maar mooi was het toen ik bovenkwam!

klik voor groot

Nog een klein stukje…. Op de foto kan je nauwelijks zien dat het steil is!

klik voor groot

Maar daarna weer een normaal pad gelukkig. En kijk eens naar de “O” op de boom.

klik voor groot

Helaas ging het daarna ook nog redelijk op en neer, en was niet alles even goed begaanbaar. Er stak ook een harde wind op en op een punt waar ik op een compleet open veld liep, liep ik hardop te schelden dat het zo’n shit route was. Eerlijk gezegd voelde het ook zo onderweg, want er is niets lastigers dan steeds opnieuw moeten starten met hardlopen. Ook het wisselende weer, van een flauw zonnetje uit de wind tussen de bomen tot koud in de wind in de open velden, maakte het een hele vervelende en moeilijke route.

Uiteindelijk was ik lekker aan het hardlopen toen ik ineens piepjes hoorde vanaf de Garmin. Kijkend op het horloge, zag ik dat ik van de route af was. Dat had ik zelf ook al vermoed, omdat ik op een splitsing geen tekens meer had gezien, en ik wel ‘westwaarts’ was gelopen op het kompas. Maar dat kompas wees nu naar het oosten, zogenaamd richting ‘dal’. Tsja, daar liep ik dus niet. Zou ik de andere kant dan opgemoeten hebben? Teruggerend. Helaas dus heuvelop. Ik had al lang opgegeven om ‘laps’ in te stellen op momenten dat ik hardliep en op het moment dat ik moest wandelen. Het was zo’n rare route met onderbrekingen dat het me al lang geen bal meer kon schelen hoe snel ik nou had gelopen, want de 2,5 km per uur op die enorme heuvel zou ik toch niet meer goedmaken en dat was ook niet belangrijk natuurlijk. Het ging om het genieten, hoewel dat ten tijde van de route even op momenten wat minder was…..

Heen en weer liep ik, op het deel waar ik niet meer wist welke kant ik op moest. De andere kant op bleek ook niet goed. Terug dan maar weer. Waar was die verrekte O nou gebleven en wat was de bedoeling van de GPS? Ik snapte er geen biet van, maar ineens zag ik een klein bospad, schuin en verborgen met een O. Dat pad leek inderdaad naar beneden te gaan en westwaarts. Zou dat de goede route zijn? Hoewel de O’s wel her en der te zien waren, bleef de GPS aangeven dat ik van de route afgeweken was. Dat loopt dus niet lekker, zeker niet als het pad nou niet echt geschikt is voor renners met alle blaadjes, de schuine ondergrond en de opstaande wortels en andere ongemakken.

klik voor groot

Na het bospad moest ik een beekje oversteken via keien (dat was prima, want Ziva had weer schone pootjes daarna) en kwam ik op een mooi vlak deel dat verder langs de beek liep. Gelukkig was het daar geen modderpoel!

klik voor groot

Als klap op de vuurpijl hadden de makers van de route bedacht dat het leuk was om nog even de top van de plaatselijke berg te ‘nemen’ voor het mooie uitzicht. Nu ik de route ken, weet ik dat ik had kunnen afsteken zodat ik dat niet had hoeven doen…

klik voor groot

Maar goed…. eind goed al goed en uiteindelijk gelukkig weer bij de auto aangekomen. Daar eerst weer Ziva en mezelf verzorgd en nog eens naar het bord gekeken van de route. Hoe kan een mens zich vergissen….

klik voor groot

klik voor groot

Dag 2 zat er dus alweer bijna op. Hoewel….. Eenmaal op de kamer was ik best moe en had ik lekkere trek. Ik heb dus maar wat laten aanrukken op de kamer…..

En Ziva? Daar had ik ook geen kind meer aan.

geotagging: klik voor map & images

Gegevens:

* totale afstand 14,37 km
* temp 6 C
* gem BPM 130

rondje in google earth openen

Vandaag was de eerste dag van mijn 3-daagse in Sauerland. De reis verliep voorspoedig en de eerste route was gepland vanaf de ‘Kump’ in Hallenberg. Gewapend met Garmin voor de auto en de Garmin voor het rennen kon ik de start makkelijk vinden. Dat was een mooie plek in het centrum van Hallenberg met vakwerkhuisjes.

klik voor groot

klik voor groot

Daarna was het even zoeken naar de richting van de start. Eerst een rondje gewandeld en uiteindelijk gevonden welke richting ik op moest. Er stond weliswaar een bord met allerlei routes die daarvandaan starten, maar hoe je dan verder moest, was me niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk bleken de pijltjes op lantaarpalen en bomen te zijn bevestigd. Helaas zou al rap blijken dat niet overal de pijltjes nog zichtbaar zouden zijn. Waar zouden we zijn zonder GPS!

klik voor groot

Eerst een stukje Hallenberg uitgewandeld en al rap ging het heuveltje op de bossen in. Toen ik mensen tegenkwam, heb ik eens gevraagd hoe lang het heuvel op zou gaan en na een bemoedigend ‘de hele weg’ ben ik maar doorgewandeld.

