Vannacht echt rot geslapen. Misschien door het bed hier in het hotel, misschien door de warme run van gisteren, ik heb geen idee. Maar ik was redelijk brak toen ik opstond. Had ook erge trek dus na het wandelingetje met woef ben ik eerst maar eens gaan eten. Daarna even rustig aan en lekker gezwommen. Dat was heerlijk en ik kon meteen even oefeningen doen. Daarna slapen en even rustig aan. Woef lag ook voor pampus tot mijn verrassing en keek niet op of om. Meestal zeurt ze om eten of aandacht maar deze keer lag ze op haar bed en sliep muisstil. Dat voorbeeld volgde ik dan ook maar.

In de middag weer een wandelingetje maar daar deed ik haar niet echt een plezier mee zo in het warme zonnetje en samen schuifelden we door het weiland nabij Middachten. Terug naar het hotel dan maar weer, we zouden immers toch gaan lopen vanavond dus voor beweging hoefde ze nou niet direct buiten te blijven. Ik besloot voor de tweede keer lekker te gaan zwemmen en oefeningen te doen. Voor lopen leek het me toch nog te warm. Ik heb zelfs even buiten in de zon op een ligbed gelegen. Dat doe ik dus echt nooit, heb thuis niet eens een ligbed maar eigenlijk was het heerlijk. Het voelde echt als vakantie, wat was ik een enorme bofferd met dit weer!

Na het zwemmen werd het dan uiteindelijk toch echt tijd voor een loopje en tegen 18 uur gingen we op pad. Ik had op de telefoon een kort rondje gezien (maar niet nagemeten) dat op de weg zou blijven en vlak zou zijn. Dat leek me dus wel geschikt na alle kilometers van de afgelopen dagen (ik zou uiteindelijk 85 km hebben gelopen in 5 dagen met 1 rustdag). Het voelde lekker buiten, de zon had haar kracht verloren dus dat was een stuk beter. Even richting de snelweg en over het viaduct. De weg was heel rustig dus dat was prima lopen voor woef en mij. Ze kan gewoon los lopen en dat is heerlijk.

klik voor groot

Het was op zich vrij ‘saai’ maar wel leuk om eens deze kant te zien waar ik nog niet eerder liep. Richting een plas en later richting de IJssel. Dat leek me wel mooi. Ik kwam op een gegeven moment bij een veldje waar mensen met modelvliegtuigjes aan het vliegen waren. Er was iemand bij de auto bezig dus al snel raakten we aan de praat over de dure hobby (‘praat maar niet met mijn vrouw want dan heeft ze er direct een vriendin bij’ sprak de man toen ik het over de kosten van de hobby had). Dat was leuk om te zien en ik hoorde dat ze binnenkort niet meer mochten vliegen op die plek ‘omdat de paarden het ingepikt hadden’. Ik wist toen nog niet waar de man het over had maar ik denk dat ik het nu wel weet.

klik voor groot

Toen ik verder liep, kwam ik namelijk bij een enorm gebouw met stallen en weilanden. Alles zag er pico bello uit en ik snapte aanvankelijk niet wat het nu precies was. Een fokkerij en dekstation voor paarden. Alles was hier ook ‘paard’ wat de klok sloeg. Overal weilanden met afrasteringen, stallen en enorme terreinen voor de paarden en wagens etc. Ik wist niet wat ik zag. Dat vind ik nou zo leuk aan het lopen. Je komt altijd leuke mensen en nieuwe dingen tegen die je anders niet zou zien. Of omdat je er voorbij rijdt, of omdat je er simpelweg niet komt met wandelen qua afstand.

Ik genoot van mijn rondje maar ik moest wel lachen omdat het rondje dus helemaal niet zo kort zou zijn als ik dacht. Ik had notabene nog bedacht dat als het erg kort zou zijn, ik nog wel even naar Middachten zou kunnen lopen. Nou, dat zou er dus echt niet van komen want het was al veel meer dan ik had bedacht van te voren. Geeft niet, en ik weet dus nu hoe groot de afstanden zijn op de telefoon als ik op die kaart kijk! Weer wat geleerd.

Uiteindelijk liep ik langs de IJssel. Dat was wel mooi om even te zien. Ik moet nog eens op de kaart kijken of er niet ergens dichtbij betere fietspaden zijn waar je kunt lopen zo langs het water want het is erg Nederlands en mooi ook.

klik voor groot

Uiteindelijk sloegen we weer rechtsaf om een stukje onverhard te lopen terug richting de andere lus. Het was een mooi rondje en na 11 km waren we weer bij het hotel. Het lopen ging gelukkig prima.

In de avond nog heerlijk gezwommen en daarna lekker vroeg gaan slapen en geslapen als een os. Het zit er weer op maar wat heb ik het weer leuk gehad! Op naar onze volgende avonturen.