klik voor groot

Overigens bleek dat niet te kloppen, want vooral het begin was erg heuvel op. Maar toch wel even andere koek dan in Nederland getuige het hoogteverschil overzichtje van deze route

Na een kleine 2 km (dat is dus veel meer dan de 800 meter die ik normaal inwandel om warm te worden) leek het me wel een beetje te doen om te gaan hardlopen en ben ik gestart. Het was een prachtige route en omdat de bomen nu alle kleuren geel, rood en groen hebben, was het werkelijk een lust voor het oog. Erg mooi en volop genieten. Ik heb geen hoog tempo aangehouden, simpelweg omdat ik niet wist wat me nog allemaal te wachten zou staan, en of ik de route zou kunnen vinden. De Garmin in combinatie met de pijlen deed het prima, en ik kon overal goed de weg vinden. De paden waren niet overal even goed helaas, maar dat wende al snel en ik maakte me al snel niet zo druk meer om modderige renschoenen (die overigens eigenlijk heel schoon zijn gebleven). Het enige dat ik belangrijk vond waren mijn knieen en enkels, want in modder ga je snel onderuit.

Op een gegeven moment kwam ik ineens bij een weg uit. Ziva was al aan de riem omdat ik een auto hoorde, en ineens liepen we samen op de weg. Daar heb ik dus even tempo gemaakt, want ik wilde zo snel mogelijk van de weg af zijn. De Garmin gaf de richting aan, en er was dus nergens een pijl te zien helaas. Uiteindelijk ben ik gewoon doorgegaan en kon ik de pijlen weer vinden zonder problemen, maar zonder de GPS was ik dus niet goed gelopen want ik had geen flauw benul gehad waar ik heen had gemoeten. Niet erg op die route op dat punt, want ik was bij een weg met huizen waar ik de weg had kunnen vragen. Dat zou op 27 oktober wel anders zijn….

Later op de route kwam ik ineens bij een echte modderpoel uit. Daar kon ik dus niet meer hardlopen, want al wandelend (schuifelend) ging ik bijna onderuit op de gladde ondergrond. Het was daar zo glad vanwege alle vrachtauto’s die er rijden met boomstammen. Dat zijn zware wagens die de hele grond kapot maken en met de regen van de afgelopen tijd, krijg je dus een onbegaanbaar gebeuren. Maar het was een prima moment om even rustig van de omgeving te genieten. Wondermooi!

klik voor groot

klik voor groot

Na dit modderpad kon ik gelukkig weer redelijk doorsukkelen en bleef ik ook mooi op de route. Het allerlaatste stukje ging heuvelafwaarts maar ik vond het te glad en was bang om mijn knieen teveel te belasten, dus ben ik het laatste stukje grotendeels teruggewandeld. Heuvelaf is een grote belasting op gewrichten en zeker met een gladde ondergrond ga ik dus maar een tandje terug. Als je normaal ‘hard’ naar beneden kunt rennen, dan kan je mooi gewicht en schokken opvangen, maar met een gladde ondergrond gaat dat dus niet.

Al snel kwamen we lekker bij de auto aan en heb ik Ziva verzorgd (water en eten) en mezelf lekker warm aangekleed. Daarna nog in de auto een broodje opgepeuzeld, lekker achter zittend op de rand van de achterbak. Dat vond Zief ook wel gezellig.

klik voor groot

En een plaatje van het bord bij de start in het centrum.

klik voor groot

Zo kwam er een einde aan een geslaagde eerste dag met een prachtige route.

geotagging: klik voor map & images

Gegevens:

* totale afstand 14,63 km
* temp 6 C
* gem BPM 137

rondje in google earth openen

Begin december 2009 was ik net klaar met Evy Start 2 Run en kon ik 30 minuten aan een stuk lopen. Niet snel, en de 30 minuten vielen me erg zwaar. Veel kans om dat te oefenen kreeg ik niet, want begin december ging ik naar helgoland en dat was voor mij aanknopingspunt om voor het eerst een rondje ‘in den vreemde’ te kunnen lopen. Het was koud en pest weer, maar in alle vroegte, nog voordat ik naar de zeehonden zou gaan, wilde ik per se een rondje lopen. Het was – ondanks het kleine formaat van het eiland – best leuk om te doen want je rende langs de hoge steile kliffen met vogels naast je in de wind en dat was prachtig mooi om te zien. Niemand buiten vanwege het weer en het seizoen. Voor mij een top belevenis. Eerst een stukje door het dorpje, naar de trappen richting de kliffen en dan een rondje. Het was in totaal precies 5 km met in en uitwandelen en voor mij dus een ‘enorme’ ronde. Ik was bere trots. Dat was de eerste keer dat ik echt met de Garmin liep, en helaas wist ik niet goed hoe ik de runs moest resetten dus dat is toen mis gegaan. Maar wat was het leuk om de allereerste run uit te kunnen lezen. geweldig!

gemaakt met telefoon

Gegevens:

* totale afstand 5,38 km
* temp 7 C

rondje in google earth openen