Gegevens:

* 11 km
* 21 graden – zonnig

april 33 km – 2014 totaal 761 km

hoka bondi b – 196 km
hoka stinson tarmac – 308 km
hoka stinson trail – 450 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Vandaag het eerste rondje over de Veluwzoom. Ik was hier al eerder, en ook in 2011 en dat was me goed bevallen. Vanmorgen had ik lekker gezwommen en daarna had ik even geslapen. Een prima voorbereiding voor een run! Ik had van te voren een 17 km route gemaakt en geladen naar mijn horloge en de Teasi. De route stond voor de zekerheid ook in de telefoon omdat de kaart daar nu eenmaal ook prima op werkt en ik de foon toch gebruik om kiekjes te maken onderweg. Water mee, riempje mee en vol goede zin op pad dan maar!

klik voor groot

Ik besloot het begin van de route aan te passen, om door het veld naar Middachten te gaan en vanaf daar over te steken naar de Veluwezoom en het gebied waar we zouden gaan lopen. Ik had in de ochtend tijdens wandelen met woef gezien dat ik zo ook op mijn route kon komen. Tsja, de teasi en het horloge gaven weliswaar aan dat ik nog lang niet op de route zat, maar ik dacht dat ik dus zo ook wel goed zat!

klik voor groot

Volgens de telefoon zit ik gewoon na het oversteken op de route. Eigenwijs als ik ben negeer ik dus de navigatie en het horloge. Ik neem aan dat beide dingen niet snappen dat ik eerst een andere route nam. Vrolijk hobbelen we dus door. Even wat omhoog maar wel genieten. Het is in het bos vrij warm omdat er totaal geen wind is. Het is een prachtige dag! Maar uiteindelijk zie ik ineens dat op de telefoon twee routes kruisen. Ah! Ik heb het begin van de andere route genomen. Vandaar dat het dus leek alsof ik ‘verkeerd’ liep. Geen probleem want als ik linksaf sla, kom ik gewoon weer op de route terecht die ik wilde nemen en meteen krijg ik van de Garmin een signaal dat de course gevonden is en ook de navigatie is weer tevreden dat het schaapje op het juiste pad loopt. Verder dan maar! Ik kom uiteindelijk op een heel mooi fietspad terecht. Dat zal in de zomer en in het weekend wel heel druk zijn maar nu liep het heerlijk rustig. Ik had woef los, ook al mag dat geloof ik niet.

klik voor groot

Onderweg praat ik nog even met een echtpaar dat de weg kwijt was en wel even op de kaart wilde kijken en verderop klets ik weer met een vrouw die foto’s staat te maken. Ze kiekt ook even woef en mij.

klik voor groot

Verder en verder lopen we. Ik zie achteraf dat ik maar liefst 3 ‘heuvels’ ben tegen gekomen. De Carolinaberg (53 m), de Rouwenberg (71 m) en de Hullekesberg (51 m). Hahahaha dat zijn volgens mij geen bergens, maar geografisch staan ze er echt en heten ze ook zo.

Uiteindelijk ga ik van het fietspad af, en sla links af. Op de weg ligt nog een hele grote luie stier. Daar hoeven we niet langs omdat we linksaf slaan. Ik kijk nog even goed op de kaart of het wel klopt en hoe ver het allemaal ongeveer nog is. Ik ben al een tijd onderweg door mijn geklets onderweg en het is behoorlijk warm. Terwijl ik sta te kijken, hoor ik een soort loeien. Een raar geluid dat steeds dichterbij komt. Ik herken langzamerhand het als loeien van een koe. Achter me komt ineens een auto aan van Natuurmonumenten. Gelukkig zit woeffie aan de riem want voor dit gebied zal ik dan maar braaf zijn. Hij slaat het pad in waar ik heen wil. Maar als ik verder loop, zie ik de machtige stier dichterbij komen. Loeiend en wel en zwaaiend met zijn enorme kop. Op de tweede foto hieronder is het nog nauwelijks te zien maar daar komt de stier aangewandeld. Hum… Ik ben wel hooglanders gewend maar ik hoor alleen maar vreemde verhalen over de Nederlandse Hooglanders. Even wachten dan maar en het gevaarte komt naderbij. Ik zie dat de auto stopt. En uiteindelijk in zijn achteruit terug komt rijden. De Natuurmonumenten man stapt uit en we praten over de stier. ‘Er zal wel een tochtige koe in de buurt zijn’ zo meent hij en ‘meestal gaat het goed’ krijg ik als antwoord op mijn vraag of ik nou gewoon door kan lopen met mijn kalfje aan de riem. De stier loopt zwaaiend en brullend voorbij. Gelukkig ziet hij ons niet zo staan. We praten wat en ondertussen kijkt woef ademloos naar de man. Ineens snap ik waarom: hij eet een appel! Tsja, woef en een appel….. Uiteindelijk vraagt de man of ze een stukje mag en dat mag natuurlijk als hij wat kan missen en zo krijgt woef onderweg een groot stuk van de appel van de man. Mjammie. Ik krijg natuurlijk niks, woef hoeft maar even met haar ogen te wapperen en iedereen valt voor haar. Ik had inmiddels ook wel trek na mijn karige ontbijtje en beweging van die ochtend. Maar niks hoor, dus zijn we maar weer verder gelopen.

klik voor groot

Het volgende stuk gaat over de heide en is erg warm omdat het zonnetje lekker schijnt en alles open is. Geen wind maakt het nog iets warmer en woef hijgt als een postpaard maar heeft het wel naar haar zin geloof ik. Lopen aan de riem gaat niet soepel omdat ik probeer op een beetje verhard stukje te lopen en zij dan door de heide moet draven. We rommelen dus maar wat deels door het zand deels over de heide. Uiteindelijk komen we er natuurlijk wel. Maar het water begint op te raken omdat woef ook te drinken krijgt. Heb ik nou zo weinig erin gedaan? Stom gedoe. Het voelt ook allemaal best zwaar inmiddels en ik zie op de kaart dat we er nog lang niet zijn.

klik voor groot

Na verloop van tijd komen we weer op het brede fietspad. Dat loopt alweer wat makkelijker en er is ook wat schaduw. Mijn water is inmiddels op en ik heb reuze trek en dorst. Mijn tong voelt als een leren lap. Arme woef want ik kan haar ook niks meer geven.

klik voor groot

Ik kijk op de kaart en het lijkt niet meer zo ver. Ik heb weinig oog meer voor de omgeving. Ik wil nu wel ongeveer thuis zijn en krijg al helemaal zin in water en wat te eten. Woef ook denk ik!
Maar dan kijk ik nog eens goed en zie dat ik per ongeluk de start en finish niet bij het hotel maar ergens anders heb geplaatst. Slim zeg. Gelukkig zie ik dat meteen omdat de route die ik gelopen heb ook wordt ingetekend op de kaart. Mijn beginpunt ligt dus niet waar ik nu recht op af loop. Jammerrrrr want dat betekent dus nog verder lopen. Gelukkig is het laatste stuk een beetje in de schaduw en woef lijkt inmiddels alweer wat te zijn afgekoeld. Nou ik nog! Ik loop en loop.

Had ik niet al tijdens een eerdere run in Aken bedacht dat ik toch een beetje beter moest bekijken wat ik meenam onderweg qua water etc? Zeker omdat ik nog een mond moet vullen? En waarom heb ik eigenlijk niet voor ‘nood’ een gelletje in die verrekte rugzak zitten? Of iets anders? De afstand is nu helemaal niet het probleem want 22 km loop ik fluitend, maar door het kletsen, het warme weer en alles wat ik al heb gedaan vandaag is de brandstoftank gewoon helemaal leeg. Niet slim dus.

klik voor groot

Maar zoals altijd, komt natuurlijk ook nu het hotel weer gewoon in zicht en na bijna 22 km klokken we dan af. Woef gaat direct drinken en wil ook wat eten. Ik ga ook drinken en zorg dat ik die avond lekker bij drink en eet. In de avond ga ik ook zwemmen dus het was al met al een actief dagje. Volgende keer dus beter drinken inschatten en een extra flask meenemen voor woef.

Gegevens:

* 22 km
* 21 graden – zonnig

april 22 km – 2014 totaal 750 km

hoka bondi b – 185 km
hoka stinson tarmac – 308 km
hoka stinson trail – 450 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Het tweede rondje kon wel weer wat langer en ik had een 17 km rondje uitgezet van te voren. Best weer een stukje na de ultra maar inmiddels leek me dat geen probleem. Zeker omdat het geen wegrondje was, maar een lekker rustig bosrondje. Vol goede zin gingen waf en ik dus op pad. Het was nog steeds stralend weer, echt genieten. De paden die ik had uitgezet waren prima, deze keer geen ruiterpaden zoals op de Lage Vuursche maar van alles wat, van bospad, tot fietspad. Woef mocht niet overal los maar vooral bij de schaapskooi heb ik haar natuurlijk aangelijnd. Ik was helemaal verrast dat ik daar uit kwam en heb natuurlijk even naar de lammetjes gekeken. Grappig dat je eigenlijk geen idee hebt waar je precies uit gaat komen! Maar de route werd prima weergegeven op de Garmin en voor de zekerheid had ik ook de Teasi aan die bij afslagen piepjes gaf zodat ik wist dat ik even moest opletten. Nergens verkeerd gelopen dus dat was prettig.

Tot mijn verrassing zag ik mooie houtsnijwerkjes op 2 bomen. Een kever en een ander insect. Grappig! Ook nog steeds veel oude paddenstoelen op de bomen.

klik voor groot

Het was echt zo heerlijk om door de bossen te hobbelen en woef had het ook helemaal naar haar zin en liep niet als een idioot te hijgen. Prima dus!

klik voor groot

Toen ik bijna bij de start was, besloot ik lekker door te lopen naar het dorp voor een ijsje. De ijssalon was gisteren weer open gegaan, dus dat kwam mooi uit. Woef kon lekker wat drinken toen we in het dorp kwamen en ik nam een ijsje met 3 bolletjes. Maar eigenlijk was het niet echt lekker. Ik was warm, en ineens gaan zitten, beviel me helemaal niet zo. Het ijs was natuurlijk ook veel te koud dus ik was al heel snel weer aan het lopen. Buiten het bos was het helemaal warm zo in de open zon, dus doken we snel weer het bos in voor een laatste lus. Ik had nog wel 10 kilometer door willen lopen, maar het leek me beter om er maar eens een einde aan te breien. Gek is dat, dat de klok best aan afstand aangeeft, maar dat totaal niet zo voelt. Des te beter, maar ik dacht echt dat het beter zou zijn om terug te gaan. Volgende keer dan wel weer langer als ik zo’n dagje heb. Zaterdag moet ik immers weer aan de bak met de training, gisteren ook al gelopen en straks nog even zwemmen. Lijkt me wel genoeg.

klik voor groot

Op naar de volgende ronde dan maar weer.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 23 km
* temp 17 graden – zonnig
* ratio 2/30

maart 124 km – 2014 totaal 568 km

hoka bondi b – 167 km
hoka stinson tarmac – 203 km
hoka stinson trail – 390 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Vandaag mijn eerste rondje in Garderen. De laatste keer dat ik hier was, was in november. Heerlijk, genieten van het bos en genieten van het zonnetje. Het is werkelijk uniek dat het zulk heerlijk weer is. Mijn korte mouwen shirtje is zelfs nog warm vandaag! Ik was van plan om een kilometer of 7 te gaan lopen, maar als het zulk lekker weer is, dan loop je maar wat verder maar na 10 km vond ik het toch welletjes, want ik wilde morgen ook nog lekker lopen natuurlijk. Ik nam dus vandaag uiteindelijk de blauwe route toen ik al even op weg was. Lekker niet opletten op de weg en weer netjes uitkomen waar ik wilde uitkomen. Grappig genoeg nam ik de vorige keer vanaf de start al de blauwe route. Toen haperde de Garmin ineens qua verlichting!

Heerlijk! Op naar de volgende ronde.
Na de run heerlijk gezwommen dus de eerste sportieve dag zit er weer op.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 10 km
* temp 18 graden – zonnig
* ratio 2/30

maart 101 km – 2014 totaal 545 km

hoka bondi b – 167 km
hoka stinson tarmac – 203 km
hoka stinson trail – 367 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Omdat ik vanmorgen toch in de buurt van Hilversum was, besloot ik maar een lekker rondje te gaan lopen op de Lage Vuursche. Ik had een route uitgestippeld en het was prachtig weer. Vol goede zin dus op pad. Ik was verrast dat het zo saai eruit zag allemaal. In de herfst heb je de kleuren, in de zomer lekker groen maar vandaag was het een kaal bos met bruine blaadjes op de grond. Het was maar goed dat het mooi weer was!

klik voor groot

Omdat ik werkelijk totaal de weg daar niet ken, moest ik een aantal keer op de kaart kijken waar ik was. Ik merkte ook dat ik vaak het ruiterpad had gekozen als route en dat was niet zo handig. Prima training voor een trail run, maar voor vandaag wilde ik eigenlijk gewoon liever nog even op een fietspad lopen. Geen asfalt, maar wel een lekker pad. Nou even niet dus. Ook kwam ik al vrij snel op het MTB pad van de Soester fiets club en dat is nou net aangelegd met hobbels en dingen die MTB-ers leuk lijken te vinden. Gelukkig was het allemaal droog nu en waren er ook geen fietsers. Waf moest een heel stuk helaas aan de riem, en toen baalde ik wel even, want dan had ik dus net zo goed op de hei in Laren of Blaricum kunnen gaan lopen. Daar ken ik de weg, en zijn het rechte paden die prima de belopen zijn zonder dat je struikelt over boomwortels enzo. Maar goed, mijn lichaam sputterde niet tegen gelukkig dus na ruim 11 km waren we weer terug bij de auto. Gek idee dat ik vorige week op de 57 route aan het hobbelen was! Zalig. Ik wil terug!!!!!

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 11,3 km
* temp 15 graden – zonnig

maart 84 km – 2014 totaal 528 km

hoka bondi b – 325 km
hoka bondi b – 160 km
hoka stinson tarmac – 203 km
hoka stinson trail – 357 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km

Een lekkere lange run op het programma. Op zich is dit dus weer een schemadag met een lange duurloop, maar ik heb de loop uiteindelijk iets verlengd, omdat het een prima mogelijkheid was om duur te oefenen, zeker op lastig terrein. Ik had van te voren een mooie ronde van 19 km uitgestippeld en dat ook in de navigatie gezet. Ik zou aan het einde altijd wel een extra ronde kunnen doen om de route te verlengen.

klik voor groot

Ik bofte enorm want het was prachtig weer. Droog en zonnig. Ik startte dus lekker met korte mouwen en Sugoi sleeves die ik later in de rugzak zou stoppen. Inmiddels had ik de Spot op mijn rugzak vastgemaakt, zodat er betere ontvangst zou zijn in het bos. Ik had gisteren tijdens het wandelen met de hond in de avond al gezien dat het signaal prima is buiten het bos. Misschien stoort er iets, want de TomTom had ook weinig signaal en ik zag aan de snelheidsweergave op de Teasi ook rare getallen. In de glens en de bergen in de UK zal de ontvangst ongestoord zijn neem ik aan.

klik voor groot

Voor vertrek had ik de poten van woef goed behandeld met de hertentalg en vol goede zin gingen we op pad. Even de route zoeken in de Teasi en voorwaarts. Eerst een gemakkelijk stuk over een soort fietspad en daarna linksaf het bos in. Ik genoot eigenlijk direct al van het zonlicht dat zo mooi door de gekleurde blaadjes scheen. Overal waren ook bijzondere paddestoelen te zien. Op bomen, op de grond en tussen het mos. Dit is en blijft een prachtig seizoen met alle kleuren varierend van geel tot bruin en alles ertussen in.

klik voor groot

Woef huppelde vrolijk voor me uit en had natuurlijk geen flauw idee dat we zo ver zouden gaan. Ik ook niet overigens, ik zou het allemaal wel zien onderweg. Ik kon de Spot zien op de rugzak en begreep ook inmiddels beter welke lichtjes bij welke acties hoorde. Ik heb 2 berichten uitgezonden en die zijn beide keurig verzonden. Dit soort dingen kostte onderweg dus wel een heleboel tijd, omdat ik ook soms even wilde controleren via internet of er beacons uitgezonden waren.

De Teasi had ik weer in de hand en ik kon heel gemakkelijk de route volgen. Echt een super ding voor mij, ook al ontdekte ik deze run iets merkwaardigs aan het einde. Een review van deze outdoor navigatie staat overigens hier.

Al na enkele kilometers kwamen we bij een weg die ik blijkbaar over moest steken. Hoewel ik de route toch echt zelf gemaakt had, was ik me niet bewust van deze weg. Maar het bleek wel een goed idee, want al snel kwam ik op een open heide met een mul zandpad. Dat was erg mooi en prima om op te lopen als oefening voor het strand. Ik genoot van de open vlakte en de kleuren. Weer iets heel anders dan het bos! Ik merkte ook direct dat er een nieuw beacon uitgezonden werd, dus open ruimte maakt echt uit voor de ontvangst. Raar eigenlijk maar goed.

klik voor groot

Na de heide weer terug het bos in, een stukje langs de weg over een fietspad en weer terug het bos in. De kilometers schoten al aardig op en het lopen ging nog steeds goed. Trek had ik niet. In de ochtend had ik brood gegeten (wat ik normaal nooit doe) en voor onderweg had ik 200 ml chocomel bij me in een soft flask en water in de rugzak. En dat was prima.

Ik probeerde wel op 2/3 te lopen qua ademhaling mee met de cadans en dat lukt wonderbaarlijk goed, ondanks het tempo en de oneffen ondergrond. Tempo is niet echt belangrijk, ik heb overigens ook geen idee want de 910 is qua actual pace niet echt betrouwbaar en zeker niet in het bos. Ik zag de Teasi ook heen en weer springen van 5 km/u naar 12 km/u binnen 100 meter dus uiteindelijk heb ik dat veld maar veranderd voor ‘tijd tot bestemming’. Ook opwekkend. Ha!

Overigens zag ik in het nieuwe deel waar ik liep vaak een bordje dat de hond aan de riem moest. Helaas had ik en verkeerd riempje bij me, alleen de Ruffwear en niet de langere riem. Ik besloot de gok dus maar te nemen en een eventuele bekeuring met een glimlach aan te nemen.

Grappig genoeg kwam ik op een gegeven moment een auto tegen van de boswachter. Ik zag hem aan komen rijden en dacht dus dat nu mijn tijd gekomen was voor de bekeuring. Ik besloot niet hypocriet ineens het riempje in mijn hand te pakken maar gewoon door te lopen. De man zwaaide vriendelijk naar me. Blijkbaar was woef naast me aan de knie ook OK. Ik kwam hem later nogmaals tegen en ook nu was er niets aan de hand. Woef liep overigens nog steeds keurig met me mee, dus met of zonder riem, ze loopt bijna altijd op dezelfde plek.

klik voor groot

Uiteindelijk waren we weer terug bij het eindpunt van de uitgezette route en stond er 19 km op de teller. Ik besloot een rondje eraan vast te knopen en liep aanvankelijk een sullig kort rondje, maar koos uiteindelijk toch voor de rode route van 4 km om eraan vast te knopen. Op dat moment heb ik ineens een zwart scherm in mijn hand van de navigatie. Ik had wel gezien dat de batterij erg laag stond, maar zonder enige waarschuwing vooraf gaat het geval dus uit! Dat was een onaangename verrassing, want je zou verwachten dat je wel een soort melding van ‘battery low’ ofzo krijgt. Niet dus. Ik kan even niet bedenken hoeveel uur het geval nu gewerkt heeft totaal. Maar de rode 4 km route had gelukkig paaltjes, dus dat zou makkelijk zijn. Ik was even vergeten dat het eigenlijk een MTB pad is met allerlei klimmetjes en rare paden maar het was een goede oefening met vermoeide benen. Voeten netjes optillen en goed vooruit kijken waar je loopt!

Na precies 24 km staan we weer bij het hotel.

klik voor groot

Woef had de laatste paar kilometer nog even een stok gevonden en die enthousiast meegesjouwd. Hoewel ze totaal niet vermoeid leek, viel ze na het eten direct als een blok in slaap om alleen nog voor een kort avondrondje wel even mee te komen. Verstandig, lekker slapen na wat activiteit! Helaas was dat voor mij niet weggelegd door een bed met een enorme kuil
waardoor deze prinses op de erwt geen oog heeft dicht gedaan. Beetje jammer na de lange run.

klik voor groot

Op naar de volgende training dan maar. Morgen eerst een rustdagje!

Gegevens:

* afstand: 24 km
* temp 9

november 98 km – 2013 totaal 1.740 km

hoka bondi b – 159 km
kinvara 4 – 112 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

Vandaag het eerste rondje in Garderen. Ik had niets uitgezet omdat ik morgen pas de langere duurloop ga doen. Die zette ik wel braaf in mijn Garmin en ook in de navigatie. Ik besloot om vandaag maar de blauwe route te doen die 8 km is, plus wat extra, zodat ik lekker makkelijk de paaltjes kon volgen en nergens op hoefde te letten verder. Zo gezegd zo gedaan. Al snel waren woef en ik op weg. Vol bepakt om te wennen aan de rugzak. De komende maanden zal ik waarschijnlijk op alle runs (behalve de temporuns) de rugzak met bepakking meesjouwen. Nieuw was deze keer ook de Spot locator. Die is bedoeld voor de UK wanneer ik in gebieden loop zonder mobiele telefoon dekking. Omdat het in mijn geval toch niet meer allemaal zo vanzelfsprekend is dat het allemaal goed gaat, wordt dat onderdeel van de vaste uitrusting als ik de bergen of de glens in ga. Niemand onderweg, geen dekking, dan maar een satelliet communicator. Ik gooide dus nietsvermoedend het geval in de rugzak en ging op pad.

Ik vond het rot lopen eerlijk gezegd. Overal kilo’s blad en een pad was vaak niet meer te zien. Ik stond ergens verwilderd te kijken welke kant ik nu op moest omdat er overal takken en takjes lagen en overal alles bedekt was met een enorme berg blaadjes na de storm van twee weken geleden. Maar uiteindelijk kwamen we natuurlijk overal goed uit en weer op een pad.

Toen het begon te schemeren, zette ik de Garmin aan met een backlight. Nee dus. Na krap 13 maanden geeft de Garmin FR910 geen licht meer. Hoera. Weer een stuk techniek dat niet meer werkt. Toen ik stond te pielen met het horloge, keek ik ook eens op de Spot en wilde een boodschap uitsturen. Ik haalde ook de telefoon tevoorschijn om te kijken hoeveel beacons er waren uitgezonden en of de berichten binnen zouden komen. Nee dus. Een handjevol beacons en geen bericht. Hoera 2. Misschien heb ik een slechte invloed op de techniek!

Ik besloot het maar te laten voor wat het was en voordat het helemaal donker zou zijn weer het bos uit te zijn. Zo hobbelden waf en ik ons eerste rondje in het Speulderbos van 9,5 km met haperende techniek en ergernis. Vooral dat licht van de Garmin irriteerde me mateloos. Waarom gaan die dingen zo snel kapot? Ik wissel af met de FR610 en merkte het dus niet eerder, maar echt betrouwbaar zijn die krengen dus niet. Dat wordt dus wer een proces van opsturen, 3 weken wachten en dan weer terug krijgen. Zzzzzzz.

Morgen gelukkig volop licht tijdens de run en ook aparte navigatie dus dat zal geen probleem zijn. Op naar de volgende run dan maar.

Gegevens:

* afstand: 9,5 km
* temp 10

november 74 km – 2013 totaal 1.717 km

hoka bondi b – 135 km
kinvara 4 – 112 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

Vandaag dan maar meteen weer in het diepe na het gedoe op het strand van afgelopen vrijdag met de daaropvolgende test. Op zich zegt het natuurlijk geen bal, een eenmalige fietstest, maar ik vind het inmiddels prima zo. Komende runs gewoon goed opletten en kijken wat er gebeurt. Misschien wel een adrenerge aritmie door van alles en nog wat. In ieder geval had ik reuze zin om lekker naar buiten te gaan, want het was prachtig weer. Ik was gisteren enorm laat pas in het hotel, omdat ik eerst in Utrecht uren lang die test heb gehad. Daarna terug naar huis, inpakken en de hond ophalen en weer terug richting Arnhem rijden. Onderweg kon ik in Elst een nieuwe TomTom ophalen die ik had overgenomen van iemand dus dat was super. Blij mee en weer een stapje verder naar ‘normaal’ na de autoinbraak. Nu mijn brillie nog.

Toen ik in het hotel kwam heb ik eerst nog snel een kwartier gezwommen voordat het om 23 uur sloot. Daarna heerlijk geslapen.

Vandaag de dag begonnen met een klein uurtje wandelen met de hond, daarna een uur gezwommen. Na het zwemmen heerlijk een uurtje gedommeld, waarbij woef heerlijk lag te snurken naast me.

klik voor groot

Daarna snel omkleden en op weg voor mijn run. Ik had een route uitgezet van 13 km startend vanaf het hotel dus lekker makkelijk. Woef zou wel aan de riem moeten blijven maar dat is niet zo heel erg. Navigatie mee en lopen maar. Eerst richting Kasteel Middachten. Het zonnetje scheen volop en ik genoot meteen weer van het lekker buiten zijn. Gelukkig pakte de navigatie deze keer keurig meteen zowel het signaal als de route en kon ik mooi het pad volgen.

Al snel hobbelden we langs kasteel Middachten dat nu nog steeds in de steigers staat voor een deel. Toen ik hier 2 jaar geleden was, waen ze ook al bezig.

klik voor groot

na het kasteel hobbelden we de weg over om het bos in te gaan. Overal paddestoelen op weg naar het bos, echt fraai in het zonnetje. Ik vind het erg meevallen met de schade aan de bomen na de hevige storm van gisteren. Wel veel takken, maar vooral enorm veel bladeren op de grond die onderliggende takken en stenen verborgen. Tot mijn verrassing zwikte ik nergens met mijn Hoka. Eigenlijk verwachtte ik dat wel, omdat die schoenen zo ‘hoog’ zijn. Maar ze liepen erg stabiel en al snel had ik er eigenlijk geen erg meer in dat ik niet op mijn trailschoenen liep. Het lijkt dus wel een goede keus. Stom genoeg had ik mijn nieuwe rugzak vergeten mee te nemen in de haast, en kon ik dat dus niet onderweg testen.

Woef en ik sukkelden heerlijk door het bos en ik was erg blij met mijn navigatie. De Garmin doet het natuurlijk prima, maar de Nederlandse kaart op de navigatie is vrij nauwkeurig en ik kon dus goed zien welke kant ik op moest.

klik voor groot

Grappig genoeg twijfelde ik ergens wel aan de richting en toen ik op een fietspad kwam en mijn richtinggevoel me zei dat ik naar links moest, maar de navigatie ‘draai om’ meldde, zag ik dat ik een dwars stukje had gelopen en weer op de begin route zat. Toen realiseerde ik me pas dat ik mijn eigen route niet had opgenomen vanaf de start. Niet handig, want juist met dat nauwkeurige rode lijntje, zie je precies wat je doet en waar je eventueel van de route afwijkt. Niet meer vergeten dus en al snel was ik weer netjes op de route. Ik wist toen al wel dat ik een aardige overschrijding zou hebben.

We hobbelden lekker door en kwamen maar een omgevallen boom tegen. Dat was leuk even rommelen voor woef met takjes en blaadjes natuurlijk!

klik voor groot

Het was een heerlijke dag en een prachtig gebied. Grappig genoeg heb ik daar nog niet eerder gelopen omdat woef niet los mag. Maar eigenlijk geen probleem en zeker voor herhaling vatbaar. Het zwembad van het hotel is geweldig en prima ook voor oefeningen. Na 17 km kwamen we daar weer aan en ben ik nog anderhalf uur gaan zwemmen en oefeningen gaan doen.

Zo kwam er een einde aan een fijne en actieve dag. Dat geeft me toch weer moed! Op naar de volgende run.

Gegevens:

* afstand: 17 km
* temp 14
* HF niet gemeten

oktober 140 km – 2013 totaal 1.646 km

hoka bondi b – 58 km
kinvara 4 – 112 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

Vandaag een rondje door de duinen en over het strand. Ik wilde graag de Bondi B even uitproberen op het strand en op de duinpaden, zodat ik weet hoe de schoenen zich daarop gedragen. Verder gewoon een lekker rustig geniet rondje. Het was droog en best aardig weer. Eigenlijk wilde ik het gisteren al doen, vanwege het mooie weer, maar toen was ik nog volop bezig met het laten herstellen van de autoschade na de inbraak van enkele dagen geleden. Vlak voordat ik wilde vertrekken, merkte ik dat de Nathan ook nog vol glasstukjes zat, en kon ik mijn polsbandje ook weggooien omdat die werkelijk vol met glasgruis zat. Ik neem niet het risico dat door wassen toch niet alles weg is, dus hup weg ermee. Grappig genoeg hadden ze de Nathan dus laten liggen, en ook mijn nieuwe Nike schoenen lagen gewoon nog in de auto. Maar goed, ik had weer nieuwe ruiten dus ik kon wel lekker rijden en op pad. Zo reed ik dus zonder spiegel naar Scheveningen.

Ik had er zin in, en ik wist dat woef het ook heerlijk zou vinden op het strand. Parkeren en op pad dan maar. Al snel liepen we de duinen in en deels over fietspad met klinkertjes, deels over duinpaden kwamen we uiteindelijk bij het strand.

klik voor groot

klik voor groot

Het lopen ging op zich ook prima, lekker door de duinen, door naar de strandopgang, lekker foto’s maken van blije woef, lekker genieten. In de duinen moet woef aan de riem, maar op het strand mocht ze lekker los. Ik genoot van haar malle fratsen en sprongen. Grappig genoeg voelde ik me soms wel wat vreemd, en ik vroeg me af of ik nou zo raar bonkte op het zand of dat er iets anders was. En die ademhaling? Kwam dat nou door de wind? Niet teveel op letten, even stukje wandelen dan maar. Ik snapte het toch niet helemaal en er bekroop me een onrustig gevoel. Wat vreemd zeg, het voelde toch niet zo lekker. Maar in het kader van ‘niet overal op letten en lekker genieten’ liep ik door, wandelde ik een stukje, zette weer aan en rommelde wat verder. En toen …. lag ik bijna op het strand. Op het strand ging het dus bijna echt mis, ik was hondsberoerd en ongelukkig. Wat kan een mens zich ongelukkig voelen. Grappig genoeg dacht ik nog ‘blij dat ik mijn ID kaartje bij me heb’. Toch gestopt natuurlijk en dan maar even mijn pols gevoeld. Ik hoefde niet eens te tellen want het was meteen duidelijk: totaal irregulair ritme. Huh? Het was zo erg, en ik was zo beroerd dat ik al had besloten om naar de SEH van Bronovo te gaan, om in ieder te laten vastleggen wat er nu aan de hand was. Het voelde als AF, zag me al geklapt worden. Maar toch.. ik snapte het niet. Zo voelde het eigenlijk ook niet. Klote. Was het de wind in combinatie met het zware zand? Lag het aan mij? Ik wandelde, ik hobbelde een stukje, voelde nog eens maar nee, daar was het nog of weer. Ik bleef op het strand om onder de mensen te blijven voor het geval dát. Grappig genoeg ga ik in dit soort situaties altijd in een soort afstandelijke mode. OK, wat heeft deze patient dan nu? Net alsof het niet meer om mij gaat. Ik was dus weliswaar doodongelukkig, maar niet in paniek. Dacht na wat dit kon zijn, en wat ik moest doen. Ondertussen kwam de pier van Scheveningen steeds dichterbij gelukkig.

Uiteindelijk weer bij de duinen aangekomen, terug naar de auto. Ineen gaat een lampje branden. Eureka! Ik droeg de nieuwe Sony telefoon rechts in het voorzakje van de Nathan rugzak. Toegegeven: normaal wordt altijd al advies gegeven om een mobiel niet te dicht bij de pacemaker te dragen, maar eerlijk gezegd vind ik het allemaal onzin en heb ik nog nooit wat gemerkt. Maar met deze enorme telefoon, dekte ik toch mooi de hele pacemaker af. Zou de telefoon als magneet werken? Ik had veel foto’s gemaakt, dus ook actief weer terug gestopt in mijn rugzak. Nog eens nadenken. Zou de pacemaker op VVI (dat betekent over 1 draad) zijn gaan werken, op een eigen vast ritme en dus door mijn eigen ritme heen? Zo voelde het misschien wel ja. Ik heb dat eenmaal eerder gehad, op de terugweg op de boot vanuit de UK toen de batterij ineens leeg bleek te zijn. Ook handig. Net daarvoor nog gecontroleerd! Maar toen lag ik lekker op bed en voelde het wel vervelend, maar nu met hardlopen kan je daar natuurlijk simpelweg niet op vooruit en voel je je echt heel beroerd. Ik was misselijk geworden en had hoofdpijn.

Ik heb de foon uitgedaan en in mijn hand genomen en ben daarna weer gaan hardlopen door de duinen. Volgens mij is het weg. Wat idioot. Ik ga dit komend weekend nog een keer proberen, maar dan natuurlijk maar kort (als het weer gebeurt). Ik moet immers op een of andere manier weten of het inderdaad de telefoon is, of dat er toch iets anders gebeurt. Vooralsnog ga ik ervan uit dat het de telefoon is/was.

Al met al dus een heel raar loopje geworden. Woef vond het fantastisch. Ik op zich ook, maar ik was werkelijk doodongelukkig op het strand (naast het feit dat ik me hondsberoerd voelde).

Even afwachten maar. Een vreemde ervaring was het wel. En de schoenen? Die liepen lekker over het strand en de duinen. Het strand lag er echter prima bij en ik ben dus benieuwd hoe dat volgende week zal zijn. Ik ben in ieder geval voorbereid. De telefoon blijft in ieder geval ver bij mij vandaan volgend weekend!

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 11 km
* temp 14 graden – winderig
* HF niet gemeten

oktober 117 km – 2013 totaal 1.624 km

hoka bondi b – 35 km
kinvara 4 – 112 km
minimus MT – 303 km
pure flow – 201 km
pure cadence – 51 km
minimus MR – 88 km
asics gel lyte 33-2 – 70 km
merrel bare access – 113

Ik loop nog achter met het aanvullen van de loopjes in Garderen en het gevolg daarvan maar ik ga maar even door. Vandaag zou natuurlijk weer een lekker rondje op het programma staan. Maar niets is minder waar. Geen training, geen loopje en voorlopig het sein op rood voor volgende week (marathon Edinburgh).

Toch hou ik hoop, misschien tegen beter weten in. Dat weet ik niet, want ik kan het pas gaan ontdekken tijdens mijn eerstvolgende test rondje. Misschien zondag avond, misschien maandag. Ik heb geen idee eigenlijk. Nog 8 volle dagen voordat ik aan de start zou willen staan. Daar kan in theorie nog een heleboel in gebeuren!

Voorlopig dus even niets….. Ik doe ondertussen net alsof ik gek ben, denk na over de kleding van de dag en ben vast alles aan het klaarmaken voor de reis. Wie weet. Als de mind nou altijd sterker zou zijn dan het lichaam dan zou er niets aan de hand zijn.

Ik ben topfit. 11 pond lichter, trainingen afgerond, ademtraining weer op het goede niveau (begonnen op 40 mmH20 en nu weer op 70 mmH2o) dus what more can I do! Nou best veel. Ik gebruik voeding even als medicijn (zover dat gaat, dus lekker verwarmende dingen), gebruik smeerseltjes (je weet maar nooit), acupunctuur en oefeningen.

En… visualiseer natuurlijk de start en de finish op 26 mei.

Het zou toch wel een beetje bar zijn als na 37 weken training de run zelf dan ineens niet door zou gaan! Overigens is het ook een dubbel gevoel. Want de weg naar de marathon was leuk, leerzaam en ‘rewarding’. Natuurlijk wil ik graag de marathon lopen volgende week, maar ik wil vooral gewoon nog heel lang kunnen blijven lopen. Dus wat dat betreft is het makkelijk: bij twijfel geen start.